Loading ...
• Φιλελεύθερος: Μια άγνωστη ιστορία γραμμένη με αίμα - Βρέθηκε ύστερα από 32 χρόνια η σημαία των πολεμιστών του Κάστρου της Κερύνειας - του Ανδρέα Μανώλη, 10 Απριλίου 2006
ΚΥΡΙΑΚΗ 21 Ιουλίου 1974, την επομένη της τουρκικής εισβολής και στο κάστρο της Κερύνειας, βρίσκονται αποκλεισμένοι καμιά σαρανταριά Ελληνοκύπριοι ναύτες και στρατιώτες. Γύρω στο μεσημέρι, πλησιάζουν το κάστρο τρία άρματα μεταφοράς προσωπικού «Μ113» με διακριτικά της Εθνοφρουράς. Οι στρατιώτες και οι ναύτες τα αντικρίζουν με ζητωκραυγές, και τρεις από αυτούς, σπεύδουν να τα υποδεχθούν με αισθήματα ενθουσιασμού. Οι άλλοι φαντάροι παρακολουθούν από τις πολεμίστρες του Κάστρου, και ένας από αυτούς κρατά την ελληνική σημαία και φωνάζει κάτω χωρίς να λάβει απάντηση.
Μέσα στα άρματα δεν βρίσκονταν σύντροφοι αλλά εχθροί, που όπλισαν το πενηντάρι και έβαλαν στο ψαχνό. Αρχισε μάχη. Οι εισβολείς κτυπούν με βαρέα όπλα και οι ελεύθεροι πολιορκημένοι, αμύνονται με τα πενιχρά μέσα που διαθέτουν. Ενας από αυτούς, που μιλούσε λίγα τούρκικα, κατέβηκε στους χαμηλούς πύργους του κάστρου και φώναξε στους Τούρκους που επάνδρωναν το άρμα. Οι τελευταίοι άνοιξαν την πίσω πόρτα, από την οποία ο φαντάρος έριξε χειροβομβίδες και τους εξόντωσε. Ακολούθησε σύγχυση, γεγονός που επέτρεψε στην πρώτη ομάδα των αποκλεισμένων να αποδράσουν. Η δεύτερη ομάδα απέδρασε την επομένη από τη θάλασσα. Η ιστορία που φέρνει σήμερα στο φως ο «Φ», γράφτηκε με αίμα, αλλά ποτέ δεν έγινε γνωστή.
Πριν λίγες μέρες, ένας Τουρκοκύπριος πήγε στο οδόφραγμα του Αγίου Δομετίου και ζήτησε να δει τον επικεφαλής αξιωματικό της Αστυνομίας. Του έδωσε μια πλαστική τσάντα που είχε μέσα μια σημαία. «Αυτή η σημαία είναι δική σας», του είπε. Διακρίνονται οι τρύπες από τα βόλια, ένα μικρό κείμενο στα τούρκικα γραμμένο με μελάνι και ημερομηνία 7-74. Ηταν η σημαία που κρατούσε ο φαντάρος, στο Κάστρο της Κερύνειας. Και μια λεπτομέρεια: Δύο από τους τρεις φαντάρους που έσπευσαν να υποδεχθούν τα άρματα, ακόμη αγνοούνται.
Γεννήθηκε στα Μούγλα της Μικράς Ασίας το 1849 πέθανε το 1936 στο Μόντε Κάρλο . Η οικογένεια του φτωχή αστική οικογένεια των Μούγλων της Μ. Ασίας, το πραγματικό του όνομα ήταν: Ζαχαριάδης Ζαχαρίας Βασίλειος, έκανε σύντομες σπουδές στην Αγγλική σχολή της Κωνσταντινούπολης και μετά από παραμονή του στην στη Ρωσία άλλαξε το όνομα του σε Ζαχάρωφ, ασχολήθηκε κατ’ αρχάς με το εμπόριο υφασμάτων σαν υπάλληλος του θείου στην Κωνσταντινούπολη και συνέταιρός του αργότερα, με τον οποίο γρήγορα ήρθε σε σύγκρουση ο οποίος τον κατηγόρησε για κατάχρηση, αλλά απαλλάχτηκε από την κατηγορία.
εγκαίρως, και να μη γίνει προμηθευτής οπλικών συστημάτων σε ένα τουλάχιστον των εμπολέμων, μερικές φορές δε και των δύο. Έτσι ήταν ο κύριος προμηθευτής όπλων στους Βαλκανικούς πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον πόλεμο των Μπόερς και τον Ισπανοαμερικάνικο πόλεμο και γενικά σε όποια σύγκρουση γίνηκε στον πλανήτη υπήρξε ο κατ’ εξοχήν προμηθευτής όπλων.
Το επιχειρηματικό δαιμόνιο της Ελληνικής φυλής το προσκύνησαν οι ισχυροί του κόσμου, 298 παράσημα ήταν η συγκομιδή του από την διεθνή ενασχόληση του. Στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο είχε την θέση του ανεπίσημου συμβούλου του Βρετανού πρωθυπουργού Λόυντ, το 1918 τιμήθηκε από τον Βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιο Ε με το Μεγαλόσταυρο του Λουτρού και το 1919 με τον τίτλο του 
Ο Σερ Βασιλ Ζαχάρωφ αν και είχε πάρει ήδη την Γαλική υπηκοότητα από το 1913, δεν ξεχνούσε ότι ήταν Έλληνας και φυσικά σαν Μικρασιάτης ήταν και Βενιζελικός, ταυτίστηκε λοιπόν με τον εθνάρχη, ήρθε σε επαφή μαζί του μέσω «κάποιου Αβέρωφ» όπως διαβάζουμε σε Γαλλικά αρχεία της εποχής, τόσο μεγάλος ήταν που ο πολύς Αβέρωφ ήταν «κάποιος», και έκτοτε λόγω της σπουδαίας θέσης του βοήθησε την εθνική προσπάθεια 1909-1922. Από την θέση του συμβούλου του πρωθυπουργού Λόυντ μεσολάβησε ανάμεσα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και την Αγγλική Κυβέρνηση για την ικανοποίηση των εθνικών επιδιώξεων. Εφοδίασε τον στρατό της Ελλάδος με οπλισμό και σπατάλησε το μισό της τεραστίας περιουσίας του για να βοηθήσει την απελευθέρωση της Μικρασιατικής πατρίδας. Ανεκτίμητη η συμβολή του στην επίτευξη των εθνικών δικαίων. Τόσο πολύ πικράθηκε με την Μικρασιατική καταστροφή που το 1922 εγκατέλειψε το εμπόριο όπλων και ασχολήθηκε με άλλες επιχειρήσεις.
Μετά το 1922 πικραμένος για την απώλεια των πατρώων εδαφών της ανατολής έπαψε οριστικά να ασχολείται με την πολεμική βιομηχανία. Επιδόθηκε με την διύλιση πετρελαίου και την εκμετάλλευση του Καζίνου του Μόντε Κάρλο το οποίο και αγόρασε..
• Typos: 
Δυο μόλις χρόνια από το κρίσιμο δημοψήφισμα του 2004, ο λαός δεν φαίνεται να ξέχασε τον εφιάλτη. Αυτό φέρεται να δηλώνουν οι πάντες. Άλλο όμως τα λόγια, κι άλλο οι πράξεις. Με βάση τις δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, η πλειοψηφία των πολιτών δεν σκοπεύει να δώσει συνέχεια στον πατριωτισμό που εξέπεμψε με την ετυμηγορία του στο δημοψήφισμα. Τα κόμματα που στηρίζουν την λύση με βάση το σχέδιο Ανάν (κυρίως ΔΗ.ΣΥ. και Α.Κ.Ε.Λ.), διατηρούν τα ψηλά ποσοστά τους. Με βάση τα ευρήματα αυτών των δημοσκοπήσεων, φαίνεται ότι για τους Έλληνες της Κύπρου, το πάθημα δεν έγινε μάθημα.
Μανθάνω εκ των καταχωρήσεων του χωροδεσπότου μου ότι η Κυπριακή Δημοκρατία βρίσκεται ξανά σε κίνδυνο. Η διχοτόμηση είναι προ των πυλών και ο κίνδυνος μη αναγνώρισης της Κυπριακής κυβέρνησης επερχόμενος. Η λύση; Μα τι άλλο από την ανεύ όρων αποδοχή μιας νεκρανάστασης του σχεδίου Ανάν. Αλλιώς ο ουρανός θα πέσει στα κεφάλια μας. Όπως έπεσε όλες τις προηγούμενες φορές μου Ελλάδα και Κύπρος δεν έδειξαν υποχωρητικότητα και δεν έπεσε όλες τις φορές που έδειξαν υποχωρητικότητα.