Π Ο Ι Α ΕΙΝΑΙ, λοιπόν, επί του πεδίου της μάχης, η «συνταγή» της επιτυχίας των πολεμιστών της Χεζμπολάχ, που κατάφεραν στο Λίβανο να παρασύρουν την ισραηλινή υπερδύναμη της περιοχής σε κατάρρευση του αήττητου των ενόπλων της δυνάμεων; Πώς μπόρεσαν, κάτω από το βάρος ενός καταθλιπτικού ανισοζυγίου δυνάμεων, χωρίς αεροπορία και ναυτικό, ν’ αντέξουν επί ένα μήνα τις επιθέσεις της πανίσχυρης πολεμικής μηχανής του πιο πολεμικού κράτους, του Ισραήλ, να εκμεταλλευτούν τα στρατηγικά του λάθη, προκαλώντας όχι μόνο πρωτοφανείς για τον ισραηλινό στρατό απώλειες, αλλά και «ξήλωμα» εν ώρα μάχης των στρατηγών του και ματαίωση των «ΑΝΣΚ» (αντικειμενικών σκοπών) του;

Τ Α ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ επί του πεδίου μάχης στο Λίβανο, Ιούλιο και Αύγουστο 2006, ασφαλώς και θα πρέπει να ενδιαφέρουν, πρωτίστως, τα γενικά επιτελεία και τις κυβερνήσεις των αδύναμων και απειλουμένων υπό ισχυροτέρων, κρατών, όπως η Κύπρος. Είναι το καθήκον τους ν’ αντλήσουν χρήσιμα συμπεράσματα, τόσο από την επιτυχία της Χεζμπολάχ όσο και από την αποτυχία του Ισραήλ.

ΤO «ουκ εά με καθεύδει το του Μιλτιάδου τρόπαιον», που αποδίδεται στον Θεμιστοκλή του 480 π.Χ. για το περίλαμπρο πολεμικό επίτευγμα του Μιλτιάδη στο Μαραθώνα κατά των «χρυσοφόρων Μήδων», δέκα χρόνια πριν από το τρόπαιο της Σαλαμίνας, θα πρέπει να βρει το αντίστοιχό του στους αρμόδιους της κυπριακής πολιτείας - πολιτικούς και στρατιωτικούς - που σχεδιάζουν και υλοποιούν την αμυντική της θωράκιση. Πέρα από τα όποια οπλικά συστήματα, ποια ήσαν άραγε τα ιδιαίτερα εκείνα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της πολεμικής Οργάνωσης, της Εκπαίδευσης, της Πειθαρχίας και του Ηθικού των ικανών ν’ αντιμετωπίσουν την υπεροπλία του Ισραήλ, μαχητών της Χεζμπολάχ; Και με ποια Τακτική κατάφεραν να παρασύρουν «το στόλο του Ξέρξη στη δική τους Σαλαμίνα»; Τα θέματα αυτά δεν θα πρέπει να ενδιαφέρουν μ ό ν ο τις Σχολές Πολέμου, τις Σχολές Εθνικής Αμύνης και τα γενικά επιτελεία, αλλά και τον κάθε πολίτη - οπλίτη, σε Κύπρο και Ελλάδα. Για την αποτελεσματικότερη οικοδόμηση της αμυντικής θωράκισης. Και την πειστικότερη προβολή της αποτρεπτικής ισχύος, απέναντι στην τουρκική υπεροπλία. Της οποίας, τα γενικά επιτελεία είναι σίγουρο ότι θα σπεύσουν και δεν θα παραλείψουν, βεβαίως, να συναγάγουν και τα δικά τους χρήσιμα συμπεράσματα από το Τρόπαιο της Χεζμπολάχ και την κατάρρευση του αήττητου των Ισραηλινών στο Λίβανο.

ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ - ΣΤΗΛΗ “EΙΡΗΣΘΩ”
ΣΗΜΕΡΙΝΗ - 23 Αυγούστου 2006

Σ Τ Η σύγχρονη, πολύ διαφημισμένη, «πολυπολιτισμικότητα» υπάρχουν, βέβαια, και είδη «πολιτισμών» που θα πρέπει, χωρίς άλλο, να εξαλειφθούν. Όπως ο «πολιτισμός» εκείνος που επιβιώνει στην τουρκική κοινωνία και εξοντώνει με φόνους, για «λόγους τιμής», τις γυναίκες θύματά του. Νεαρές, κυρίως, των οποίων οι φονιάδες είναι, τις περισσότερες φορές, στενά συγγενικά τους πρόσωπα. Αυστηρώς επιφορτιμένα, από την ίδια τους την οικογένεια, να «ξεπλύνουν με το χέρι τους» -διά του φόνου- το «μίασμα». Πρόσφατα δημοσιεύτηκαν και στοιχεία για το ότι η Άγκυρα κατέχει τα «πρωτεία» τέτοιων φόνων γυναικών και ακολουθεί η Κωνσταντινούπολη. Σε έκθεσή της, μάλιστα, η Διεθνής Αμνηστία περιγράφει με συγκλονισμό το ότι «η βία εναντίον των γυναικών γίνεται ευρέως αποδεκτή, ακόμα και επικροτείται από προύχοντες και από τα πλέον υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης και της δικαιοσύνης» («Καθημερινή», 18/8/06). Οι αυξανόμενες δολοφονίες Τουρκάλων, «για λόγους τιμής» από τ’ αδέλφια τους, απασχολούν έντονα και τη Γερμανία. Επειδή ο εν λόγω «τουρκικός πολιτισμός» επικρατεί και ανάμεσα στα «γκέτο» των εκ Τουρκίας μεταναστών. Και οι δράστες καλύπτονται πλήρως από το συγγενικό περιβάλλον των θυμάτων.

Π Ρ Ι Ν ΧΡΟΝΙΑ ο καθηγητής Νεοκλής Σαρρής είχε εκδώσει ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο με θέμα την «Τουρκική Οικογένεια», με το οποίο μας είχε εγκαίρως προϊδεάσει. Πέρυσι κυκλοφόρησε, στα Ελληνικά, ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον -και για τους φόνους γυναικών στην Τουρκία- μυθιστόρημα του γνωστού Τούρκου μουσικοσυνθέτη Ζουλφί Λιβανελί, με τον τίτλο «Ευτυχία». Από τις εκδόσεις Πατάκη σε μετάφραση Φραγκώς Καράογλαν. Το βιβλίο, ανατέμνοντας την τουρκική κοινωνία, «εξιστορεί» την αλήθεια (α) της Μεριέμ, μιας 15χρονης η οποία, μετά το βιασμό της από το θείο της, καλείται να θυσιαστεί για να ξεπλυθεί η ντροπή, (β) του Τζεμάλ, του νεαρού ξαδέρφου της, του στρατιώτη, που επιστρέφει στο χωριό ως ήρωας και καλείται να είναι εκείνος που θα εκτελέσει την ποινή στο όνομα της οικογένειας, και (γ) του καθηγητή Ιρφάν, που βρίσκεται από την άλλη πλευρά του φεγγαριού και γίνεται από τύχη συνοδοιπόρος των δύο νέων σε μια μεγάλη περιπέτεια.

Β Ε Β Α Ι Ω Σ, στις ΗΠΑ και στην καθοδηγούμενη από τα αμερικανικά συμφέροντα και ΜΜΕ «διεθνή κοινή γνώμη», το ενδιαφέρον εξαντλείται μόνο στα όσα υποφέρουν οι γυναίκες του Αφγανιστάν από τους Ταλιμπάν, αφ’ ότου οι τελευταίοι έπαψαν να ‘ναι χρήσιμοι στις ΗΠΑ εναντίον της ΕΣΣΔ και έγιναν εχθροί. Για τις Τουρκάλες ούτε λόγος!

ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ
ΣΗΜΕΡΙΝΗ - 20 Αυγούστου 2006

Ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα σε άλλη έκδοση

Ο Τσάβες εμφανίστηκε στο προσκήνιο της Βενεζουέλας όταν οργάνωσε το πρώτο πραξικόπημα το 1992, το οποίο απέτυχε. Αυτό το πραξικόπημα βασίστηκε στις μεταρρυθμίσεις που επιβλήθηκαν το 1989 στη Βενεζουέλα, οι οποίες προκάλεσαν εξεγέρσεις και οδήγησαν μέλη του στρατού της Βενεζουέλας - ανάμεσά τους και ο Τσάβες - να οργανώσουν αυτό το πραξικόπημα μερικά χρόνια αργότερα.

Αυτό το πραξικόπημα απέτυχε όμως και ο Τσάβες οδηγήθηκε στη φυλακή. Έξι μήνες αργότερα, μια άλλη ομάδα αξιωματούχων του στρατού προσπάθησε να οργανώσει ένα δεύτερο πραξικόπημα, το οποίο επίσης απέτυχε. Γενικά, αυτά τα δύο πραξικοπήματα είχαν θετικό αντίκτυπο στην πλειοψηφία του πληθυσμού της Βενεζουέλας.

Όταν ο Τσάβες ανακοίνωσε ότι το πραξικόπημα είχε αποτύχει, είπε ότι “προς το παρόν”, δεν καταφέραμε να πετύχουμε τον στόχο μας. Αυτό το “προς το παρόν”, σημάδεψε την ιστορία της Βενεζουέλας και δημιούργησε ένα μύθο γύρω από το πρόσωπο του Τσάβες, γιατί υποδήλωνε ότι κάποια στιγμή θα υπήρχε συνέχεια.

Πριν από αυτό, ο Τσάβες ήταν παντελώς άγνωστος. Αυτά τα λίγα λεπτά που εμφανίστηκε στην τηλεόραση και το ότι θέλησε να αναλάβει την ευθύνη για το πραξικόπημα, κάτι που δεν είχαν κάνει ποτέ οι πολιτικοί της Βενεζουέλας, να αναλάβουν την ευθύνη για μία αποτυχία, τον έκανε ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο, κέρδισε μία υψηλή θέση στην εκτίμηση του λαού της Βενεζουέλας.

Ο επόμενος Πρόεδρος συνειδητοποίησε πόσο δημοφιλής ήταν ο Τσάβες και κατά κάποιον τρόπο, δικαιολόγησε το πραξικόπημα στην Εθνική Συνέλευση και αποφάσισε να απονείμει χάρη στον Τσάβες. Έτσι, μετά από δύο χρόνια στη φυλακή, αφέθηκε ελεύθερος και ξεκίνησε αμέσως να κάνει περιοδείες στη χώρα και να γνωρίζει σε τι κατάσταση βρισκόταν, ως πολίτης. Λίγο πριν τις εκλογές του 1998, αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα για την Προεδρία, συνειδητοποιώντας πόσο δημοφιλής ήταν ακόμα κι ότι είχε πολλές πιθανότητες να κερδίσει. Πράγμα που έγινε. Πήρε το 56% των ψήφων το 1998. Στις εκλογές του 2000, με το νέο Σύνταγμα, πήρε το 60% των ψήφων.
 
Οι διαρθρωτικές αλλαγές που έγιναν στη Βενεζουέλα, βασίστηκαν στο γεγονός ότι η Βενεζουέλα είναι χώρα που παράγει πετρέλαιο. Τη δεκαετία του ‘70, η οικονομία της χώρας είχε τεράστια άνθιση, εξαιτίας της υψηλής τιμής του πετρελαίου. Υπήρχαν πολλά χρήματα. Ο κρατικός προϋπολογισμός σχεδόν τετραπλασιάσθηκε, μέσα σε μια τετραετία. Η κυβέρνηση είχε τόσα χρήματα που δεν ήξερε τι να τα κάνει, έτσι δημιούργησε πολλά νέα προγράμματα και θεσμούς, οι οποίοι δεν μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν αργότερα, όταν η τιμή του πετρελαίου άρχισε να πέφτει, πράγμα που έγινε πολύ γρήγορα, στην αρχή της δεκαετίας του ‘80.

Η κυβέρνηση, πιστεύοντας ότι η τιμή του πετρελαίου θα ανέβαινε ξανά, άρχισε να παίρνει μεγάλα δάνεια. Έτσι η χώρα βρέθηκε βαθιά χρεωμένη σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Το 1998, η χώρα ήταν χρεοκοπημένη. Είχε ένα τεράστιο εξωτερικό δάνειο το οποίο δεν μπορούσε να αποπληρώσει κι ένα σωρό προγράμματα που δε μπορούσε πλέον να χρηματοδοτήσει.
 
Έτσι στράφηκε στην IMF και στην Παγκόσμια Τράπεζα, που έθεσε όρους για τα δάνεια, οι οποίοι αφορούσαν τεράστιες περικοπές σε κοινωνικά προγράμματα, σε παροχές βενζίνης για τα μέσα μεταφοράς, σε παροχές τροφίμων. Αυτό έγινε από τη μία μέρα στην άλλη και ο λαός βρέθηκε εξαπίνης, γιατί ο Πρόεδρος τότε είχε υποσχεθεί ακριβώς το αντίθετο, να κάνει τη Βενεζουέλα όπως ήταν παλιότερα.

Ήταν Πρόεδρος και κατά την περίοδο της άνθισης της οικονομίας το ‘70 και είχε υποσχεθεί τη σπουδαία Βενεζουέλα που είχαν τότε, 20 χρόνια νωρίτερα. Τελικά, έγινε ακριβώς το αντίθετο, διακόπηκε η χρηματοδότηση όλων των κοινωνικών προγραμμάτων. Αυτό προκάλεσε την εξέγερση που έγινε το Φεβρουάριο του ‘98.
 Αυτό που γίνεται στη Βενεζουέλα είναι πολύ σημαντικό.

Για πολλούς λόγους. Πρώτον, γιατί η Βενεζουέλα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο αυτή τη στιγμή που προσπαθεί απερίφραστα να χαράξει μία πορεία που θα την απαλλάξει από την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Φυσικά, είναι μία τελείως καπιταλιστική χώρα, πλήρως ενταγμένη στο καπιταλιστικό σύστημα. Όμως η κυβέρνηση κάνει σοβαρές προσπάθειες να ξεπεράσει τον καπιταλισμό. Το τι ακριβώς σημαίνει αυτό δεν έχει γίνει σαφές.

Ο Τσάβες το αποκαλεί “σοσιαλισμό του 21ου αιώνα” και λέει πως πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια του σοσιαλισμού. Δεν είναι σαφές τι εννοεί με τη λέξη “σοσιαλισμό”. Όμως σαφώς απορρίπτει τον καπιταλισμό. Αυτό είναι μοναδικό στον κόσμο σήμερα. Δε γνωρίζω άλλη κυβέρνηση που να προσπαθεί να κάνει κάτι τέτοιο, εκτός από τις παλιές σοσιαλιστικές χώρες.

Ο Τσάβες έχει απορρίψει αυτή την προσέγγιση, λέει πως δε θέλουμε τον σοσιαλισμό του 20ού αιώνα, δηλαδή το σοσιαλισμό της Κούβας ή της Βόρειας Κορέας. Στην ουσία, είναι ένα πείραμα. Φυσικά, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Υπάρχει μία εντελώς διαφορετική κυβερνητική ελίτ στη Βενεζουέλα, οι φτωχοί έχουν αποκομίσει μεγάλα οφέλη από την Προεδρία του Τσάβες. Έχουν γίνει δραστικές αλλαγές.

Όσον αφορά όμως την αλλαγή της κοινωνικής δομής ή του οικονομικού συστήματος, πράγματα που θα σήμαιναν επανάσταση, δεν έχει γίνει τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση. Όμως γίνονται βήματα για να αλλάξει η κοινωνική δομή και το οικονομικό σύστημα. Απομένει να δούμε το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας.

Gregory Wilpert
ΠΟΛΙΤΗΣ - 20/08/2006

Το προχθεσινό δημοσίευμά μας  είχε ως αποτέλεσμα αρκετοί αναγνώστες να μας στείλουν τα σχόλια τους. Πολλοί διαφώνησαν με το γεγονός ότι …εμείς διαφωνήσαμε με το θέμα της εισαγωγής της γλώσσας.

Δημοσιεύω εδώ τρία από τα μηνύματα που έλαβα μαζί με τις απαντήσεις μου για να διαφανεί καλύτερα η θέση της «Νοητικής Αντίστασεως - www.N-A.gr» σχετικά με αυτό το τόσο σημαντικό θέμα.

Ο πρώτος αναγνώστης έγραψε:

Αυτό που χλευάζεις αγαπητέ είναι μια πραγματικότητα που θα πρέπει να δούμε με καθαρό μυαλό. Όταν σε δέκα χρόνια η Τουρκία θα είναι κράτος μέλος της ΕΕ, θα είναι η πολυπληθέστερη χώρα στην Ένωση, με πλειοψηφίες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και σε άλλα ευρωπαϊκά όργανα. Επίσης αυτή τη στιγμή οι Τούρκοι μαθαίνουν ελληνικά στα εκπαιδευτικά ιδρύματα της ανώτερης βαθμίδας. Γιατί άραγε;

Απάντηση:

Προσωπικά δεν διαφωνώ με το γεγονός αυτό καθ’ αυτό της διδασκαλίας της τουρκικής γλώσσας. Αντίθετα, κάποιος θα μπορούσε μάλιστα να ισχυριστεί ότι είναι ένα ευτυχές γεγονός από την άποψη ότι θα γνωρίζουμε καλύτερα τον εχθρό μας. Οι Αρμένιοι, πχ, για χρόνια διδάσκονται τουρκικά για να γνωρίζουν καλύτερα τον εχθρό τους.

Γιατί άραγε;

Ο δεύτερος:

Φίλε μου έχεις δίκιο και καταλαβαίνω το θυμό σου ως προς την φθορά του δικού
μας πολιτισμού. Να σου πω όμως, δεν θα έπρεπε να θυμώνεις γιατί τα παιδιά θα μάθουν τούρκικα. Τι πιο πολιτισμένη εκδήλωση να μαθαίνεις μια ξένη γλώσσα (δεδομένου ότι κατέχεις την μητρική σου) Είναι πολύ φυσικό και θεμιτό να μαθαίνεις την γλώσσα του γείτονα σου. Έτσι αποκτάς και καλύτερες σχέσεις μαζί του.

Να σου πω, όλα αυτά ενδεχομένως να είναι και μέρος σχεδίου κάποιων πιο μεγάλων από εμάς που θέλουν να μας αλλοτριώσουν, αλλά και αυτό μπορεί να αποτελεί μέρος της αιώνειας μανίας των ελλήνων ότι όλοι οι ”μεγάλοι θέλουν το κακό μας, και ότι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. (Εγώ πιστεύω πως μπορούμε)

Και όμως, μπορούμε, και η πράξη για πολιτισμική αναβάθμιση πρέπει να είναι βίωμα και όχι φιλολογική συζήτηση από e-mail. Εις υγείαν και εις άλλα.

Απάντηση:

Για το πρώτο σκέλος (σχετικά με την εισαγωγή της γλώσσας) με καλύπτει η προηγούμενη απάντηση.

Εμείς ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να διαφυλάξουμε την παράδοση και την ιστορία μας, όχι τίποτε άλλο, για να μην αλλοτριωθούμε και στο τέλος καταλήξουμε άβουλοι καταναλωτές-σκλάβοι ενός παγκοσμιοποιημένου αστυνομοκρατικού τρομοπαρανοϊκού συστήματος. Ο πολιτισμός, η ανθρωπιά, η ιστορία, το φιλότιμο, η αλληλεγγύη και ο πατριωτισμός είναι τα τελευταία οχυρά των ανθρώπων, ΟΛΩΝ των ανθρώπων, ενάντια στον επερχόμενο υπερτεχνολογικό Μεσαίωνα. Γι’ αυτό μας κτυπούν ανελέητα, και τους Έλληνες, αλλά και όλους τους ιστορικούς λαούς του πλανήτη.

Και ο τρίτος:

Καλό κάνει κουμπάρε αν την κάνεις τη δουλειά σωστά. Στα μεν μειονοτικά καλύτερα δικοί μας καθηγητές παρά Τούρκοι. Παραέξω γνώριζε τον εχθρό από πρώτο χέρι. Άλλο πράμα να διαβάζεις τους Γκρίζους Λύκους στο πρωτότυπο και άλλο από μετάφραση και άλλο να έχεις τις τουρκικές εφημερίδες επιλεκτικά μεταφραζόμενες υπέρ της “φιλίας”…

Απάντηση:

Όπως και στην προηγούμενη, σχετικά με την καθ’ αυτό εισαγωγή της τουρκικής γλώσσας δεν διαφωνούμε.

Αλλά η εισαγωγή των τουρκικών αυτή την στιγμή στα ελληνικά Γυμνασία ποιο πραγματικό σκοπό έχει; Άλλωστε η ίδια η “Εφημερίδα της Κυβερνήσεως” το γράφει. Δεν είναι “για να γνωρίσουμε τον εχθρό μας” που θα μαθαίνουμε πλέον την γλώσσα του (μακάρι να ήταν γι’ αυτό) αλλά για “να γνωρίσουμε μια χώρα, την Τουρκία”. Και σε ρωτώ αγαπητέ φίλε: Από όλες τις χώρες του κόσμου γιατί να γνωρίσουμε αυτή την στιγμή και με αυτές τις πολιτικοεθνικές συνθήκες συγκεκριμένα την Τουρκία; Γιατί να μάθουμε την γλώσσα και τον πολιτισμό της Τουρκίας την ίδια στιγμή που στην ελληνική τηλεόραση παίζουν σήριαλ και ταινίες ελληνοτουρκικής φιλίας, στήνονται “ριάλιτι” παιγνίδια με Τούρκους παίχτες, ο Αρχηγός του ΓΕΕΘΑ μας Ναύαρχος Χηνοφώτης (για φαντάσου!) αναφωνεί “Σαόλ Ασκέρ” (”Ζήτω ο Στρατός”) στα παρατεταγμένα Μεχμετζίκ του Αττίλα που του απέδιδαν τιμές στην Άγκυρα. Και την ίδια στιγμή που οι Τούρκοι επιμένουν στο Σχέδιο Ανάν ενώ μια νέα διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού είναι στα σκαριά, το Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων αναθεωρεί τα σχολικά βιβλία για να μην “προάγουμε το μίσος” και στην Κύπρο το ΑΚΕΛ συναντάται με τους αξιωματούχους του κατοχικού Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος του Ταλάτ για αναθεώρηση και των ελληνοκυπριακών βιβλίων ιστορίας. Την ίδια στιγμή που οι Τούρκοι έχουν οικιοποιηθεί την ιστορία και τον πολιτισμό όλων των μικρασιατικών λαών και εθνών.

Καλή ιδέα να μάθουμε τουρκικά, ΔΕΝ διαφωνώ. Αλλά στα σωστά πλαίσια και με σεβασμό στον πραγματικό πολιτισμό και προπάντων στην Ιστορία. Να’σαι καλα!

Ο υφυπουργός διέταξε και αποφάσισε ότι η τουρκική γλώσσα είναι πολιτισμός. Άρα είναι πολιτισμός, πάει και τέλειωσε. Όχι αρχαία ελληνικά τώρα, ευρωπαϊκές γλώσσες και άλλες ντεμοντέ μπαρούφες… Στο κάτω κάτω, βλέπουμε και ελληνοτουρκικά σήριαλ αγάπης τώρα, βλέπουμε και Fame Story, πρέπει να καταλάβουμε τι μας λέει και ο Onur…

• Εφημερίς της Κυβερνήσεως της Ελληνικής Δημοκρατίας: Αρ. Φύλλου 867, 10 Ιουλίου 2006 - Το επίσημο φύλλος της εφημερίδας της κυβερνήσεως όπου ο Υφυπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Γεώργιος Καλός αποφασίζει να εισάξει την τουρκική γλώσσα στα ελληνικά Γυμνάσια!!! - Διαβάστε το και φρίξετε! Μας προετοιμάζουν για μια εθνικοπολιτισμική άλωση άνευ προηγουμένου. Οι εξελίξεις ξεπερνούν και την πιο νοσηρή μας φαντασία. 

Και όπως σχολίασε ένας καλός φίλος της “Ν.Α”:

Φιλε Λαμπρο γεια σου.
Προσφατα διαβασα για το οτι απο το νεο σχολικο ετος 2006-2007 τα τουρκικα θα διδασκονται στο γυμνασιο.
Πηγαινε στην παραπανω συνδεση, σελιδα 18 στο τελος και κοιτα τι λενε οι βρωμιαρηδες για    ‘’δεξιοτητες κλειδια που πρεπει να κατεχουν οι μαθητες για να επικοινωνουν και να συνδιαλλασσονται σε μια ενωμενη και πολυπολιτισμικη-πολυγλωσικη Ευρωπη.”   Παγκοσμιοποιηση ?  Μπααα.  Και στο κατω-κατω της γραφης γιατι τουρκικα ρε ιουδες και οχι Ιταλικα, Γερμανικα, Κινεζικα?  Προετοιμαζουν το εδαφος για κατι?  Οταν μπει η τουρκια στην ΕΕ (θα μπει 100%)  δεν θα γεμισει η Βορεια Ελλαδα τουρκους?  Επειδη καταγομαι απο χωριο της Καβαλας και μεγαλωσα Αλεξανδρουπολη ποναει ακομη πιο πολυ.    
Εδω εισαι και θα το δεις, πολυ συντομα θα σταματησουν να διδασκουν και Ελληνικη ιστορια γιατι τους προσβαλει.
Συνεχισε τον Αγωνα σου και την αφυπνιση.  Να’σαι καλα και τα ξαναλεμε.

Εμείς θα σχολιάσουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από την επίσημη “Εφημερίδα της Κυβερνήσεως”:

Σε ποιον ακριβώς πολιτισμό θα συμμετέχουμε “ενεργά”; Στον πολιτισμό του Τζένγκις Χαν, του Ταμερλάνου ή του Αττίλα; Θα μάθουμε για τα υπέροχα πολιτιστικά μνημεία των Τούρκων που δεν είναι άλλα από τα ερείπια προηγούμενων πολιτισμών; Θα μάθουμε να “συμμετέχουμε ενεργά” και εμείς σε αλώσεις, δηώσεις, βιασμούς, σκοτωμούς, σφαγές, δολοφονίες, προβοκάτσιες, πογκρόμ, εισβολές, γενοκτονίες, εθνοκαθάρσεις, πολιτισμικές αλλοιώσεις και άλλα τινά; Δεν λέμε ότι όλοι οι Τούρκοι έχουν τα παραπάνω χαρακτηριστικά, δεν είμαστε ρατσιστές, αλλά ως έθνος δυστυχώς δεν έχουν να παρουσιάσουν οτιδήποτε αξιόλογο που να είναι αποδεκτό ως “πολιτισμός” τόσο από τους Δυτικούς, όσο και από τους Ανατολίτες. Χαθήκανε άλλοι πολιτισμοί στην “πολυπολιτισμική κοινωνία”;

Σχετικά με τα σημεία 2 και 3: Για να σκεφτώ… Το μόνο που μου έρχεται στον νου είναι οι λέξεις “γιαούρτι” και “πούστης“… Με το συμπάθειο (πάντα)…

Σχετικά με το σημείο 4: Παράδειγμα ”κοινών παραμυθιών“: Οι Γενοκτονίες Ποντίων και Αρμενίων… Παραμύθι ήταν βρε!

Σχετικά με το σημείο 5:
Στα ελληνικά η εθνοκτονίες Αρμενίων και Ποντίων ονομάζονται “Γενοκτονίες“. Στα τουρκικά “Εθνική Ολοκλήρωση“.
Στα ελληνικά το 1974 ονομάζεται “εισβολή“. Στα τουρκικά “ειρηνευτική επιχειρήση“.
Στα ελληνικά το παράνομο μόρφωμα του κυπριακού βορρά ονομάζεται “ψευδοκράτος“. Στα τουρκικά “Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου“.
Στα ελληνικά το κυπριακό κράτος ονομάζεται “Κυπριακή Δημοκρατία“. Στα τουρκικά “ελληνοκυπριακή διοίκηση“.
 
Όσο για το σημείο 6: Το “Καρά-αμάν-αλής” είναι καλό παράδειγμα;

Θέλετε και άλλα πάνσοφοι φωστήρες του Υπουργείου Αντεθνικής Παιδείας;

Δεν θα ξαναχρειαστούμε μεταφραστή για να μάθουμε τι μας λέει ο, συμπαθητικός κατά τ’ άλλα, Onur…