από την εφημερίδα “Σημερινή”, 28 Οκτωβρίου 2006
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου   

Όταν η μικρή Ελλάς, από 28ης Οκτωβρίου 1940 όρθωνε ενόπλως το ΟΧΙ στη λαίλαπα του Ναζισμού και του Φασισμού και, στην ήδη χιτλερο-κρατούμενη Ευρώπη, επιτύγχανε, με την ένδοξη αντεπίθεση του Ελληνικού Στρατού, την ΠΡΩΤΗ νίκη κατά του Άξονα, σε βάρος των ιταλικών μεραρχιών στη Βόρειο Ήπειρο, οι ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ της Άγκυρας έκαναν τα παζάρια τους και με τον Χίτλερ, για να αρπάξουν Χίο, Σάμο και Λέσβο και με τους Εγγλέζους για να αρπάξουν τα Δωδεκάνησα, την Κύπρο, εντολή στην Αλβανία, εδάφη της Βουλγαρία και έλεγχο του λιμανιού της Θεσσαλονίκης.

Τον τίτλο «Ρουφιάνοι» τούς τον αποδίδουν, τ’ αθώα κι ανυπεράσπιστα θύματά τους: Οι Έλληνες της Κων/πόλεως (Δ. Τσαλίδης: «Γιόκ Τζάνιμ» Νεφέλη 2005). Διότι, ναι μεν «πέτυχαν», στη διάρκεια του αγώνα των λαών κατά του Ναζισμού, να παραμείνουν ο «επιτήδειος ουδέτερος» (όπως αναλύει και το ομώνυμο βιβλίο του Frank G. Weber, εκδ. Θετίλη 1983), βρήκαν όμως ευκαιρία, οι Ρουφιάνοι, να ξεσπάσουν κατά των Ελλήνων της Πόλης: Με τον «Κεφαλικό Φόρο Περιουσίας» το Varlik vergisi της 11ης Νοεμβρίου 1942. Το φρικτό «βαριλίκι» που ξεπάστρεψε και τουρκοποίησε τις περιουσίες των Ρωμιών της Πόλης κι έστειλε χιλιάδες Έλληνες Κων/πολίτες στα καταναγκαστικά έργα, στο Ασκαλέ στην κεντρική Μικρασία, απ’ όπου πολλοί δεν επέζησαν για να γυρίσουν. Και αυτά όλα, όταν ήδη η Ελλάς τελούσε υπό τον φρικτό ναζιστικό ζυγό της γερμανικής κατοχής. Και η Εθνική Αντίσταση του αποδεκατιζόμενου ελληνικού λαού έγραφε, με αίμα, το δικό της έπος στον αντιχιτλερικό αγώνα.

Αμέσως μετά τη ναζιστική εισβολή στην Ελλάδα και την προσχώρηση της Βουλγαρίας στον χιτλερικό Άξονα, Ιούνιο του 1941, που η Γερμανία εφορμούσε κατά της ΕΣΣΔ, οι Ρουφιάνοι της Άγκυρας υπέγραφαν, μάλιστα και τη «συνθήκη φιλίας» με τον Χίτλερ (δεδηλωμένο θαυμαστή του Μουσταφά Κεμάλ και της Αρμενικής Γενοκτονίας). Και, εν τέλει, έσπευσαν οι Ρουφιάνοι να «κηρύξουν τον πόλεμο» κατά της Γερμανίας τον Φεβρουάριο του …1945(!). Όταν οι σοβιετικές ερπύστριες των Τ-34 του Στρατάρχη Ζούκωφ αυλάκωναν ήδη γερμανικό έδαφος. Κι «αφού δεν έπεσε ούτε μία τουφεκιά από Τούρκο στρατιώτη στη διάρκεια του Β’ Παγκ. Πολέμου», όπως ομολογεί κι ο Erik J. Zurcher στο βιβλίο του «Σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας» (εκδ. Αλεξάνδρεια 2004).

του Ιγνάτιου
Αιολική Γη
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
www.N-A.gr 

Η Σοφία Βέμπο γεννήθηκε στην Καλλίπολη της  Ανατολικής Θράκης το 1910. Το πραγματικό της όνομα ήταν Έφη Μπέμπο, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε στην Τσαριτσάνη, όπου ο πατέρας της δούλευε ως καπνεργάτης, και κατόπιν στο Βόλο.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’30. Το χειμώνα του 1933 προσελήφθη από το θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο θέατρο “Κεντρικόν” προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση “Παπαγάλος 1933″. Άρχισε να ηχογραφεί στη δισκογραφική εταιρεία “Κολούμπια” ερωτικά τραγούδια της εποχής και γρήγορα καταξιώθηκε λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της. Συμμετέχει επίσης σε ελληνικές ταινίες όπως η “Προσφυγοπούλα” το 1938.

Η έκρηξη στην καριέρα της ήρθε με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940. Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, όλα τα μουσικά θέατρα της Αθήνας και αργότερα πολλά απ’ τα θέατρα και της πρόζας ανεβάζουν πολεμικές επιθεωρήσεις. Το ελληνικό θέατρο επιστρατεύτηκε στην υπηρεσία της μαχόμενης πατρίδας. Οι πρώτες παρωδίες ξεκινάνε από τις σκηνές των θεάτρων, τραγουδημένες από τα πρώτα ονόματα καλλιτεχνών εκείνης της εποχής. Στον αγώνα μπαίνουν και θίασοι πρόζας, όπως της μεγάλης Μαρίκας Κοτοπούλη και του Κώστα Μουσούρη, ανεβάζοντας πολεμικές σάτιρες. Τότε όλες οι επιθεωρήσεις προσαρμόζουν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα και τα τραγούδια επανεγράφονται με πατριωτικούς στίχους. Η Βέμπο τραγουδά σατιρικά και πολεμικά τραγούδια και η φωνή της γίνεται η εθνική φωνή που εμψυχώνει τους Έλληνες στρατιώτες στο μέτωπο και συγκλονίζει το πανελλήνιο.

Στο θέατρο «Μοντιάλ», που παίζει την «Πολεμική Επιθεώρηση», η Σοφία Βέμπο τραγουδά τις πολεμικές παρωδίες «Στον πόλεμο βγαίν’ ο Ιταλός» και «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του». Η φωνή της γεμάτη παλμό και ειρωνεία συγκλονίζει το πανελλήνιο και ξευτελίζει τον «φοβερό» Μουσολίνι. Ο τρανός Douche της φασιστικής Ιταλίας, με τα οκτώ εκατομμύρια λόγχες, γίνεται με το τραγούδι της Βέμπο ένα γελοίο ανδρείκελο στα μάτια των Ελλήνων. Κι εδώ έγκειται η προσφορά της στον ελληνοϊταλικό πόλεμο.

Η σάτυρα λοιπόν στάθηκε το πρώτο μεγάλο όπλο του Έλληνα κατά της φασιστικής Ιταλίας. Τα τραγούδια γραμμοφωνούνται αμέσως και φτάνουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Στέλνονται σ’ όλες τις στρατιωτικές μονάδες και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί τα μεταδίδουν συνεχώς. Οι Έλληνες φαντάροι μάχονται τραγουδώντας. Την ίδια εποχή σε μία συμβολική πράξη προσφέρει στο Ελληνικό Ναυτικό 2000 χρυσές λίρες.

Αργότερα, η γερμανική κατοχή απαγορεύει στη Βέμπο, εξ’ αιτίας της καλλιτεχνικής πατριωτικής της δραστηριότητας, να τραγουδάει. Κι έτσι καταφεύγει στη Μέση Ανατολή, για να συνεχίσει εκεί την καριέρα και τη δράση της. Με το τέλος του πολέμου, η Βέμπο, ξαναγυρίζει στην Αθήνα και τραγουδώντας ασταμάτητα χαρίζει αξέχαστες στιγμές στο ελληνικό τραγούδι.

Ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε “Τραγουδίστρια της Νίκης” εξ αιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940.

Να σημειωθεί πως, εκτός από τα τραγούδια για τον Πόλεμο της Αλβανίας, οι δημιουργοί του ελαφρού τραγουδιού έγραψαν και μερικά που αναφέρονται σε συγκεκριμένα γεγονότα, μετακατοχικά, όπως για παράδειγμα, η κατοχή από τους «προστάτες» μας Εγγλέζους και το «ρίξιμο» της Ελλάδας από τους συμμάχους στη μοιρασιά, η Κατοχή, οι μαυραγορίτες, η κατοχική πείνα, ο Εμφύλιος, το Παιδομάζωμα, κλπ.

Αναμφισβήτητα, το ελαφρό τραγούδι -όπως εξ’ άλλου και το λαϊκό- καθώς επίσης και το μουσικό θέατρο, έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο, την δύσκολη για την Πατρίδα μας εκείνη περίοδο.

Το 1949 απόκτησε δική της θεατρική στέγη στο Μεταξουργείο ,το “Θέατρον Βέμπο“. Μετά από μακροχρόνιο δεσμό με το Μίμη Τραϊφόρο παντρεύτηκαν τελικά το 1957, ένας δεσμός πολυκύμαντος που διήρκεσε μέχρι το θάνατό της και υπήρξε καταλυτικός για την μεγάλη ερμηνεύτρια. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις της, τις οποίες σταματά οριστικά στις αρχές της επόμενης δεκαετίας. Τη βραδιά του “Πολυτεχνείου” η Βέμπο ανοίγει το σπίτι της και κρύβει φοιτητές τους οποίους αρνείται να παραδώσει όταν η ασφάλεια χτυπά την πόρτα της. Τελικά πεθαίνει στις 11 Μαρτίου του 1978 και η κηδεία της μετατρέπεται σε ένα πάνδημο συλλαλητήριο. Η “Τραγουδίστρια της Νίκης” αποθεώνεται εκείνη τη μέρα από τον ελληνικό λαό που τη θεωρούσε ηρωίδα του. Από την πατρίδα τιμήθηκε  με πλήθος παράσημα και διακρίσεις για την συμβολή της.

ΤΙ ΕΙΠΕ

«Τα πολεμικά μου τραγούδια δεν είναι κοινά, καθημερινά τραγούδια. Είναι κραυγές λευτεριάς, σπίθες υπερηφάνειας. Δεν τραγουδάω εγώ σ’ αυτά, τραγουδάει η ψυχή της Πατρίδας, η ψυχή της ράτσας, η ψυχή του αδούλωτου λαού μας. Είναι τραγούδια που η δόξα τούς έχει βάλει μουσική σε στίχους, που τους έχει γράψει η λεβεντιά η Ελληνική. Με τα τραγούδια μου αυτά, θαρρώ πως αφήνω στις καινούργιες γενιές μια κληρονομιά Ελληνικού θάρρους, Ελληνικής λεβεντιάς και Ελληνικής …αποκοτιάς» -1974

«Μα σ’ εκείνο τον πόλεμο όλοι έδωσαν τη ζωή τους. Τα πόδια τους, τα μάτια τους, τα χέρια τους, την υγειά τους. Εγώ τι έδωσα; Τη φωνή μου, που καλή ή κακή, την έχω ακόμα ακέραιη και ζωντανή. Δεν μου χρωστάει λοιπόν τίποτα ούτε το ελαφρό τραγούδι, ούτε η Ελλάδα. Εγώ τους χρωστάω τα πάντα, γιατί αυτά με κάνανε Βέμπο».

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

Συμβαίνουν στην δημοκρατική Ελλάδα της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης. Ένα (δημόσιο;) πρόσωπο που ενοχλήθηκε από συκοφαντική δυσφήμηση που έγινε εναντίον του από ένα blogger υπέβαλε μήνυση κατά του Αντώνη Τσιπρόπουλου, ιδιοκτήτη και διαχειριστή της ιστοσελίδας blogme.gr, η οποία απλώς “αναμεταδίδει” μέσω RSS άρθρα και σχόλια από διάφορα blogs!! Με αυτή την λογική πρέπει να μηνύσουν και το Google και το Yahoo!

Αντιγράφουμε από το ιστολόγιο “Agit Prop” σχετικά με το πολύ σοβαρό αυτό θέμα:  

Το είδαμε και αυτό! To blogme.gr, μια μηχανή συγκέντρωσης και αυτόματης «αποδελτίωσης» των ελληνικών ιστολογίων, έκλεισε προσωρινά. Ο λόγος; Κάποιος, δίκαια ή άδικα, ενοχλήθηκε από το περιεχόμενο ενός άρθρου ενός ιστολογίου, προς το οποίο υπήρχε σύνδεσμος από το blogme.gr. Τι σημαίνει αυτό; Μήπως ο διαχειριστής του blogme.gr, Αντώνης Τσιπρόπουλος, είναι ο συγγραφέας του επίμαχου άρθρου; Μήπως η παρουσία του συνδέσμου υπονοεί ενστερνισμό, έστω και σε κάποιο βαθμό, του περιεχόμενού του; Μήπως;…

Η απάντηση είναι φυσικά όχι. Ό,τι και να πει κανείς, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση το blogme.gr και ο διαχειριστής του να ευθύνονται για κάτι που έχει γραφτεί σε άλλο ιστότοπο, ακόμα και αν το επίμαχο άρθρο περιέχει κάτι μεμπτό που συνιστά παραβίαση κάποιου νόμου. Δυστυχώς, όμως, η μήνυση ασκήθηκε εναντίον του κ. Τσιπρόπουλου, με οδυνηρές συνέπειες για αυτόν: Αυτόφωρο, διανυκτέρευση στα κρατητήρια, απολογία, φωτογράφηση, χειροπέδες. Και μακροπρόθεσμα, επαγγελματικό σαμποτάζ και προσωπική δυσφήμηση, μέσα από την ανεπανάληπτη εμπειρία της «Ελληνικής Δικαιοσύνης».

Μια ελάχιστη γνώση του Διαδικτύου και της «μπλογκόσφαιρας» θα απέτρεπε αυτήν την αψυχολόγητη δίωξη. Αλλά οι αρχές της χώρας μας έχουν παρελθόν σε τέτοιες γκάφες, και πολλές φορές αρέσκονται στο να μας κάνουν διεθνώς ρεζίλι. Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τον αρχηγό της «Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος» που προσπάθησε να «διεισδύσει» στο Αθηναϊκό Indymedia, χωρίς καν να αλλάξει το όνομά του στη διεύθυνσή e-mail του; Και χωρίς να μας εξηγήσει ποτέ το σκεπτικό της …επιχείρησης; Το Σουηδό προγραμματιστή που συνελήφθη και κρατήθηκε γιατί κάποιος άσχετος νόμιζε πως μαζεύει διευθύνσεις e-mail …με το χέρι, για να στείλει spam; Τη δικτυακή φάρσα DirtyWorks Greece και το Δημήτρη Φωτίου;

Και συ καημένε Ρούφους που δεν γνωρίζεις καν HTML, αν μας διαβάζεις σταμάτα να κάνεις τον κυβερνο-παληκαρά και γύρνα στους χαφιέδες της γειτονιάς… Αυτοί σου πρέπουν.

Περισσότερες πληροφορίες και νέα εδώ:

http://www.blogme.gr/blog/post/index/21/BLOGME

http://www.blogme.gr

http://monitor.vrypan.net/search?q=blogme.gr

Σχετικό κείμενο στα αγγλικά για ενημέρωση και συμπαράσταση από αγγλόφωνα ιστολόγια:

http://www.digital-era.org/academia/?p=71

από την εφημερίδα “Σημερινή”, 23 Οκτωβρίου 2006
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου  

Η φωτογραφία ήταν έγχρωμη. Στην προ δεκαετίας, πανευρωπαϊκών προσδοκιών, εφημερίδα «The European»: Άνδρες του τουρκικού στρατού που πόζαραν στο φακό, επιδεικνύοντας τα κομμένα κεφάλια Κούρδων. Τα κρατούσαν στα χέρια τους, κορδωτοί, οι μεχμετζίκ. Στις επιχειρήσεις του τουρκικού κράτους εναντίον των αυτονομιστών.

Στην πλατεία «Γαλατά Σεράι» της Κων/πόλεως, κάθε Σάββατο, επίμονες εκδηλώσεις απόγνωσης, πολλών εκατοντάδων μανάδων, Τούρκων και Κούρδων αγνοουμένων: Συλληφθέντων από τις δυνάμεις του τουρκικού κράτους, που εξαφάνισαν τα ίχνη τους. Κάθε τέλος έτους, ήταν κι η έκθεση της τουρκικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με τους αριθμούς της φρίκης. Παράδειγμα το 1995, όταν η Ε.Ε., με τη σύμφωνη γνώμη των Αθηνών και τα χειροκροτήματα της Λευκωσίας, απένειμε (σκόπιμο το ρήμα) στην Τουρκία την τελωνειακή ένωση: Τους 11 πρώτους μήνες του 1995 (α) υπέστησαν βασανιστήρια 217 πρόσωπα, (β) αγνοούμενοι μετά τη σύλληψή τους 213, (γ) νεκροί, όντες κρατούμενοι, 226, (δ) συλληφθέντες 13.088, εκ των οποίων 463 δημοσιογράφοι, (ε) έκλεισαν 274 εφημερίδες και περιοδικά. Στις κουρδικές περιοχές, το πρώτο 11μηνο του 1995: Νεκροί, άλλα 3.790 πρόσωπα, καταστράφηκαν άλλα 243 κουρδικά χωριά, κ.ο.κ., κ.ο.κ…

Φρίκης λογαριασμοί των επιδόσεων του τουρκικού κράτους. Από το πραξικόπημα με επικεφαλής τον στρατηγό Κενάν Εβρέν της 12ης Σεπτ. 1980 και εντεύθεν, οι εξαφανισθέντες Τούρκοι και Κούρδοι, κρατούμενοι των «αρχών ασφαλείας», συμποσούνται σε αριθμούς πολλαπλασίως μεγαλύτερους από τον αριθμό των Ελλήνων Κυπρίων και Ελλαδιτών Αδηλώτων Αιχμαλώτων, τους οποίους εκτέλεσαν ή εξαφάνισαν και κατέστησαν Αγνοουμένους οι μεχμετζίκ (και οι Τ/κ «μουτζαχίντ», καθ’ ομολογίαν Ραούφ Ντενκτάς - ανάμεσα στους «μουτζαχίντ» και ο κ. Μεχμέτ Αλί Ταλάτ), μετά από τις επιχειρήσεις του Αττίλα 1 & 2, του 1974 στην Κύπρο.

Στην ανίχνευση των πτυχών κ α ι αυτών των εγκλημάτων του τουρκικού κράτους διέθετε τις δυνάμεις του ο αγωνιστής Θεόφιλος Γεωργιάδης. Ως τη δολοφονία του από πράκτορες της τουρκικής ΜΙΤ, 20/3/94. Τη σκυτάλη του πήρε ο Κούρδος δημοσιογράφος Ρόνι Αλάσορ. Με τις επώνυμες μαρτυρίες στο βιβλίο του «Διαταγή: Εκτελέστε τους αιχμαλώτους» (αφιερωμένο ονομαστικά στον Θεόφιλο). Κι ο Τούρκος πανεπιστημιακός, δημοσίως μεταμεληθείς πρώην υπολοχαγός του Αττίλα-2, Γιαλτσίν Κιουτσούκ. Ο οποίος, ερχόμενος στην Κύπρο, ζήτησε και κατέθεσε τα λουλούδια του, στον τάφο του δολοφονημένου Θεόφιλου.

• Infowars: Τα νεοφασιστικά γουρούνια στο διάστημα: Μέρος Ι - Ο απόλυτος έλεγχος όλου του φάσματος ήταν πάντοτε ο στόχος των Διεθνιστών. Με πολλά στοιχεία και ντοκουμέντα, πολλά παρμένα από την έρευνά του για μεταπτυχιακό, ο ερευνητής Steve Watson παρουσιάζει τα μέσα και τους σκοπούς που οι Νεοσυντηρητικοί ετοιμάζονται να στρατιωτικοποιήσουν το διάστημα και να επιβάλουν απόλυτο στρατιωτικό έλεγχο στην Γη.

• Infowars: Τα νεοφασιστικά γουρούνια στο διάστημα: Μέρος ΙΙ - Το διάστημα είναι στην πραγματικότητα “το τελευταίο μέτωπο” του πολέμου του νεοφασιστικού αμερικανικού εγκληματικού συνδικάτου

• PropagandaMatrix: Ο κατασκευασμένος εχθρός - Πως η Νέα Τάξη θα επιβληθεί με Mars Attacks! - Σε όλη την διάρκεια της ιστορία κυβερνήσεις, δικτατορίες και ολιγαρχίες δημιουργούν εχθρούς για να μπόρουν αιώνια να κυβερνούν τον πραγματικό εχθρό, τον λαό που κυβερνούν. Ο ερευνητής πραγματεύεται με πολλά στοιχεία το πως το επόμενο στάδιο μετά τον “Πόλεμο κατά της Τρομοκρατίας” θα είναι ένας πόλεμος “κατά των Εξωγήινων εισβολέων”.

Με κατασκευασμένες ιστορίες και μπόλικη πλασαρισμένη ουφολογία θα καταφέρουν έτσι να δημιουργήσουν ένα εχθρό στον οποίο όλη η ανθρωπότητα “ενωμένη” (υπό τις ΗΠΑ φυσικά) θα πρέπει να απεμπολήσει όλες τις εθνικές και λοιπές ελευθερίες και να συγχωνευθούν συνεπώς όλα τα κράτη υπό την σκεπή μιας παγκόσμιας υπερκυβέρνησης που σκοπό θα έχει να υπερασπίσει την υφήλιο από τους εξωγήινους. - Εννοείται πως αν κάποτε αυτό το σενάριο γίνει πραγματικότητα στους απλούς ανθρώπους δεν θα έχουν απομείνει καθόλου προσωπικές ελευθερίες αφού αυτά θα τα έχουμε προ πολλού ξεπουλήσει στον προηγούμενο πόλεμο, αυτόν “κατά της τρομοκρατίας”. Αυτό που μένει είναι πλέον το κατάλληλο πρόσχημα να συγχωνευθούν και τα κράτη υπό την απειλή των μονόφθαλμων πράσινων εισβολέων.

Ποιο χαρακτηριστικά δεν θα μπορούσε να το θέσει κανένας εκτός έναν εκ των εκλεκτότερων προπατόρων, υπερσυνωμοτών και αρχιμαγίστρων της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, τον Δρ Henry Kissinger. Ο Κίσσινγκερ λοιπόν κατά την διάρκεια της μυστικής συνόδου της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ το 1991 στο Εβιάν της Γαλλίας δήλωσε:

«Σήμερα, η Αμερική θα εξοργιζόταν αν στρατεύματα των Ηνωμένων Εθνών έμπαιναν στο Λος Άντζελες για να επιβάλουν την τάξη. Αύριο θα ευγνωμόνούν! Αυτό είναι αλήθεια ιδίως αν τους πούμε ότι υπάρχει μια απειλή από το υπερπέραν, είτε πραγματική είτε δημοσιευμένη, και η οποία απειλούσε την ίδια την ύπαρξή μας. Είναι τότε που όλοι οι άνθρωποι του κόσμου θα εκλιπαρούν για να αποφύγουν από το κακό. Το μόνο πράγμα που φοβάται ο άνθρωπος είναι το άγνωστο. Όταν του παρουσιαστεί αυτό το σενάριο, τα προσωπικά δικαιώματα θα εγκαταλειφθούν για την εγγύηση ότι θα ζήσουν η οποία θα τους δοθεί από την Παγκόσμια Κυβέρνηση»