Λάμπρος Γ. Καούλλας
20 Μαΐου 2007
“ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ”
http://www.NoitikiAntistasis.com
Το σπουδαίο κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω δεν είναι προέρχεται από τις “τέσσερις παράλληλες συνιστώσες“ του “Ιού της Ελευθεροτυπίας”. Δεν είναι δηλαδή άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη, απόσπασμα ομιλίας του Καρατζαφέρη ή ακραία τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, ούτε καν κείμενο αντιγραμμένο από το ‘Παρόν‘, την ’Ρήξη‘, τις ‘Ελληνικές Γραμμές‘, το ’Ρεσάλτο‘ ή ακόμη και τον ‘Ελεύθερο Κόσμο‘. Δεν το βρήκαμε στην ‘Σημερινή‘ ή στο ‘Hellenic Nexus‘, δεν μας το έστειλε ο ‘Greg‘ ή ο ’Χρήστος‘ και ούτε το σηκώσαμε από κάποιο ‘εθνικιστικό‘ φόρουμ.
Το παρακάτω κείμενο, κυρίες και κύριοι, είναι αναδημοσίευση από την ‘Χαραυγή’, το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ, την εφημερίδα στην οποία λίγες μόνο μέρες πριν είπαμε τα εξ’ αμάξης από μας. Πρέπει πραγματικά να την συγχαρούμε για την δημοσίευση αυτού του κείμενου, και να ελπίσουμε ότι το διαβάσαν αρκετοί ΑΚΕΛικοί (και στην ηγετική πυραμίδα του κόμματος) και πήραν τα κατάλληλα μηνύματα, τόσο για την σημασία του πατριωτισμού για τα έθνη και τις κοινωνίες, όσο και για τον προβοκατορικό ρόλο των ψευδοεπαναπροσεγγιστών.
Διευκρινίζω ότι οι προσέγγιση μου σε μερικά ιστορικά σημεία δεν είναι η ίδια ή/και δεν έχει πλήρως αποκρυσταλλωθεί ακόμη. Για παράδειγμα, με λύπησε το γεγονός ότι πλαγίως και εμμέσως μόνο αναφέρεται στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα τον Κυπρίων που ενέπνευσε τόσα άλλα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα παγκοσμίως, την ΕΟΚΑ, και αυτό ούτε καν ονομαστικά. Αλλά το κείμενο, σε όποιο βαθμό συμφωνεί μαζί του ένας ειλικρινής πατριώτης οποιασδήποτε προέλευσης, είναι, όπως πολύ εύστοχα σχολιάζει ο Λάζαρος Μαύρος, ένα:
«δυνατό χαστούκι εναντίον των Αναν-ιστών “επαναπροσεγγιστών” (και) της αριστεράς, εκείνων δηλαδή που, υπηρετώντας τα σχέδια των Χάνεϊ - Μόουζες - Ανάν, επιχειρούν συστηματικά τη διαπόμπευση του πατριωτισμού, ως δήθεν «σοβινισμού», έδωσε προχθές μέσα από τη ‘Χαραυγή’, μια ανδρειωμένη γραφίδα των ακελιστών πατριωτιών, που δεν προσφέρει γην τε και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές. Ούτε στα εγχώρια ιδεολογικά τους προγεφυρώματα, είτε της δεξιάς, είτε της αριστεράς. Στη «Χ» της Τετάρτης 16.5.07 και στη σελ. 34 δημοσιεύτηκε ολοσέλιδο το άρθρο του κ. Βασίλη Κωστή, υπό τον τίτλο “Το περιεχόμενο του πατριωτισμού”. Πρώτα υπενθυμίζει τα στοιχειώδη της ιστορίας της εθνικής υποδούλωσης των λαών από τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία. Και συγκεκριμενοποιεί, για την Κύπρο του σήμερα, τα αυτονόητα. Εκείνα που οι ιδεολογικές ερπύστριες των Αναν-ιστών της δεξιάς και της αριστεράς επιχειρούν να συντρίψουν»
Απολαύστε το λοιπόν, έχοντας συνεχώς υπόψιν ότι στην δύσκολη εποχή της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, Ελλαδίτες, Κύπριοι και Ομογενείς, αριστεροί και δεξιοί, εργάτες και αστοί, θρησκευόμενοι και άθεοι, Βάζελοι, Γάβροι, Ομονοιάτες και ΑΠΟΕΛίστες δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτε. Διότι ο καυγάς είναι μεταξύ Παγκοσμιοποιημένης Υποδούλωσης και Ελευθερίας. [ N-A.gr ]
«Το περιεχόμενο του πατριωτισμού αλλάζει ανάλογα με την ιστορική εποχή»
από την εφημερίδα “Χαραυγή”, 16 Μαΐου 2007
του Βασίλη Κωστή
Σε αντίθεση με τις αντιλήψεις των κοινωνιολόγων της κακιάς ώρας, ο πατριωτισμός, η αγάπη προς την πατρίδα, που είναι ένα από τα πιο δυνατά συναισθήματα του ανθρώπου και σημαντικότατο στοιχείο της κοινωνικής του συνείδησης, δεν είναι εκδήλωση κάποιου ανεξήγητου «εθνικού πνεύματος» ή της «ψυχής της αιώνιας φυλής», αλλά ιστορικό φαινόμενο που έχει προέλθει από καθορισμένες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες.
Ο Πατριωτισμός, το περιεχόμενο του οποίου αλλάζει ανάλογα με την ιστορική εποχή, απέκτησε ξεχωριστή σπουδαιότητα και έπαιξε αποφασιστικό ρόλο κατά τη διάρκεια των προοδευτικών αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων που συγκλόνισαν την Αμερική και την Ευρώπη και οδήγησαν στη δημιουργία των σύγχρονων εθνικών κρατών στις δύο αυτές ηπείρους. Βέβαια στην Ανατολική Ευρώπη, η σχετικά αργή ανάπτυξη του καπιταλισμού καθυστέρησε το σχηματισμό των εθνών, η δε ανάγκη της άμυνας ενάντια στους Τούρκους και τους Μογγόλους επιδρομείς και κατακτητές επέβαλε τη δημιουργία συγκεντρωτικών, αντιδημοκρατικών κρατών που δεν ανέχονται οποιαδήποτε εκδήλωση εθνικού πόθου για Αυτοδιάθεση. Οχι τυχαία, ξεπήδησαν πολυεθνικά, συγκεντρωτικά κράτη- όπως π. χ. η Ρωσία - όπου το πιο προοδευτικό, ας πούμε, έθνος το οποίο αποτελούσε τον πυρήνα του κράτους κυριάρχησε πάνω στα άλλα έθνη, τα παραμέρισε και ανέλαβε το ρόλο του ηγέτη.
Την εποχή της ανόδου του καπιταλισμού, η ανερχόμενη αστική τάξη ηγήθηκε του αγώνα όλων των καταπιεζομένων κοινωνικών τάξεων ενάντια στο ξεπερασμένο ιστορικά κοινωνικο-οικονομικό σύστημα των βασιλιάδων και των φεουδαρχών, που εμπόδιζε την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας. Η Αστική τάξη κατήργησε το φεουδαρχικό καθεστώς, έθεσε τέρμα στον κατακερματισμό της οικονομίας σε φέουδα, δημιούργησε ενιαία αγορά, συγκέντρωσε και ενοποίησε το έθνος - με τη νέα και μία κρατική υπόσταση που αντικατέστησε τα κρατίδια που υπήρχαν προηγουμένως - και εμφανίστηκε, σ’ αυτό το ιστορικό σημείο, ως ο μοναδικός εκπρόσωπος του έθνους και του πατριωτισμού.
Ομως στην πορεία της ιστορικής εξέλιξης εκδηλώθηκε η ασυνέπεια και ο στενός, ταξικός χαρακτήρας του πατριωτισμού των αστών οι οποίοι αγωνίστηκαν για το γκρέμισμα της φεουδαρχίας και της απολυταρχίας κάτω από τη σημαία της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης. Με την ανάπτυξη και όξυνση του ανταγωνισμού των τάξεων στους κόλπους των μεγάλων αστικών εθνών της Δυτικής Ευρώπης έκλεισε και ο κύκλος της προοδευτικής πορείας της αστικής τάξης, η οποία δεν άργησε να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τα συνθήματα της επανάστασης και να επιβάλει την κυριαρχία της πάνω στους εργάτες, τους αγρότες και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Κάτω από τη σημαία ενός παρεξηγημένου πατριωτισμού, που διεγείρει το μίσος ανάμεσα στα έθνη, η αστική τάξη των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών βάζει σε ενέργεια τα επεκτατικά της σχέδια.
Με το πέρασμα του καπιταλισμού στο ανώτατο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό, διεξάγει αρπακτικούς, κατακτητικούς, άδικους πολέμους, χρησιμοποιώντας το φυλετισμό (ρατσισμό) και άλλες αντιδραστικές, αντιεπιστημονικές θεωρίες, που δεν έχουν σχέση με τον πατριωτισμό, για να κρατάει υπόδουλες τις μάζες του δικού της έθνους. Σπέρνει τη δυσπιστία και την αντιπάθεια του έθνους της ενάντια στα άλλα έθνη, που τάχατες είναι κατώτερα και δεν μπορούν ν’ αναπτύξουν κάποιο πολιτισμό! Ομως, όσο και αν φαίνεται οξύμωρο, τα ανώτατα στρώματά της δεν έχουν κανένα απολύτως ηθικό πρόβλημα να ξεπουλούν ανοικτά, και στο όνομα ενός κίβδηλου πατριωτισμού, εθνικά συμφέροντα, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά ή ταξικά τους συμφέροντα. Πριν την ιστορική εξέλιξη του καπιταλισμού σε ιμπεριαλισμό, που χαρακτηρίζεται από παρασιτισμό και ξεπεσμό, το εθνικό ζήτημα δεν έβγαινε έξω από τα πλαίσια μερικών πολυεθνικών κρατών και δεν ενδιέφερε παρά μόνο μερικά έθνη, προ παντός ευρωπαϊκά Ιρλανδούς Πολωνούς, Τσέχους, Σέρβους κ. λπ.
Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, το εθνικό πρόβλημα γίνεται διεθνές γιατί αρχίζει η πάλη και οι πόλεμοι ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη για την υπδούλωση και την εκμετάλλευση των υπανάπτυκτων λαών της Ασία της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Η Μεγάλη Βρετανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία το Βέλγιο, η Ολλανδία και άλλα ιμπεριαλιστικά (εθνικά!) κράτη της Δύσης κατακτούν νέες χώρες (και λεηλατούν τον πλούτο τους) και η ύπαρξη τους - ως άρπαγες, κατακτητές και εκμεταλλευτές - στηρίζεται στην εθνική και αποικιακή καταπίεση εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στην φτώχεια. Με τη δύναμη των όπλων οι ιμπεριαλιστές επιβάλλουν τον εθνικό ζυγό τον οποίο παρουσιάζουν ως ανώτερο πολιτισμό!
Ο Εθνικός ζυγός γέννησε, αναπόφευκτα τον πατριωτισμό των καταπιεζομένων λαών των καθυστερημένων ηπείρων, που συνδέουν τον αγώνα τους για εθνική λευτεριά (με κοινωνικό, στις πλείστες περιπτώσεις, περιεχόμενο - επίλυση βασικά του αγροτικού ζητήματος, του ζητήματος ιδιοκτησίας της γης) με τα εργατικά κινήματα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, με τα οποία σχηματίζουν ενιαίο μέτωπο ενάντια στον ιμπεριαλισμό.
Στις αρχές του περασμένου αιώνα, με την επικράτηση της κοσμοϊστορικής Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, που συντάραξε την υφήλιο, δημιουργήθηκε ένας νέου τύπου πατριωτισμός, ο σοβιετικός πατριωτισμός, που στηρίχθηκε στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και της εθνικής καταπίεσης. Ο σοβιετικός, σοσιαλιστικός πατριωτισμός εκφράστηκε με τις πιο ποικίλες μορφές. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου πήρε τη μορφή ενός υπέροχου ηρωισμού στα πεδία των μαχών. Στα μετόπισθεν ο πατριωτισμός των σοβιετικών ανθρώπων εκφράστηκε με την επίτευξη καταπληκτικών επιδόσεων στον τομέα της δουλειάς και της ενίσχυσης της άμυνας.
Την ίδια περίοδο ο πατριωτισμός των Ελλήνων εκφράστηκε με την ένοπλη εθνική αντίσταση κατά των Ιταλών και ύστερα κατά των Γερμανών εισβολέων και κατακτητών. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) κάλεσε τον ελληνικό λαό σε ένοπλη αντίσταση ενάντια στους Ιταλούς εισβολείς, θέτοντας τις βάσεις για την εποποιϊα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, την εποποιΐα της Εθνικής, πατριωτικής, Αντίστασης, η οποία στο μεγαλείο της στέκει δίπλα στην εθνική επανάσταση του 1821, στέκει, εφάμιλα, δίπλα στον πατριωτισμό και τον ηρωισμό αθάνατων αγωνιστών του ελληνικού έθνους.
Με τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ύστερα από τη συντριβή των δυνάμεων του Αξονα, δόθηκε μεγάλη ώθηση στον αντιαποικιακό, αντι-ιμπεριαλιστικό, εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των λαών της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Η δημιουργία του σοσιαλιστικού στρατοπέδου της κοινωνικής προόδου και της ειρήνης με επικεφαλής τη Σοβιετική Ενωση έδωσε φτερά στους υπόδουλους λαούς και ενίσχυσε τον πατριωτισμό τους. Η ένοπλη αντίσταση των ηρωικών λαών της Ινδοκίνας κέρδισε το θαυμασμό και τις καρδιές των απλών ανθρώπων της οικουμένης. Γεννήθηκε και αναπτύχθηκε ο αξεπέραστος πατριωτισμός του μικρού, αλλά ανυπότακτου λαού του Βιετνάμ, που πολέμησε με το όπλο στο χέρι τους Γάλλους και ύστερα τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές.
Την περίοδο που η Κύπρος ήταν αποικία της Μεγάλης Βρετανίας, ο πατριωτισμός των Κυπρίων εκφράστηκε με την ασίγαστη πάλη τους για την αποτίναξη του ξένου ζυγού και την απόκτηση του δικαιώματος στην Αυτοδιάθεση. Η Αριστερά της Κύπρου ορθά σύνδεσε τον αγώνα για απελευθέρωση από τον αποικιακό ζυγό με τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Το καθεστώς που επέβαλαν οι Βρετανοί αποικιοκράτες καταδίκασε τους Κύπριους στη μιζέρια και τη φτώχεια και έσπρωξε χιλιάδες στο δρόμο της μετανάστευσης.
Υστερα από την πατριωτική απόφαση του ΑΚΕΛ το 1943, πολλοί Κύπριοι πήραν μέρος μαζικά στο μεγάλο αντιφασιστικό πόλεμο των λαών. Οι Βρετανοί είχαν υποσεχθεί στους Κυπρίους την ελευθερία τους… χιλιάδες Κύπριοι πολέμησαν το φασισμό, στο πλευρό των συμμάχων, για την «εξασφάλιση του εθνικού και κοινωνικού μέλλοντος» της Κύπρου.
Στη δεκαετία 1950-60, ο πατριωτισμός των Κυπρίων εκδηλώθηκε με την ένταση του αντιαποικιακού αγώνα για εθνική αποκατάσταση. Εκδηλώθηκε με την ανιδιοτέλεια, τον ηρωισμό και την ανεπανάληπτη αυτοθυσία των παιδιών του. Για πάνω από 80 χρόνια, ο λαός μας αγωνίστηκε με σθένος και πάθος, χωρίς να εκπληρωθούν οι πόθοι του…
Στο σύγχρονο κόσμο, σήμερα, συνεπείς πατριώτες και υπερασπιστές της εθνικής ανεξαρτησίας είναι οι εργαζόμενοι, όλοι οι απλοί άνθρωποι, ακόμα και άτομα (και τμήματα) της αστικής τάξης, που δε προσαρμόζουν τα συμφέροντα του έθνους στα δικά τους ατομικά συμφέροντα και δεν εξυπηρετούν ξένα, ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.
Στην Κύπρο, τα πατριωτικά ιδανικά σήμερα συνίστανται στην απαλλαγή της πατρίδας μας από τη σκλαβιά της Τουρκίας. Εκείνοι οι Κύπριοι ανεξάρτητα εθνικής καταγωγής που προβάλλουν την «επαναπροσέγγιση» και την «κοινή συμβίωση» υπό την κυριαρχία, σε τελευταία ανάλυση, της Τουρκίας, η οποία εξακολουθεί να ελέγχεται από τον στρατό και τις ξεπερασμένες ιδέες του Κεμάλ Ατατούρκ και δε λένε κουβέντα για την κατοχή και τον εποικισμό, ιδιαίτερα εκείνοι οι λεγόμενοι προοδευτικοί Κύπριοι, που στην πράξη έχουν συμβιβαστεί με τον ιμπεριαλισμό, ο οποίος στηρίζει την παρανομία και την αδικία στην πατρίδα μας, είναι αντικειμενικά τροχοπέδη στον αγώνα που διεξάγει ο λαός μας στο σύνολο του.
Είναι κάτι παραπάνω από αστείο, να πιστεύει ένας ότι μπορεί να διεξαχθεί αποτελεσματικός αγώνας ενάντια στο σοβινισμό για την κοινή συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, από θέσεις υποτέλειας και με τεμενάδες σε μια απηρχαιωμένη Τουρκία που καταπιέζει τις εθνικές μειονότητες στο εσωτερικό της και δε σέβεβαι κανένα διεθνή νόμο. Είναι αστείο και γελοίο οι ξένοι ιμπεριαλιστές που υποστηρίζουν την Τουρκία για τα δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα να οργανώνουν σεμινάρια και άλλες εκδηλώσεις για την «ειρήνη» και την «κοινή συμβίωση». των κατοίκων της Κύπρου που οι ίδιοι μοίρασαν!
Εκείνοι οι Κύπριοι, ανεξάρτητα εθνικής καταγωγής, ιδεολογικού πολιτικού ή κομματικού χώρου, που βολεύονται με το άδικο - και που πολύ εύκολα και επιπόλαια «συγκινούνται» ακούγοντας τα διάφορα χωρίς νόημα κηρύγματα για ειρήνη και λύση -, πρέπει να έχουν παρατηρήσει ότι ο «προοδευτικός» εγκάθετος της Τουρκίας, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, με τις οδηγίες της κατοχικής δύναμης και των Αμερικανοβρετανών εργάζεται πυρετωδώς, με τον οικοδομικό οργασμό και όχι μόνο, να νομιμοποιήσει την παρανομία. Πρέπει, όμως, εκείνοι οι Κύπριοι, που χλευάζουν όσους αντιστέκονται στο άδικο και δε σκύβουν το κεφάλι, να συνειδητοποιήσουν ότι η Κύπρος δεν είναι κομμάτι της Τουρκίας, ούτε και θα γίνει διεθνές προτεκτοράτο.
Σήμερα, στόχος όλων των συνεπών επαναπροσεγγιστών, στόχος όλων των Κυπρίων πατριωτών - που σέβονται και τον Καβάζογλου και όλους εκείνους τους Τουρκοκύπριους πατριώτες οι οποίοι δολοφονήθηκαν από την Τουρκία - δεν μπορεί να είναι οι λίγες ή οι πολλές σκάλες γης στην Αμμόχωστο ή τη Μόρφου που πιθανόν να έπαιρναν πίσω εκείνοι οι ασυκράτητοι «αντιεθνικιστές» έμποροι αρχών, με βάση το σχέδιο Ανάν-5, που μόνο τα συμφέροντα της Τουρκίας και των συμμάχων της εξασφάλιζε (με βάση την παραδοχή του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ), αλλά η επανένωση της Κύπρου και όλων των νομίμων κατοίκων της, στη Βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, όπως ορθά διακηρύσσεται στο πρόγραμμα της τριμερούς κυβερνητικής συνεργασίας.
Οι ιδεολογικοί καλικάτζαροι της ξενόφερτης «ειρήνης» και της συμφιλιώσης με την εισβολή, την κατοχή, τον εποικισμό και την καταλήστευση των ελληνοκυπριακών περιουσιών (το τετραπλό έγκλημα της Τουρκίας), που κυκλοφορούν μέσα σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους και τακτικά παρελαύνουν μέσα από τις στήλες αντικυπριακών εντύπων, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Κύπρος κινδυνεύει από την έξαρση του εθνικισμού-σοβινισμού. Αδικος ο κόπος τους να πείσουν το λαό για την αναγκαιότητα της «επαναπροσέγγισης», γιατί ο λαός, τον οποίο υποτιμούν άσκεφτα, έχει συνειδητοποιήσει ότι ο τόπος δεν κινδυνεύει τόσο από την έξαρση του εθνικισμού - σοβινισμού, όσο από την οργανωμένη έξαρση της ξενοδουλείας, ντυμένης πότε με «ρεαλιστικό» μανδύα και πότε με «αριστερό», «επαναστατικό» μανδύα.
Τίποτα, μα τίποτα δε χωρίζει τους απλούς ανθρώπους ανεξάρτητα εθνικής καταγωγής. Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν είναι εθνικιστές ή σοβινιστές, αλλά πατριώτες, που αγωνίζονται για να φύγουν οι ξένοι από την Κύπρο. Δεν χρειάζονται μαθήματα πατριωτισμού από τους λακέδες της Τουρκίας και του ιμπεριαλισμού. Οχι μόνο με τα λόγια, αλλά και με τη στάση και τις πράξεις τους, κύρια με τις πράξεις τους, παραδίδουν μαθήματα γνήσιου πατριωτισμού.