Σπεύδω, σαν ο τελευταίος ζηλιάρης της υφηλίου, να αναδημοσιεύσω και εγώ ένα υπέροχο κείμενο του Κωνσταντίνου Καβάφη. Καμιά φορά όταν διαβάζω ένα κείμενο κάποιου γνωστού διανοούμενου, ποιητή ή φιλόσοφου αναρωτιέμαι αν αυτό που με κάνει να λέω από μέσα μου “ρε γαμώτο, πως τα λέει, ακριβώς έτσι είναι!” δεν είναι διότι συμφωνώ πλήρως με τα λεγόμενα/γραφόμενα του αλλά διότι έχω μια εξιδανικευμένη ιδέα για αυτόν από πριν (από ΜΜΕ, σχολείο κλπ).

Και ύστερα διαβάζεις τυχαία ένα κείμενο, σαν αυτό πιο κάτω, και μεγαλώνει μέσα σου η σιγουριά ότι ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ θεωρείς ένα Καβάφη μεγάλο, και όχι “με το ζόρι”, αφού σε μερικές αράδες κατάφερε να πει αυτό που πασκίζεις να εξηγήσεις εδώ και χρόνια σε συγγενείς, γνωστούς, φίλους και εχθρούς, ακόμη και στον εαυτό σου.  [ N-A.gr ]

16 Οκτωβρίου 1902, Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

“Συχνά παρατηρώ τι λίγη σπουδαιότητα που δίδουν οι άνθρωποι στα λόγια. Ας εξηγηθώ. Ένας απλούς άνθρωπος (με απλούς δεν εννοώ βλαξ: αλλά όχι διακεκριμένος) έχει μιαν ιδέα, κατακρίνει ένα θεσμόν ή μιαν γενικήν γνώμην· ξεύρει ότι η μεγάλη πλειοψηφία σκέπτεται αντιθέτως προς αυτή· ως εκ τούτου σιωπά, θαρρώντας πως δεν οφελεί να ομιλήση, στέκοντας που με την ομιλία του δεν θ’ αλλάξη τίποτε. Είναι ένα μεγάλο λάθος.

Εγώ πράττω αλλέως. Κατακρίνω λ.χ. την θανατικήν ποινήν. Μόλις τύχει ευκαιρία, το κηρύττω, όχι διότι νομίζω ότι επειδή θα το πω εγώ θα την καταργήσουν αύριον τα κράτη, αλλά διότι είμαι πεπεισμένος ότι λέγωντάς το συντείνω εις τον θρίαμβον της γνώμης μου. Αδιάφορον εάν δεν συμφωνή κανένας μαζί μου. Ο λόγος μου δεν πάγει χαμένος. Θα τον επαναλάβη ίσως κανείς και μπορεί να πάγη σε αυτιά που να τον ακούσουν και να ενθαρρυνθούν. Μπορεί από τους μη συμφωνούντας τώρα να τον θυμηθή κανένας – εις ευνοϊκήν περίστασιν εις το μέλλον, και, με την συγκυρίαν άλλων περιπτώσεων, να πεισθή, ή να κλονισθή η εναντία του πεποίθησις. – Έτσι και εις διάφορα άλλα κοινωνικά ζητήματα, και εις μερικά που κυρίως απαιτείται Πράξις. Γνωρίζω που είμαι δειλός και δεν μπορώ να πράξω. Γι’ αυτό λέγω μόνον. Αλλά δεν νομίζω που τα λόγια μου είναι περιττά. Θα πράξη άλλος. Αλλά τα πολλά μου τα λόγια – εμού του δειλού– θα τον ευκολύνουν την ενέργειαν. Καθαρίζουν το έδαφος“.

.
Ευχαριστώ τον Γκρεκ για τον σύνδεσμο. Ευχαριστώ, κυρίως, την Κόκκινη Πιπεριά για την διάσωση και, ψηφιακή, πλέον διάδοση του υπέροχου αυτού κειμένου.

Ευχαριστούμε Καβάφη που μας έβγαλες τόσο κομψά από τον κόπο. 

Αγαπητή Μαρία και λοιποί φίλοι της συντακτικής ομάδας του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού,

Αν και είμαι νεκρός τώρα, σας στέλνω αυτή την επιστολή για να υπενθυμίσω τα πραγματικά γεγονότα των “δραματικών συνθηκών” του “συνωστισμού” στο λιμάνι της Σμύρνης γιατί πιστεύω ότι οι αναφορές σας μας παρουσιάζουν πολύ φλώρους.

Επειδή, που λέτε, εγώ προσωπικά νιώθω θιγμένος, σας επισυνάπτω την τότε διαταγή μου προς τους υφισταμένους μου που προκάλεσε τον δραματικό συνωστισμό.

Μετά τιμής,

Στρατηγός Νουρεντίν Πασάς 

« Σύμφωνα με έγγραφη διαταγή της Γενικής Διοίκησης, είναι πιθανό πως το Ελληνικό έθνος στις τωρινές περιστάσεις θα δείξει ιδιαίτερο φανατισμό. Στην πιο μικρή αντίσταση, κάθε στρατιώτης πρέπει να κάνει το καθήκον του και να σκοτώσει αυτά τα άτομα σε μεγάλο αριθμό. Η Πατρίδα προστάζει. Μην αμελήσετε αυτό το καθήκον. Κάθε στρατιώτης είναι υποχρεωμένος να σκοτώσει 4-5 έλληνες για το μεγαλείο της Πατρίδας….

        Ο διοικητής του στρατοπέδου »

Πηγή: Χρ. Νεράντζης.

Η διαταγή του Νουρεντίν Πασά για εξόντωση των Ελλήνων της Σμύρνης
[ Πιέστε εδώ για μεγέθυνση ] 

• Η σκόνη της Ιστορίας: Μικρασία 1922 (Μαρτυρίες) - «Ησυχα και καλά χρόνια ζούσαμε και μπερεκέτι πολύ είχαμε. Ο Τούρκος φίλος μας στενός ήταν, σαν συγγενής, σαν αδελφός μας. Τα πράγματα στενέψανε από τότε που μπήκε στο κεφάλι των Τούρκων ο Κεμάλης»

• Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού: Νουρεντίν μπέης. - Ανέλαβε τη διοίκηση της πόλης την ημέρα της εισόδου των Τούρκων στη Σμύρνη. Ο εμπρησμός της Σμύρνης που άρχισε στις 31 Αυγούστου θεωρείται δικό του σχέδιο. Εξέδωσε διαταγές στις 3 και 10 Σεπτεμβρίου με τις οποίες καθοριζόταν η προθεσμία δεκαπέντε ημερών για την εκκένωση της Μικράς Ασίας και η αιχμαλωσία των ενήλικων αντρών στο εσωτερικό. Παρέδωσε στον τούρκικο όχλο το μητροπολίτη Χρυσόστομο, στα χέρια του οποίου ο τελευταίος βρήκε μαρτυρικό θάνατο.

Ο Νουρεντίν Μπέη μαζί με το Μουσταφά Κεμάλ όταν του ανατέθηκε η διοίκηση της Κεντρικής Στρατιάς. Δεκέμβριος 1920. Ακτσόγλου, Ι., Χρονικό Μικρασιατικού Πολέμου 1919-1922, εκδόσεις Τροχαλία, Αθήνα 1998, σελ. 172. © Ι. Ακτσόγλου. 

• Μυριόβιβλος: Ο Εθνομάρτυς Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης - Την ίδια μέρα εισήλθε στη Σμύρνη και ο ορκισμένος εχθρός του, ο στρατηγός Νουρεντίν πασάς. Πρώτη ενέργεια του άλλοτε σφαγέα της Ιωνίας ήταν να εκδώσει προκήρυξη με την οποία καλούσε να παραδοθούν όλοι οι Έλληνες και Αρμένιοι από ηλικίας 18 έως 45 ετών, «διότι, όπως λέγει η προκήρυξη, έλαβον επισήμως τα όπλα εναντίον της πατρίδος, διότι κατετάγησαν εις τον εχθρικόν στρατόν, διότι…». Δεύτερη ενέργεια του Νουρεντίν ήταν να ταπεινώσει και να εξοντώσει τον αλύγιστο δεσπότη. Είχε τελειώσει η λειτουργία, όταν ένας υπαστυνόμος τον πληροφόρησε ότι ο φρούραρχος Σαλή Ζεκή βέης τον ζητά στο φρουραρχείο. Γαλήνιος ο Χρυσόστομος αποχαιρετά το πλήθος, και ανεχώρησε με τον «καβάση» (κλητήρα) του, Θωμά Βούλτσιο.

• Μυριόβιβλος: Ο Εθνομάρτυς Χρυσόστομος, η μαρτυρiα του Rene Ρuaux - Φθάσαμε μπροστά στο Μεγάλο Στρατώνα, όπου βρισκόταν ο στρατιωτικός διοικητής, ο στρατηγός Νουρεντίν. Ο αξιωματικός που συνόδευε το Χρυσόστομο, τον οδήγησε μπροστά στον Νουρεντίν. Σε δέκα λεπτά, και ενώ ο Χρυσόστομος κατέβαινε, βγήκε στο μπαλκόνι του κτιρίου ο Νουρεντίν πασάς, ο οποίος απευθύνθηκε στους χίλιους με χίλιους πεντακόσιους μουσουλμάνους, άνδρες και γυναίκες, που βρίσκονταν στην πλατεία, τους είπε ότι τους παραδίδει το μητροπολίτη, προσθέτοντας χαρακτηριστικά τις φράσεις: «Αν σας έκανε καλό, να του το ανταποδώσετε, αν σας έκανε κακό, να του κάνετε και σεις κακό!». Ο όχλος άρπαξε χωρίς χρονοτριβή το μητροπολίτη και τον οδήγησε λίγο πιο πέρα, μπροστά στο κομμωτήριο του Ismail ενός Ιταλού προστατευόμενου, εκεί σταμάτησαν και τον έντυσαν με μια άσπρη μπλούζα που πήραν από τον κομμωτή, άρχισαν αμέσως να τον χτυπούν λυσσασμένα με γροθιές και με ξύλα, και να τον φτύνουν στο πρόσωπο, του τρύπησαν με μαχαιριές το σώμα, του ξερίζωσαν τη γενειάδα, του έβγαλαν τα μάτια, του έκοψαν τη μύτη και τα αυτιά.

[ Συνειδητά δεν τοποθέτησα αυτό το θέμα στην κατηγορία "ΣΑΤΙΡΑ"...   N-A.gr ]

 .

από την εφημερίδα “Σημερινή”, 27 Ιουνίου 2007
Στήλη “Αντιστάσεις“, του Σάββα Ιακωβίδη  

Είμαστε λαός μονίμως αιφνιδιαζόμενος. Τα φετινά αποτελέσματα των εξετάσεων στα Νέα Ελληνικά επιβεβαιώνουν τον θλιβερό κανόνα. Τι περίμεναν Υπουργείο Παιδείας, γονείς και μαθητές; Ότι όλοι θα αρίστευαν; Η εύλογη απορία είναι πώς σε ένα βατό δοκίμιο - έτσι είπαν μαθητές και θεματοθέτες - η συντριπτική πλειοψηφία βαθμολογήθηκε κάτω από τη βάση; Δεν θα εμπλακούμε στη στατιστική των αριθμών. Δεν μπορούμε, όμως, να παραμείνομε αδιάφοροι σε έναν ανεδαφικό ισχυρισμό, που πρόταξε ο Υπουργός Παιδείας. Υποστήριξε ότι το πρόβλημα έγκειται στη μη ανάπτυξη «κριτικής σκέψης» και στο λειτουργικό αναλφαβητισμό. Η κριτική σκέψη προϋποθέτει επίπονη, αταλάντευτη μελέτη, εμβάθυνση, ανάλυση, γενική και ειδική γνώση, ώστε να μπορεί κάποιος να φτάσει στο σημείο να την αποκτήσει. Κρίνω, σημαίνει πρώτα συγκρίνω, για να εκφράσω άποψη, ασκώ κριτική, αποφαίνομαι, δηλ. κοσκινίζω μία κατάσταση αλλά και αντικρούω, αποκρούω με επιχειρήματα.

Με απλά, Ελληνικά λόγια: Οι μαθητές μας καλούνται να διαβάζουν αδιαλείπτως λογοτεχνικά και άλλα βιβλία. Να καλλιεργούν ασταμάτητα τη μητρική τους γλώσσα, την Ελληνική. Να ενδιαφέρονται για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Να εκδηλώνουν ανήσυχο πνεύμα και ζωηράδα μυαλού. Να απορούν. Να ερωτούν. Να αγωνιούν. Να αναζητούν. Να παθιάζονται με τη ζωή και να μην ικανοποιούνται με τη στασιμότητα. Να ενοχλούνται από την παθητικότητα. Η πλειοψηφία των νέων δεν διαβάζει, δεν ενδιαφέρεται, δεν ξέρει, δεν ρωτά, δεν ανησυχεί, δεν απορεί, δεν έχει άποψη, δεν αντιδρά, δεν ενοχλείται. Δεν θέλει να σκέφτεται! Πώς θα έχει, λοιπόν, κριτική σκέψη, που προϋποθέτει διάλογο και αντίλογο και εντεύθεν ανάληψη ευθύνης και πιθανού κόστους; Είμαστε κοινωνία της ευκολίας, της ήσσονος προσπάθειας, του μηδενικού κόπου, του μαϊμουδισμού, της επιπόλαιας αντίληψης και της επί παντός επιστητού τοποθέτησης.

Είμαστε λαός… εμπειρογνωμόνων! Έχουμε γνώμη για όλα αλλά καμία γνώση! Πώς είναι δυνατόν, συνεπώς, οι μαθητές μας να πάνε καλά στα Ελληνικά όταν ζουν σε μια κοινωνία που απαξιώνει, αντιπαθεί, βδελύσσεται και αποστρέφεται το βιβλίο, που είναι βίβλος παιδείας και γλώσσας; Όταν γονείς δεν διαβάζουν ποτέ και παλαβώνουν μπροστά στα τηλεοπτικά σκουπίδια, τι να περιμένομε από τα παιδιά μας; Όταν σαχλοσίριαλ, τηλεοπτικοί διάλογοι της έσχατης γλωσσικής υποστάθμης, κενοφανείς μπουζουκοκαλλιτέχνες και καλλίπυγες γλάστρες αναδεικνύονται σε ινδάλματα, πώς οι νέοι μας να νιώσουν τη μέθεξη του λόγου ενός Παπαδιαμάντη ή την καλλιέπεια των στίχων ενός Καβάφη ή Ελύτη ή να καταβυθιστούν στην καλλιλογία της ελληνικής λογοτεχνίας; Από το Δημοτικό αρχίζει ο λειτουργικός αναλφαβητισμός και μετακυλίεται άλυτος και αήττητος στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο. Ευθύνεται η αδιάφορη οικογένεια και παθητικοί γονείς.

Ευθύνονται και οι εκπαιδευτικοί, που δεν αντιμετωπίζουν ενιαία το ζήτημα της γλωσσικής-εκφραστικής επάρκειας των μαθητών, όπως και ανελλήνιστοι δημοσιογράφοι. Αποτέλεσμα; Κάθε χρόνο η κοινωνία κατακλύζεται από ημιμαθείς και αγράμματους, που καταφεύγουν για… ιδιαίτερα στην τηλεαποβλάκωση, στο πάθος του διαδικτύου και στα greeklish των SMS της κινητής τηλεφωνίας. Πολύ ορθά, ο φίλος Γ. Σέρτης αναφέρθηκε στη γενιά του… χαλόου. Νέοι που μαθαίνουν, υποτίθεται, 12 χρόνια Ελληνικά και κάνουν φροντιστήρια, μόλις σπουδάσουν δυόμισι χρόνια στη Βρετανία δεν τα γυρίζει η γλώσσα τους τα έρμα, τα καημένα τα Ελληνικά. Νέοι άγλωσσοι, άλαλοι, λεξιπένητες και λεξοδεείς, τι να γράψουν στην ερημία της λευκής σελίδας;

Ιστορικά τεκμήρια που πρέπει να κάνουν την Ρεπούση και την κάθε Ρεπούση να ντρέπονται…   [N-A.gr]

Απόσπασμα από τον Τύπο του 1922 για την καταστροφή της Σμύρνης:

Συντάκτης μας επεσκέφθη ξένον διπλωμάτην επιστρέψαντα εκ Σμύρνης δια του γαλλικού θωρηκτού “Λαμαρτίνος”. Ο εν λόγω ξένος παρέμεινεν εις τον λιμένα της Σμύρνης περί το εικοσιτετράωρον και απεβιβάσθη δι’ ολίγην ώραν και εις την Σμύρνην. Αι εντυπώσεις του από την μαρτυρικήν πόλιν, τας οποίας ευηρεστήθη να μας εκθέση, ζωγραφίζουν με πολύ μελανά χρώματα την εν Σμύρνη κατάστασιν.

Εζήσαμεν, λέγει ο επίσημος ξένος, κατά την εικοσιτετράωρον παραμονήν μας εις τον λιμένα της Σμύρνης, μέσα εις μιαν αποπνικτικήν ατμόσφαιραν τρόμου. Αι τραγωδίαι που εξετυλίσσοντο ολίγα μέτρα μακράν μας επίεζαν τα στήθη, μας έπνιγαν. Τα κύμματα εξέβραζαν τριγύρω εις το πλοίον μας επιπλέοντα πτώματα ανδρών παραμορφωμένων και γυναικών γυμνών.

Το πτώμα μιας γυναικός γυμνής με τρομακτικάς πληγάς εις το σώμα της, με τα μαλλιά ξέπλεκα, έπλεε επί πολλήν ώραν κοντά εις τον “Λαμαρτίνον”. Μια δυσωδία αποσυντεθειμένων πτωμάτων εγέμιζε βαρειά την ατμόσφαιραν…
-Απεβιβάσθητε εις την πόλιν της Σμύρνης;
-Ναι, έπρεπε να συναντήσω τας εκεί αρχάς της χώρας μου και απεβιβάσθην, παρ’ όλας τας προσπάθειας των περί εμέ όπως με αποτρέψουν.

Οι δρόμοι της πόλεως ήσαν έρημοι, νεκροί, από καιρού δε εις καιρόν ηκούοντο πυροβολισμοί. Η συγκοινωνία εις τας οδούς έχει εντελώς διακοπή. Είναι πολύ επικίνδυνον, άλλωστε, να κυκλοφορή κανείς εις τους δρόμους κυρίως εις τους εσωτερικούς δρόμους της πόλεως, διότι περιφέρονται ομάδες ατάκτων, αι οποίαι δεν φείδονται ουδενός. Ήτο τρομερά η ολιγόχρονος διαμονή μου εις Σμύρνην. Εζούσα μέσα εις μίαν βαρείαν πνιγηράν ατμόσφαιραν. Παντού αντίκρυζα ζωντανήν την εικόναν του τρόμου και της καταστροφής.

( Ελεύθερον Βήμα, 16 Σεπτεμβρίου 1922 )

Λιμάνι Σμύρν… Μα όχι. Δεν υπάρχει πια Σμύρνη! Υπήρξεν. Είν’ ένας τόπος φλεγόμενος και καπνίζων τώρα, γεμάτος από βοήν και αλαλαγμόν, από κοπετούς και από θρήνους, από τους σπαραγμούς του θανάτου, από φρικιώδη ερείπια.
Η απαισιωτέρα κόλασις επάνω εις την γην. Μη μου ζητάτε περιγραφές.

Από την γέφυραν του πλοίου, επάνω εις το οποίον ευρίσκομαι αυτήν την ταραχώδη Σεπτεμβριανήν νύκταν εδώ κάτω, όπου με παρέσυρε το δημογραφικόν καθήκον και η στοργική ανάμνησις της αγαπημένης Σμύρνης, έχω τα μάτια μου πεταγμένα έξω από τις κόγχες των εκ φρίκης. Και όμως δεν βλέπω.

( Ελεύθερον Βήμα, 17 Σεπτεμβρίου 1922 )

Η καταστροφή της Σμύρνης και οι ξένοι

Μια μαρτυρία που προέρχεται από αδιάσειστα αντικειμενική πηγή: Τον τότε πρόξενο των ΗΠΑ στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον, που παρακούοντας τις διαταγές του Αμερικανού Ύπατου Αρμοστή στην Κωνσταντινούπολη έκανε ό,τι μπόρεσε για να σώσει Χριστιανούς.

Στο βιβλίο “The Blight of Asia” -Νέα Υόρκη 1926- τονίζει πως μονάχα η καταστροφή της Καρχηδόνας από τους Ρωμαίους μπορεί να συγκριθεί με τη συμφορά της Σμύρνης. Και προσθέτει:

“Όπως το αντιτορπιλικό ξεμάκραινε από τη φοβερή σκηνή και το σκοτάδι απλωνόταν, οι φλόγες, που φυσομανούσαν πια σε μεγάλο μέρος της πολιτείας, λάμπανε όλο και περισσότερο, δημιουργώντας ένα σκηνικό απαίδιας και μακάβριας ομορφιάς. Ωστόσο στην Καρχηδόνα δεν υπήρχε κανένας Χριστιανικός στόλος ν’ ατενίζει αδιάφορα τη συμφορά, που γι’ αυτήν υπεύθυνες ήταν οι κυβερνήσεις τους. Στην Καρχηδόνα δε βρίσκονταν αμερικανικά καταδρομικά“.

Και προσθέτει:

“Μια στο βρόντο οβίδα που θα έσκαγε πάνω από την τουρκική συνοικία θα συγκρατούσε τη θηριωδία των Τούρκων“. Μα η οβίδα αυτή δεν ρίχτηκε. Τα συμφέρωντα είχαν στομώσει τις μπούκες των κανονιών του πανίσχυρου συμμαχικού στόλου. Κι έτσι με πύρινα γράμματα γράφτηκαν στην ιστορία της ανθρωπότητας τούτοι εδώ οι αριθμοί:

700.000 Νεκροί
1.500.000 Πρόσφυγες

( Δημήτρη Φωτιάδη, Ενθυμήματα, 1981 )

Θα πάρουν φωτιά οι ουρανοί

… από την Σμύρνη έφτανε στο Κορδελιό η ανταύγεια της φωτιάς που αντανακλούσε στις προσόψεις των κτιρίων και κοκκίνιζαν σαν το αίμα που εχύνετο στη Σμύρνη. Μέχρι μέσα στο μεγάλο σαλόνι έφτανε η κόκκινη ανταύγεια και όλα κοκκίνιζαν μέσα στο σπίτι. Ο καιρός ήταν συννεφιά και η ανταύγεια αυτή έφτασε στα σύννεφα, νόμιζες ότι έφτασε η Δευτέρα Παρουσία και ότι θα πάρουν φωτιά οι ουρανοί. Το θέαμα ήταν τρομακτικό, ακούγαμε το μουγκρητό της φωτιάς, τις φωνές εκατοντάδων χιλιάδων γυναικοπαίδων που ζητούσαν βοήθεια…

( Κ. Πολίτη, “Μικρά Ασία”, 1975 )

Ζήσε κόρη μου, για τα άλλα σου παιδιά

Ήμασταν στην Πούντα. Στέκαμε γραμμή για να μπαρκάρουμε. Ό,τι είχαμε, μπόγους, βαλίτσες, τα πετούσαν για να περάσουν. Πέρασε η μητέρα μου, η αδερφή μου έπεσε κάτω, ο κόσμος την πατούσε, δεν μπορούσε να σηκωθεί.
Ένας στρατιώτης καθώς βάσταγε το μωρό της, το τρύπησε με την ξιφολόγχη. Το πέρασε από τη μια άκρια της φασκιάς ως την άλλη. Τι να κάνει; Το ‘βαλε σε μιαν ακρούλα.

“Ζήσε κόρη μου, για τα άλλα σου παιδιά” της είπε η μάνα μας. Εγώ ακόμη δεν είχα περάσει τη ζώνη και με τραβά ένας Τουρκαλάς από το χέρι και μου λέει:
“Ντουρ, μωρή“.
Βάζω κάτι φωνές, κάτι κλάματα. Φωνές και η μάνα μου. Πέρασαν πεντέξι, εμένα πού να μ’ αφήσει να περάσω.
“Αχ παιδάκι μου” λέει η μάνα μου. Πέφτει κάτω και λιποθυμά. Στο μεταξυ΄ο Τούρκος μου δίνει ένα σκαμπίλι, που άστραψε το φως μου. “Τσικάρ παρά” λέει.

Θυμήθηκα το πεντόλιρο, του το ‘δωσα. Μ’ αυτό γλύτωσα. Μου δίνει μια σπρωξιά. Πέφτω κάτω. Κι έσπασα τα γόνατά μου. Έχασα και ένα παπούτσι μου. Πέταξα και το άλλο στη θάλασσα. Εκεί πια οι Ιταλοί μας ανέβασαν αγκαλιά στο καράβι.
Οι Γάλλοι δείξαν βρωμερή στάση. Όσοι κατάφεραν να σκαρφαλώσουν στα καράβια τους, τους ρίχναν πίσω στη θάλασσα. Και τα παλικάρια, πιο πολύ τα παλικάρια ξανάριχναν στο νερό. Σαν τους βλέπαν να ζυγώνουν τους πετούσαν ζεματιστό νερό για να μην μπορέσουν ν’α νέβουν. Οι Εγγλέζοι κάναν, ό,τι κάναν, μα σαν πήγαινε κανείς στα πλοία τους για να σωθεί, τον δέχονταν καλά. Δεν τον διώχναν.

( Η Έξοδος, τ. Α’, Μαρτυρία Άννας Καραπέτσου )

Θεέ μου, κοιτάξτε τη μαούνα

Έτρεχα κι εγώ, μαζί με όλους, μη ξέροντας πού. Μερικοί έτρεξαν σε μια αποβάθρα. και άρχισαν να πηδάνε μέσα σε μια μαούνα που ήτανε εκεί. Η μαούνα γέμισε. “Όχι άλλους, θα βουλιάξουμε“, φώναζαν και έκαναν κουπιά με τα χέρια τους να απομακρυνθούν. Εμείς κοιτάζαμε.

Μερικοί έλεγαν: “Αυτοί γλίτωσαν το μαχαίρι, ίσως φτάσουν σε κανένα πλοίο να σωθούν“. Ακούστηκε ένας τρομερός κρότος και η αποβάθρα υποχώρησε από το πολύ βάρος του κόσμου. Εκατοντάδες άνθρωποι έπεσαν στα βαθιά νερά. Η μαμά μας έμεινε εμβρόντητη, ενώ εμείς την τραβούσαμε απάνω, το ένα της πόδι ήτανε στο κενό. Η θάλασσα κόχλαζε από χέρια και πόδια. Όσοι ήταν κοντά πιάστηκαν για να βγουν. Αλλά οι Τούρκοι δεν άργησαν να μαζευτούν πιο λυσσασμένοι. Άρχισαν να πυροβολούν μέσα στη θάλασσα, όσους κολυμπούσαν. Σ’ έναν, που είχε κατορθώσει να πιαστεί για ν’ ανέβει, με μια σπαθιά του έκοψαν και τα δύο χέρια, που έμειναν σφιχτά γαντζωμένα, ενώ ο ίδιος, με μάτια γεμάτα τρόμο, χάθηκε στο νερό.

Εμείς τρέχαμε να σωθούμε μέσα στον κόσμο που συνέχιζε το δρόμο του. Για μια στιγμή η Ρόζα φώναξε:
-Θεέ μου, κοιτάξτε τη μαούνα!
Όσοι δεν ξέρανε κολύμπι, είχαν ανέβει κι από το βάρος έγειρε κι έπεσαν όλοι στη θάλασσα. Από τον κόσμο αυτό, κανείς δε γλίτωσε.

( Ανζέλ Κουρτιάν, Τα τετράδια… )

Χιλιάδες μυριάδες Χριστιανοί είχαν πια σωριαστεί στις ακρογιαλιές της Μικράς Ασία, ελπίζοντας να σωθούν, ας είναι και κολυμπώντας. Οι πρώτοι Τούρκοι είχαν φτάσει μπρος στη Σμύρνη. Δεν τους συγκρατούσε τίποτα. Χυθήκανε μέσα στην πολιτεία σφάζοντας, αρπάζοντας. Οι πρώτες φωτιές είχαν κιόλας ανάψει, κόρωναν. Μεσ’ στην παραζάλη, μανάδες χάνουν τα παιδιά, ο άντρας τη γυναίκα. Οι ξένοι κάνουν ακόμα μιαν επαίσχυντη πράξη.

Τα καράβια τους σαλπάρουν, χωρίς να σώσουν από του χάρου τα δόντια τους δύστυχους Χριστιανούς, που πηδάνε στο νερό παρακαλώντας “βοήθεια! βοήθεια!“. Κι αν πρόκανε κανένας και κρεμάστηκε από μια κουπαστή ή από καμιά σκάλα καραβιού, του λύνουνε τα χέρια με το ζόρι, με τον κόπανο, ίσως με το μαχαίρι. Θηριωδίες, θα πεις, ανάκουστες. Φοβήθηκαν τάχα οι ξένοι καπεταναίοι να μη βουλιάξουν τα καράβια τους από το παραφόρτωμα;

Αντίκρυ η Σμύρνη καίγεται, τριζοβολάει μέσα στις φλόγες, πνίγεται στους καπνούς τους μαύρους. Το Και -η παραλία- πνιγμένη στον κόσμο, που δέρνεται μ’ αλλοφροσύνη, ποιος να σωθεί. Οι φλόγες μανιάζουν δέκα, είκοσι το πολύ μέτρα πίσω τους.  Μπροστά η θάλασσα με τα ξέχειλα καράβια, που επιπλέουν, με τα βρώμικα νερά, να σωθούνε, να σωθούνε, να σωθούνε!…

( Θ. Πετσάλη-Διομήδη, Σελίδες τραγωδίας, περιοδικό Νέα Εστία, Μνήμη Μικράς Ασίας, Χριστούγεννα 1972, (Τεύχος 1091), σ. 50 )

Πηγή: “Ιστορία Νεότερη και Σύγχρονη”, τεύχος Β’, για την Γ’ Ενιαίου Λυκείου.

 .

 
Ο Τζερόνιμο με συμπολεμιστές του το 1886

• Boston Globe: Ο δισέγγονος του θρυλικού Απάτσι θέλει τα οστά του παππού του πίσω - Ο δισέγγονος του θρυλικού Ερυθρόδερμου Αμερινδιάνου ηγέτη Τζερόνιμο, Harlyn Geronimo, ισχυρίζεται ότι τα οστά που διατηρούνται στην έδρα της λέσχης “Skull & Bones” στο αμερικανικό Πανεπιστήμιο του Yale ανήκουν στον παππού και ζητά να επιστραφούν. Οι Απάτσι πολέμησαν κατά των Μεξικανών και των Αμερικανών. Το 1886 ο Τζερόνιμο μαζί με άλλους 35 πολεμιστές παραδόθηκαν στον Στρατηγό Nelson A. Miles κοντά στα σύνρα Αριζόνας - Νέου Μεξικού. Ο Harlyn Geronimo λέει ότι έχει ήδη αποστείλει επιστολή στον πρόεδρο Μπους ζητώντας τα, αφού σύμφωνα με αυτόν ο παππούς τους Μπους, Πρέσκοτ Μπους, ήταν ένας από αυτούς που τα έκλεψαν. Στην συνωμοτική Skull & Bones ανήκουν πολλοί υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης. Τόσο ο Τζωρτζ Μπους όσο και ο Τζων Κέρρυ ανήκουν σε αυτή την μυστική αποκρυφιστική οργάνωση και αμφότεροι αρνούνται να μιλήσουν για αυτήν αφού κατά την μύηση τους ορκίζονται να μην μιλήσουν ποτέ για αυτήν.

• Wikipedia: Geronimo - Ο ηγέτης των Αμερινδιάνων Chiricahua Apache που πολέμησε κατά της καταπάτησης της γης των φυλών του από τις ΗΠΑ για περισσότερα από 25 χρόνια.

Φωτογραφία της αδελφότητας των Skull & Bones του Πανεπιστημίου του Yale. Αριστερά από το ρολόι διακρίνεται ο Τζωρτζ Μπους ο Πρεσβύτερος

• Asia Times: Skull & Bones: Μια αδελφότητα που έχει τα χέρια της στους μοχλούς της αμερικανικής δύναμης

• CBS - 60 Minutes: Skull & Bones - Όσο αντίθετοι και αν φαίνονται οι Μπους και Κέρρυ μοιράζονται ένα κοινό μυστικό εδώ και δεκαετίες και δεν πρόκειται να το αποκαλύψουν στο κοινό: Ανήκουν και οι δύο στην αποκρυφιστική οργάνωση Skull & Bones όπου ανήκουν οι ελίτ απόφοιτοι του Πανεπιστημίου του Yale. Μερικά από τα μέλη της λέσχης είναι από τους ισχυρότερους άνδρες του 20ου αιώνα.

• Wikipedia: λήμμα Skull & Bones

.

Γεώργιος Κουτσογιάννης
Μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Κόμματος

Όσοι ερωτεύθηκαν την εξουσία αλλά και όσοι κατά καιρούς κυνήγησαν την παραμονή τους στο πολιτικό προσκήνιο περιέπεσαν σε αντιφάσεις  τις οποίες δεν μπόρεσαν ποτέ να δικαιολογήσουν. Οι αντιφάσεις αυτές χαρακτηρίζουν κατά το μάλλον ή ήττον το πολιτικό ήθος αυτού που τις έχει διαπράξει. Από το φαινόμενο αυτό δεν μπορεί φυσικά να εξαιρούνται οι Κύπριοι πολιτικοί. Είναι όμως εντονότατο στον υποψήφιο πρόεδρο του Δημοκρατικού Συναγερμού κ. Γιαννάκη Κασουλίδη, που στις πλείστες των περιπτώσεων οι αντιφάσεις στην πολιτική του συμπεριφορά βγάζουν μάτια. 

Έτσι ενώ τον παρακολουθούσαμε να δαφνοστεφανώνει τον ανδριάντα του Γεωργίου Γρίβα Διγενή στο Εθνικό μνημόσυνό στην Λεμεσό το 2004 δηλώνοντας έτσι την ταύτισή του με όσα ο στρατηγός Διγενής πίστευε και πρέσβευε, την αμέσως επόμενη μέρα μαζί με τον προεξάρχοντα του κόμματος του, κ. Αναστασιάδη, διατυμπάνιζαν, δικαιολογούσαν και προωθούσαν το σχέδιο Ανάν, απειλώντας μάλιστα τους Κύπριους ότι η απόρριψή του θα ισοδυναμούσε με Μικρασιατική καταστροφή.

Πέρασαν εκείνα, όχι από την μνήμη μας, για να αντικρίσουμε και πάλι στο πολιτικό προσκήνιο τον κύριο Κασουλίδη σε μια απεγνωσμένη προσπάθειά του, να εξέλθει από τον πολιτικό παραγκωνισμό και να διεκδικήσει το ανώτατο πολιτικό αξίωμα.
Ξεκίνησε λοιπόν ένα αγώνα άκρατων αντιφάσεων.

Τον είδαμε λοιπόν σε γνωστή εκπομπή να “πυροβολά” κατά πάντων, με απώτερο σκοπό φυσικά να λάβει επιθετικές απαντήσεις από τους  “βληθέντες” και να δημιουργηθεί φυσικά “ντόρος” και συζήτηση γύρω από το όνομα και την υποψηφιότητά του, μπαίνοντας δυναμικά στον προεκλογικό αγώνα. Μπορούμε να πούμε ότι το πέτυχε απόλυτα, γιατί ήταν φυσικό επόμενο η κυβέρνηση και τα στελέχη της να απαντήσουν, για να μην αφήσουν ερωτηματικά να αιωρούνται στα μυαλά των πολιτών.

Μεταξύ των ‘χειροβομβίδων’ που εξαπέλυσε ο κ. Κασουλίδης ήταν και οι εξής:
 α. Θα πρέπει να ακολουθήσουμε επιθετική πολιτική έναντι της Τουρκίας σε όλα τα επίπεδα.
 β. Στην ερώτηση της δημοσιογράφου αν θα πρέπει να ακολουθήσουμε την πολιτική του καλού παιδιού… Είπε με στόμφο… Βεβαίως!!! Γιατί όχι; Δύο αντιφάσεις ολκής σε χρόνο μόλις 70” δευτερολέπτων!

Θα περιπέσουμε στο αμάρτημα να απαντήσουμε και ας δώσουμε αφορμή να γίνετε αναφορά στον κ. Κασουλίδη… Ποια επιθετική πολιτική θα ακολουθήσετε κ. Κασουλίδη όταν θα διαταχθείτε από τις ΗΠΑ να ακολουθήσετε πολιτική που δεν θα βλάπτει τα συμφέροντα της Τουρκίας; Μήπως την πολιτική με την οποία φέρατε στο προσκήνιο το σχέδιο Ανάν;

Τα τόσα χρόνια που ήσασταν υπουργός των εξωτερικών του κ. Γλαύκου Κληρίδη γιατί δεν ακολουθήσατε επιθετική πολιτική; Μήπως σας το απαγόρευε ο κ. Κληρίδης; Αν ναι γιατί παραμένατε στην θέση του ΥΠ.ΕΞ; Το συμπέρασμα είναι ένα: Η πολιτική σας είναι η επαναφορά του σχεδίου Ανάν και μόνον. Ο κυπριακός λαός δεν τρώει κουτόχορτο κ. Κασουλίδη!!!

Λάμπρος Γ. Καούλλας
18 Ιουνίου 2006
“ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ”
http://www.N-A.gr  

Στην Κύπρο μαίνεται ένας άλλος πόλεμος, πέραν από τον ψυχολογικό/στρατιωτικό με τον Αττίλα. Είναι ο πόλεμος της ασφάλτου. Λαμβάνει χώρα, κυριολεκτικά, μια γενοκτονία, αφού σχεδόν καθημερινά θρηνούμε θύματα, ως επί το πλείστον νέους ανθρώπους.

[ Πιέστε για μεγέθυνση ]

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα ο 15χρονος Ελληνοκύπριος μαθητής από την Λεμεσό Λέανδρος Χριστοφόρου, ο οποίος σκοτώθηκε πρόσφατα σε τροχαίο δυστύχημα, όταν του ανέκοψε τον δρόμο αυτοκίνητο καθώς οδηγούσε με την μοτοσυκλέτα του.

 
[ Πιέστε για μεγέθυνση ]

Αναγνώστης της “Ν-A.gr” από την Λεμεσό της Κύπρου μας απέστειλε τις πιο κάτω φωτογραφίες από το Γυμνάσιο Αγίου Αντωνίου. Οι συμμαθητές του Λέανδρου, σε μια έκφραση αιώνιας φιλίας και πόνου για τον χαμό του φίλου τους, έγραψαν στους τοίχους του σχολείου τους.

[ Πιέστε για μεγέθυνση ]

• Σημερινή: Λέανδρος Χριστοφόρου - Υπέκυψε χθες τα ξημερώματα στα τραύματά του ο 15χρονος Λέανδρος Χριστοφόρου από τη Λεμεσό, ο οποίος νοσηλευόταν στο Τμήμα Εντατικής Παρακολούθησης του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας, μετά από σοβαρό τραυματισμό του σε τροχαίο δυστύχημα, στις 2 Ιουνίου, στη Λεμεσό.

• 9ο Γυμνάσιο - Λύκειο Αγίου Αντωνίου: Ο Λέανδρος δεν είναι πια μαζί μας - Θρήνο ζει από το Σάββατο 9/6 το σχολείο μας, αφού ο συμμαθητής μας Λέαντρος Χριστοφόρου του Γ’4 από το γυμνάσιό μας, γύρο στις 2 τα ξημερώματα της ίδιας μέρας υπέκυψε στα τράυματά του που είχε υποστεί το προηγούμενο Σάββατο, 2/6 σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Εγκαταλείπει την αγαπημένη του γειτονιά και ξεκινά το δρόμο με κατεύθυνση μια άλλη, την γειτονιά των Αγγέλων, δίπλα από το Θεό. Δυστυχώς βγήκε ηττημένος στη μάχη με τον θάνατο αλλά θα είναι πάντα νικητής και γραμμένος στις καρδιές όλων από εμάς. Το απόγευμα του Σαββάτου, γύρο στις 5-6, θα έχει σύναξη όλου του φιλικού του περιβάλλοντος στο χώρο του σχολείου μας. Η κηδεία θα γίνει τη Δευτέρα 11/6/07 ώρα 10 π.μ. στο ναό Αγ. Αντωνίου.

 .

από την εφημερίδα “Σημερινή”, 17 Ιουνίου 2007
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου 

Εάν συμφωνήσουμε - επί δεκαετίες εμπειρότατοι οι Κύπριοι - ότι μονίμως αποτυγχάνουμε και διαρκώς αποφεύγουμε να συζητήσουμε κατ’ ουσίαν το Κυπριακό, τότε, κάθε απόπειρα να γίνει κάτι τέτοιο σε προεκλογική περίοδο, μόνο ως ανέκδοτο ή ως ανοησία μπορεί να εκληφθεί. Ποιος έχει αφτιά ν’ ακούσει και ποιοι μυαλά για να σκεφτούν, οτιδήποτε άλλο, εκτός από τις καλόηχες εντυπωσιακές «ατάκες» δημαγωγίας, προς κατατρόπωση των κομματικών αντιπάλων, με την ελπίδα αλίευσης ψηφοφόρων;

Ό,τι απομένει, λοιπόν, τέτοιους καιρούς, είναι το αυτονόητο καθήκον να προστατεύσουμε τουλάχιστον τη φαιά μας ουσία. Και τη στοιχειώδη αξιοπρέπειά μας ως σκεπτομένων πολιτών. Από τις βάναυσες προσβολές που υφίσταται η κοινή λογική. Για «να μη μας τρελάνουν κιόλας», κατά το δη λεγόμενο! Κίνδυνος ορατός και ανάγλυφος ακόμα και από την απλή καθημερινή παρακολούθηση των εκπεμπομένων από τα μέσα συλλογικής ενημέρωσης:

Επέλεξαν εσχάτως να μας υποβάλουν σε πλύση εγκεφάλου. Μυδραλιοβολώντας μας εκ του συστάδην με τη… διχοτόμηση. Για σταθείτε, ω ρε μάγκες! Η διχοτόμηση υφίσταται 44 έτη. Από τον Δεκέμβριο του 1963 που την επέβαλε ενόπλως η τουρκανταρσία. Και την επεξέτεινε το 1974 ο Αττίλας. Ως ένα από τα προϊόντα της στρατιωτικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής. Αυτήν τη διχοτόμηση αρνείται να την εγκρίνει και να τη νομιμοποιήσει με την υπογραφή του ο λαός. Δεν τα καταφέραμε να την ανατρέψουμε ίσαμε σήμερα. Δεν πολιτεύσαμε αποτελεσματικά οι Έλληνες για την απελευθέρωση των υπό κατοχήν εδαφών της Κύπρου και την κατάργηση της διχοτόμησης. Ούτε, όμως, οι εχθροί κατάφεραν να μας εξαναγκάσουν να νομιμοποιήσουμε την κατοχή και τη διχοτόμηση. Όσο «οριστική» κι αν υπήρξε τα τελευταία 33 χρόνια.

Υφίσταται, ωστόσο, μεγαλύτερος κίνδυνος. Χειρότερος και από τη μακροημέρευση της διχοτόμησης. Τον αντιμετώπισε ο λαός στο περιεχόμενο του Σχεδίου Ανάν. Τρισχειρότερο κι από την κάκιστη διχοτόμηση. Διότι, με την υπογραφή μας, θα επεκτεινόταν η τουρκική συγκυριαρχία εφ’ ολοκλήρου της νήσου. Η έχουσα παρανόμως διχοτομημένη την εδαφική της επικράτεια Κυπριακή Δημοκρατία, θα διαλυόταν. Για να επεκταθεί, μέσα από το έκτρωμα του «κκόμον στέητ», η τουρκική συγκυριαρχία σ’ ολόκληρο το νησί. Αυτό, το χείρον της διχοτομήσεως, το απέτρεψε, διά της ψήφου του 76%, ο λαός. Προσέξτε, όμως, τους περί διχοτομήσεως «μυδραλιοβολούντες»: Πόσο «ξεχνούν» και δεν λένε και δεν ομολογούν ότι υπάρχουν και χειρότερα από τη διχοτόμηση!

ASDF