Για την Ελλάδα και την Ένωση

Ο Στυλιανός Λένας γεννήθηκε στις 20 Ιουλιου 1931 στους πρόποδες της Μαδαρής, στο ηρωικό χωριό Χανδριά. Γονείς του ο Χριστοφής και η Αθηνά, όπου μαζί με τα άλλα 4 παιδιά τους, (τον Προκόπη, τη Μαρούλα, την Ελένη και την Παρασκευή) ζούσαν ζωή αγροτική

Από μικρός, εγκαταστάθηκε στη Λευκωσία και το 1947, μπήκε στην ΟΧΕΝ. Στη συνέχεια, βρέθηκε για ένα χρόνο στα Δωδεκάνησα, υπότροφος της ελληνικής κυβέρνησης, στην «Τεχνική Σχολή Λέρου». Επιστρέφει και ανοίγει μηχανουργείο στη Λευκωσία, όμως ο νους και η ψυχή είναι ήδη δοσμένα στον αγώνα και την υπόθεση της Ενώσεως. Είναι από τα πρώτα 5 ιδρυτικά μέλη της ΕΟΚΑ.

Την 1η Απριλίου 1955, ως ένας από τους πέντε πρώτους ομαδάρχες Λευκωσίας, κτύπησε το στρατώνα Γούσλεϋ Μπάρακς (ανατίναξη του αγγλικού στρατιωτικού ραδιοσταθμού στη Λακατάμια) επί κεφαλής της ομάδας του. Μετά τις 19 Ιουνίου 1955, οπότε ο Διγενής έδωσε εντολή για επανάληψη της δράσης, συμμετείχε σε απόπειρα εναντίον του Άγγλου κυβερνήτη Αρμιτέιτζ, στην οποία πήρε μέρος και ο ήρωας Μάρκος Δράκος. Τον Αύγουστο του 1955 κατέφυγε στη Λύση, όπου ανέλαβε, κατόπιν εντολής του Διγενή, την εκπαίδευση των εφεδρικών ομάδων δολιοφθορέων του τομέα Αμμοχώστου. Στη συνέχεια κατέφυγε στην περιοχή του Πενταδακτύλου, συνενώθηκε με το Γρηγόρη Αυξεντίου και έλαβε μέρος σε πολλές επιχειρήσεις εναντίον των Άγγλων. Με την ανάθεση του τομέα Πιτσιλιάς στον Αυξεντίου, το Νοέμβριο του 1955, τον ακολούθησε και ο Λένας, αναλαμβάνοντας, ως ένας από τους υποτομεάρχες του, την περιοχή της νότιας Πιτσιλιάς.

Kατασκευαστής χειροβομβίδων

Ο ήρωάς μας Στυλιανός Λένας, στην ανταρτική του πορεία, έδρασε με τα επαναστατικά του ονόματα ΨΑΡΟΣ και ΓΙΓΑΝΤΑΣ. Έτσι τον γνώρισε η Πιτσιλιά, έτσι όσοι τον έζησαν και συνεργάσθηκαν μαζί του. Οι Άγγλοι τον αποκαλούσαν «Κρουπ της ΕΟΚΑ» και τούτο γιατί ήτο άριστος κατασκευαστής χειροβομβίδων. Σε πρόχειρο εργαστήρι στα Χανδριά, στον Αμίαντο και τελικά στον Αγρό σε διάφορα μέρη, στο σπίτι της Κυριακούς Πολυκάρπου. Αναφερόμενος, σε προσωπική εμπειρία, ζωηρότατη παραμένει, ακόμα και σήμερα στη μνήμη μου, ύστερα από 47 χρόνια, η δεξιοτεχνία με την οποία σχεδίαζε, κατασκεύαζε και κάλυπτε τις ανάγκες του τομέα μας αρχικά αλλά και αργότερα παγκύπρια, στις πανομοιότυπες με τις αμερικανικές αμυντικές χειροβομβίδες ΜΚ2.

Η μεγάλη προσήλωσή του σ’ αυτή την ιδιαιτερότητα είναι και το περιστατικό που όταν στην προσπάθειά του, να θέσει το πυρακτωμένο υγρό σε καλούπια, κάποια σταγόνα ξέφυγε και κάθισε στο κεφάλι του. Παρά τους φοβερούς πόνους ολοκλήρωσε την προσπάθειά του λέγοντας, έτσι απλά, «θα ήτο κρίμα να χαθούν δύο χειροβομβίδες…». Στη συνέχεια η Μαρούλα Ιακώβου, νοσοκόμα, του περιποιήθηκε την πληγή του. Αυτός ήταν ο ΛΕΝΑΣ. Τούτο ήταν το αποκορύφωμα της εργώδους προσπάθειάς του για την με πάθος επιτυχία του αγώνα.

Τον Αύγουστο του 1956, με βάση στρατηγικό σχέδιο του Διγενή, ο τομέας Αυξεντίου χωρίστηκε σε τέσσερις υποτομείς. Ο Λένας τέθηκε επί κεφαλής της ομάδας του τμήματος από τον Άγιο Θεόδωρο μέχρι και τον Άγιο Μάμα, όπου ξεχώρισε για τις θαρραλέες και επιτυχείς επιθέσεις του εναντίον του εχθρού και την κατασκευή χειροβομβίδων και εκρηκτικών συσκευών. Η κατασκευή και η τελειοποίηση των χειροβομβίδων τύπου ΜΚ2 ήταν δικό του έργο. Τόσο συχνές ήταν οι ενέδρες κι οι επιθέσεις του, ώστε τα αγγλικά στρατεύματα κινούνταν στην περιοχή του παίρνοντας πάντοτε Έλληνες ομήρους ως ανθρώπινες ασπίδες. Ο Διγενής του σύστησε μάλιστα να περιορίσει τη δράση του.

Μετά τον Δεκέμβριο 1956 και τον ηρωικό θάνατο του Γιωργάλλα στη Ζωοπηγή, οι Άγγλοι άρχισαν στρατιωτικές επιχειρήσεις, ευρείας κλίμακος, με αποτέλεσμα, μετά από υπόδειξη απάτριδων, την ανακάλυψη του εργαστηρίου κατασκευής χειροβομβίδων του ΛΕΝΑ και των κρησφυγέτων διαμονής και απόκρυψης ανταρτών στην οικία του Παπαχριστοδούλου Αυγουστή. Το γεγονός αυτό και ό,τι επακολούθησε, υποχρέωσε την οργάνωση ν’ αναστείλει τις δραστηριότητές της, οι δε αντάρτες απεσύρθηκαν σε ορεινά κρησφύγετα και καταφύγια, εντός και εκτός τομέα. Συνεχίσθηκε με κάθε τρόπο και μέσο η καταδίωξη της ομάδας Αυξεντίου, όπου στις 3 Μαρτίου 1957 ο τομεάρχης Πιτσιλιάς έπεσε ηρωικά μαχόμενος παρά τη Μονή Μαχαιρά.

Το Γενάρη του 1957 βρισκόταν στο χωριό Πελέντρι όταν η περιοχή της Πιτσιλιάς γέμισε αγγλικό στρατό που έψαχνε για αντάρτες. Για μέρες κρυβόταν σε κρησφύγετο ώσπου υποχρεώθηκε να μετακινηθεί για να καταστρέψει υλικό της ΕΟΚΑ από φόβο μήπως το ανακαλύψουν οι αποικιοκράτες.

Η ομάδα του Λένα, 17 Φεβρουαρίου 1957 συγκρούσθηκε διαδοχικά τρεις φορές με αγγλική περίπολο και είχε σαν αποτέλεσμα να φονευθούν από ενεδρεύοντες Άγγλους οι Δημητράκης Χριστοδούλου, εγγύς του χωριού Ποταμίτισσας και ο οικογενειάρχης αγωνιστής Σωτήρης Τσαγγάρης στη νότια παρυφή του χωριού του, στην προσπάθειά του να συνοδεύσει μακριά από τις Αγγλικές επιχειρήσεις τον καταζητούμενο αντάρτη Παναγιώτη Αριστείδου από τους Εργάτες, ο οποίος, παρά το σοβαρό τραυματισμό του, κατά ομολογία των κατακτητών, κατάφερε να επιφέρει σοβαρές απώλειες στους Άγγλους και να απομακρυνθεί σώος του σημείου της ενέδρας.

Ο ίδιος ο Λένας, που ο αγγλικός στρατός τον είχε επικηρυγμένο με το μεγάλο για την εποχή ποσό των πέντε χιλιάδων λιρών, τραυματίστηκε σοβαρά. Οι Άγγλοι τον πήραν στο στρατιωτικό αεροδρόμιο του Ακρωτηρίου κι έκαναν ότι μπορούσαν για να τον σώσουν. Πίστευαν πως ίσως να κατάφερναν να πάρουν χρήσιμες πληροφορίες από το γενναίο στρατιώτη της Ένωσης. Τι αφέλεια!

Ο ήρωάς μας έδινε τη μάχη με το θάνατο σαν άλλος Διγενής στα μαρμαρένια αλώνια. ΄Ενα ήταν το μεγάλο του παράπονο. Που δε σκοτώθηκε στη μάχη κι έδωσε την ευκαιρία στους αποικιοκράτες να ονειρεύονται πως ίσως κάτι μάθουν από αυτόν για την Οργάνωση. Όταν πήγαν οι δικοί του να τον δουν βρήκε τη δύναμη και τους είπε:

      “Αφού με πιάσανε ζωντανό, γιατί δε φέρατε μαζί σας λίγο δηλητήριο για να μου δώσετε;“  

Κοντά στα πιεστικά βασανιστήρια τού έφεραν εφημερίδες να δει τη θυσία του Αυξεντίου στο Μαχαιρά στις 3 του Μάρτη 1957, και όταν διαπίστωσαν το μάταιον των προσπαθειών τους, τον άφησαν να πεθάνει.

Τριάντα εννιά μέρες κράτησε το πάλεμα του φλογερού πατριώτη με το Χάρο. Στις 28 Μαρτίου 1957 παρέδωσε την ψυχή του στην Αθανασία. Το όνομα και η μορφή του έμειναν χαραγμένα στην ψυχή κάθε Έλληνα που αναζητά το φως της λευτεριάς. Οι Άγγλοι αρνήθηκαν να δώσουν το σώμα του νεκρού στους δικούς του για να το θάψουν όπως αρμόζει σ’ ένα καλό χριστιανό και λαμπρό πατριώτη. Προτίμησαν να τον θάψουν εκεί που τρεις βδομάδες προηγουμένως έθαψαν τον υπαρχηγό της ΕΟΚΑ. Στα “Φυλακισμένα Μνήματα” των Κεντρικών Φυλακών της Λευκωσίας.

Έτσι ο «Κρουπ» της ΕΟΚΑ, ο ΨΑΡΟΣ, ο ΓΙΓΑΝΤΑΣ, ο άφθαστος κατασκευαστής χειρομομβίδων, ο ηθικός, ο καλός χριστιανός, ο άνθρωπος που δεν αποχωριζόταν ποτέ την Αγία Γραφή, ο λιτοδίαιτος, ο παράτολμος, ο πολυμήχανος, αλλά αυστηρός στις διαταγές του, περνούσε στην αιωνιότητα. Ξεψυχούσε μπροστά στα μάτια του πατέρα του Χριστοφή. Έκανε υπερήφανους τους γονείς του ο ΛΕΝΑΣ, τίμησε τους συγχωριανούς και την πατρίδα του. Πήρε επάξια τη θέση του στο πάνθεο των ηρώων. Μα πιο πολύ αποτέλεσε παράδειγμα για τους συναγωνιστές του.

Ο Στυλιανός Λένας μας κοιτάζει άγρυπνος από ψηλά. Βλέπει το μικρό του ορεινό χωριό και χαιρετά τη γη που τον γέννησε. Βλέπει την αγαπημένη του Κύπρο μοιρασμένη και πονά. Περιμένει από τον καθένα από μας να φανούμε αντάξιοι των δικών του αγώνων και της δικής του θυσίας. Περιμένει τη Λευτεριά να σεργιανίσει σε κάθε κάμπο, βουνό, πόλη και χωριό του ελληνικού νησιού μας.

του Μίκη Θεοδωράκη
εφημερίδα “Καθημερινή“, 18 Μαρτίου 2007

Aυτές τις μέρες κάπου διάβασα ότι ο ποιητής και ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος πίστευε στη συνέχεια του ελληνικού έθνους. Πόσοι και ποιοι άραγε σήμερα θα τολμούσαν να διατυπώσουν δημόσια μια τέτοια άποψη; Και όμως πρόκειται για την ουσία μιας ολόκληρης Σχολής Σκέψης, την οποία αντιπαλεύει η άλλη Σχολή, που απορρίπτει την άποψη αυτή θεωρώντας ότι το σημερινό ελληνικό έθνος ξεκινά τη ζωή του από το 1830 χωρίς να έχει την παραμικρή σχέση με το παρελθόν.

Παρακολουθώντας τη δημόσια συζήτηση γύρω από το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού σκέφθηκα ότι στο βάθος πρόκειται για μια διαμάχη ανάμεσα σε αυτές τις δύο Σχολές Σκέψης. Θυμίζω εδώ ότι οι κάτοικοι αυτού του τόπου, καταδικασμένοι επί αιώνες σε συνθήκες δουλείας και υπανάπτυξης, είχαν χάσει την ιδιαιτερότητα και ταυτότητά τους στα μάτια των «πολιτισμένων» μειοψηφιών της Ευρώπης. Που έτσι βρήκαν την ευκαιρία να θεωρήσουν εαυτούς ως τους μοναδικούς κληρονόμους του ελληνικού πολιτισμού. Γι’ αυτό και όταν έμαθαν ότι οι πρωτεργάτες της Επανάστασης του 1821 (Φιλικοί και Αγωνιστές) αποφάσισαν να ονομάσουν την απελευθερωμένη από τον τουρκικό ζυγό πατρίδα τους Ελλάδα χαρακτηρίζοντας τους κατοίκους της Ελληνες, αντέδρασαν με κάθε τρόπο, με κορυφαία αντιδραστική πράξη τη θεωρία του Φαλμεράγιερ, ο οποίος με τρόπο δήθεν «επιστημονικό» προσπάθησε να αποδείξει ότι οι Νεοέλληνες δεν έχουν το δικαίωμα να αποκαλούνται Ελληνες, γιατί δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την έννοια και με τη λέξη Ελλάδα, μιας και στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο από μια πανσπερμία φυλών (Βλάχων, Αλβανών, Σλάβων, Τούρκων και Γύφτων).

Και όπως ίσως έχετε προσέξει, όλοι οι ξένοι λαοί έδωσαν στη χώρα μας κάθε είδους όνομα πλην του ονόματος «Ελλάς - Ελλάδα»: Grece, Greece, Greco, Griechenland κ.λπ. Και φυσικά στην ουσία η διεθνής ιντελιγκέντσια δεν μας θεωρεί Ελληνες αλλά Γραικούς (ίσως και… γραικύλους). Πάλι καλά οι Τούρκοι που μας αποκαλούν «Γιουνάν», δηλαδή Ιωνες. Για τους «πολιτισμένους» της Δύσης θα μας ταίριαζε περισσότερο ένα όνομα όπως λ.χ. Βλαχότουρκοι ή Γυφτόβλαχοι. Νομίζω με τη λέξη «Γυφτοβλαχία» θα ήταν ικανοποιημένοι. Και όχι μόνο οι διανοούμενοι (ιντελιγκέντσηδες) του εξωτερικού, αλλά και του… εσωτερικού. Δηλαδή οι οπαδοί της Σχολής της Αλλης Οχθης, οι οποίοι χωρίς να το ομολογούν (ίσως και δίχως να το ξέρουν) ακολουθούν κατά γράμμα τη θεωρία του Φαλμεράγιερ, που στην ουσία θέλει να κρατήσει το κέντρο της ελληνικής κλασικής σκέψης, φιλοσοφίας και τέχνης εκτός Ελλάδας και κατά προτίμηση στις πρωτεύουσες του δυτικού κόσμου από τις οποίες υποτίθεται ότι εκπορεύεται αποκλειστικά η σύγχρονη σκέψη, φιλοσοφία και τέχνη, που έχει τις ρίζες της και στην κλασική Ελλάδα. Ετσι οποιοσδήποτε τολμά να ισχυριστεί ότι ως Νεοέλλην πιστεύει ότι έχει και αυτός το ίδιο δικαίωμα, είναι βλάσφημος, αρχαιόπληκτος και αντιδραστικός. Οπως ασφαλώς ήταν και οι Φιλικοί, οι Επαναστάτες του ’21, ο Διονύσιος Σολωμός, ο Κωστής Παλαμάς, ο Αγγελος Σικελιανός και ο Νίκος Εγγονόπουλος, μεταξύ άλλων.

Ομως, αυτή η διαφορά στη χώρα μας έλαβε και μιαν άλλη διάσταση, που διαίρεσε τον λαό μας όχι μόνο κάθετα (κοινωνικές τάξεις, ιδεολογίες και κόμματα), αλλά και οριζόντια. Δηλαδή, σε αυτό που θεωρείται Λαϊκό και σε αυτό που μπορούμε να χαρακτηρίσουμε ως «διανοουμενίστικο». Και, φυσικά, η αληθινή διανόηση ταιριάζει με το λαϊκό, ενώ ο διανοουμενισμός δεν είναι μόνο εχθρός του λαϊκού, αλλά η καρικατούρα της διανόησης. Και για να περιοριστώ στη νεότερη Ελλάδα, όλα όσα υπήρξαν αληθινά, θετικά, γόνιμα και προοδευτικά, υπήρξαν κατ’ αρχήν λαϊκά. Δηλαδή πατούσαν γερά πάνω στο χώμα του λαού, της πραγματικότητας αλλά και της παράδοσης που μας πηγαίνει πολύ μακριά, στο βάθος του χρόνου, με τα οχήματα της δημοτικής ποίησης και μουσικής, της δημοκρατικής παράδοσης με κέντρο το κύτταρο της ελλαδικής κοινότητας, του βυζαντινού μέλους και της ελληνικής γραμματείας και κυρίως της γλώσσας. «Την γλώσσα μου έδωσαν ελληνική», θα πει ο Οδυσσέας Ελύτης. Ετσι οι Φιλικοί και οι Αγωνιστές του ’21 ήταν λαϊκοί. Ο Διονύσιος Σολωμός υπήρξε λαϊκός. Οπως λαϊκοί υπήρξαν όλοι οι σπουδαίοι πρωτεργάτες σε όλους τους κλάδους της ζωής, της τέχνης και της διανόησης που συνέβαλαν ώστε να προχωρήσει η χώρα μας μπροστά.

Αυτή η οριζόντια διαίρεση δεν μπορούσε να αφήσει απ’ έξω τον ελληνικό «προοδευτικό χώρο». Που μεγαλούργησε όταν ήταν πράγματι λαϊκός, όταν δηλαδή εξέφραζε σωστά τον ελληνικό λαό (στους καιρούς της εθνικής αντίστασης και των δημοκρατικών αγώνων). Και στη συνέχεια περιθωριοποιήθηκε όταν τον κατέκτησε ο διανοουμενισμός, που ουσιαστικά σημαίνει άρνηση του ίδιου του εαυτού του.

Ηταν λοιπόν επόμενο στον διανοουμενίστικο «προοδευτικό χώρο», άρα «ψευτο-προοδευτικό» χώρο πλέον, να ανθίσουν αυτά τα πικρά λουλούδια της άρνησης της πεμπτουσίας αυτού που ήταν και είναι η Ελλάδα του χθες, του σήμερα και του αύριο.

Ας μην ψάχνουν, λοιπόν, οι ευαίσθητοι πολίτες να βρουν την αιτία της σημερινής εθνικής παράλυσης σε δευτερεύουσες σχέσεις, πρόσωπα και καταστάσεις. Η πραγματική αιτία είναι ότι ενώ με το λαϊκό στοιχείο και με τη λαϊκή ιδιότητα έγινε ό,τι τέλος πάντων θετικό έγινε σ’ αυτόν τον τόπο από το 1821 έως σήμερα, γιατί απλούστατα όλοι οι μεγάλοι μας ήρωες, ποιητές, διανοούμενοι, επιστήμονες, πολιτικοί, υπήρξαν «λαϊκοί» ανεξάρτητα από τις λογής λογής κάθετες διαιρέσεις, εδώ και καιρό το λαϊκό, που στη χώρα μας ταυτίζεται με το ελληνικό, νικήθηκε κατά κράτος σε όλους τους τομείς της εθνικής μας ζωής. Εδώ και καιρό κατόρθωσε να επικρατήσει ολοκληρωτικά η άρνηση, τρομοκρατώντας και ξεγελώντας τους πολλούς και αφελείς, κρυμμένη πίσω από τον ψεύτικο μανδύα μιας δήθεν προοδευτικότητας, που έχει στην πραγματικότητα τόση σχέση με την πρόοδο όση μια γάτα με ένα λιοντάρι.

ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗΣ

• Ελευθεροτυπία: Ανίδεοι ιστοριολογούντες και πονηροί εθνόπληκτοι - Είναι τέτοια η σύγχυση, που επηρέασε ακόμη και τη σκέψη του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος ανήγγειλε ότι θα κηρύξει «ιδεολογικό πόλεμο για να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας να αυτοποκαλούμαστε Ελληνες». Ποιος δεν μας επιτρέπει να λέμε ότι είμαστε Ελληνες; Τέτοιες ανησυχίες εκφράζουν «η άκρα Δεξιά και οι πρίγκιπες της Εκκλησίας με τη στείρα εθνοπληξία τους», όπως είπε επί λέξει ο Μίκης. - Ευτυχώς που υπάρχει και ο Γιώργος Καρέλιας να διορθώνει τον αφελή Μίκη Θεοδωράκη και να τον ενημερώνει ότι “επηρεάστηκε η σκέψη του” από τους φασισταράδες! Ευτυχώς!  

• Σημερινή: 3+1 ψεύδη των αποδομητών της Ιστορίας - Πρώτον: εθνικά ανάξιος ο μαρτυρικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ αφού αφόρισε την Επανάσταση. Δεύτερον: Ο Καποδίστριας ως υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου ότι «απεκήρυξε» τον Υψηλάντη στο Λάιμπαχ. Τρίτον: Ονομάζουν μύθο το Κρυφό Σχολειό. Τέταρτον: Αμφισβητούν ότι ο Παλαιών Πατρών ευλόγησε τους Επαναστάτες και ψάχνουν το λάβαρο. - του Στέλιου Παπαθεμελή

• Σημερινή: Διορθώνεται… ηλεκτρονικά: Στα ελλαδικά σχολεία οι διορθώσεις της Ιστορίας - Το Υπουργείο Παιδείας της Ελλάδας εξήγγειλε ότι η συγγραφική ομάδα, που θα κάνει τις διορθώσεις, θα τεθεί υπό την εποπτεία ιστορικών που θα επιλέξει το ίδιο. Τα σημεία που περιλαμβάνονται στο ηλεκτρονικό μήνυμα, το οποίο έχει αποδέκτες δασκάλους και διευθυντές Δημοτικής Εκπαίδευσης σε όλη την Ελλάδα, αφορούν τους ήρωες του 1821, τη σφαγή της Σμύρνης, τα γεγονότα της περιόδου 1940-1944 καθώς και τα υπόλοιπα ιστορικά σημεία, που δεν συμπεριλήφθηκαν στα κεφάλαια της Ιστορίας.

• Ελληνικές Γραμμές: Οι νέες τομές στην ελληνική κοινωνία - Λίγο πριν αρχίσουν να αποφοιτούν από τα σχολεία οι κλώνοι του Αλαβάνου, του Βαλλιανάτου, του Ταχίρ Μήτσι και του Γιαννουλόπουλου, η ελληνική κοινωνία διακατέχεται από ταραχή και υπαρξιακή απορία. Όπως και οι μαθητές, έτσι και οι πολίτες βρίσκονται στη δυσάρεστη θέση να αναρωτιούνται για την ταυτότητά τους. Την εθνική, την θρησκευτική, την κοινωνική και την πολιτική - ιδεολογική. Οι σημερινοί Έλληνες αλλιώς μεγάλωσαν, αλλιώς εξελίχθηκαν και αλλιώς θα γεράσουν.

Το βιβλίο της κ. Ρεπούση είναι η «αιχμή του δόρατος» της επίθεσης κατά των παραδοσιακών αξιών του Ελληνισμού.

• Σημερινή: Η Ιστορία και οι ευθύνες των διδασκόντων - «Όπως τότε, που κάποιοι άνοιξαν τις κερκόπορτες για να μπουν οι βάρβαροι, το ίδιο και τώρα, βρέθηκαν άλλοι να τους αντικαταστήσουν για να ολοκληρώσουν το ανοσιούργημά τους, για να υποθηκεύσουν το μέλλον των παιδιών μας, διαγράφοντας το παρελθόν μας»

• Θεαμαπάτες & Δικτυώματα: Ελληνική Νομαρχία: Ο κλήρος επί Τουρκοκρατίας

• Θεαμαπάτες & Δικτυώματα: Ο ταξικός χαρακτήρας του Εικοσιένα - Ένοπλος αγώνας εθνικοαπελευθερωτικός και συγχρόνως σύγκρουση των πολιτικών δυνάμεων για την οργάνωση του κράτους και τη μορφή της εξουσίας. Ταξική αναμέτρηση αναπόφευκτη και κυρίως υγιής. Από τη μια μεριά η προοδευτική παράταξη που οραματίζεται τη συγκρότηση ενός ανεξάρτητου έθνους με φιλελεύθερους και δημοκρατικούς θεσμούς - καραβοκυραίοι, θαλασσοκαπεταναίοι, πεπαιδευμένοι φαναριώτες και μορφωμένοι νέοι με δυτική συνήθως καλλιέργεια. Από την άλλη το “αντιδημοκρατικό” στρατόπεδο - κοτζαμπάσηδες της τουρκοκρατίας, προεστοί που προχειρίσθηκαν σε στρατιωτικούς ηγέτες και μερικοί κλεφτοκαπεταναίοι. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων, τα πλατειά αγροτολαϊκά στρώματα εναντίον μιας ευάριθμης ομάδας παραδοσιακών ή νεότευκτων προνομιούχων.

• Θεαμαπάτες & Δικτυώματα: Δευτέρα 19-03-07 - Πολλές πληροφορίες σχετικά με την παρέμβαση της Ακαδημίας Αθηνών

Το δημοσίευμα της εφημερίδας “Το Παρόν” που έφερε στο φως το πόρισμα της Ακαδημίας Αθηνών

• Το Παρόν: Ιστορική παρέμβαση: Καταπέλτης η Ακαδημία - Απέρριψε ως ανιστόρητο το βιβλίο. Αποκλείει τη λύση των διορθώσεων. Σημείο προς σημείο καταγράφονται τα ιστορικά εγκλήματα που διέπραξαν οι «ιστορικοί… χωρίς ιστορική κρίση», όπως χαρακτηρίζουν τους συντάκτες του βιβλίου οι ακαδημαϊκοί. Τρισχειρότερο το βιβλίο του δασκάλου. Η συμφωνία Γιώργου - Τζεμ οδήγησε στην παραχάραξη της ιστορίας μας.

• Παρόν: Μετά την Ακαδημία, κύριε πρωθυπουργέ: Γράψε και συ Ιστορία - Μετά την ιστορική παρέμβαση της Ακαδημίας Αθηνών, που τόλμησε και μπήκε μπροστάρης στη διαφύλαξη της ιστορίας μας και μάλιστα άντεξε στις πιέσεις που ασκήθηκαν για να αλλάξει απόψεις, μετά τον πανικό που προκάλεσε η διαρροή της γνωμοδότησης από τους ειδικούς της Ακαδημίας, που χαρακτηρίζουν ανιστόρητο το βιβλίο της Ιστορίας και χωρίς ιστορική κρίση τους συγγραφείς, δεν μπορεί ο πρωθυπουργός να παραμένει θεατής σε μια υπόθεση που συγκλονίζει τη χώρα και οι αντιδράσεις θυμίζουν τον ξεσηκωμό του ελληνικού λαού στην περίπτωση με τις ταυτότητες, που επί Σημίτη αποφασίστηκε να καταργηθεί η αναγραφή του θρησκεύματος.

• Vive ρεε Pericolozamente: Το πόρισμα της Ακαδημίας Αθηνών για το βιβλίο… - Υπό διαρκή ενημέρωση. Πλήθος στοιχείων, συνδέσμων, αναφορών και ειδήσεων σχετικά με το θέμα. Εξαιρετική δουλειά.

• In.gr: «Όχι» σε εξωθεσμικές παρεμβάσεις για το βιβλίο Ιστορίας, λέει η Μ.Γιαννάκου - «Να ηρεμήσουν όλοι»

• Δίπους Άπτερος: Τα βιβλία της Δ’ Δημοτικού - Καθώς εμείς μιλάγαμε συνέχεια για τον Σόρος, ένα μικρούλη “παίδευε” ο Άγιος Χριστοφόρος!