Λάμπρος Γ. Καούλλας
31 Μαρτίου 2008 *
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
http://www.NoitikiAntistasis.com    

Ξαφνικά ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε ότι είναι δημοκρατικό κόμμα, και δη αμεσοδημοκρατικό, και γι’ αυτό απαιτεί να γίνει Δημοψήφισμα για το Ασφαλιστικό! Συμφωνούμε και επαυξάνουμε! Γι’ αυτό τον λόγο κάλεσε τον Λαό σε Λαοσύναξη στο Σύνταγμα στις 27 Μαρτίου 2008.

Για τα πρόσφατα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό όμως στην Θεσσαλονική ο κ. Αλαβάνος είχε δηλώσει τέσσερις μέρες πριν γίνουν, τα εξής: «Ας συγκριθούν τα συλλαλητήρια που θα γίνουν με αυτά στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 και θα δείτε ότι ο λαός της Θεσσαλονίκης, ο λαός της Μακεδονίας, πάντα με ενδιαφέρον για την ταυτότητα του είναι πιο σοφός, έχει πιο πλατείς ορίζοντες και ξέρει ότι με άλλους δρόμους βρίσκονται οι λύσεις» [ΑΠΕ, 01/03/2008]. Φυσικά τα συλλαλητήρια αυτά δεν είχαν τον ίδιο κόσμο που είχαν εκείνα της δεκαετίας του ‘90, αλλά είχαν δεκάδες χιλιάδες περισσότερο κόσμο από την Συριζική Λαοσύναξη της 27ης Μαρτίου. Η πολυδιαφημισμένη κινητοποίηση του ΣΥΡΙΖΑ για Δημοψήφισμα για το Ασφαλιστικό «ούτε 300 άτομα δεν είχε μαζέψει» [Indymedia, 27/03/2008].

Είναι βέβαια άξιον απορίας ότι για άλλα φλέγοντα θέματα όπως το Μακεδονικό, τα βιβλία ιστορίας, το Κυπριακό, την λαθρομετανάστευση και τον βίαιο τουρκικό και αλβανικό επεκτατισμό όπου επίσης χρειάζονται Δημοψηφίσματα, αφού η πολιτική των τελευταίων κυβερνήσεων χρεοκόπησε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ζητά Δημοψηφίσματα και ειρωνεύεται τέτοιες απόψεις ως εθνικιστικές εξάρσεις του «εσμού Αλευρομάγειρων και λοιπών άσχετων» [Τα Νέα, 19/01/2007].

Αξίζει φυσικά, χαριτολογώντας, να σημειωθεί ότι μια από τις λίγες φορές που ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε να συμπεριφερθεί πραγματικά δημοκρατικά και να απαιτήσει Δημοψήφισμα, αμέσως πέταξε το πολύχρωμο προσωπείο του και φόρεσε και αυτός τα «φαιοκόκκινα» του (όπως μπορείτε να δείτε στην αφίσα του), υιοθετώντας δηλαδή τις …ενδυματολογικές προτιμήσεις των «Τεσσάρων Παράλληλων Συνιστώσων», όπως τις προσδιόρισε ο ‘Ιός της Ελευθεροτυπίας’ [11/03/2007]. Να υποθέσουμε ότι εκτός από τον «φαιοκόκκινο» χρωματισμό ο κ. Τσίπρας θα απαιτήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ να υιοθετήσει και μέρος της υπόλοιπης «φαιοκόκκινης» ρητορείας και, με τις πιο κάτω αφίσες, θα απαιτήσει Δημοψηφίσματα και για άλλα καίρια ζητήματα; Μπα…

[ Αυτή είναι και η απάντηση στο Quiζ της 13ης Απριλίου 2008 ]

* Το άρθρο θα παρουσιαζόταν νωρίτερα αλλά λόγω προβλημάτων που προέκυψαν τότε δημοσιεύεται τώρα…

της Φανούλας Αργυρού
ερευνήτρια - συγγραφέας
Λονδίνο, 19/04/2008

Ο  κ. Γ. Ιακώβου μόλις τώρα από το Ράδιο Πρώτο (8.26 πρωινή Σάββατο 19.4.2008) ερωτηθείς αν γνωρίζει τα ονόματα των Τουρκοκυπρίων που επανδρώνουν τις ομάδες και επιτροπές,  δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν τα γνωρίζουν. Μάλιστα ερωτηθείς κατά πόσον αληθεύουν πληροφορίες ότι αυτές επανδρώνονται και από έποικους είπε ουσιαστικά ότι αυτό ίσως είναι αλήθεια, γιατί, οι Τουρκοκύπριοι επικαλούνται είπε, ότι δεν έχουν αρκετούς έμπειρους για τέτοια θέματα και έτσι συμπληρώνουν με ξένους ή από την Τουρκία!

΄Ομως, αν οι δικές μας επιτροπές και ομάδες είχαν Ελλαδίτες εμπειρογνώμονες δεν θα ξέσχιζαν τα ιμάτιά τους οι Τουρκοκύπριοι και η ΄Αγκυρα;

Δηλαδή, η Άγκυρα θα ελέγχει όλη αυτή την δραστηριότητα όχι μονο μέσω του εγκάθετου της Μ. Α. Ταλάτ αλλά και απευθείας με ΔΙΚΟΥΣ της ανθρώπους!

Δηλαδή, αφενός ο κ. Χριστόφιας έβγαλε ομαδικά στο προσκήνιο τους ειδικά εκπαιδευθέντες στα ανανικά σεμινάρια της Οξφόρδης και του ΠΡΙΟ (που χρηματοδούνται από το Φόρειν Όφις, το Στέιτ Ντεπάρτμεντ και την ΄Αγκυρα) και λοιπούς συνοδοιπόρους ανανιστές, και αφετέρου η Άγκυρα τοποθετεί απευθείας δικούς της για διαπραγματευτές στις ομάδες και επιτροπές, οπόταν για ποία λύση πραγματικά έχουν όρους εντολής αυτές οι ομάδες για να χρειάζεται και ειδική προετοιμασία του λαού  για να την …δεκτή; Αν δεν είναι τουρκοσυμφέρουσα για να επιχαίρεται και τόσο πολύ για βελτίωση του κλίματος και η Αγγλίδα, συστρατευμένη στην εξυπηρέτηση των τουρκικών συμφερόντων, Τζόαν Ράιαν; Κατά τα άλλα λύση σου λένε από …Κύπριους για τους Κύπριους! Made in England and Ankara!

Κλάψε Κύπρος μου τη μαύρη σου τη μοίρα ή μάλλον την κόκκινη…

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
στο αποσχισθέν και μηδέποτε αναγνωρισθέν ευρυτανικό ιστολόγιο του
09 Μαρτίου 2008

Τα τέλη του 3ου π.Χ. αιώνα κάπου δύο εκατομμύρια Κινέζων, μπορεί και τρία, πέθαναν για να χτίσουν το Σινικό Τείχος ούτως ώστε ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας να μπορεί να κοιμάται ήσυχος ότι οι βάρβαροι του βορρά δεν θα μπορούσαν να εισβάλουν στην Κίνα αλλά και ότι η υπήκοοι του δεν θα μπορούσαν να έρχονται σε επαφή με τους πέραν τις Κίνας γείτονες τους τόσο εύκολα και να μην τους μπαίνουν ιδέες που δεν θα άρεσαν στο αυτοκρατορικό καθεστώς.

Τι ιδέες οι πολιτισμένοι Κινέζοι μπορεί να έπαιρναν από τους βάρβαρους και «βάρβαρους» γείτονες τους; Η Κίνα του πρώτου αυτοκράτορα ήταν απόλυτη μοναρχία που είχε προέλθει από την δια της βίας ένωση των λεγόμενων «μαχόμενων βασιλείων» που πριν την ένωση ήταν εξίσου απολυταρχικές μοναρχίες. Ο μέσος Κινέζος γεωργός μπορεί να είχε καλύτερο βιοτικό επίπεδο από τους βόρειους γείτονες του, όταν δεν φορολογείτο μέχρις λιμοκτονίας αλλά κατά κανόνα ήταν πολύ λιγότερο ελεύθερος με τι ζωή του να είναι στο έλεος του κάθε αξιωματούχου. Όπως οι Κοζάκοι της Ουκρανίας δημιουργήθηκαν από φυγάδες δουλοπάροικους της Πολωνίας και φυγάδες σκλάβους των Τατάρων, όπως τα Ελληνικά βουνά είδαν τον πληθυσμό τους να πολλαπλασιάζετε επί της Τουρκοκρατίας έτσι και η Κινεζική αυτοκρατορική εξουσία σωστά διέγνωσε ότι οι βάρβαροι του βορρά αποτελούσαν κάτι παραπάνω από απλό στρατιωτικό κίνδυνο.

Εικοσιδύο αιώνες πέρασαν και η Κίνα συνέχισε να προσπαθεί να ελέγξει τις ιδέες που μπαίνουν στη χώρα όπως συνέχισε να είναι μη δημοκρατική. Σήμερα το ιντερνέτ φαίνεται να δυσκολεύει τη ζωή των νέων μανδαρίνων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Εν μέσω της περίεργης κατάστασης ενός υποτίθεται κομμουνιστικού κράτους το οποίο στην πράξη είναι άκρως καπιταλιστικό η Κίνα έχει φτάσει να έχει 162 εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου με αρκετά εκατομμύρια μπλόγκερ και ιστοσελίδες. Ακόμα χειρότερα υπάρχουν δύο ακόμα ανεξάρτητα και λίγο πολύ δημοκρατικά Κινεζικά κράτη στην Ταϊβαν και τι Σιγκαπούρη, και τα δύο εξαιρετικά αναπτυγμένα.

Έτσι η Λαϊκή Δημοκρατία απάντησε με καθαρά Κινεζικό τρόπο στήνοντας το πρόγραμμα «Χρυσή Ασπίδα», jīndùn gōngchéng εις την κινεζική, πιο γνωστό εκτός Κίνας και ως Great Firewall of China, κόστους 800 εκατομμυρίων δολαρίων ως το 2002 που συνεχώς επεκτείνεται. Σκοπός του; Η λογοκρισία του διαδικτύου. Σε συνδυασμό με πάνω από 30.000 κυβερνο-αστυνομικών το σύστημα κόβει την πρόσβαση σε ανεπιθύμητες ιστοσελίδες, αλλοιώνει τα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης και λογοκρίνει τα πάντα. Αρκετές δυτικές επιχειρήσεις όπως η Yahoo!, η AOL, η Google και η Skype έχουν δεχθεί τη χρήση λογοκριμένων εκδόσεων των συστημάτων τους. Κάποιές άλλες παρέχουν στην Κίνα υλικά που επιτρέπουν την υλοποίηση του συστήματος λογοκρισίας.

Εν τω μεταξύ ο Κινεζικός δράκος συνεχίζει ακάθεκτος στο δρόμο της μετατροπής του εκ νέου σε υπερδύναμη και της οικονομικής ανόδου αποφεύγων ως ο διάβολος το λιβάνι κάθε ιδέα εκδημοκρατισμού, κάποιες δυτικές χώρες πολύ θα ήθελαν παρόμοια συστήματα με τη Χρυσή Ασπίδα στο βωμό της ασφάλειας ή της ιδεολογίας, παράδειγμά η πρόταση του νέου υπουργού τηλεπικοινωνιών της Αυστραλίας κυρίου Κονρόυ για υποχρεωτικό φιλτράρισμα της πρόσβασης σε ιστοσελίδες όλων των Αυστραλών χρηστών ώστε τυχόν παιδιά χρήστες να προστατεύονται από ακατάλληλο περιεχόμενο. Η δε «φίλη» μας η Τουρκία του άρθρου 301 μπλοκάρει το YouTube κάθε τρείς και λίγο έτσι για να μας θυμίζει πόσο… δημοκρατική είναι. Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος…

ΣΧΕΤΙΚΑ:

- Great Firewall of China: Δοκιμάστε οποιαδήποτε ιστοσελίδα και δείτε αν είναι απαγορευμένη στην Κίνα

- C|Net News (03/07/2006): Ακαδημαϊκοί του Πανεπιστημίου του Καίμπρητζ σπάνε το Great Firewall της Κίνας

- PopSci (30/12/2006): Ο ειδικός σε θέματα ψηφιακής ασφάλειας Sebastian Wolfgarten σκάβει κάτω από το κινεζικό Great Firewall

του Γεώργιου Κουτσογιάννη
Επαρχιακός Οργανωτικός Γραμματέας Αμμοχώστου
& μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Κόμματος
13 Απριλίου 2008

Όπως και σε μια πραγματική σκακιέρα έτσι και στην πολιτική, ποτέ δεν υπάρχουν λανθασμένες και σωστές κινήσεις. Τα πάντα όμως προδικάζουν το αποτέλεσμα και η κάθε κίνηση είναι λανθασμένη ή σωστή για εκείνον που την πραγματοποιεί ανάλογα με την απόκριση, ευελιξία, και στρατηγική που διαθέτει ο αντίπαλος του ώστε να της προσδώσει την ανάλογη αξία. Έτσι μια κίνηση μπορεί να προσφέρει την νίκη ή ακόμα και την ήττα. Το απόλυτο είναι πολύ σπάνιο.

Εκείνο που συμβαίνει με την περίπτωση του κυπριακού είναι ότι η δική μας πλευρά δεν διαθέτει την στρατηγική και την ευελιξία να ανταποκρίνεται και να εκμεταλλεύεται ανάλογα τις κινήσεις του αντιπάλου με αποτέλεσμα το παιχνίδι να γέρνει πάντοτε εις βάρος μας. Τριάντα τέσσερα τόσα χρόνια, η Τουρκία, χρησιμοποιώντας ένα διπλό προσωπείο, το στρατιωτικό και το πολιτικό κατορθώνει να εκμεταλλεύεται τόσο την Αμερική και την Ευρώπη προς όφελός της και εμείς φυσικά παραμένουμε απλοί θεατές, αναμένοντας τις όποιες δηλώσεις ή αποφάσεις των Τούρκων στρατηγών ή πολιτικών ταγών για να τις αρπάξουμε (βλέπε Ελλαδική και Κυπριακή ηγεσία) και να τις μεταποιήσουμε σε εργαλείο δικαιολόγησης των αδυναμιών μας. Είμαι εξ εκείνων που γνωρίζουν ότι, ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι Ευρωπαίοι είναι βλάκες, πλην όμως γνωρίζω ότι η αλήθεια πρέπει και να λέγεται και να φανερώνεται ώστε να γίνεται δυσκολότερο για εκείνους που τους συμφέρει να την κρύβουν.

Όλα αυτά, είναι απλή λογική για κάποιον που θέλει να πολιτεύεται για το καλό του τόπου του και τα αναφέρω, εξ’ αφορμής του γεγονότος της ξαφνικής επίσκεψης του Ταλάτ στην οδό Λήδρας. Μια επίσκεψη που ο Ταλάτ εκμεταλλευόμενος το κλίμα έδειξε τοις πάσιν ότι διαθέτει και βούληση και καλή πίστη για διάλογο, αναιρώντας όλες τις μέχρι τώρα κατηγορίες του τέως προέδρου κ. Παπαδόπουλου περί του πραγματικού γεγονότος, ότι δηλαδή ο Ταλάτ παραμένει ένα απλό πιόνι της Άγκυρας και αν κάποιοι πραγματικά θέλουν να επιλύσουν το κυπριακό θα πρέπει να απευθύνουν τις πιέσεις τους προς εκείνη την κατεύθυνση. Έτσι, πριν αλέκτωρ φωνήσει τρεις φορέσαμε στην Άγκυρα λευκά γάντια και πέπλο αθωότητας.

Τουναντίον, αν διαθέταμε στρατηγική πολιτική, αφού κάναμε που κάναμε την χειρονομία να φιλοξενήσουμε στο διχοτομημένο νησί μας τον κατακτητή, διχοτόμο και βασανιστή μας, του προσφέραμε δώρα ως ευχαριστήριο για τον σφετερισμό των εξουσιών μας, (αντί να τον συλλάβουμε και να τον δικάσουμε για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε το 1974 στην Κερύνεια) του προσφέραμε χείραν φιλίας, τον κεράσαμε και παγωτό, μερικοί χε……καν από την χαρά τους μόλις τον είδαν να σουλατσάρει στην Λήδρας με τους δεκάδες ενόπλους μπράβους του, ( η αστυνομία μας ούτε καν μπήκε στον κόπο να τους ερευνήσει), αν μη τι άλλο τουλάχιστον ας εκμεταλλευόμασταν το περιστατικό για να αποδείξουμε την ανακολουθία στους λόγους τους ότι κινδυνεύουν από εμάς, τους Ελληνοκύπριους. Και μην πει κανείς ότι η επίσκεψη ήταν αιφνιδιαστική γιατί υπήρχαν εκεί και μηχανές λήψης και δημοσιογράφοι. Δημοσιογράφοι μάλιστα που σε άλλες περιπτώσεις είναι λαλίστατοι, δεν άδραξαν όμως την ευκαιρία να απευθύνουν, έστω ποιούμενοι τους πολιτικούς, την ερώτηση προς τον Ταλάτ πόσο ασφαλής νοιώθει ο ίδιος στην ελεύθερη Κύπρο, όταν ο ίδιος ήταν καθοδηγητής των εισβολέων και βασανιστής των Ελληνοκυπρίων!!!

Άφησαν έτσι για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας να μας ρεζιλέψει ένας εγκληματίας πολέμου ενώ θα μπορούσε να ήταν αυτογκόλ από πλευράς Ταλάτ.

[ Περισσότερες πληροφορίες για την δράση του Ταλάτ ως εθελοντή «μουτζαχίντ» του στρατού εισβολής το 1974 μπορείτε, μεταξύ άλλων, στην 'Σημερινή' 19/07/2004, 04/10/2004 και 09/03/2007 ]

Σε ποιόν ανήκει το πιο πάνω μαυροκόκκινο έμβλημα;

α) στο νέο κόμμα που προέκυψε από την συνένωση ΛΑΟΣ - ΚΚΕ
β) στο μιλιταριστικό περιοδικό Ρεσάλτο
γ) στον πολιτικό σχηματισμό του ψυχωτικού «εσμού Αλευρομαγείρων και λοιπών άσχετων»
δ) στο Τάγμα Ελλήνων Εθνικοσοσιαλιστών που θα ιδρύσει ο Μίκης Θεοδωράκης
ε) σε κανένα από τους πιο πάνω

Ο νικητής θα κερδίσει τρία κουπόνια για δωρεάν ουίσκυ και φυστικοειδή στο πρόχειρο επαναστατικό μπαράκι μας έξω από την Βουλή.

του Πανίκου Ελευθερίου
Άσσια - κατεχόμενη Αμμόχωστος, Κύπρος
04 Απριλίου 2008

Παρακολουθώντας τις τρέχουσες εξελίξεις, μόνο αρνητικά μπορούμε να ξεχωρίσουμε. Δεν είμαστε μεταξύ αυτών που έχαψαν τα επικοινωνιακά κόλπα του Χριστόφια και του Ταλάτ, και των στρατηγών της Άγκυρας, οι οποίοι επιθυμούν διακαώς, το κάθε μέρος για τους δικούς του λόγους, να δείξουν πόσο δυνατός είναι ο νέος αέρας που φύσηξε στο Κυπριακό. Μας καταλαμβάνει η θλίψη και η ανησυχία, όταν βλέπουμε τα τραγελαφικά που συμβαίνουν στις μέρες μας.

Τι να πρωτοαναφέρουμε; Την ευτυχία στα πρόσωπα των ταγών μας, για το επικείμενο νέο δούλεμα που θα μας κάνουν οι Τούρκοι, στα πλαίσια του ‘νέου θετικού κλίματος στο Κυπριακό’; Τα θερμά φιλιά που αντάλλαξαν η δήμαρχος της Λευκωσίας, με τον ψευδοδήμαρχο, στο ‘γεύμα εργασίας’ που είχαν (εργαζόμενοι σκληρά για τις σχέσεις καλής γειτονίας, κάτω από το άγρυπνο μάτι του κατοχικού στρατού); Τους πανηγυρισμούς αφελών, για το ότι ‘έπεσε το τοίχος της τελευταίας χωρισμένης πρωτεύουσας της Ευρώπης’ (ξεχνώντας την κατοχή, ορεγόμενοι ίσως φθηνά ψώνια, στην άλλη πλευρά του κατεδαφισμένου οδοφράγματος); Τι άλλωστε να πούμε, για τους θλιβερούς καταστηματάρχες, που χάρηκαν για τη διάνοιξη, μόνο και μόνο για το αυξημένο πελατολόγιο που θα έχουν;

Έρχονται δύσκολες μέρες για την Κύπρο, σαν κι αυτές που περάσαμε το 2004, όπου η βιωσιμότητα του Ελληνισμού της Κύπρου, κρεμόταν από την έκβαση του δημοψηφίσματος. Τελικά δεν δούλεψε η παγίδα που στήθηκε τότε, παρόλο που ήταν αριστοτεχνικά σχεδιασμένη. Όμως, δεν μπορούμε να πούμε ότι η όλη προσπάθεια ήταν χωρίς αποτέλεσμα. Το σχέδιο λύσης, που αποσκοπούσε στην διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, και στη δημιουργία ενός ‘συνταγματικού πειραματόζωου’, από το οποίο θα εξαρτιόταν το μέλλον μας, δεν έφυγε ποτέ από το προσκήνιο. Παρά δηλαδή, τη φιλολογία που αναπτύχθηκε για το αν το σχέδιο Ανάν, είναι ή όχι στο τραπέζι, η ουσία παραμένει, ως είχε: Οι ηγέτες μας, επιμένουν στην αναζήτηση λύσης, που θα έχει ως βάση την ίδια καταστροφική λύση, αυτή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Προσαρμόζονται με τα δεδομένα της εισβολής, είναι πρόθυμοι να δεχθούν τη νομιμοποίησή τους, έχοντας το θράσος να παρουσιάζουν τον ενδοτισμό, και την υποχωρητικότητά τους, ως πατριωτισμό.

Θα προτιμούσαμε να μην πνέει ο νέος άνεμος που έφερε η εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην προεδρία. Θα νιώθαμε πιο ασφαλείς, αν στην προεδρία βρισκόταν ένας πρόεδρος, που χειριζόταν το Κυπριακό με ρεαλισμό, και προσήλωση σε αρχές (με στόχο την απελευθέρωση της Κύπρου, και όχι την ψευδεπίγραφη ‘επανένωση’). Αντί αυτού, ο νέος πρόεδρος επιμένει να επενδύει στη καλή θέληση των τουρκοκυπρίων και του Ταλάτ, για να εξεύρει λύση του Κυπριακού, με βάση τα δεδομένα της εισβολής (λύση Δ.Δ.Ο.) Πιστεύει σε χίμαιρες, όπως στην πολιτική της ‘ανθρωπιάς’, και των ‘καφέδων της ειρήνης’. Μόνο που αυτά, δεν έχουν πέραση στην αρένα της πολιτικής και των εθνικών συμφερόντων (θα το διαπιστώσει σύντομα αυτό, αλλά η Κύπρος εν τω μεταξύ θα έχει πληρώσει το κόστος).

Θα πρέπει οπωσδήποτε να διερωτηθούμε για κάποια πράγματα: Τι κάνουμε από την ημέρα που ενταχθήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Εκμεταλλευόμαστε την ένταξή, προς όφελός μας; Υπερασπιζόμαστε με σθένος τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας; Ή δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τις όποιες Ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες, άσχετα αν αυτές, (όπως αυτές που δίνουν οδηγίες, για την ενίσχυση των ‘απομονωμένων τουρκοκυπρίων’), συνιστούν πισώπλατες μαχαιριές στο σώμα της Κύπρου. Αν δεν μπορούμε τώρα, ως ευρωπαίοι εταίροι, να ασκήσουμε πίεση προς την σωστή κατεύθυνση, τότε γιατί επιδιώξαμε να ενταχθούμε στην Ε.Ε.; Η κυβέρνηση, θα πρέπει να δώσει την απαιτούμενη βαρύτητα στην διεθνοποίηση των ορθών παραμέτρων του Κυπριακού. Η επανατοποθέτηση του Κυπριακού είναι επιβεβλημένη όσο ποτέ. Αλλιώς, ‘με τον νέο αέρα που φύσηξε’, θα εμπεδωθεί διεθνώς, ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο οντότητες οι οποίες θα πρέπει να βοηθηθούν να επανενωθούν, με τη διάνοιξη κι άλλων οδοφραγμάτων. Χωρίς καν να εξετάζεται θέμα άρσης της τουρκικής κατοχής.

του Γεώργιου Κουτσογιάννη
Επαρχιακός Οργανωτικός Γραμματέας Αμμοχώστου
& μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Κόμματος
04 Απριλίου 2008

Ζήσαμε πριν λίγες ημέρες, άλλη μια επέτειο του ηρωικού και ανεπανάληπτου εκείνου αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου στον οποίο μεγαλούργησε και θαυματούργησε η κυπριακή λεβεντιά, το κυπριακό ήθος. Ένα αγώνα στον οποίο επαναβεβαιώθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας η ελληνικότητα του νησιού. Ουδείς άλλος λαός με έναν μόνον συνταγματάρχη, ένα δόκιμο έφεδρο αξιωματικό και μερικές εκατοντάδες αμούστακα παλληκάρια, θα  αποτολμούσε τέτοιου μεγέθους εγχείρημα. Να τα βάλει δηλαδή με μια αυτοκρατορία του τότε μεγέθους της Μ. Βρετανίας. Είχαν όμως στο πλάι τους ανθρώπους ανιδιοτελείς με αγωνιστικό φρόνιμα, με πίστη στο δίκαιο του αγώνα τους και στο Θεό. Αυτό έλεγε και η πρώτη προκήρυξη του στρατηγού Γεωργίου Θεοδώρου Γρίβα ή Διγενή.

Ο Διγενής μια απαράμιλλη σε ανδρεία μορφή, του μυθικού Διγενή, ως νέος Ακρίτας, γέννημα θρέμμα της κυπριακής μάνας γης, δρασκέλησε τα βουνά της μεγαλονήσου απ’ άκρη σε άκρη, πήρε στους ώμους του τις ελπίδες του κυπριακού ελληνισμού για να φέρει σε πέρας την ποθητή ΕΝΩΣΗ με τον εθνικό κορμό, την κοιτίδα του πολιτισμού, την μητέρα Ελλάδα. Ανέλαβε να μεταλαμπαδεύσει το φως του Παρθενώνα και να το στήσει στον Κυπριακό Όλυμπο για να φωτίζονται ευτυχισμένοι στην αγκαλιά της μάνας Ελλάδας οι Έλληνες Κύπριοι. Όλα αυτά, καλύτερα από μένα και την αναξιότητά μου, εκείνοι που τα έζησαν, δύνανται να μεταφέρουν, και να διηγηθούν με τα “ζωηρότερα χρώματα” των λόγων τους.

Ωστόσο όσοι είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε από το κρατικό κανάλι (ευτυχώς που ακόμα μας θυμίζουν ποιοι είμαστε) την εκπομπή “ Ο ΑΓΩΝΑΣ  ΤΗΣ  ΕΟΚΑ” του Συμβουλίου Μνήμης και Αγώνα ΕΟΚΑ, κατανοήσαμε πως η Αγγλική πολιτική για την Μεγαλόνησο δεν έχει αλλάξει ούτε κατά ένα ιώτα.  Οι ίδιες Βρετανικές μηχανορραφίες επανελήφθησαν και στο σχέδιο Χάνεϋ – Ανάν. Αν συγκρίνετε τις εικόνες των βάρβαρων και άνανδρων ξυλοδαρμών των νεαρών τότε μαθητών, και τα κτυπήματα με τα “κλόπς”, σε τίποτε δεν διαφέρουν από εκείνες του ληστρικού λιντσαρίσματος του Ισαάκ στην Δερύνεια τον Αύγουστο του 1996. Όπως ακριβώς λέει και το τραγούδι, “στο ίδιο έργο θεατές”.  Μια οι Άγγλοι και μια οι πάτρωνές τους οι Τούρκοι, τους οποίους έμπασαν στο παιχνίδι με το ζόρι.

Στο οικτρό σήμερα, με την αποτυχία του Τάσσου Παπαδόπουλου (αγωνιστής της ΕΟΚΑ που γνωρίζει πως κερδίσαμε έστω και αυτή την άτυχη ανεξαρτησία μας)  να επανεκλεγεί στην προεδρία, μύρισαν ψοφίμι τα όρνεα εκ της Γηραιάς Αλβιώνος, και μας προσγειώθηκαν  σωρηδόν  για να προσφέρουν τις δήθεν καλές τους υπηρεσίες.

Μα αν αυτές οι υπηρεσίες που θέλουν να προσφέρουν ήταν καλές και στόχευαν στην απόδοση του δικαίου, τι τους εμπόδιζε να κινητοποιηθούν όταν ήταν στην εξουσία ο Τάσσος Παπαδόπουλος; Τι τους εμπόδιζε να ασκήσουν πιέσεις προς την Τουρκία για να επιδείξει διαλλακτικότητα. Τι τους εμποδίζει να εφαρμόσουν τις εγγυήσεις που οι ίδιοι υπέγραψαν; Τι τους εμποδίζει να αποδείξουν ότι όταν υπέγραφαν και αναγνώριζαν την Κ.Δ. ως ισότιμο μέλος της Ε.Ε. και ότι στον χώρο της επικρατεί τάξη και ασφάλεια, ότι το εννοούσαν, ώστε να επιτευχθεί και η λύση του προβλήματος; Αφού δεν το έπραξαν τότε, αλλά ούτε και τώρα, είναι αυτονόητο, ότι επιδίωξή τους είναι η άσκηση πιέσεων προς την Ελληνοκυπριακή πλευρά για περεταίρω υποχωρήσεις ή ακόμα επαναφορά του σχεδίου Χάνεϋ – Ανάν.

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »