Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
στο αποσχισθέν και μηδέποτε αναγνωρισθέν ευρυτανικό ιστολόγιο του 
28 Μαρτίου 2008

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων ανοίγει με απόφασή του ένα νέο θερμό εθνικό μέτωπο, αυτή τη φορά σχετικά με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, καθώς δικαιώνει μουσουλμανικές ενώσεις, που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως Τουρκικές. Θέμα αναγνώρισης «Τουρκικής μειονότητας» από την Ελλάδα είχε θέσει με προκλητικό τρόπο ο ίδιος ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν σε επίσκεψή του στην Κομοτηνή στις 5 Δεκεμβρίου.

Ο κ. Μπαμπατζάν μάλιστα είχε προτρέψει τα μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας, να προσφύγουν για το θέμα στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Όπως αναφέρεται στην απόφαση «το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ομόφωνα, ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 11 (περί ελευθερίας θέσπισης συνδέσμου ή συνεταιρισμού) της Ευρωπαϊκής Χάρτας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ότι δύο περιπτώσεις, οι οποίες αφορούν συνδέσμους που ιδρύονται από πρόσωπα, που ανήκουν στη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης». Ακόμη αναφέρει ότι «στην περίπτωση της Τουρκικής Ένωσης Θράκης και Λοιπών, το Δικαστήριο αποφάσισε επίσης ομόφωνα, ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 6, παράγραφος 1 (περί δικαιώματος δίκαιης ακρόασης μέσα σε εύλογο χρόνο) της Χάρτας». Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γιώργος Κουμουτσάκος ερωτηθείς σχετικά σχολίασε ότι «η Ελλάδα ως μέλος της ΕΕ σέβεται και στηρίζει τον θεσμό του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τις αποφάσεις του. Θα μελετήσουμε τις δύο αυτές αποφάσεις, προκειμένου να προβούμε στις σχετικές δέουσες ενέργειες» [Alpha TV, 27/02/2008].

Δύο τινά μπορούμε να σχολιάσουμε για την είδηση. Το πρώτο δεν είναι άλλο από το ότι μόλις είδαμε άλλο ένα ολισθηρό βήμα στο δρόμο για την υπονόμευση της Ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη.

Το δεύτερο δεν είναι λιγότερο σοβαρό και άπτεται όχι μόνον της Ελλάδας αλλά και των υπολοίπων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν είναι άλλο από την σχεδόν παντελή έλλειψη δημοκρατίας στους θεσμούς και τα όργανα που ελέγχουν την ΕΕ ταυτοχρόνως με την υπονόμευση της κυριαρχίας των κρατών μελών εντός των συνόρων τους. Εν προκειμένω βλέπουμε ένα “ανεξάρτητο” Ευρωπαϊκο όργανο να ανατρέπει απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας που ομόφωνα είχε αποφασίσει το αντίθετο καθώς και νόμους του κράτους εν προκειμένω τη συνθήκη της Λωζάννης. Από που ακριβώς εκπηγάζει η δυνατότητα ενός Ευρωπαϊκού οργάνου να ανατρέπει της αποφάσεις των Ελληνικών δικαστηρίων και τους νόμους του Ελληνικού κράτους ΕΝΤΟΣ της Ελλάδας; Τους λαούς της Ενωμένης Ευρώπης; Τους ρώτησε κανείς; Η απάντηση είναι όχι. Το μόνο εκλεγμένο όργανο της ΕΕ το ευρωκοινοβούλιο έχει διακοσμητικό χαρακτήρα. Όλα τα υπόλοιπα όργανα παρότι μή εκλεγμενα ελέγχουν την Ευρώπη και πολλάκις υπαγορεύουν στις εκλεγμένες Ευρωπαϊκες κυβερνήσεις τις αποφάσεις τους αντί να συμβαίνει το αντίστροφο. Παράδειγμα τρανταχτό που ελάχιστους φαίνεται να απασχολεί στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από αυτό του Ευρωσυντάγματος. Το οποίο όταν απορρίφθηκε στα δημοψηφίσματα μας το επανέφεραν από την πίσω πόρτα με άλλο όνομα και αυτή τη φορά χώρις ενοχλητικά δημοψηφίσματα.

Στην Ελλάδα πολλοί ενδόμυχα περιμένουν τη σωτηρία μέσω της ΕΕ για κάθε μας πρόβλημα. Από την ΕΕ και την πορεία της προς τη μείωση της κρατικής κυριαρχίας και την ανυπαρξία δημοκρατίας στα όργανα που την κυβερνούν να δούμε ποιός θα μας σώσει.

του Σάββα Ιακωβίδη 
‘Σημερινή’, 25 Μαρτίου 2008

Τι είναι πατρίδα; Τι είναι πατριωτισμός; Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας στην παγκοσμιοποιημένη ανθρωπότητα; Σήμερα, γενέθλια ημέρα του Ελληνισμού και της Εθνικής του Παλιγγενεσίας, τα πιο πάνω ερωτήματα μπορεί να φαντάζουν για μερικούς αμαθείς και ανιστόρητους ως κωμικός αναχρονισμός, μπροστά στις δήθεν ιδεολογικές υπερβάσεις και στη νέα εποχή των ευφρόσυνων διαβουκολήσεων. Τότε, ο Τούρκος αφάνιζε τον Ελληνισμό διά στόματος μαχαίρας. Σήμερα, επιχειρεί να τον αφανίσει με την υπογραφή και τη θέλησή του, στα πλαίσια μιας πολτοποιημένης αντίληψης και μιας λοβοτομημένης θέσης να ξεχάσουμε το παρελθόν για να κτίσουμε ένα, δήθεν, ειρηνικό μέλλον. Τιμώντας την επανάσταση όλων των Ελλήνων κατά του τουρκικού σκότους, ο απελέκητος Μακρυγιάννης, είναι ξανά και πάντα επίκαιρος. Στα απομνημονεύματά του, γράφει και διδάσκει:

«Η πατρίδα του κάθε ανθρώπου και η θρησκεία είναι το παν και πρέπει να θυσιάζη και πατριωτισμόν και να ζη αυτός και οι συγγενείς του ως τίμιοι άνθρωποι εις την κοινωνία. Και τότε λέγονται έθνη, όταν είναι στολισμένα με πατριωτικά αιστήματα. Το αναντίον λέγονται παλιόψαθες των εθνών και βάρος της γης (…). Ότι κρικέλα δεν έχει η γης για να την πάρη κανείς εις την πλάτη του, ούτε ο δυνατός, ούτε ο αδύνατος. Και όταν είναι ο καθείς αδύνατος εις ένα πράμα και μόνος του δεν μπορεί να πάρη το βάρος και παίρνει και τους άλλους και βοηθούν, τότε να μην φαντάζεται να λέγη ο αίτιος εγώ. Να λέγη εμείς. Ότι βάνανε όλοι τις πλάτες, όχι ένας».

Ο Μακρυγιάννης αγωνίστηκε, πληγώθηκε, σακατεύτηκε, θύμωσε με τους Έλληνες, ιδιαίτερα με διεφθαρμένους ηγέτες τους. Πικρός, ευθύς, οργισμένος αλλ’ αληθινός, νουθετεί:

«Όσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, τόχουν σε δόξα, τόχουν σε τιμή, τόχουν σε ικανότη το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας».

Γιατί στα γεράματά του ο Μακρυγιάννης αποφάσισε να μάθει γράμματα και να αφήσει σε μας αυτό «το γράψιμο το απελέκητο»;

Εξηγεί: «Ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι. Όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μη λέγη ούτε ο δυνατός “εγώς”, ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς εγώ; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση να λέγη εγώ. Όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε “εμείς”. Είμαστε εις το εμείς κι όχι εις το “εγώ”. Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί».

Πριν από τη μάχη στους Μύλους, τον πλησιάζει ο Γάλλος ναύαρχος Δεριγνύ, ο οποίος απορεί με τις θέσεις τις οποίες θα υπεράσπιζε ο Μακρυγιάννης. Κι αυτός του απαντά:

«Είναι αδύνατες οι θέσεις κι εμείς. Όμως, είναι δυνατός ο Θεός που μας προστατεύει, και θα δείξομεν την τύχη μας σ’ αυτές τις θέσεις τις αδύνατες. Κι αν είμαστε ολίγοι στο πλήθος του Μπραίμη, παρηγοριόμαστε μ’ έναν τρόπο. Ότι η τύχη μάς έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθε και ως τώρα, όλα τα θερία πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά. Και οι ολίγοι αποφασίζουν να πεθάνουν. Και όταν κάνουν αυτήνη την απόφαση, λίγες φορές χάνουν και πολλές κερδαίνουν».

Ο Βαυαρός φιλέλληνας και εθελοντής της Επανάστασηςζ Υπολοχαγός Καρλ Κρατσάιζεν

• Σημερινή (25/03/2008): Του ‘21 υπόλοιπα - 187 χρόνια από την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης, ζούμε και υποφέρουμε τα… υπόλοιπα του ‘21. Από εκείνα που δεν πρόφτασε, δεν πέτυχε και τ’ άφησε -καθήκον για τις επόμενες γενιές- η Ηρωική Γενιά, οι προπάπποι των προπάππων μας: Την ολότητα της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Όπως την οραματίστηκε για το πεπτωκός ελληνικόν γένος και όλους τους συνυπόδουλους λαούς, ο εθνεγέρτης Ρήγας Βελεστινλής. Που μαζί με τους εφτά συντρόφους του, ανάμεσά τους κι ο Ιωάννης Καρατζάς από τη Λευκωσία, εκτελέστηκαν από τους ΤΥΡΑΝΝΟΥΣ οθωμανούς Τούρκους, στο Βελιγράδι, Ιούνιο του 1798.

• Έθνος (23/03/2008): Ο «φωτογράφος» των ηρώων του ‘21 - Ενας Γερμανός φιλέλληνας, ο αυτοδίδακτος ζωγράφος Καρλ Κρατσάιζεν, που έλαβε ενεργά μέρος στον αγώνα, ήταν ο άνθρωπος χάρη στον οποίο γνωρίζουμε σήμερα πώς ήταν η μορφή δεκάδων αγωνιστών της εθνεγερσίας. Πριν από 187 χρόνια, ένας Βαυαρός υπολοχαγός περιδιάβαινε στα ελληνικά στρατόπεδα στην Αίγινα, στον Πόρο, στη Σαλαμίνα και στο Ναύπλιο.

Ο φιλέλληνας Καρλ Κρατσάιζεν, ένας αυτοδίδακτος ζωγράφος, ήταν ο άνθρωπος που γνώρισε από κοντά τους ηρωικούς αγωνιστές, σχεδίασε τη μορφή τους και αφού τους απαθανάτιζε ζητούσε να βάλουν την υπογραφή τους στο έργο του ως πιστοποιητικό αυθεντικότητας. Ο υπολοχαγός Κρατσάιζεν βρέθηκε στην Ελλάδα ως εθελοντής στο βαυαρικό εκστρατευτικό σώμα, ενώ παράλληλα κατέγραφε με τον δικό του τρόπο τις εξελίξεις στα μέτωπα του αγώνα. Εφτασε στην Ελλάδα το 1826 και άρχισε να αποτυπώνει τις εικόνες και τα πρόσωπα που έβλεπε άλλοτε στο Ναύπλιο, τα Αμπελάκια Σαλαμίνας, την Κόρινθο και την Αττική με κορυφαία ίσως αναφορά τη Μάχη στον Ανάλατο. Είχε μάλιστα συμμετάσχει στην πολιορκία της Αθήνας και της Ακρόπολης (Μάρτιος - Απρίλιος 1827). Στη διάρκεια αυτής της μάχης σκοτώθηκε ο Καραϊσκάκης, το πρόσωπο του οποίου σχεδίασε λίγο πριν τον κτυπήσει το μοιραίο βόλι. Συνολικά σχεδίασε 91 έργα, ανάμεσά τους υδατογραφίες, τοπία, αρχαιότητες, πολεμικές συνθέσεις και βέβαια οι προσωπογραφίες των πρωταγωνιστών του 21. Τα περισσότερα έργα έγιναν με μολυβί και σε χαρτί μικρού μεγέθους. Χωρίς τη γραφίδα του η αυθεντική μορφή τους θα είχε χαθεί στο πέρασμα της Ιστορίας, καθώς ελάχιστοι έζησαν στην εποχή της τεχνολογικής εξέλιξης. Ενας εξ αυτών υπήρξε ο Κωνσταντίνος Κανάρης, τον οποίο στα νιάτα του σχεδίασε ο Κρατσάιζεν, αν και ο μπουρλοτιέρης απαθανατίστηκε από τον φωτογραφικό φακό σε μεγάλη ηλικία ενώ ήταν πρωθυπουργός της Ελλάδος.

Ειδικό ενδιαφέρον έχει το έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη, ο οποίος υπήρξε ο πρώτος της Σχολής του Μονάχου. Είχε βρεθεί εκεί για σπουδές σταλμένος από τον Οθωνα, ως γιος θύματος του αγώνα που είχαν κρεμάσει οι Τούρκοι. Ενα από τα έργα του ήταν και «Το εν Πειραιεί ευρισκόμενον στρατόπεδον του Καραϊσκάκη, έτος 1827» (1855). Εκεί ανάμεσα σε αγωνιστές με φουστανέλα διακρίνεται με βαυαρική στολή και ο Καρλ Κρατσάιζεν…

Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη στην Καστέλλα, έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη

• Εικαστικόν: Θεόδωρος Βρυζάκης (1814-1878)

• Το Βήμα - Ιστορία: Οι μάχες του Ελληνισμού: Χαϊδάρι, Αράχοβα 1826 - Φάληρο 1827

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
από το αποσχισθέν και μηδέποτε αναγνωρισθέν ευρυτανικό ιστολόγιο του
13 Μαρτίου 2008

Εδώ και κάποιες δεκαετίες το στρατοκρατικό καθεστώς της Άγκυρας προσπαθεί να υπονομεύσει την Ελληνική κυριαρχία στη Θράκη. Κύριο όργανο του το Τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, το οποίο καμία Ελληνική κυβέρνηση δεν είχε το θάρρος να κλείσει ως έδει, και το οποίο αποτελεί κράτος εν κράτει στη Θράκη καταδυναστεύον την Μουσουλμανική μειονότητα, προπαγανδίζον ασυστόλως και φυσικά αποτελώντας κέντρο κατασκοπείας σε βάρος της Ελλάδας. Πρίν μερικούς μήνες είδαμε την εγκατάσταση Τουρκικής τράπεζας στη Θράκη χωρίς την παραμικρή Ελληνική αντίδραση, παρά κάτι μικρολεπτομέρειες όπως ο οικονομικός πόλεμος που ασκεί το Προξενείο τόσο προς ενίσχυση των οργάνων του μέσα στην μειονότητα όσο και είς βάρος του χριστιανικού πληθυσμού και πιο πρόσφατα την επίθεση εναντίον δασκάλας που είχε το “θράσος” να διδάσκει Ελληνικά τους Πομάκους μαθητές της. Οι διαμαρτυρίες της Πομακικής κοινότητας για τις συνεχείς απόπειρες εκτουρκισμού της, βρήκαν θέση μέχρι και στην επίσημη έκθεση του Αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών αλλά δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν ιδιαίτερα την λοιπή Ελλάδα.

Τώρα ελάχιστες μόνο μέρες από την “ανεξαρτησία” του Κοσσυφοπεδίου και διαβάζουμε στον σημερινό Ελεύθερο Τύπο [13/03/2008] τα κάτωθι θαυμαστά προερχόμενα εκ της “φίλης” Τουρκίας και των οργάνων της στη Δυτική Θράκη:

▪ Η «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης» επεκτάθηκε με νέα παραρτήματα στο Λονδίνο και τη Χάγη. Και έχοντας status παρατηρητή στη Διεύθυνση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ εγκαλεί συνεχώς την ελληνική Πολιτεία για παραβιάσεις δικαιωμάτων και ελευθεριών.

▪ Ο πρόεδρος του «Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης» κ. Ερόλ Κασίφογλου (κάτοικος Τουρκίας με καταγωγή από τη Θράκη) κάλεσε τους «ομογενείς» του να αυτονομηθούν με αφορμή την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου, εκφράζοντας την αισιοδοξία του ότι η απόσχιση της πρώην σερβικής επαρχίας θα λειτουργήσει ως «παράδειγμα». Λίγες μέρες μετά, γευμάτισε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη ο πρόεδρος του «Συλλόγου Επιστημόνων» της μειονότητας δικηγόρος Ξάνθης κ. Αχμέτ Καρά.

▪ Ο αντινομάρχης Ροδόπης κ. Μ. Δεβετζή Ογλού επισκέφθηκε πρόσφατα την Αγκυρα και σε συνέντευξή του σε τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο αναφέρθηκε στον «Αττίλα» ως «ειρηνευτική επιχείρηση στην Κύπρο».

▪ Πριν από λίγες μέρες ο «εκλεγμένος μουφτής» Ξάνθης κ. Αχμέτ Μετέ επισκέφθηκε την Αγκυρα όπου είχε επαφές με το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας.

Το τι σημαίνουν τα παραπάνω μας το λένε οι ίδιοι οι Τούρκοι δια στόματος του κυρίου Κασίφογλου: η απόσχιση της πρώην σερβικής επαρχίας θα λειτουργήσει ως «παράδειγμα». Η προπαγάνδα και η προετοιμασία του εδάφους στην ίδια τη Θράκη προχωρά απρόσκοπτα εδώ και δεκαετίες. Τώρα βλέπουμε την προπαγάνδα εκτός Ελλάδας να εντείνεται, τους Τούρκους ηγέτες της μειονότητας σε ανοιχτή επαφή με το Τουρκικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και το Κόσσοβο να λειτουργεί τόσο ώς ενθάρρυνση όσο και ως οδηγός για το ποιες θα είναι η επόμενες κινήσεις της Τουρκίας. Οι οποίες μέχρι στιγμής ακολουθούν κατά πόδας τις Αλβανικές πρακτικές και το ιστορικό παράδειγμα των ενεργειών της ίδιας στην Κύπρο. Υπό αυτές τις συνθήκες το επόμενο αναμενόμενο βήμα δεν είναι άλλο παρά κάποια προβοκάτσια, ακολουθούμενη από τρομοκρατική δράση στο στυλ του UCK και της Τουρκοκυπριακής ΤΜΤ ώστε να δημιουργηθεί αφορμή Τουρκικής επέμβασης με όσο το δυνατόν μικρότερη αντίδραση από τη διεθνή κοινότητα.

Προφανώς η όλη διαδικασία δεν πρόκειται να γίνει, αν γίνει, ούτε εν μια νύκτι ούτε σε μερικούς μήνες. Για να μείνουμε στο παράδειγμα του Κοσσυφοπέδιου χρειάστηκαν κάποια χρόνια τη δεκαετία του 1990 μέχρι να φτάσουμε στην ανοιχτή σύγκρουσή το 1999. Αλλά το ότι δεν πρόκειται να γίνει αύριο δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος είναι πλέον άμεσος. Για να αποφύγουμε τις τυχόν προβοκάτσιες και κλιμάκωση με ανοιχτή σύγκρουσή με την Τουρκία για παράδειγμα γύρω στο 2013-2014 [1] δεν μπορούμε να περιμένουμε πρώτα να συμβεί και μετά να τρέχουμε να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα. Ψύχραιμη και αποτελεσματική δράση απαιτείται σήμερα. Όπως απαιτείται και έγκαιρη υλοποίηση του Ελληνικού εξοπλιστικού προγράμματος, ιδίως των τμημάτων του που αφορούν πυρομαχικά, νέα μαχητικά αεροσκάφη και φρεγάτες αεράμυνας για να μην βρεθούμε σε λίγα χρόνια στην ίδια και χειρότερη κατάσταση που είχαμε βρεθεί το 1996 στα Ίμια. Είναι πολύ λιγότερο πιθανό να μπουν ιδέες στην Τουρκία ενώ υπάρχει έστω και στοιχειωδώς ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας παρά εάν πιστεύει καλώς ή κακώς ότι μπορεί να κερδίσει άνετα και με μικρό σχετικά κόστος μία σύγκρουση με την Ελλάδα.

Σε τελική ανάλυση καλύτερα να φανούμε Κασσάνδρες προετοιμαζόμενοι για το χειρότερο και τελικά αποφεύγοντας το χάρη στην έγκαιρή προσπάθεια αποφυγής του παρά να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των λοιπών Τρώων βάζοντας το κεφάλι μας στην άμμο αρνούμενοι να πιστέψουμε ότι υπάρχει ο οποιοσδήποτε μεγάλος ή μικρός κίνδυνος. Διότι ή Κασσάνδρα μπορεί να πρόλεγε την καταστροφή αλλά η Τροία πράγματι καταστράφηκε…

[1] Όταν το νέο Τουρκικό εξοπλιστικό πρόγραμμα θα αποδίδει καρπούς απειλώντας να ανατρέψει την όποια στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο…

Λάμπρος Γ. Καούλλας
04 Μαρτίου 2008
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
http://www.noitikiantistasis.com 

Στις 3 Μαρτίου 1957 σκοτώθηκε ο Υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, ο μεγάλος μας ήρωας Γρηγόρης Αυξεντίου. Το μνημόσυνο γίνεται, όπως κάθε χρόνο, στο κρυσφύγετο όπου άφησε την τελευταία του πνοή, πυρπολημένος από τους Άγγλους αποικιοκράτες ο Σταυραετός του Μαχαιρά. Το φετινό μνημόσυνο, που έγινε την Κυριακή 2 Μαρτίου 2008, σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από μια συμβολική πράξη: Την κατάθεση στεφάνου και την απόδοση τιμών από τον νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Δημήτρη Χριστόφια.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας είναι ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ. Θεωρούμε πως η απόδοση τιμών προς τον αγώνα της ΕΟΚΑ από τον εκάστοτε Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι μια πράξη αναμφισβήτητα δεδομένη, επιβεβλημένη και θεωρείται αυτονόητη. Θεωρούμε όμως πως η απόδοση τιμών προς τον αγώνα της ΕΟΚΑ από το ΑΚΕΛ, μέσω του Γενικού του Γραμματέα (ο οποίος τυγχάνει να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας), αποτελεί και πρακτική πλέον αναγνώριση από το κομμουνιστικό κόμμα της σπουδαιότητας, της σημασίας και του μεγαλείου του εθνικοαπελευθερωτικού αντιιμπεριαλιστικού αγώνα της ΕΟΚΑ για «ΕΝΩΣΗ» της Κύπρου με την Ελλάδα. Ο νέος Πρόεδρος έχει δεσμευτεί πολλές φορές πριν την εκλογή του ότι θα τιμά τον αγώνα της ΕΟΚΑ και ότι θα υπερασπιστεί τον ελληνικό πολιτισμό της Κύπρου. Υπενθυμίζουμε ότι στην Διακαναλική συζήτηση με τον Γιαννάκη Κασουλίδη στις 21 Φεβρουαρίου 2008 δήλωσε και τα εξής: «τον αγώνα της ΕΟΚΑ θα συνεχίσουμε να τον τιμούμε πάντοτε. Και τους ανθρώπους οι οποίοι έδωσαν την ζωή τους. Είναι ήρωες αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της Κύπρου. Ούτε συζήτηση να μην τιμάται ο αγώνας της ΕΟΚΑ [...] Θα τιμήσουμε την ιστορία μας. Και εμείς ενωτικοί ήμασταν το 1955 - 59, να μην τα ξεχνάμε αυτά τα πράγματα, κακά τα ψέματα, ολόκληρος ο κυπριακός λαός αγωνιζόταν για την Ένωση». Αυτή είναι μια ορθή πράξη προς αυτή την κατεύθυνση.

Όπως όλοι γνωρίζουν, το ΑΚΕΛ τάχθηκε σθεναρά κατά του αγώνα της ΕΟΚΑ το 1955-59, αποκαλώντας τους αγωνιστές «βαρελότους» και «ψευτοδιγενήδες» και τον υπέσκαπτε καθ’ όλη την διάρκειά του. Ίσως αυτός να είναι άλλωστε ένας από τους λόγους που το ΑΚΕΛ το επανανομιμοποίησαν οι Άγγλοι μετά το πέρας του αγώνα, πίσω από την πλάτη και σε αντίθεση με τις αντικομμουνιστικές επιθυμίες Ελλάδας και Τουρκίας.

Η εκδήλωση αμαυρώθηκε όταν ομάδα νεαρών φώναξε συνθήματα κατά του Χριστόφια την ώρα που κατέθετε στεφάνι, θέλωντας έτσι να κακίσει την διαχρονική στάση του ΑΚΕΛ απέναντι στον αγώνα (σ.σ. για χάριν αντικειμενικότητας, πρέπει να αναφέρουμε πως έχουμε κάποιες πληροφορίες πως τα ΜΜΕ διέσπειραν και ψεύδη για τα γεγονότα, ενώ οι ίδιες πληροφορίες αναφέρουν πως υπήρξε και εκφοβισμός προς τους νεαρούς μαθητές από άνδρες της Ασφάλειας του Προέδρου. Αναμένουμε δημόσια επαλήθευση των πιο πάνω).

Δικηγόροι και υπερασπιστές του ΑΚΕΛ και του Δημήτρη Χριστόφια δεν ήμασταν ποτέ και ούτε φυσικά σκοπεύουμε να γίνουμε τώρα. Άλλωστε η κριτική που του ασκήσαμε, του ασκούμε και θα του ασκούμε ήταν και θα συνεχίσει να είναι οξύτατη, και πάντοτε θεμελιωμένη με στοιχεία και επιχειρήματα. Πρέπει όμως να είμαστε δίκαιοι, και όχι δίκαιοι μόνο εκεί που μας συμφέρει. Εμείς θεωρούμε πως η πράξη αυτή των νεαρών, να γιουχαίσουν δηλαδή τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας την ώρα που καταθέτει στεφάνι στο κρυσφήγετο του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου, ήταν ανεπίτρεπτη. Μαζί με τους νεαρούς φώναξαν αυθόρμητα και άλλοι παρόντες, δηλώνοντας έτσι την απαρέσκεια τους για την παρουσία του ΑΚΕΛ. Καταδικάζουμε απερίφραστα τις ενέργιες αυτές, όσο αυθόρμητες και εν πολλοίς δικαιολογημένες και αν είναι, γιατί αφ’ ενός δείχνουν ασέβεια προς τον θεσμό του δημοκρατικά εκλελεγμένου Προέδρου, αφ’ ετέρου γιατί αποκαλύπτουν την ανεπάρκεια των φωνασκούντων να αντιληφθούν την διαχρονική σημασία της πράξης αυτής του Δημήτρη Χριστόφια.

Και είναι απλούστατο: Τι σημαίνει όταν ο Δημήτρης Χριστόφιας του ΑΚΕΛ καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Υπαρχηγού της ΕΟΚΑ; Σημαίνει, όπως προαναφέραμε, έμπρακτη αναγνώριση της σπουδαιότητας, της σημασίας και του μεγαλείου του αγώνα. Σημαίνει ότι υπάρχει έμμεση παραδοχή, έστω και μετά από μισό αιώνα, εκ μέρους του ΑΚΕΛ, της ανεπίτρεπτης στάσης του κατά του αγώνα. Ίσως να γίνεται για σκοπούς εγχώριας κατανάλωση. Δεν αντιλέγω. Όμως το θετικό είναι πως η πράξη αυτή του Δημήτρη Χριστόφια βάζει ένα λιθαράκι προς την εθνική συμφιλίωση που τόσο χρειάζεται ο τόπος. Το ΑΚΕΛ ήταν η μόνη κοινοβουλευτική δύναμη που διαχρονικά διαφωνεί με τον αγώνα της ΕΟΚΑ. Τώρα, έρχεται και αυτό, μαζί με την ΕΔΕΚ, το ΔΗΚΟ, το ΕΥΡΩΚΟ, τον ΔΗΣΥ και τους Οικολόγους, να τιμήσει και να σεβαστεί τους αγωνιστές που πέθαναν για την ελευθερία του Κυπριακού Ελληνισμού. Αν δεν ερχόταν ο Δημήτρης Χριστόφιας να καταθέσει στεφάνι, δεν θα ήταν χειρότερα; Δεν θα τον θεωρούσαν, αυτοί που τον γιουχάισαν, ακόμη μεγαλύτερο «προδότη»; Δεν θα βοηθούσε στην εμβάθυνση του μίσους και του διχασμού στην ελληνοκυπριακή κοινωνία;

Και το σημαντικότερο: Με τι μούτρα πλέον ορισμένοι φανατικοί «αριστεροί» θα καίνε ελληνικές σημαίες, θα κυματίζουν τουρκικά λάβαρα του ψευδοκράτους, θα κατασυκοφαντούν την ΕΟΚΑ και θα φωνάζουν «γαμώ το έθνος σας», όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας που ανήκει στο κόμμα τους τιμά με τον πιο επίσημο τρόπο τον κορυφαίο αγώνα του κυπριακού Ελληνισμού; 

ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΧΡΙΣΤΟΦΙΑ ΣΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ:

      
 - Βάσος Φτωχόπουλος, Φιλελεύθερος, 04/03/2008:

«…Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω με τη λογική ότι το ΑΚΕΛ και ο Χριστόφιας έχουν αλλάξει πορεία. Ο Πρόεδρος Χριστόφιας παρευρέθη στο μνημόσυνο του Αυξεντίου για δύο λόγους:

» α) Για να μπορεί αύριο να το επικαλείται ως αντιστάθμισμα, όταν ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας πια, θα παρευρίσκεται στα μνημόσυνα των υποτίθεται ή πραγματικά δολοφονηθέντων από την Ε.Ο.Κ.Α. προδοτών του Α.Κ.Ε.Λ. και
» β) Για να μπορέσει σιγά-σιγά να ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙ το Α.Κ.Ε.Λ κάποιους αγωνιστές ως αριστερούς - προοδευτικούς (Αυξεντίου, Μάτσης) και μ΄ αυτό τον τρόπο να έχει την πίτα σωστή και το σκύλο χορτάτο.

» Η επίσκεψη του Πρόεδρου στο Μαχαιρά είναι εκ του πονηρού και γι’ αυτό καταδικαστέα. Αν το Α.Κ.Ε.Λ και ο Πρόεδρος λόγω οικτρής έλλειψης ηρώων ψάχνουν για ήρωες από την Ε.Ο.Κ.Α., εμείς δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να μοιραστούμε ΟΛΟΥΣ τους ήρωές μας. Φτάνει φυσικά το Α.Κ.Ε.Λ και ο Πρόεδρος Χριστόφιας να ζητήσουν συγγνώμη για τα 53 χρόνια κατασυκοφάντησης του Αγώνα, φτάνει να ζητήσουν συγγνώμη για την υπόσκαψη του Αγώνα και τη σύμπραξή τους με τους αποικιοκράτες. Φτάνει το Α.Κ.Ε.Λ. και ο Πρόεδρος Χριστόφιας να αναγνωρίσουν τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α. ως αυτό που ήταν, δηλαδή Εθνικοαπελευθερωτικός - Αντιμπεριαλιστικός και να ζητήσουν συγχώρεση από τον κυπριακό λαό για την ΑΠΟΥΣΙΑ τους από τους αγώνες για τη λευτεριά. Αν το Α.Κ.Ε.Λ. θέλει να καταθέτει στεφάνια στους ήρωες της Ε.Ο.Κ.Α. και να νιώθει κι αυτό περήφανο, πρέπει πρώτα να αναγνωρίσει και τον άλλο από τους δύο αρχηγούς της, το στρατηγό Γρίβα Διγενή. Ας του αναγνωρίσει την προσφορά του μόνο για τον αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α., όπως κάνει κάποιες άλλες ΕΝ ΜΕΡΕΙ αναγνωρίσεις, π.χ. α) Ο Τρότσκι ήταν καλός μόνο ως το 1919, β) Ο Λούης Ηγουμενίδης ήταν καλός μόνο έως τη διάσπαση, γ) Ο Παπαπέτρου ήταν καλός έως αρχηγός των Εδονόπουλων, ύστερα έγινε προδότης και από το 2007 έγινε ξανά σύμμαχος και λεβέντης πατριώτης. Ας κάνουν ο κ. Χριστόφιας και το Α.Κ.Ε.Λ. αυτά τα βήματα και τότε το Α.Κ.Ε.Λ. θα δικαιούται να ζητήσει και από τους Συνδέσμους των αγωνιστών να δοθούν στη δημοσιοτήτα τα έγγραφα που θα αποδεικνύουν ποιοι αδίκως σκοτώθηκαν κατά τον Αγώνα και ποιοι δικαίως. Κάνω παράκληση προς τους Συνδέσμους να ζητήσουν συγγνώμη ΤΩΡΑ για τους αδίκως δολοφονηθέντες. Η Ε.Ο.Κ.Α. δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Ζητώντας συγγνώμη τώρα τους αφαιρούν και την τελευταία τους δικαιολογία για να ζητήσουν οι ίδιοι συγγνώμη…»

          
- Λάζαρος Μαύρος, Σημερινή, 04/03/2008:

«Από την αυγή της πανάρχαιας ιστορίας του ο ελληνικός πολιτισμός δίδαξε την ευσέβεια προς τους Νεκρούς. Την ιερότητα της απότισης τιμών προς τους Πεσόντες. Τον σεβασμό και την ευλάβεια στις τελετές εις Μνήμην των Ηρώων. Από τον Επιτάφιο του Περικλέους, την Αντιγόνη του Σοφοκλέους, ώς τη θανατική καταδίκη των 8 στρατηγών για τους ναυαγούς στη ναυμαχία στις Αργινούσες 406 π.Χ. Ο Χριστιανισμός επαύξησε την αρχαία κληρονομιά. Σεβασμός ακόμα κι όταν ο εχθρός σου, στον πόλεμο, κηδεύει και τιμά τους νεκρούς του. Σεβασμός που οι Έλληνες, θύματα του Ναζισμού, επιδεικνύουμε ακόμα και στο κοιμητήριο των πεσόντων Γερμανών εισβολέων και κατακτητών της Κρήτης, στο Μάλεμε.

» Γι’ αυτό, ως ανελλήνιστοι, στερούμενοι παντελώς της στοιχειώδους ελληνικής και χριστιανικής αγωγής, αποδείχθηκαν, όσοι την Κυριακή, στο πανίερο Θυσιαστήριο του Αυξεντίου στον Μαχαιρά, αλαλάζοντας βαρβαρικά γιουχαΐσματα, πρόσβαλαν την ιερότητα της Μνήμης του Ήρωα, την ιερότητα του χώρου και την ιερότητα όλων όσοι προσήλθαν για να τιμήσουν τον θυσιασθέντα υπαρχηγό της ΕΟΚΑ.

» Ορδή ανάγωγων ασεβών, υβριστών του Μαχαιρά, υβριστών του Αυξεντίου, υβριστών του Μνημοσύνου του, εξέβαλε αηδιαστικά κοάσματα, εκείνη την ιερή στιγμή που, εκ μέρους του συνόλου της πολιτείας και του λαού, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατέθετε το δάφνινο στεφάνι της τιμής και την ευγνωμοσύνης στο Κρησφύγετο του Σταυραετού του Μαχαιρά. Αποτροπιασμό, προσβολή και αηδία αισθάνθηκαν όσοι, σε στάση προσοχής, μετείχαν στην απότιση φόρου τιμής στον ήρωα. Οι παρόντες συναγωνιστές του της ΕΟΚΑ, οι συγγενείς του, οι εκπρόσωποι κομμάτων και οργανώσεων, μικροί και μεγάλοι ευλαβείς προσκυνητές του Κρησφυγέτου. Το γιουχάισμα του Προέδρου Χριστόφια, την ώρα που επιτελούσε το οφειλόμενο καθήκον τού εκάστοτε πρώτου της πολιτείας, προς έναν εκ των κορυφαίων ηρώων της κυπριακής ελευθερίας, συνιστούσε προσβολή σε βάρος όλων, ζώντων και τεθνεώτων…»

         
- Σάββας Ιακωβίδης, Σημερινή, 04/03/2008:

«Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως η παρουσία Χριστόφια στο μνημόσυνο, δηλαδή η υπό του ΑΚΕΛ απόδοση τιμής στον Αυξεντίου δεν αποκλείεται να εκκινεί από καθαρά πολιτικές και εποχικές σκοπιμότητες. [...]

» Θέλουμε να επιμείνουμε στη θετική πλευρά και να αποδοκιμάσουμε ενέργειες ομάδας νεαρών, που γιουχάισαν τον Πρόεδρο και προκάλεσαν ενόχληση στους αγωνιστές. Και μόνον η παρουσία Χριστόφια και η κατάθεση στεφάνου στον τόπο της θυσίας του ήρωα πρέπει να εκτιμηθεί, πρώτον, ως αναγνώριση του μόνου αντιιμπεριαλιστικού και αντιαποικιακού αγώνα του κυπριακού Ελληνισμού, από ένα κόμμα που τον αντιστρατεύτηκε και την καθύβρισε με ανοίκειους χαρακτηρισμούς. Δεύτερον, ως προσπάθεια επούλωσης πληγών και διχαστικών νοοτροπιών. Αφού το ΑΚΕΛ αναγνώρισε το λάθος του να στιγματίσει τον αγώνα και τους αγωνιστές, σήμερα να θεωρήσουμε ότι επιθυμεί να ξεπεράσει ταμπού, προκαταλήψεις και μικρόψυχες τεχνοτροπίες, και να τιμά, όπως όλος ο υπόλοιπος λαός, τον απελευθερωτικό μας αγώνα; [...]

» Αν, λοιπόν, οι προθέσεις του Δ. Χριστόφια και του ΑΚΕΛ έναντι του αγώνα της ΕΟΚΑ είναι γνήσιες, ανυστερόβουλες και αυτόχρημα ενωτικές, τότε: Πρώτον, ο Πρόεδρος, το Υπουργικό Συμβούλιο και η ηγεσία του ΑΚΕΛ πρέπει να μεταβούν για προσκύνημα στα Φυλακισμένα Μνήματα, και να παραστούν στην εκδήλωση για την επέτειο της 1ης Απριλίου 1955. Δεύτερον, σε συνεργασία με τους αγωνιστές, να ξεκαθαρίσουν οριστικά το θέμα των κατ’ ισχυρισμόν δολοφονιών αριστερών. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είπε ότι ενδιαφέρεται για την ενότητα λαού και ανθρώπων, ανεξάρτητα αν προέρχονται από τη Δεξιά και την Αριστερά. Επικαλέστηκε προς τούτο τον Αυξεντίου που, αν ζούσε, είπε, θα εργαζόταν για την ενότητα του λαού και του τόπου. Ο Αυξεντίου δεν ζει. Ζει, όμως, η αξεπέραστη θυσία του, που πρέπει να επενεργεί ως ισχυρή ενοποιός δύναμη. Ως Πρόεδρος και ως αριστερός, ο Δ. Χριστόφιας έχει πλείονες του ενός λόγου να πείσει με γνησιότητα, λαό και αγωνιστές, ότι μπήκαμε οριστικά σε μια νέα εποχή πραγματικής ομόνοιας, αλληλοσεβασμού και ενότητας.»

         
- Γιαννάκης Κολοκασίδης, μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΑΚΕΛ, Φιλελεύθερος, 05/03/2008:

«Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας πολύ καλά έπραξε και παρευρέθη στο μνημόσυνο του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου. Ανεξάρτητα από τα μισαλλόδοξα εθνικιστικά συνθήματα που ακούστηκαν από μερίδα φανατισμένων νεαρών, η παρουσία του Δημήτρη Χριστόφια στο μνημόσυνο έστειλε τα σωστά μηνύματα ενότητας και ομοψυχίας που είναι απολύτως αναγκαία αυτές τις δύσκολες ώρες για την Κύπρο. [...]

» Το ΑΚΕΛ από το Μάιο του 1957 και μέσα από συνθήκες παρανομίας με απόφαση της Ολομέλειας της Κεντρικής του Επιτροπής ξεκαθάρισε τα πράγματα. Άλλο είναι αν μετά πενήντα χρόνια ορισμένοι επιμένουν να θολώνουν τα νερά ακριβώς γιατί θέλουν να ψαρεύουν μέσα σε θολά νερά. Η απόφαση λοιπόν της Ολομέλειας του Μάη 1957 τόνιζε τα εξής:

«Για το κόμμα μας δεν τίθεται καθόλου ζήτημα αναθεώρησης της θέσης του έναντι του ένοπλου αγώνα. Παίρνοντας υπόψη τις συγκεκριμένες κυπριακές συνθήκες, τον συσχετισμό των δυνάμεων που συγκρούονται σ’ αυτό τον αγώνα, το στάδιο που περνά σήμερα ο εθνικός μας αγώνας, τον παράγοντα της ελληνικής κυβέρνησης και γενικά κάθε παράγοντα που επηρεάζει τη διεξαγωγή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, παίρνοντας όλα αυτά υπόψη που παίζουν καθοριστικό ρόλο στον καθορισμό της τακτικής και των μορφών πάλης, η Κ.Ε. πρέπει να επιβεβαιώσει ξανά την άποψή της ότι η τακτική του ένοπλου αγώνα είναι τακτική έξω τόπου και χρόνου, ουτοπιστική, καταδικασμένη στην αποτυχία, σε τελευταία ανάλυση αρνητική για τον εθνικό μας αγώνα… Τονίζοντας την απόλυτη διαφωνία μας προς την τακτική της ΕΟΚΑ, ωστόσο δεν πρέπει να επηρεαζόμαστε καθόλου στη στάση μας και στην εκτίμησή μας έναντι σ’ όλους εκείνους τους πατριώτες και αγωνιστές που πιστοί στο ιδανικό της λευτεριάς, θυσιάστηκαν σ’ αυτόν τον αγώνα, όσο ουτοπιστικό κι αν τον θεωρούμε εμείς αυτόν. Θα διαπράτταμε σοβαρό πολιτικό λάθος, αν ξεκινώντας από τη διαφωνία μας για την τακτική της ΕΟΚΑ, συγχυζόμαστε και αρνούμαστε τον πατριωτισμό, τον ηρωισμό και την αυτοθυσία όλων εκείνων που έδωσαν τη ζωή τους, είτε στη σύγκρουση με τις δυνάμεις ασφαλείας, είτε στην αγχόνη, ή κάτω από τα βασανιστήρια σ’ αυτόν τον αγώνα. Για όλους αυτούς αξίζει κάθε εκτίμηση από μέρους μας για τον πατριωτισμό, τον ηρωισμό και την αυτοθυσία τους»…

        
- Ανακοίνωση Συνδέσμου Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59, Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, 03/03/2008:

Οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59, με σημερινή ανακοίνωση τους «καταδικάζουν ανεπιφύλακτα τις ανεύθυνες εκδηλώσεις μερικών εις βάρος του Προέδρου της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια στο μνημόσυνο του ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου» και εκφράζουν τη λύπη τους.Οι Σύνδεσμοι προσθέτουν ότι εκδηλώσεις της μορφής αυτής «αμαυρώνουν την εκδήλωση προς τιμή του μεγάλου μας ήρωα και δεν συμβάλλουν στην ομόνοια και στην ομοψυχία του λαού μας, που, όπως πολλάκις οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59 διακήρυξαν, θεωρούν πως είναι απαραίτητα για ένα ελπιδοφόρο για τη σωτηρία της πατρίδας».

Διαβάζουμε την επιστολή κάποιου κύριου Πέτρου Τραπεζάρη που με περισσή χαρά δημοσιεύει η εφημερίδα ‘Πολίτης’:

«Χωρίς εισιτήριο.
Ο αναγνώστης της στήλης, Πέτρος Τραπεζάρης, μόνιμος κάτοικος Λονδίνου, μας πληροφορεί ότι πήγε με την κυπριακή του ταυτότητα προχθές στο γήπεδο της Τσέλσι, το “Στάμφορντ Μπριτζ”, για να αγοράσει εισιτήριο για τον αγώνα Τσέλσι- Ολυμπιακού Πειραιώς, αλλά οι υπεύθυνοι του σταδίου αρνήθηκαν να του πουλήσουν, διότι στις κερκίδες της Τσέλσι που υπάρχουν πολλά διαθέσιμα εισιτήρια απαγορεύεται να μπουν Έλληνες, ώστε να αποφευχθούν οποιαδήποτε επεισόδια. Όταν επέμεινε ότι είναι από άλλη χώρα, την Κύπρο, οι αρμόδιοι του σταδίου του εξήγησαν ότι δεν μπορούν να του πουλήσουν εισιτήριο. Ο κ. Τραπεζάρης, αφού σημειώνει την απαρέσκειά του για το γεγονός, προσθέτει ότι η νέα Κυβέρνηση πρέπει να προβληματιστεί για την άσκοπη χρήση της ελληνικής σημαίας παντού στην Κύπρο και θέτει και ένα προβληματισμό: Αν για κάποιο λόγο η Ελλάδα μπει σε κάποια αεροδρόμια στη μαύρη λίστα, θα μπουν και οι Κύπριοι σε μαύρη λίστα; Το κυριότερο που επισημαίνει είναι ότι ο πολύς ο κόσμος δεν ξέρει ότι η Κύπρος είναι μια ανεξάρτητη χώρα, μέλος της Ε.Ε., αλλά έχει την εντύπωση ότι είναι μέρος της Ελλάδας. 
ΠΑΡ. » [Πολίτης, 01/03/2008]

Όπως μαθαίνουμε, το πρόβλημα με τον επαναληπτικό αγώνα του Champions League μεταξύ Chelsea και Ολυμπιακού Πειραιώς είναι το εξής:

«Αρκετοί Έλληνες φίλαθλοι, προφανώς των “ερυθρόλευκων”, γνωρίζοντας την τεράστια ζήτηση για το εν λόγω παιχνίδι, έσπευσαν να εξασφαλίσουν την παρουσία τους στο γήπεδο με… πλάγιο αλλά καθ’ όλα νόμιμο τρόπο [...] Μια απόφαση, ωστόσο, των “μπλε” ήρθε ανατρέψει τα δεδομένα και να φέρει τα πάνω-κάτω. Προφανώς θορυβημένοι από την πολυάριθμη παρουσία Ελλήνων στο γήπεδο, οι ιθύνοντες της Τσέλσι έκριναν σκόπιμο να προβούν στην ακύρωση συγκεκριμένων κρατήσεων. [...] Μία πλειάδα εξ αυτών είναι σε έντονο ύφος, θεωρώντας ότι η κίνηση αυτή του αγγλικού συλλόγου ενέχει στοιχεία διάκρισης και ρατσισμού. Αρχικώς στην ερώτηση για το λόγο που η Τσέλσι προχώρησε σε αυτήν την κίνηση, η απάντηση ήταν η εξής: “Η ΟΥΕΦΑ μας προειδοποίησε ότι θα πρέπει να έχουμε έναν διαχωρισμό μεταξύ των φιλάθλων των δύο ομάδων για λόγους ασφαλείας. Τον τελευταίο καιρό παρατηρήθηκε ένα φαινόμενο, φίλοι του Ολυμπιακού και παράλληλα μη μέλη της Τσέλσι, να προσπαθούν να αγοράσουν εισιτήρια σε θέσεις όπου έχει προγραμματιστεί να βρίσκονται φίλοι της Τσέλσι”» [Contra.gr, 28/02/2008]

Ρωτούμε λοιπόν τον βαθύτατα προβληματισμένο κύριο Πέτρο Τραπεζάρη:

- Γιατί ήθελες να δεις τον αγώνα; Για να υποστηρίξεις την Τσέλσι κατά της ελληνικής ομάδας του Ολυμπιακού; Αν ναι, εντάξει φιλαράκο, αδικήθηκες γιατί η ίδια η ελληνική σου καταγωγή δεν σου επέτρεψε να υποστηρίξεις την αγγλική αντίπαλο της ελληνικής ομάδας. Αν όμως ήθελες να δεις τον αγώνα γιατί υποστηρίζεις τον Ολυμπιακό, και έχεις παράπονο που δεν σε άφησαν λόγω ελληνικού ονόματος, ε τι να σου πούμε κακομοίρη για αυτά που γράφεις…

- Οι περισσότεροι ξένοι, κύριε Τραπεζάρη, δεν έχουν την εντύπωση ότι η Κύπρος «είναι μέρος της Ελλάδας», αλλά την λανθασμένη και επικίνδυνη εντύπωση ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο κράτη, ένα ελληνικό και ένα τουρκικό. Και εσύ, βρε αδελφέ, ως υπερήφανος «μόνιμος κάτοικος Λονδίνου» θα έπρεπε να το γνωρίζεις αυτό καλύτερα απ’ όλους.

- Μας λες: «Αν για κάποιο λόγο η Ελλάδα μπει σε κάποια αεροδρόμια στη μαύρη λίστα, θα μπουν και οι Κύπριοι σε μαύρη λίστα;». Για ξαναδιάβασε μια ακόμη φορά αυτό που έγραψες… Τώρα μπορείς να χαμογελάσεις και εσύ με την αφέλεια σου.

- Η νέα κυβέρνηση του ΑΚΕΛ, με επανελειμμένες δηλώσεις αξιωματούχων της δεσμεύτηκε ότι δεν θα τεθεί ουδέποτε θέμα αμφισβήτησης της ελληνικότητας του νησιού. Αλλά αν πάρει απόφαση και υποστείλει όλες τις ελληνικές σημαίες του νησιού τι θα γίνει κύριε Τραπεζάρη; Θα αναλάβεις να ενημερώσεις την διεθνή κοινότητα για τον αφελληνισμό μας; Θα αναλάβεις κύριε Τραπεζάρη να κάψεις όλα τα ιστορικά βιβλία του κόσμου που πιστοποιούν την ελληνικότητα της Κύπρου και συνεπώς και την ελληνικότητα σου; Και άμα το κάνεις αυτό θα σου στείλουν με DHL ένα season ticket για όλους τους αγώνες της Chelsea;

- Άντε και απαγορευτήκαν οι ελληνικές σημαίες. Άντε και έμαθε όλη η Αγγλία και όλος ο κόσμος ότι η Κύπρος ΔΕΝ είναι πλέον ελληνική. Πώς θα πείσεις, ρε αθεόφοβε, ότι το ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΟ σου ΔΕΝ είναι ελληνικό;

Άντε τράβα κάνε μια μετάγγιση αίματος από κανά ροδομάγουλο Εγγλεζάκι αφού τόσο σιχαίνεσαι την ελληνική σου καταγωγή, κάνε και μια ένορκο δήλωση και αυτοβαπτίσου PETER TABLEMAN για να μην σου κάνουν πρόβλημα στο γήπεδο της Τσέλσι και στο αεροδρόμιο του Χήθροου και συνέχισε να είσαι και να κοκορεύεσαι πως είσαι «μόνιμος κάτοικος Λονδίνου», μακριά από Ελλάδα και Κύπρο. Άντε γιατί μας έχετε φλομώσει τελευταίως με τις καταγέλαστες σοφιστείες και τις βαθυστόχαστες εξυπνοβλακείες σας… [ N-A.gr ]

  .

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
για την «Νοητικήν Αντίστασιν»
www.N-A.gr  
04 Φεβρουαρίου 2008 

Μια φορά και έναν καιρό λένε οι μύθοι μας ο Ηρακλής βρέθηκε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι από το οποίο προχωρούσαν δύο δρόμοι. Ο ένας ξεκινούσε δύσκολα και όσο προχωρούσε τόσο ευκολότερος και καλύτερος γινόταν. Ο άλλος ξεκινούσε πλατύς και εύκολος και όσο προχωρούσε τόσο δυσκολότερος γινόταν. Ο μυθικός μας πρόγονος διάλεξε τον δρόμο που ξεκινούσε δύσκολα. Και ακολουθώντας το δρόμο της αρετής εγένετο Ηρακλής…

Πρίν 87 χρόνια και 5 μήνες οι ψηφοφόροι του τότε βασιλείου της Ελλάδας είχαν βρεθεί σε ένα παρόμοιο σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος ήταν να ακολουθήσουν έναν κάποιο Κρητικό γνωστό ως «γυαλάκια» που τους είχε βάλει εκών άκων στον ένα δρόμο και τις θυσίες που απαιτούσε. Ο άλλος δρόμος ήταν να υποστηρίξουν τον αγαπημένο τους «Κώτσο», τον «κουμπάρο», ώστε «να γυρίσουν οι στρατιώτες στα σπίτια τους» και να κερδίσουν τους λαγούς με πετραχήλια που οι αντίπαλοι του Κρητικού τους έταζαν. Ό νοήμων λαός μαύρισε τον Βενιζέλο υπέρ της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης. Δύο χρόνια μετά μερικές δεκάδες χιλιάδες από τους στρατιώτες αντί για τα σπίτια τους ήταν νεκροί ή στα χέρια των Τούρκων, η Σμύρνη είχε πάψει να υπάρχει και ενάμισι εκατομμύριο προσφύγων, οι τυχεροί καθώς είχαν ζήσει, βρίσκονταν στα λιμάνια της Ελλάδας. Εντελώς «τυχαία», με το σύστημα του σφαιριδίου να επιτρέπει να ψηφήσει κάποιος περισσότερους υποψηφίους, οι υποστηρικτές του ΣΕΚΕ, του προγόνου του ΚΚΕ είχαν ψηφίσει τους βασιλικούς υποψηφίους και πολλοί βασιλικοί ψηφοφόροι τους υποψηφίους του ΣΕΚE.

Ο νοήμων λαός ουδέποτε μπήκε στον κόπο να κατηγορήσει τον εαυτό του για την Μικρασιατική καταστροφή. Για όλα έφταιγαν οι άλλοι. Τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, οι ξένοι ιμπεριαλιστές, το μεγάλο κεφάλαιο, σκοτεινοί συνομώτες. Όλοι εκτός από τον ίδιο που καταψήφισε μετά μανίας τον άνθρωπο που τον είχε οδηγήσει στη νίκη και είχε τριπλασίασε την Ελλάδα σε οκτώ χρόνια και έφερε στην εξουσία τους ανθρώπους πού την οδήγησαν στην καταστροφή. Σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα νωρίτερα το «κορδόνι» την «ελιά» είχε κάνει σκόνη και ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν είχε βρεί ούτε τη δική του προς χάριν του «κορδονούμπαρου» Θεόδωρου Δηλιγιάννη, ανθρώπου εξαιρετικά τίμιου μεν, δημαγωγού με δηλωμένη πολιτική να κάνει το αντίθετο από οτιδήποτε πρότεινε ο Τρικούπης δε. Τότε η Ελλάδα είχε γλιτώσει απλώς με το ρεζιλίκι του πολέμου του 1897 στο οποίο ο τύπος, η λαϊκή πίεση και οι προσωπικές του ανεπάρκειες είχαν άγει τον Δηλιγιάννη. Περιττό να πούμε ότι το σύνολο της ευθύνης είχε καταλογιστεί στον Δηλιγιάννη. Οι ψηφοφόροι του και τα πλήθη που διαδήλωναν φωνασκώντας υπέρ του πολέμου για να αρχίσουν να τον κατηγορούν με την πρώτη αναποδιά δεν έφεραν καμία ευθύνη.

Από το 1974 αν όχι μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου μια, υποτίθεται μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού διαφωνεί διαρρήδην με την συμβιβαστική εξωτερική πολιτική των Ελληνικών κυβερνήσεων. Από το 1974 εν Ελλάδι είχαμε 12 φορές βουλευτικές εκλογές και 6 φορές ευρωεκλογές. Εν συνόλω 18. Συνεχίζει να εκλέγει σταθερά τις ίδιες παρατάξεις μεγάλες και μικρές και εν πολλοίς τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες οικογένειες. Κάθε φορά που διαφωνεί με την πολιτική του σφάξε με αγά μου να αγιάσω κατηγορεί την ηγεσία του, τα υποτιθέμενα ξένα κέντρα αποφάσεων και βέβαια τους Αμερικανούς. Στη συνέχεια πηγαίνει και ψηφίζει δημοκρατικότατα τους ανθρώπους την πολιτική των οποίων κατηγορεί. Άπαγε της αμαρτίας να θεωρήσει τον εαυτό του υπεύθυνο των πράξεων της εκλεγμένης ηγεσίας του.

Το 2004 ο Ελληνικός Κυπριακός λαός είχε βρεθεί κι αυτός μπροστά στο δικό του σταυροδρόμι το σημαντικότερο ίσως από τότε που η Μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών αποφάσισε να αυτοκτονήσει προς χάριν του να φέρουν πίσω τον «κουμπάρο». Ο ένας δρόμος διαφημιζόταν ως εύκολος και πλατύς. Κατάληξη του, αν πιστέψουμε τους υποστηρικτές του, υποτίθεται ότι ήταν ο επίγειος παράδεισος κάποιας ενιαίας Κύπρου. Ο άλλος, κακός, δρόμος μας οδηγούσε μας λένε κατευθείαν στην κόλαση της διχοτομημένης Κύπρου. Στην πράξη το που κατέληγαν οι δύο δρόμοι ήταν «ελαφρά» διαφορετικό.

Για να υπενθυμίσουμε τα αυτονόητα η μόνη ενιαία Κύπρος στην οποία είναι δυνατόν να οδηγήσει το σχέδιο Αννάν και οι όποιες νέες εκδοχές του, είναι η ενιαία Τουρκική Κύπρος, αφού θα αφήνει την Κύπρο άοπλη στο έλεος της Τουρκίας και υπό συνθήκες που θα δίνουν στην τελευταία τη δυνατότητα να δημιουργήσει αφορμή νέας εισβολής όποτε το κρίνει σκόπιμο. Παράλληλα θα καθιστούν οποιαδήποτε Ελληνική αντίδραση είτε εξ Ελλάδος είτε εκ μέρους των Ελληνοκυπρίων πράξει αδύνατη. Χάρη και σε μια από τις πλέον σημαντικές πολιτικές φυσιογνωμίες του Ελληνικού έθνους μετά το 1945, τον Τάσσο Παπαδόπουλο η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Κυπρίων είχε αποφασίσει να ακολουθήσει το σωστό δρόμο έστω και αν αυτός έδειχνε δύσκολος και παρά τις κραυγές περί της επικείμενης καταστροφής αν τον ακολουθούσε. Αυτόν της ελευθερίας και του σεβασμού προς τον εαυτό της.

Τα γεγονότα μέχρι και σήμερα τη δικαιώνουν. Στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν ο ουρανός που θα έπεφτε στο κεφάλι μας σε περίπτωση απόρριψης του σχεδίου συνεχίζει να αρνείται πεισματικά να πέσει. Τουναντίον η θέση της Κύπρου ισχυροποιήθηκε με την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την εισαγωγή του ευρώ. Κατά τον Τουρκικό τύπο όταν πριν μερικές μέρες πανηγύριζε για την πτώση Παπαδόπουλου ο απελθών Κύπριος πρόεδρος ήταν ο μόνος Έλληνας πολιτικός που είχαν αναγκαστεί οι Τούρκοι να πάρουν στα σοβαρά τις τελευταίες δεκαετίες.

Μετά τέσσερα χρόνια πέρασαν και ο Ελληνικός Κυπριακός λαός βρέθηκε ξανά μπροστά στο σταυροδρόμι. Η πρώτη επιλογή ήταν να διατηρήσει στην ηγεσία του τον άνθρωπο που είχε διασώσει την Κύπρο και το έθνος από την καταστροφή στην οποία οδηγούσε το έκτρωμα του σχεδίου Αννάν. Η δεύτερη επιλογή ήταν να καταστήσει δυνατή την επαναφορά του σχεδίου Αννάν από την πίσω πόρτα και νέο πλέον εύπεπτο περιτύλιγμα. Στην καλύτερη περίπτωση να υποστηρίξει μία παράταξη που αποδέχεται μέν, τουλάχιστον επίσημα, ότι το σχέδιο Αννάν είναι νεκρό αλλά υποστηρίζει θέσεις που σε πολλά βασικά σημεία τους όπως η αποστρατικοποίηση της Κύπρου δεν διαφέρουν πολύ από τις προβλέψεις του σχεδίου. Και ο κυρίαρχος λαός αποφάσισε εν μέσω απόλυτα δημοκρατικών διαδικασιών. Ατυχώς αποφάσισε την ανατροπή Παπαδόπουλου και έτσι απομάκρυνε από την ηγεσία τον άνθρωπο που έσωσε την Κύπρο. Δύσκολοι καιροί για Ηρακλείς… 

Είναι το αποτέλεσμα αρχή κακών για το έθνος; Ίσως όχι, ίσως ναι. Στο χέρι της νέας ηγεσίας της Κύπρου είναι. Οι γραπτές δεσμεύσεις που ανέλαβε και η συνεργασία της με την παράταξη Παπαδόπουλου είναι θετικά δείγματα γραφής όπως θέσεις του είδους «είμαστε Κύπριοι, όχι Έλληνες» πού έχουν κατ’ επανάληψη εκφραστεί από μέλη της παράταξης είναι το αντίθετο. Αλλά αν δούμε την επιστροφή στο προσκήνιο μεθοδεύσεων τύπου Αννάν ή οποιασδήποτε λύσης η οποία δεν εξασφαλίζει την αυτόνομη δυνατότητα αυτοάμυνας του Κυπριακού κράτους, με τη βοήθεια πάντοτε της Ελλάδας, τότε ο κίνδυνος θα είναι εδώ. Και εάν οιαδήποτε λύση τέτοιου τύπου περάσει δεν θα μιλάμε πλέον για κίνδυνο αλλά για καταστροφή. Το μέλλον θα δείξει αν το αποτέλεσμα των Κυπριακών εκλογών, θα είναι τελικά κακό, καλό ή μικρής σημασίας για το μέλλον του έθνους και της Κύπρου.

Ένα είναι σίγουρο. Η ευθύνη, το σύνολο της ευθύνης, είτε για την καταστροφή είτε για την επιτυχία δεν θα βαραίνει τους Αμερικανούς, τους Άγγλους. ή τους… Ιλλουμινάτι. Θα βαρύνει αποκλειστικά αυτούς που πήραν τις αποφάσεις και διάλεξαν της ηγεσίες των δύο Ελληνικών κρατών. Με άλλα λόγια το λαό τους ο οποίος είναι υπεύθυνος για τους ηγέτες του ιδίως όταν τους επιλέγει ελεύθερα ο ίδιος. Σε τελική ανάλυση κάθε έθνος έχει τους ηγέτες που του αξίζουν…

του Πανίκου Ελευθερίου
Άσσια - κατεχόμενη Αμμόχωστος, Κύπρος
03 Μαρτίου 2008   

Οι προεδρικές εκλογές στην Κύπρο πέρασαν ήδη στην ιστορία. Θα τις θυμούμαστε ως τις εκλογές των εκπλήξεων και των ανατροπών.  Κόντρα στα προγνωστικά των δημοσκοπήσεων, το αδιαφιλονίκητο φαβορί, ο Τάσσος Παπαδόπουλος έχασε στον πρώτο γύρο των εκλογών, γεγονός που οδήγησε στην εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φαίνεται ότι στην περίπτωση της Κύπρου, άδικα γίνεται τόσος ντόρος, για τις δημοσκοπήσεις. Ξοδεύονται (χαραμίζονται τελικά) τεράστια ποσά, τα οποία αντί να γεμίζουν τα ταμεία γραφείων ερευνών, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν με άλλους τρόπους από τα ‘κύτταρα της δημοκρατίας’, τα κόμματα, πιθανώς και για το καλό της πατρίδας. Την κύρια ευθύνη για τις κομματικές συσπειρώσεις της τελευταίας στιγμής την έχουν οι πανίσχυροι μηχανισμοί των κυπριακών κομμάτων, σε σημείο που μάλλον θα διεκδικούν τα παγκόσμια πρωτεία. Είναι ένα φαινόμενο που παρατηρήθηκε πλειστάκις στο παρελθόν. Παραμονές των εκλογών, οι περιλάλητες συσπειρώσεις (μαντρίσματα) των κομμάτων, ενός παντοδύναμου κομματικού κατεστημένου, είναι ικανές να γελοιοποιήσουν τους δημοσκόπους, και να αποστομώσουν τους πάντες.

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

Λάμπρος Γ. Καούλλας
01 Μαρτίου 2008
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
http://www.noitikiantistasis.com 

Ο Δημήτρης Χριστόφιας κατάφερε τελικά, μέσα από άψογες δημοκρατικές διαδικασίες, να εκλεγεί ο έκτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το τονίζουμε: Της Κυπριακής Δημοκρατίας. Του δημοκρατικού, λειτουργικού, εύπορου και αειφόρως αναπτυσσόμενου κράτους που του παρέδωσε ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Διότι παρέλαβε κράτος ο Δημήτρης Χριστόφιας, και όχι κοινότητα. Και οφείλει αυτό το κράτος να το οδηγήσει σε καλύτερες μέρες, και το κυριότερο, να μοχθήσει για την απελευθέρωση και την επανένωση του, στα πλαίσια μιας λύσης που θα σέβεται αρχές και αξίες. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος δεν ήταν ο ιδανικότερος ηγέτης. Αλλά έθεσε τον πήχυ ψηλά. Πολύ ψηλά, σαφώς ψηλότερα από τον προκάτοχό του Γλαύκο Κληρίδη. Ελπίζουμε πως ο Δημήτρης Χριστόφιας θα πολιτευθεί ανάλογα.

Όμως έχουμε κάθε δικαίωμα να ανησυχούμε. Η αποπομπή του Τάσσου από τον πρώτο γύρο ήταν αφορμή για πανηγυρισμούς από πλευράς των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν ερμήνευσε το εκλογικό αποτέλεσμα στην Κύπρο σαν «ένδειξη ότι οι Κύπριοι επιθυμούν επίτευξη λύσης στο Κυπριακό ή πραγματοποίηση προόδου προς αυτή την κατεύθυνση, σε διάστημα μηνών» και προσκάλεσε ήδη τον νέο Πρόεδρο στο Λονδίνο [Χαραυγή, 29/02/2008]. Σύσσωμος ο βρετανικός Τύπος, από την φιλοσυντηρητική ’Times’ ως την φιλοεργατική ‘Guardian’, επιχαίρει. Τα δημοσιεύματα εκτοξεύουν χολή, όξος και απίστευτα ψεύδη κατά του τέως Προέδρου:

«Η επανένωση της Κύπρου πίσω στην ατζέντα μετά την πρόκριση των μετριοπαθών. Ο σκληροπυρηνικός Τάσσος Παπαδόπουλος ηττήθηκε στον πρώτο γύρο των εκλογών, αναθερμένοντας τις ελπίδες για νέα διεθνή προσπάθεια για επανένωση του νησιού» [The Times, 18/02/2008]

«Η ήττα του Παπαδόπουλου προσφέρει ελπίδα για τις ειρηνευτικές συνομιλίες στην Κύπρο. Ο εθνικιστής Τάσσος Παπαδόπουλος αποκλείστηκε από τον πρώτο γύρο [...] οι δύο υποψήφιοι, Γιαννάκης Κασουλίδης και Δημήτρης Χριστόφιας, δεσμεύτηκαν να ξαναρχίσουν τις ειρηνευτικές συνομιλίες - οι οποίες πάγωσαν για πέντε χρόνια κάτω από την διακυβέρνηση Παπαδόπουλου» [Financial Times, 18/02/2008]

«Ένας κομμουνιστής για την σωτηρία [...] Η ελπίδα επανήλθε την στιγμή που ο Τάσσος Παπαδόπουλος, ο εθνικιστής Ελληνοκύπριος Πρόεδρος, παραγκωνίστηκε στον πρώτο γύρο των εκλογών. Ο κ. Παπαδόπουλος έπεισε τους ψηφοφόρους το 2004 να απορρίψουν το Σχέδιο του ΓΓ του ΟΗΕ Κόφι Ανάν [...] Η ήττα του κ. Παπαδόπουλου έφερε αναστεναγμούς ανακούφισης στις Βρυξέλλες. Είχε εξοργίσει ευρωπαϊκές χώρες εκμεταλλευόμενος την υποψηφιότητα της Κύπρου για να πιέσει την Τουρκία να κάνει παραχωρήσεις προς την Κύπρο. Οι ευρωκράτες ήταν εκνευρισμένοι με την ελληνοκυπριακή καμπάνια κατά των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων στον απομονωμένο νότο.» [Economist, 28/02/2008]

«Μια νέα εντολή στην Λευκωσία. Εκλέγοντας τον Δημήτρη Χριστόφια στην Προεδρία, οι Ελληνοκύπριοι πήραν ένα ανεπιφύλακτο βήμα προς την κατεύθυνση της επανένωσης. Επιτέλους, έπειτα από πέντε κρύα χρόνια καταστροφολογίας, ’Τουρκοφαγίας’ (σ.σ. η εφημερίδα γράφει ‘Turk-bashing’), και υπεκφυγών οι Ελληνοκύπριοι έχουν νέο Πρόεδρο.» [Guardian, 25/02/2008]

Εκτός από τους δυτικούς «φίλους» μας, και ο δεκανέας της Άγκυρας Μεχμέτ Αλί Ταλάτ πανηγύριζε από την επομένη του πρώτου γύρου, όχι τόσο για την πρόκριση Χριστόφια-Κασουλίδη, αλλά -προσέξτε!- για την ήττα του Παπαδόπουλου. Αναπτερώθηκαν οι ελπίδες του για λύση στην βάση του λατρεμένου του Σχεδίου Ανάν. Η ανακοίνωση του λεγόμενου Γραφείου Τύπου του «Προέδρου της ΤΔΒΚ» λέει επί λέξη:

» Η εκλογική αποτυχία του κ. Παπαδόπουλου στον πρώτο γύρο γέννησε την ελπίδα ότι μπορεί να ξεπεραστεί η κωλυσιεργεία που αντιμετωπίζουμε στη διαπραγματευτική διαδικασία σχετικά με το κυπριακό πρόβλημα. Ο τουρκοκυπριακός λαός είναι υπέρ της ίδρυσης ενός νέου κράτους συνεταιρισμού που βασίζεται στην ισότητα των δυο λαών και στο ίσο στάτους των δυο ιδρυτικών κρατών, πράγμα που εξέφρασε ξεκάθαρα και στο δημοψήφισμα. Η προσέγγισή μας στις εκλογές της ελληνοκυπριακής πλευράς συσχετίζεται με τη δημιουργία νέων δυνατοτήτων που θα χαράξουν το δρόμο για να φτάσουμε στο συγκεκριμένο στόχο. Ο κ. Παπαδόπουλος δυστυχώς δεν ενδιαφερόταν για τη λύση του κυπριακού προβλήματος.

» Από την άλλη, οι προσεγγίσεις που τέθηκαν κατάτη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας από τους δυο υποψηφίους που θα αγωνιστούν για το δεύτερο γύρο έδειξαν ότι είναι πιο άμεσα ενδιαφερόμενοι με τη λύση του προβλήματος. Θα είναι πιο κατανοητό στη διαδικασία που θα ακολουθήσει αν το ενδιαφέρον αυτό θα είναι αρκετό για να μας κουβαλήσει στη λύση, ωστόσο η ύπαρξη μιας τέτοιας αναζήτησης θα προκαλέσουν την εντατικοποίηση των προσπαθειών αναζήτησης στη λύση του κυπριακού. Ως η τουρκοκυπριακή πλευρά, εμείς είμαστε έτοιμοι να συμβάλουμε σ’αυτές τις προσπάθειες και να βρούμε μια δίκαιη και συνολική λύση στο κυπριακό. Η πολιτική μας είναι πολιτική λύσης και ευχόμαστε όπως η αλλαγή ηγέτη στη Νότια Κύπρο βοηθήσει στο να αποδώσει θετικά αυτή η πολιτική μας» [Γραφείο Τύπου «Προεδρίας ΤΔΒΚ», 18/02/2008].

Και για την Τουρκία η αποτυχία του Τάσσου να περάσει στον δεύτερο γύρο ήταν για αυτούς το σημαντικότερο. Η τουρκική εφημερίδα ‘Hurriyet’ έγραψε ότι «Ο Ταλάτ είναι ευχαριστημένος με την αποχώρηση του Παπαδόπουλου» και ότι «καταλληλότερος ηγέτης των Ελληνοκυπρίων, όσον αφορά τη στάση του απέναντι στην Τουρκία, κρίνεται, σύμφωνα με το δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας ο Δημήτρης Χριστόφιας, ο οποίος θεωρείται ηγέτης περισσότερο διαλλακτικός». [ΚΥ.Π.Ε, 19/02/2008]

  

Για μας προσωπικά λοιπόν, οι εκλογές στην Μεγαλόνησο έληξαν το βράδυ της 17ης Φεβρουαρίου 2008. Η αποτυχία του Τάσσου να περάσει στον δεύτερο γύρο σήμανε και το τέλος της γενικότερης προσπάθειας αλλαγής πολιτικής νοοτροπίας, αφού σε επίπεδο φιλοσοφίας λύσης του Κυπριακού υπερίσχυσαν οι δύο τάσεις της ίδιας σχολής: της σχολής της παρανοϊκώς αυτοαποκαλούμενης «διαλλακτικότητας». Η «διαφορά» των δύο τάσεων της «διαλλακτικής σχολής» είναι ότι η μια είναι κόκκινη και αφιονίζει τους οπαδούς της με Βασίλη Παπακωνσταντίνου και σφυροδρέπανα, η άλλη είναι μπλε και αφιονίζει τους δικούς της οπαδούς με τραγούδια της ΕΟΚΑ και ελληνικές σημαίες. Επί της ουσίας, η διαφορά είναι μηδέν.

Σε αυτό το σημείο να σημειώσουμε την απαρέσκεια και την αηδία μας με την συμπεριφορά του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ που σύρθηκαν σαν πεινασμένα σκυλιά στα πόδια του ΑΚΕΛ, του κόμματος που πριν λίγο καιρό αποκαλούσαν «μεγάλο αδελφό». Το σωστό θα ήταν ο κεντρώος συνασπισμός που υποστήριξε την υποψηφιότητα του Τάσσου να παραμείνει συμπαγής και ως τέτοιος να απαιτήσει σαφείς δεσμεύσεις από τον ένα ή τον άλλο υποψήφιο με επίκεντρο το Κυπριακό, ή όλοι μαζί να αποφασίσουν να μην στηρίξουν κανένα στον δεύτερο γύρο. Έτσι, θα μπορούσαμε πραγματικά να ελπίζουμε ότι ένας υπολογίσιμος και «επικίνδυνος» τρίτος πόλος θα δημιουργείτο, που θα έθετε πλέον το Κυπριακό στις σωστές του βάσεις.

Αντ’ αυτού, τα σαχλά μικροκομματικά συμφέροντα υπερίσχυσαν και οι ηγεσίες των δύο ιστορικών κομμάτων που δημιούργησαν ο Σπύρος Κυπριανού και ο Βάσος Λυσσαρίδης εξευτελίστηκαν ανεπανόρθωτα για άλλη μια φορά. Το ίδιο ισχύει και για τους Οικολόγους-Περιβαλλοντιστές, που τελικά αποφάσισαν να στηρίξουν Χριστόφια. Μόνη φωνή αξιοπρέπειας από το στρατόπεδο της υποψηφιότητας Παπαδόπουλου στάθηκε το Ευρωπαϊκό Κόμμα, που αποφάσισε να μην στηρίξει ούτε Χριστόφια, ούτε Κασουλίδη στον δεύτερο γύρο. Όπως δήλωσε και ο Αναπληρωτής Πρόεδρος του ΕΥΡΩΚΟ κ. Νίκος Κουτσού: «αποτελούμε αυτό που ο Μακρυγιάννης ονομάζει “μαγιά” και πάνω στην οποία θα βασιστεί η περαιτέρω κινητοποίηση και ενεργοποίηση των πολιτών, αν και εφόσον χρειαστεί, για την υπεράσπιση της κρατικής μας υπόστασης και της Κυπριακής Δημοκρατίας» [Φιλελεύθερος, 21/02/2008].

 Οι δηλώσεις αυτές αντικατοπτρίζουν και τις δηλώσεις που έκανε ο ίδιος ο Τάσσος Παπαδόπουλος αμέσως μετά την εκλογική του αποτυχία:

 Οι δηλώσεις αυτές αντικατοπτρίζουν και τις δηλώσεις που έκανε ο ίδιος ο αμέσως μετά την εκλογική του αποτυχία:«Ζήσαμε τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας τον Απρίλιο του 2004. Ζήσαμε την οικονομική πρόοδο, την κοινωνική συνοχή, την υιοθέτηση του Ευρώ, την παρουσία της Κύπρου στην καρδιά της Ευρώπης. Αισθάνομαι υπερήφανος για όλα αυτά που ζήσαμε και πετύχαμε μαζί. Οι ανησυχίες που εξέφρασα στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου είναι ειλικρινείς. Στο Κυπριακό διαφαίνονται εξελίξεις. Καλώ το λαό σε επαγρύπνηση. Προσωπικά θα είμαι πάντα παρών, δίπλα και μαζί με το λαό. Για την Κύπρο μας» [17/02/2008].

Ο αναχρονιστικός-«εκσυγχρονιστικός» συρφετός σε Ελλάδα και Κύπρο πανηγυρίζει, μαζί με τον αγγλοτουρκικό ιμπεριαλισμό, την ήττα του Τάσσου. Ο Πάσχος Μανδραβέλης γράφει:

«Σε ένα πράγμα συμφωνούν όλοι: η Κύπρος άλλαξε σελίδα. Οχι γιατί ο λαός της γύρισε την πλάτη στον αρχιτέκτονα του «όχι» κατά το δημοψήφισμα του 2004. [...] Είναι ειρωνικό, αλλά ο κ. Τάσσος Παπαδόπουλος, έγινε ο αποδιοπομπαίος τράγος για την απόφαση που οδηγούσε σε αδιέξοδο το Κυπριακό. Ολοι άρχισαν να κατανοούν -ακόμη κι εκείνοι που ψήφισαν «όχι» - ότι μετά την 24η Απριλίου του 2004 το εθνικό θέμα μπήκε σε νέα και εξαιρετικά δυσμενή για τους Ελληνοκυπρίους φάση» [Καθημερινή, 19/02/2008].

Ο δε Γιάγκος Μικελλίδης που εδώ και χρόνια καθυβρίζει τον κυπριακό λαό ξαφνικά άλλαξε γνώμη και έγραψε:

«Ένιωσα υπερήφανος για τον κυπριακό λαό. Ένιωσα μετά από πολύ καιρό ότι οι Κύπριοι στο βάθος έχουν την ικανότητα όταν οι συνθήκες φτάσουν σε πλήρη αποτελμάτωση να αντιδρούν με έναν τρόπο που κανείς δεν τον περιμένει και να βάζουν ξανά τα πράματα στην ορθή τους προοπτική. Εκεί που όλοι πίστευαν ότι ο Τάσσος θα είναι ο νέος πρόεδρος της Κύπρου με μία κίνηση καταπέλτη τον απαξίωσαν. Του είπαν ότι δεν είναι άξιος. Ότι η αρνητική του στάση απέναντι στους Τουρκοκύπριους, στην Τουρκία και στην Ευρωπαική Ένωση είναι λάθος. Του είπαν ότι οδηγεί την Κύπρο προς την καταστροφή και τον καταψήφισαν. Καταψήφισαν αυτόν και τον Ομήρου και το Ευρωκό και τον Περδίκη και όλους αυτούς που με τις εθνικιστικές τους τάσεις οδηγούσαν την Κύπρο προς στην κοσοβοποίηση και στη διχοτόμηση. Πιστεύω ότι ψήφισαν τον Χριστόφια και τον Κασουλίδη όχι με θετική αλλά με αρνητική ψήφο» [Πολίτης, 24/02/2008].

Περιέργως, σε αυτή την περίπτωση, τα αντιεθνικιστικά και αντισωβινιστικά λαγωνικά δεν οσμίστηκαν τον ποδοσφαιρικού τύπου τριτικοσμικό παροξυσμό των «εθνικοφρόνων» οπαδών Κασουλίδη και των «σοβιετοφρόνων» οπαδών Χριστόφια! Εκεί που οι Ελληνοκύπριοι του 76% του ΟΧΙ ήταν ένας αμόρφωτος και συμφεροντολόγος όχλος ρατσιστών ξαφνικά έγιναν «ώριμοι ψηφοφόροι» που αποφάσισαν να «πάνε μπροστά» καταψηφίζοντας τον κακό εθνικιστή Τάσσο Παπαδόπουλο.

Ο λαός, δυστυχώς, είναι συνένοχος. Δημοκρατικά, έστω, συνένοχος. Συνέχονος γιατί ενώ ξέρει το παρελθόν και την ιστορία των δύο, τους προτίμησε για ευτελή κομματικά και προσωπικά μικροσυμφέροντα, παραμερίζοντας τον Τάσσο και εκλέγοντας τελικά τον Χριστόφια. Δεν χάνεται η ελπίδα όμως. Και ο λόγος είναι απλός: Οι Κύπριοι ψήφισαν τους Δημήτρη Χριστόφια και Γιαννάκη Κασουλίδη, όχι για τους λόγους που νομίζουν οι Μικελλίδης και Μανδραβέλης, αλλά γιατί και οι δύο ανθυποψήφιοι του Τάσσου υποσχέθηκαν να μην επαναφέρουν το Σχέδιο Ανάν, και οι δύο υποσχέθηκαν σκληρή και διεκδικητική διπλωματία στο Κυπριακό, και οι δύο κατηγόρησαν τον Τάσσο για κακή διαχείρηση του ΟΧΙ, άρα και οι δύο υποσχέθηκαν καλύτερη διαχείριση του ΟΧΙ του προηγούμενου Προέδρου. Με λίγα λόγια, ο νέος Πρόεδρος Δημήτρης Χριστόφιας ΜΑΣ ΥΠΟΣΧΕΘΗΚΕ ΗΔΗ ΟΤΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΣΣΙΚΟΤΕΡΟΣ ΤΟΥ ΤΑΣΣΟΥ.

Έτσι, σε αυτό το σημείο, θα καταγράψουμε ορισμένες δηλώσεις που έκανε ο νέος Πρόεδρος πριν την εκλογή του στο ύπατο αξίωμα της Δημοκρατίας, ούτως ώστε μελλοντικά να μπορούμε να τον κρίνουμε, θετικά ή αρνητικά, με βάση την προσήλωση του στις προεκλογικές δεσμεύσεις του.

Απαντώντας ο ίδιος σε δηλώσεις του επιτελείου Κασουλίδη ότι το ΑΚΕΛ θα ξεγράψει την ελληνικότητα της παιδείας και θα καταργήσει το μάθημα των θρησκευτικών, είπε:

«Δεν υπολόγιζα ότι θα σκαρφιστούν τα επιτελεία του κ Κασουλίδη τέτοια κατηγορητήρια και παραμύθια ότι τάχατες κινδυνεύει η ελληνικότητα μας και η θρησκεία μας. “Βλέπουν μπροστά” και μας πέρνουν πίσω. Μας πέρνουν δεκαετίες πίσω. Μή κακο, μη κακό των Ελλήνων της Κύπρου να ξαναβγούν στην εξουσία τέτοιοι άνθρωποι». [Sigma TV, 21/02/2008]

Στην Διακαναλική Συζήτηση με τον Ιωάννη Κασουλίδη στις 21 Φεβρουαρίου 2008 ο δημοσιογράφος Παύλος Μυλωνάς έθεσε την εξής ερώτηση στον κ. Χριστόφια:

«Τι θα αλλάξετε από τα βιβλία της ιστορίας; Τον αγώνα του 1955 - 59 της ΕΟΚΑ για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, την Τουρκανταρσία του 1963, το πραξικόπημα το προδοτικό και την εισβολή και την κατοχή της Κύπρου; Διότι διερωτήθηκα τι θέλετε να αλλάξετε όταν είπατε θα αλλάξετε τα βιβλία της ιστορίας».

Ο Δημήτρης Χριστόφιας απάντησε:

» Τα βιβλία της Ιστορίας, ναι, θέλουν αναθεώρηση. Ασφαλώς, αλοίμονο, τον αγώνα της ΕΟΚΑ θα συνεχίσουμε να τον τιμούμε πάντοτε. Και τους ανθρώπους οι οποίοι έδωσαν την ζωή τους. Είναι ήρωες αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι έδωσαν την ζωή τους για την απελευθέρωση της Κύπρου. Ούτε συζήτηση να μην τιμάται ο αγώνας της ΕΟΚΑ.

» Από κει και πέρα σε ότι αφορά στην Τουρκοκυπριακή ανταρσία όπως την λέτε, πρέπει να λεχθούν τα πράγματα με τ’ όνομά τους. Έγιναν λάθη, παραλείψεις και εγκλήματα και από Ελληνοκύπριους. Δεν είναι τυχαία που βρίσκουμε τώρα οστά σε πηγάδια, Τουρκοκυπρίων. Δεν επαραδεχόμασταν ποτέ ότι υπήρχαν θύματα Τουρκοκύπριοι ως αποτέλεσμα εκκαθαρίσεων τις οποίες έκαμαν δικοί μας άνθρωποι. Αυτό το πράμα, αν θέλουμε πράγματι να συμφιλιωθούμε με τους Τουρκοκύπριους πρέπει να το παραδεχτούμε. Όπως και εκείνοι πρέπει να παραδεχτούν τα εγκλήματα της ΤΜΤ και τον ρόλο που διαδραμάτισαν διάφοροι στην διάρκεια των γεγονότων του 1963-64.

» Από κει και πέρα για το φασιστικό πραξικόπημα, ε τί λέγεται στα σχολεία μας; Πρέπει να λεχθούν περισσότερα πράγματα. Πρέπει να λεχθεί η αλήθεια. Πρέπει να λεχθεί ο ρόλος της Χούντας, ο ρόλος της ΕΟΚΑ-Β’. Δηλαδή παραγράφουμε την ιστορία; Για τ’ όνομα του Θεού. Αυτό γίνεται. Χρειάζεται, ναι, να λεχθούν αρκετά περισσότερα, με αντικειμενικό τρόπο. Δεν λέει κανένας ότι θα διαγράψουμε ότι γίνεται λόγος στην ιστορία, προπάντως σε ό,τι αφορά τις ρίζες μας, προπάντως σε ό,τι αφορά πολλά άλλα πράγματα τα οποία έχουν σχέση ακριβώς με τις παραδόσεις μας, που έχουν σχέση με την ιστορία μας.

» Θα τιμήσουμε την ιστορία μας. Και εμείς ενωτικοί ήμασταν το 1955 - 59, να μην τα ξεχνάμε αυτά τα πράγματα, κακά τα ψέματα, ολόκληρος ο κυπριακός λαός αγωνιζόταν για την Ένωση. Καλά ή κακά, εν πάση περιπτώσει, αυτή είναι η αλήθεια» [Διακαναλική, ΡΙΚ1, 21/02/2008]

Σε δεσμευτικό έγγραφο που παρέδωσε στον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ κ. Μάριο Κάρογιαν για να εξασφαλίσει την υποστήριξη του κόμματος του στον δεύτερο γύρο, ο Δημήτρης Χριστόφιας υπέγραφε:

» Δεν υπάρχει περίπτωση να αποδεχθεί επαναφορά του σχεδίου Ανάν ή άλλου πανομοιότυπου με αυτό σχέδιο. Διαβεβαιώνει ότι θα εξακολουθήσει να αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις για ειρηνική λύση του Κυπριακού βάσει των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και των συμφωνιών υψηλού επιπέδου 1977- 1979 που προνοούν για διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Προσθέτει πως η δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία είναι το σημείο συνάντησης Ε/κ και Τ/κ και τυγχάνει της διεθνούς υποστήριξης, διατυπώνοντας τη θέση πως τυχόν εγκατάλειψή της δεν θα οδηγήσει σε καλύτερη λύση, αλλά νέες περιπέτειες.

» Δηλώνει ότι θα προωθήσει τη λύση του Κυπριακού με προμετωπίδα την εφαρμογή της Συμφωνίας της 8ης Ιουλίου και θα αξιοποιήσει πλήρως τα πρόσφατα συμπεράσματα του Συμβουλίου Κορυφής της ΕΕ. Αναφέρει ακόμη πως θεωρεί ότι η Κύπρος ως μέλος της ΕΕ θα συμμετάσχει στους διάφορους πυλώνες της Ένωσης, προσθέτει ότι θα αξιοποιήσει ακόμα περισσότερο την εμπλοκή των πέντε μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας και ιδιαίτερα της Ρωσίας και της Κίνας και δηλώνει πως θεωρεί εντελώς φυσιολογική τη συνέχιση και ανάπτυξη της στενής συνεργασίας με την Ελλάδα που αποτελεί το κυριότερό μας στήριγμα» [Σημερινή, 20/02/2008].

Υψίστης σημασίας για μας είναι και το γεγονός ότι ο Δημήτρης Χριστόφιας, σεβόμενος τις δημοκρατικές διαδικασίες και την βούληση του λαού, θα θέσει το προϊόν μελλοντικών διαπραγματεύσεων στην κρίση του λαού μέσω ενός άλλου Δημοψηφίσματος:

» Δεν πρέπει όμως να υποτιμηθεί ότι παντού και πάντα οι ψηφοφόροι επιλέγουν υποψηφίους που προσφέρουν περισσότερες προσδοκίες για το αύριο, παρά για να δικαιώσουν σωστές επιλογές του χθες. Ο κυπριακός λαός δεν μετάνιωσε για το «όχι» του 2004, ωστόσο αναζητά την προοπτική της δίκαιης λύσης του Κυπριακού και τη διασφάλιση της ευημερίας του. Ο Δημήτρης Χριστόφιας εγγυήθηκε ότι οι πρωτοβουλίες του για το Κυπριακό, αν οδηγήσουν σε συμφωνημένη λύση με τους Τουρκοκύπριους, τότε αυτή η λύση θα τεθεί σε δημοψήφισμα. Ετσι πέτυχε να επαναπατρίσει ένα πολύ κρίσιμο ποσοστό ψηφοφόρων του ΑΚΕΛ» [Έθνος, 19/02/2008]

Στην ομιλία του στην Τελετή Εγκατάστασής του, ενώπιον της Βουλής των Αντιπροσώπων, ο Πρόεδρος Χριστόφιας είπε, μεταξύ άλλων:

» Ο στόχος της προεδρίας μας είναι να πετύχουμε λύση δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική που να τερματίζει την κατοχή και τον εποικισμό. Λύση που να αποκαθιστά την κυριαρχία, την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ενότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας και να αποκλείει τα όποια δικαιώματα στρατιωτικής επέμβασης στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας μας από ξένες δυνάμεις. [...]

» Διεκδικούμε η λύση να προνοεί την αποχώρηση των τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων και την αποστρατιωτικοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τελικός στόχος παραμένει η αποστρατιωτικοποίηση ολόκληρης της Κύπρου. [...] Το Κυπριακό για τριάντα τέσσερα τώρα χρόνια παραμένει άλυτο παρά τις πολλές προσπάθειες που κατά καιρούς έχουν αναληφθεί. Το πρόβλημα δεν έγινε κατορθωτό να επιλυθεί λόγω της άρνησης της Τουρκίας να αποδεχθεί λύση που να είναι προς το καλώς νοούμενο συμφέρον του κυπριακού λαού. Είναι πεποίθησή μου ότι έφτασε το πλήρωμα του χρόνου το πρόβλημα να επιλυθεί με ένα δίκαιο, βιώσιμο και λειτουργικό τρόπο και να αποκατασταθούν οι αρχές του διεθνούς δικαίου. Αρχές που παραβιάζει η Τουρκία με την εισβολή που διενήργησε το 1974 και την κατοχή μεγάλου μέρους του εδάφους της πατρίδας μας. 

» Διαβεβαιώνω τους Τουρκοκυπρίους για μια ακόμα φορά πως θα εργαστώ ώστε να χαίρονται όλων των δικαιωμάτων ως ισότιμοι πολίτες της ενωμένης ομοσπονδιακής Κυπριακής Δημοκρατίας. Θέλω όμως να επαναλάβω με έμφαση ότι η αποκατάσταση των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων δεν είναι δυνατό να λάβει χώρα σε βάρος των δικαιωμάτων των Ελληνοκυπρίων, των Μαρωνιτών, των Αρμένιων και των Λατίνων συμπατριωτών μας. Κάτι τέτοιο θα έκανε τη λύση του Κυπριακού θνησιγενή από τα γεννοφάσκια της» [Ομιλία στην Βουλή, Γραφείο Τύπου και Πληροφορίων, 28/02/2008].

Εμείς, που θεωρούμε πως ο Τάσσος ήταν ήδη πολύ «διαλλακτικός» και σε ορισμένες περιπτώσεις υποχωρητικός, θα κρίνουμε, θα επικρίνουμε αλλά και θα συγχαίρουμε τον Δημήτρη Χριστόφια μέσα από το πιο πάνω πρίσμα. Εμείς δεν θέλουμε να δικαιολογηθούν οι εύλογες και υποστηριζόμενες με επιχειρήματα ανησυχίες μας. Εμείς ευχόμαστε από τα βάθη της καρδιάς μας να διαψευστούμε! Αυτό θέλουμε!! Ας ελπίσουμε πως ο Δημήτρης Χριστόφιας θα το κάνει αυτό και μάλιστα κατηγορηματικά. Ότι θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και δεν θα αποκαρδιώσει τους Συνδέσμους και τις Οργανώσεις των Αντιστασιακών που «αντιστάθηκαν στο προδοτικό πραξικόπημα, στην τουρκική εισβολή και στο σχέδιο Ανάν» και τον υποστήριξαν στον δεύτερο γύρο με βάση τις «δεσμεύσεις του για επιδίωξη μιας δίκαιης, βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό, βασισμένης στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο» [Χαραυγή, 22/02/2008].

Ας ελπίσουμε πως ο Δημήτρης Χριστόφιας, ως ο κυβερνήτης πλέον του κυπριακού σκάφους θα αντιληφθεί ότι η φιλοσοφία λύσης της «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας» που οραματίζεται δεν έχει καμία σχέση με την λύση που δεδηλωμένα και φανερά θέλουν τόσο οι «αριστεροί» Τουρκοκύπριοι του Ταλάτ, όσο και οι «δεξιοί» του Ντενκτάς. Ας ελπίσουμε ότι την υστάτη θα αφυπνισθεί, και όπως και τον Απρίλιο του 2004, θα ακούσει την βάση του ΑΚΕΛ και να επιδιώξει μαχητικά μια σωστή, δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού.

Ας ελπίσουμε πως ο νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Δημήτρης Χριστόφιας, το συμπαθές προσφυγόπουλο από το κατεχόμενο Δίκωμο δεν θα ανεχτεί τις μεθοδεύσεις των ξένων και των Τούρκων στρατοκρατών, που θα απαιτήσουν από αυτόν, όπως απαίτησαν από τον Τάσσο Παπαδόπουλο, να υπογράψει ξεπούλημα της πατρίδας του…