Λάμπρος Γ. Καούλλας
19 Ιουλίου 2008
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
http://www.NoitikiAntistasis.com   
 

♪ ♫   Αχ Κουναλάκη, Κουναλάκη, φτύσιμο που θα φας   ♪ ♫
από τις πόρνες τους ιστολόγους
♫   που τόσο υποτιμάς!   ♪

 
Η Ξένια Κουναλάκη, το «γλυκό αυτό μουτράκι της Νέας Ελληνικής Τηλεόρασης», είναι κόρη του πρώην βουλευτή του Συνασπισμού Πέτρου Κουναλάκη. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα, απλά το επισημαίνουμε διότι οι απόψεις της, όπως θα δείτε, είναι ίδιες με του πατρός της, που θεωρεί πως για όλα φταίει η Ελλάδα:

Τα έχωσε άγρια στην χώρα μας ο γνωστός και μη εξαιρετέος, πρώην βουλευτής του Συνασπισμού Πέτρος Κουναλάκης στην εκπομπή του κ. Πρετεντέρη. Ο κύριος Κουναλάκης, που δεν ξέρουμε αν αντιπροσωπεύει τελικά το ΠΑΣΟΚ ή τον Συνασπισμό κατηγόρησε ευθέως την χώρα μας ως αποσταθεροποιητικό παράγοντα στα Βαλκάνια. «Προβλήματα με την «FYROM», προβλήματα με την Αλβανία, προβλήματα με την Τουρκία» είπε ο κ. Κουναλάκης  και έριξε το βάρος στην χώρα μας.

Μάλιστα! Βέβαια υπάρχει και η άλλη εκδοχή εκτός από αυτήν του κ. Κουναλάκη. Ότι η χώρα μας, που είναι η μόνη στα Βαλκάνια που δεν υπερασπίζεται τα εθνικά της δίκαια, είναι το εύκολο θύμα για οποιονδήποτε θέλει να αλληθωρίσει προς αλυτρωτικές κατευθύνσεις. ['Ελεύθερη Ώρα', 12/04/2008]

Αφού δεν βρίσκουμε φωτογραφία της Ξένιας Κουναλάκη βάζουμε φωτογραφία του Πέτρου Κουναλάκη.
Έτσι και αλλιώς η πρώτη είναι …copy paste του δεύτερου, και ιδεολογικά και βιολογικά!

Η Ξένια είναι πασίγνωστη πλέον στους ανά το πανελλήνιο ιστολόγους γιατί στις 07 Φεβρουαρίου 2008 από την ‘Καθημερινή’ τους απεκάλεσε «ιερόδουλες του κυβερνοχώρου» ξεσηκώνοντας θύελλα σχολίων και αντιδράσεων. Αν και τότε δεν σχολιάσαμε το θέμα, θα το σχολιάσουμε τώρα, με αφορμή ένα άλλο πρόσφατο άρθρο της Ξένιας Copy Paste Κουναλάκη στην ‘Καθημερινή’ με τίτλο «Οι απάτριδες της τέχνης» [10/07/2008] όπου χύνει το βρωμερό ροζ δηλητήριο της:

«Είμαι σίγουρα ανθέλληνας και είναι και καμάρι μου», διακήρυξε σε πρόσφατη συνέντευξή του στην εφημερίδα Lifo ο σκηνοθέτης Μιχαήλ Μαρμαρινός, δημιουργός της παράστασης «Πεθαίνω σα χώρα», που ανέβηκε στην αρχή του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών. Ηταν φυσικό να προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων από μερίδα πολιτών, που γαλουχήθηκαν με την ψευδαίσθηση ότι η πατρίδα είναι οι κάμποι.

«Ο πατριωτισμός χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει μία ψευδαίσθηση κοινού συμφέροντος, που υποτίθεται ότι έχουν όλοι οι κάτοικοι μιας χώρας», είχε πει πρόσφατα ο Αμερικανός ιστορικός, Χάουαρντ Ζιν. Μοιάζει σήμερα σχεδόν αφύσικο για ένα νέο άνθρωπο να είναι πατριώτης με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, να συγκινείται με εθνικά σύμβολα, ύμνους και παρελάσεις. Ακόμη και στο φετινό Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ήταν τόση η ανησυχία των διοργανωτών ότι η πατριωτική έξαρση οδηγεί σε φαινόμενα μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας που η αθλητική συνάντηση ήταν αφιερωμένη στη μάχη κατά του ρατσισμού.

Αποκαλύπτεται όμως ότι η «νοικοκυρά του γραπτού Τύπου» που ηθικολογεί με τόση καυστικότητα κατά των Ελλήνων γενικότερα αλλά των Ελλήνων ιστολόγων ειδικότερα δεν είναι παρά μια κοινή κόπυ-πέϊστρια. Γιατί η καυστικότητα και η ηθικολογία της δεν είναι καν δημιούργημα του δικού της συμπλεγματικού εγκέφαλου! Όπως θα δείτε πιο κάτω, η Ξενιούλα μας απλώς αντέγραψε κανονικά και με τον νόμο (;) ολόκληρα αποσπάσματα από την κριτική της Sarah Boxer διαφόρων βιβλίων σχετικά με τα ιστολόγια στο ‘The New York Review of Books’. Η ίδια η Sarah Boxer εξέδωσε τον Φεβρουάριο το δικό της βιβλίο για το θέμα με τίτλο ‘Ultimate Blogs: Masterworks from the Wild Web’ .

Την άκρως ενδιαφέρουσα αυτή ανακάλυψη έκανε το ιστολόγιο Niemandsrose [11/02/2008]. Ας αντιπαραβάλουμε μερικά αποσπάσματα από το περισπούδαστο «άρθρο της» Ξένιας Κουναλάκη και αυτού της Sarah Boxer για να γελάσουμε και λίγο.

Sarah:

Today there are, by one count, more than 100 million blogs in the world, with about 15 million of them active. (In Japan neglected or abandoned blogs are called ishikoro, pebbles.) There are political blogs, confessional blogs, gossip blogs, sex blogs, mommy blogs, science blogs, soldier blogs, gadget blogs, fiction blogs, video blogs, photo blogs, and cartoon blogs, to name a few. Some people blog alone and some in groups.

Ξένια:

Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν 100 εκατομμύρια μπλογκ σε όλο τον κόσμο, εκ των οποίων 15 εκατομμύρια ενεργά. Στην Ιαπωνία τα ανενεργά ή εγκαταλελειμμένα μπλογκ ονομάζονται «ισικόρο», δηλαδή βοτσαλάκια. [...] Υπάρχουν μπλογκ πολιτικά, επιστημονικά, τεχνολογικά, φωτογραφικά και χιλιάδες άλλα είδη. Ορισμένοι μπλογκάρουν κατά μόνας και άλλοι σε ομάδες.

Πως να γίνεις ψαγμένος κριτικός και δημοσιογράφος; Πολύ εύκολο: Copy από την Sarah, paste σε αυτόματο μεταφραστή English-to-Greek, copy απο τον μεταφραστή, paste στο Microsoft Word και μετά send by e-mail στην ‘Καθημερινή’. Πάμε παρακάτω…

Sarah:

In 1999 Peter Merholz, the author of a Weblog called Peterme, split it in two like this—”We blog”—creating a word that could serve as either noun or verb. “Blog” was born. [...] Although blogging has precedents going back to the early 1980s—on-line newsgroups, on-line diaries, and the “What’s New” sections of personal homepages—blogging as we know it (according to Rebecca Blood’s essay in We’ve Got Blog) began gathering steam around 1998. [...]That small, cozy world exploded in 1999, the year that a handful of build-your-own-web-log tools for setting up blogs popped up on the Internet—LiveJournal, Diaryland, and, most importantly, Blogger, a free blogging tool courtesy of Pyra Labs.

Ξένια:

Αν και υπήρχαν πρόγονοι του μπλογκ από τη δεκαετία του ’80 με τη μορφή δικτυακών ημερολογίων, newsletter κ.λπ., η λέξη μπλογκ καθαυτή γεννήθηκε το 1999 και στα αγγλικά χρησιμοποιείται είτε ως ουσιαστικό είτε ως ρήμα.

Είναι περιορισμένο το χαρτί και το μελάνι της ‘Καθημερινής’ και αρχίσαμε τις περιλήψεις!! Πάμε παρακάτω…

Sarah:

Every self-respecting newspaper and magazine has some reporters and critics blogging, including The New York Times, The Atlantic, and The New Yorker.

Ξένια:

Κάθε εφημερίδα ή περιοδικό που σέβεται τον εαυτό του έχει ορισμένους ρεπόρτερ ή κριτικούς που διαθέτουν μπλογκ, αναμεσά τους, οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», ο «Γκάρντιαν», το «Νιου Γιόρκερ» και φυσικά η «Καθημερινή».

Απλά αλλάξαμε το άγνωστο στην Ελλάδα ‘The Atlantic’ με την βρετανική ‘Guardian’ και καθαρίσαμε! Και προσθέσαμε φυσικά και την ‘Καθημερινή’ ! Στην ιστοσελίδα της ‘Καθημερινής’ πάντως δεν βρίσκω κάποιο σύνδεσμο προς μπλογκ, όπως για παράδειγμα βρίσκω στην πρώτη σελίδα της ‘Guardian’. Αν μου διαφεύγει παρακαλώ διορθώστε με. Πάμε παρακάτω…

Sarah:

Every sport, every war, every hurricane brings out a crop of bloggers, who often outdo the mainstream media in timeliness, geographic reach, insider information, and obsessive detail. You can read about the Iraq war from Iraqi bloggers, from American soldiers (often censored now), or from scholars like Juan Cole, whose blog, Informed Comment, summarizes, analyzes, and translates news from the front. For opera, to take another example, you have Parterre Box, which is kind of campy, or Sieglinde’s Diaries and My Favorite Intermissions, written by frequent Met-goers, or Opera Chic, a Milan-based blog focused on La Scala (which followed in great detail the scandal of Roberto Alagna’s walkout during Aida a year ago). And that doesn’t begin to cover it.

Ξένια:

Κάθε άθλημα, κάθε πόλεμος, κάθε τυφώνας γεννάει μια νέα φουρνιά μπλόγκερ, οι οποίοι ενίοτε ξεπερνούν σε εγκυρότητα και ταχύτητα τα συμβατικά ΜΜΕ, επισημαίνει σε πρόσφατο άρθρο του το New York Review of Books. Για την όπερα μπορεί κανείς να διαβάσει το Sieglinde’s Diaries ή το My Favorite Intermissions, που συντάσσεται από τακτικούς επισκέπτες της Μετροπόλιταν της Νέας Υόρκης ή ακόμη το Opera Chic με έδρα το Μιλάνο, το οποίο παρακολουθεί τα τεκταινόμενα στη Σκάλα. Για το Ιράκ υπάρχουν μπλογκ που γράφονται από Ιρακινούς μπλόγκερ, Αμερικανούς στρατιώτες ή ακαδημαϊκούς, όπως το Informed Comment του Χουάν Κόουλ, που αναλύει και μεταδίδει νέα από το μέτωπο. 

Εδώ γελάμε! Κάνει μια αναφορά στο ‘New York Review of Books’ αλλά ως εκεί. Δηλαδή να φαίνεται πως μόνο μια πρόταση αντίγραψε από εκεί. Που να ξέρει η καημένη η Sarah Boxer ότι η Ξενιάρα μας την πήρε και την σήκωσε ολόκληρη την δουλειά της! Πάμε παρακάτω…

Sarah:

Many bloggers really don’t write much at all. They are more like impresarios, curators, or editors, picking and choosing things they find on line, occasionally slapping on a funny headline or adding a snarky (read: snotty and catty) comment. Some days, the only original writing you see on a blog is the equivalent of “Read this…. Take a look…. But, seriously, this is lame…. Can you believe this?”

Ξένια:

Ορισμένες φορές οι μπλόγκερ δεν γράφουν πρωτότυπα πράγματα, λειτουργούν καπως σαν επιμελητές, επιλέγοντας αξιοπρόσεκτα κείμενα και προσθέτοντας πνευματώδη σχόλια. 

Εδώ γελάμε ΠΟΛΥ ΔΥΝΑΤΑ. Οι μπόγκερ δεν γράφουν «πρωτότυπα πράγματα»;; Ενώ οι υπερόπτες, φαντασμένοι και «καμαρωτά ανθέλληνες» δημοσιογράφοι σε σοβαρά έντυπα όπως η ‘Καθημερινή’ γράφουν «πρωτότυπα πράγματα»; Η κ. Ξένια Κουναλάκη, ας πούμε, είναι ένα παράδειγμα αρθρογράφου που γράφει «πρωτότυπα πράγματα»; Πάμε παρακάτω…

Sarah:

So the very significance of linking began to change. The links that had once mattered were the ones you offered on your blog, the so-called outbound links pointing to other sites. Now the links that mattered most—and still do—are those on other blogs pointing toward your blog, the so-called inbound links. Those are the ones that blog-trackers like Technorati count. They are the measure of fame.

Ξένια:

Συνήθως οι άνθρωποι που διαθέτουν μπλογκ προσπαθούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον και να συνδεθούν με όσο το δυνατόν περισσότερα μπλογκ. Η δημοτικότητα ενός μπλογκ μπορεί να αποτιμηθεί με βάση τη συχνότητα με την οποία εμφανίζεται στα links άλλων μπλογκ ή ιστοσελίδων.

Την σεμνή Ξένια βεβαίως βεβαίως δεν τη ενδιαφέρει η δόξα και η φήμη. Γι’ αυτό άλλωστε γράφει μόνο στην τοπική εφημερίδα του χωριού της, την ‘Καθημερινή’. Πάμε παρακάτω…

Sarah:

Now that fame and links are one and the same, there are bloggers out there who will do practically anything—start rumors, tell lies, pick fights, create fake personas, and post embarrassing videos—to get noticed and linked to. They are, in the parlance of the blogosphere, “link whores.” And those who succeed are blog celebrities, or “blogebrities.”

Ξένια:

Για να κατακτήσουν λοιπόν τη δόξα στον κυβερνοχώρο, οι μπλόγκερ δοκιμάζουν τα πάντα, σκορπούν φήμες, διαδίδουν ψεύδη, δημιουργούν τεχνητές αντιπαραθέσεις, κατασκευάζουν ανύπαρκτα πρόσωπα και μεταδίδουν τα πλέον εξωφρενικά βίντεο, διεκδικώντας επάξια τον τίτλο των ιερόδουλων του κυβερνοχώρου.

Καημένη Ξένια… Ούτε μια μπαφούφα δεν μπορεί να σκεφτεί από μόνη της! Ακόμα και η βρισιά κατά των μπλογκς είναι κλεμμένη. Μα τι κρίμα! Πάμε και στο τελευταίο…

Sarah:

In 2005 Diablo Cody, a former stripper from Minnesota who keeps a blog called The Pussy Ranch, wrote a book (Candy Girl: A Year in the Life of an Unlikely Stripper); and this year the movie she wrote (Juno) became a hit.

Ξένια:

Το 2005 μία πρώην κάλλιτεχνις του στριπ τιζ από τη Μινεσότα και δεινή μπλόγκερ έγραψε ένα επιτυχημένο βιβλίο. Φέτος, το σενάριο της ταινίας «Τζούνο», που παίζεται αυτές τις μέρες και στους αθηναϊκούς κινηματογράφους.

Α, εδώ η Ξενιάρα μας έδωσε ρέστα! Εκείνο το «και στους αθηναϊκους κινηματογράφους» τα σπάει! Είναι όταν αντιγράφεις ολόκληρα κείμενα για μια εργασία στο πανεπιστήμιο και πετάς και μια τυχαία πρόταση για άλλοθι στο τέλος!

Όχι, δεν είναι η Ξένια Κουναλάκη αυτή. Είναι η ατυχής Sarah Boxer.
Η Ξένια Κουναλάκη της πήρε το κείμενο και της το σήκωσε!

Έτσι λοιπόν Ξενιούλα μας. Αντιγράφουμε και ασύστολα μάλιστα! Φανταστείτε ένα ”εθνικιστικό”, “σωβινιστικό”, “φασιστικό” ιστολόγιο να έκανε αντιγραφές τέτοιου επιπέδου χωρίς να αναφέρει πηγές και να το μάθαινε κανένας από σας τους «καμαρωτούς ανθέλληνες» τι θα γινόταν! Αλλά εσείς με ένα απλό copy paste, τσουπ, στην ‘Καθημερινή’, με την αφέλεια ότι δεν σας ανακαλύψουν. Αλλά όπως είπε και ο Karsilamas, «στις πουτάνες δεν χωράνε πουτανιές». 

Εσείς και η βολεμένη ροζ παρεούλα σας τα βλέπετε όλα αφ’ υψηλού. Βλέπετε τους Έλληνες ιστολόγους ως αγράμματους χωριάτες και ως στενόμυαλους ακτιβιστές που αντί να κρατάνε μια κόκκινη, μαύρη ή γαλανόλευκη σημαία στους δρόμους κρατάνε ένα λάπτοπ. Ως μια «μερίδα πολιτών που γαλουχήθηκαν με την ψευδαίσθηση ότι η πατρίδα είναι οι κάμποι» [Καθημερινή, 10/07/2008, άρθρο της Ξένιας Copy Paste Κουναλάκη].

Ατυχώς για σας, δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ατυχώς για σας, στις τάξεις των ιστολόγων, ανεξαρτήτως ιδεολογιών και πεποιθήσεων, υπάρχουν και ελεύθεροι άνθρωποι που κάνουν αυτό που κάνουν αφιλοκερδώς, γιατί τους αρέσει, γιατί θέλουν να πουν κάτι διαφορετικό, γιατί θέλουν να αποκαλύψουν κάτι που τα στρατολογημένα σας ΜΜΕ δεν λένε, γιατί η κοσμοθεωρία και τα πιστεύω τους είναι πέρα και πάνω από ξινούς και χαιρέκακους ανθελληνισμούς του τύπου «είμαι σίγουρα ανθέλληνας και είναι καμάρι μου» [Καθημερινή, 10/07/2008, άρθρο της Ξένιας Copy Paste Κουναλάκη].

Η «μερίδα πολιτών που γαλουχήθηκαν με την ψευδαίσθηση ότι η πατρίδα είναι οι κάμποι», και που πολλοί απ’ αυτούς τυγχάνουν να είναι και ιστολόγοι, έχουν ανώτερα ιδανικά από τα δικά σας. Πιστεύουν σε άλλα πράγματα πέρα και πάνω από τους εμετικούς κομπλεξισμούς σας. Είναι πράγματα ωραία, πράγματα διαχρονικά, πράγματα αιώνια. Και είναι πράγματα που δεν μπορούν, γιατί δεν τους επιτρέπουν φυσικά, να τα πουν από την ΝΕΤ, την ‘Καθημερινή’ ή την ‘Ελευθεροτυπία’. Και αυτό είναι που σας φοβίζει.

Σας φοβίζουν οι ιστολόγοι, όχι το σύνολό τους βέβαια, αλλά ξέρετε ότι με ένα άναρχο και παντελώς ελεύθερο μηχανισμό έκφρασης ιδεών όπως το διαδίκτυο μπορούν αναπάντεχα και από το πουθενά να ξεπεταχτούν, πράγμα που ήδη συμβαίνει, άτομα με νου και γνώσεις που έχουν πλέον την τεχνική δυνατότητα, ανέξοδα και μπροστά σε ολόκληρη την Κοινή Γνώμη, να αντικρούσουν το σαθρό ιδεολογικό οικοδόμημά σας, ό,τι και αν είναι, ακροαριστερό, αριστερό, δεξιό και ακροδεξιό, και να βοηθήσουν στο να συντριβεί σαν γυάλινος πύργος. Όπως σαν γυάλινος πύργος συνετρίβη και η «επιχειρηματολογία» του άρθρου σας. Το ίδιο το άρθρο που βάλθηκε να σπιλώσει το σύνολο των ιστολόγων έχει γυρίσει μπούμερανγκ στην Ξένια και κατά συνέπεια σε ό,τι σάπιο, πικρόχολο και ξιπασμένο αυτή εκπροσωπεί. Της αξίζει κάθε στάλα φτυσίματος.
  
  

ΜΕΡΙΚΕΣ ΣΤΑΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΤΥΣΙΜΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΣΤΟΛΟΓΩΝ:

• Neolaia.gr - Νίκος Μπαρδάκης (11/02/2008): Είμαι και εγώ μεγάλη πουτάνα;

Μία ερώτηση όμως. Εγώ καταρχήν θα υπογράψω στο τέλος το κειμενό μου. Δεύτερον, μερικοί δημοσιογράφοι που δουλεύουν για κανάλια και εφημερίδες και τα παίρνουν και τηρούν “γραμμές” από κόμματα τι είναι; Μπορώ να τους/τις ονομάσω πόρνες πολυτελείας;

• Greek Alert (10/07/2008): Δεν πας να ζήσεις στον Μπαρίζνικοφ και την Λαγκούνα να μας αφήσεις ήσυχους;

βέβαια η συγκεκριμένη κυρία μάλλον πρόσκειται στην Ρεπούσιο Σχολή και βλέπει τα πράγματα μονόχρωμα και με “συνωστισμούς”… γιατί ναι μεν οι αναφορές της είναι αρκετές αλλά είναι πασιφανές πως κόβει και ράβει όπως θέλει με μοναδικό μέλημα να αφορίσει τον πατριωτισμό… γιατί αν αυτή ξεχνά…τότε εμείς μπορούμε να της θυμίσουμε πως αναφορές στην πατρίδα είχαν και άλλοι… αλλά κάποιοι τους ξεχνούν για να προπαγανδίσουν τις ιδεολογικομοδίτικες κοτσάνες τους… αναφορά στην πατρίδα είχαν και οι Έλληνες το 21…ξέρετε αυτοί με τις ψευδαισθήσεις περί κάμπων… τελικά όμως τους λευτέρωσαν τους κάμπους… και στους κάμπους αυτούς φύτρωσαν πόλεις… στις πόλεις αυτές τώρα κυκλοφορούν εφημερίδες… και μέσα σε αυτές τις εφημερίδες μπορείτε να γράφετε εσείς τα περισπούδαστα… Στο όνομα της πατρίδος πολεμήσαν και οι αγωνιστές του 40 και της αντίστασης…μήπως είχαν γαλουχηθεί και αυτοί με ψευδαισθήσεις; μήπως θέλετε να σας πάμε και εκτός Ελλάδος;…μήπως εκεί θα νιώθετε πιο άνετα… για πατρίδα διψούν και πατρίδα αναφέρουν και οι Παλαιστήνιοι… στο όνομα της πατρίδος τους πολεμάνε και οι Κούρδοι… και μπορούμε να σας απαριθμήσουμε χιλιάδες ακόμη παραδείγματα… που σίγουρα τα ξέρετε αλλά δεν θέλετε να τα ξέρετε! μήπως θέλετε να σας πάμε και πιο αριστερά να ρθείτε στα νερά σας…ή μάλλον σε αυτά που λέτε πως είναι νερά σας…το “patria o muerte!” σας λέει κάτι; μάλλον θα σας λέει, αλλά τι να λέμε τώρα; ψιλά γράμματα… και στην τελική γιατί το μπερδεύετε το θέμα; αφού το πρόβλημα σας δεν είναι η πατρίδα ούτε ο πατριωτισμός…το πρόβλημα σας είναι η Ελλάδα…για αυτό κιόλας ξεκινήσατε το άρθρο σας με την ομολογία πίστης που εκφράζετε για εσας από την αναφορά στον απελευθερωτή της σκέψης και της ανοησίας κο Μαρμαρινό με την ρήση του….”«Είμαι σίγουρα ανθέλληνας και είναι και καμάρι μου»….

• Κίνημα Λαού - Karsilamas (12/07/2008): Δημοσιογραφία του …κώλου! 

Το εν λόγω άρθρο αποκαλούσε τους bloggers λίγο πολύ ως πουτάνες του κυβερνοχώρου. Μόνο που δεν ήξερε ότι στις πουτάνες δεν χωράνε πουτανιές. Δεν πειράζει όμως,μικρή είναι θα μάθει. Εχει και τον αγωνιστή μπαμπά της που από τα τραπέζια του ΦΙΛΙΟΝ δίνει εδώ και χρόνια τις μάχες του για τον παγκόσμιο σοσιαλισμό (χα,χα,χα…)

• Niemandsrose (11/02/2008): Η όμορφη Ξένια, όμορφα καίγεται 

Λοιπόν, Ξένια, πολύ ωραίες μεταφράσεις κάνεις από τα αγγλικά. Ως μεταφράστρια είσαι (ή θα μπεις) στην ΕΣΗΕΑ; Είθισται βέβαια να αναφέρουμε τον/την συγγραφέα του πρωτότυπο κειμένου, δλδ την Sara Boxer εν προκειμένω. Μη μου πεις πως Σάρα Μπόξερ είναι το καλλιτεχνικό σου ψευδώνυμο!

Επειδή γνωρίζω και εγώ δυο-τρία αγγλικά -επίπεδο Elementary, μη φανταστείς- να στείλω ένα μεϊλάκι στην Ms Boxter να χαρεί για την…αναπαραγωγή; Δε πιστεύω να θεωρηθεί….πουτανιά!.. Αλλά και ρουφιανιά να θεωρηθεί, άλλος έχει το όνομα… ας έχει και τη χάρη.

The ρουφ is on fire

• Λύσιππος (11/02/2008): Οι Πουτάνες του Κυβερνοχώρου

Ο χαρακτηρισμός των bloggers ως “επάξιων ιερόδουλων του κυβερνοχώρου” με κάνει να μειδιώ διότι ουσιαστικά αποτελεί μια επακριβή προβολή των συμβατικών μέσων ενημέρωσης, όπως των εφημερίδων, των περιοδικών και της τηλεόρασης - όλων εκείνων των μέσων που αποκλείουν τον αναγνώστη τους από ουσιαστική παρέμβαση και έκφραση της άποψής του, χρησιμοποιώντας τον ως απλό παρατηρητή και καταναλωτή.