του Ξενοφώντα Βουρλιώτη,
χριστιανού βαπτισμένου
Κάποτε το Μάη του 68, στο Παρίσι, ο μακαρίτης Κορνήλιος Καστοριάδης, έχοντας απαυδήσει από το αδιέξοδο του δυτικού πολιτισμού και το ατελέσφορο του υπαρξισμού, προτείνει τη σύγκρουση. Φτιάχνει λοιπόν, και εν πολλοίς σ’ αυτήν οφείλεται η σύγκρουση του Μάη του 68, την ομάδα του, επαναστατική με ή χωρίς εισαγωγικά, «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», με πρόθεση να ξυπνήσει πια την αστική τάξη και τον κόσμο γενικότερα, ν’ αλλάξει προσανατολισμό και να προσπαθήσει να δει τον κόσμο με τα μάτια ενός επίγειου στρατευμένου «εμείς», προσδοκώντας ενδεχομένως υποσυνείδητα τη δημιουργία του Παραδείσου επί της γης. Η προσπάθεια βέβαια αποτυγχάνει, όπως και των προ αυτού και το πρόβλημα φυσικά παραμένει, γιατί ουσιαστικά είναι συνυφασμένο με το πρόβλημα της Ιστορίας που για να λυθεί θα είναι σαν να έχει βρει κάποιος μαζί και το κλειδί της.
Δεκέμβρης 2005, Ρούστικα Ρεθύμνου Κρήτης. Δυο δυνάμεις ξανά συγκρούονται, ή μάλλον δυο γέρικες οντότητες, στάσεις ζωής, εκ των οποίων η πρώτη στον τίτλο μας, έχει δηλώσει και έχει πιστοποιήσει τουλάχιστον μες στην Ιστορία αναμφισβήτητα ότι έχει κομίσει κάτι νέο. Και αποτελεσματικό, και αν μη τι άλλο, όχι ρομαντικό όσο ο σοσιαλισμός που μας είχε προτείνει ο σεμνός και διακριτικός αδελφός μας Κορνήλιος Καστοριάδης τότε το 68.
Τι συνέβη όμως στα Ρούστικα; Ανήμερα των Χριστουγέννων, κοιμάται εν Κυρίω ο πολιός γέρων και νυν μακαριστός π. Ευμένιος Λαμπάκης ο και επονομαζόμενος και ο αγιορείτης της Κρήτης, έχοντας «κερδίσει» την εκτίμηση του ποιμνίου του ως Αγίου εν ζωή ακόμη, καθ’ όλη τη μακρά διάρκεια του ιστορικού του βίου. Ο Άγιος αυτός, όπως και κάθε Άγιος της Εκκλησίας μας, ως ενεργό πρόσωπο φανερωμένης θείας χάριτος, μπορούμε να πούμε ότι ανήκει σ’ Αυτήν την ίδια, την Εκκλησία, ως θεανθρώπινο ίδρυμα, όχι βεβαίως ως ένα σκεύος υλικό, πάνω στο οποίο κανείς δεν μπορεί φυσικά να ασκήσει εμπράγματο δικαίωμα, ούτε καν η Ίδια, αλλά ως σκεύος εκλογής. Απλώς το προφυλάσσει, διατηρώντας το, παραμένοντας σ’ Αυτήν ως ευλογία, αυτού που πλέον μόνον υπολείπεται ως αγίου υπολείπου και μαρτυρία μιας αγίας βιωτής, και γι αυτό τιμωμένου με την ύψιστη δυνατή τιμή από το σύνολον της οικογενείας Της, - δηλαδή όλων ημών, η οποία εν τέλει, όπως είπαμε, πάλι επιστρέφει στο Λαό του Θεού ως ευλογία. Όχι, ποτέ, δεν μπορεί ένας γέρων να είναι πιθανόν προϊόν υλικής απολαβής ενός λαού γαλουχημένου στην πολιτική εξαπάτηση, την πολιτική διεκδίκηση παντίοις τρόποις, την απαίτηση και την επιβολή επίγειων κοινωνικών απαιτήσεων με λογικές αίσχιστης πολιτικής ευτέλειας και συμπεριφοράς. Αυτή η δωρεάν κοινωνική αντιπαροχή, όποια και εάν είναι και όπως κι αν λογίζεται από τους εμπνευστές της, δεν μπορεί να χαϊδολογήσει τ’ αυτιά μερικών ή να νανουρίσει τις συνειδήσεις των, υπό το πρόσχημα βέβαια οποιουδήποτε αδήριτου συναισθηματικού ψυχοστραγγαλισμού που μπορεί βεβαίως να αισθάνονται, ασχέτως του πόσο και εάν καθόλου έδειξαν ποτέ το ενδιαφέρον τους όσο ο μακαριστός ζούσε.
Τι συνέβη;
Ο γέρων, ή μάλλον το σεπτόν σκήνωμα του αγίου γέροντος κοινώς απήχθη, εκλάπη. Βιαίως, άμα τη ολοκληρώσει της επιγείου νεκρωσίμου ακολουθίας. Παρόντων επτά Αρχιερέων, τοποτηρούντων κυριολεκτικά εις τόπον και θέσιν Χριστού. Αυτοί, που στο όνομα, το προσωπικό των, γίνεται, συντελείται η προσφορά των τιμίων δώρων, δηλαδή, συντελείται, ολοκληρώνεται αυτό τούτο το μυστήριο της υπαρκτικής υποστάσεως της Εκκλησίας μας, δηλαδή, ο ίδιος ο Χριστός, αγνοούνται. Διότι κομίζουν πανάρχαιο πολιτισμό αιώνων. Από καταβολής Εκκλησίας. Που λέει ότι όλοι είμαστε πρόσωπα, ότι αξίζουμε σεβασμού, και γι αυτό έχομε προηγουμένως, υποτίθεται, αποκαλύψει τα όρια. Άνθρωπος χωρίς όρια ίσον βάρβαρος. Και τούτο επιβεβαιώνεται ανά πάσα στιγμή.
Από πού να πρωτοξεκινήσουμε;
Από το ότι η ανάδελφος πολιτεία ζητάει δια της εντεταλμένης δικαστικής εκπροσώπου βεβαίωση του αδηρίτου και αυτονοήτου, ότι δηλαδή ένας μοναχός ή πες καλύτερα ένα τσουβάλι κόκκαλα, ανήκει, (απ’ όταν απετάξατο τον κόσμον για να τον ξαναγαπήσει), αποκλειστικά στη σκήτη του; Για απλούστατους λόγους, όπως το ότι αυτόν που απεκαθάρθη δεν τον ξαναρίχνεις ποτέ πάλι εκεί απ’ όπου ο ίδιος διάλεξε να φύγει μακριά. Είναι σαν να ζητάμε εμείς οι χριστιανοί, σαν τους τούρκους, να αποδείξει ο Οικουμενικός Πατριάρχης από πού αρύεται την Οικουμενικότητά του Αυτός ο Ένας. Αν είμαστε ακόμη χριστιανοί;!… (Καλό είναι να ξανασκεφτεί κανείς εδώ, ποιος τελικά είναι ο κερδισμένος από τον ιταμό εναγκαλισμό της Εκκλησίας από το θεόσεπτο κράτος μας). Κι εδώ τίθεται πάλι ένα άλλο υποερώτημα: Γιατί η Εκκλησία πρέπει πάντα να αποδεικνύει το αυτονόητο, ότι ας πούμε είναι νύχτα; Δε φαίνεται; Ως εκ τούτου η υπάρχουσα κατά τα τεκταινόμενα αστυνομία εκπροσώπησε τη διοίκηση υπό την ιδιότητά της ως τροχαίας και μόνον. Γιατί απορείτε;!… Λογικό δεν είναι;!…
Πάμε παρακάτω.
Το κείμενο. Η «παραγγελία» όπως την είπαν, και μάλιστα «πατερική», - άκουσον, άκουσον!… - γιατί δεν ετόλμησαν να την πουν και διαθήκη. Πώς; Ούτε καν κατά τον αστικό κώδικα που επικαλούνται, δεν μπορεί να είναι! Δακτυλόγραφο, χωρίς ημερομηνία(;), χωρίς μάρτυρες, με μια υπογραφή, που στα όρια του συνεπούς επιστημονικού ελέγχου, ίσως να ήταν ενδιαφέρον να δούμε τι πραγματικά προκύπτει. Πότε συνετάχθη και εάν υπαγορεύθη, και από ποιόν; Και σε τι κλινική κατάσταση βρισκόταν ο γέρων να αντιληφθεί περί τίνος πρόκειτο. Όμως, ο υπογράφων μπορεί να δεχθεί τα πάντα ως εκ φύσεως καλόπιστος. Ερώτηση: Το, όσο γίνεται ακόμη «ορθόδοξο» μυαλό μας, - και όχι τόσο ευσεβιστικό ελπίζω - μπορεί τελικά να διερωτηθεί μήπως υπάρχει τελικά και στο γέροντα Ευμένιο περιθώριο φανερώσεως εκ μέρους του μιας «ιεράς παρακοής» του όρκου του ως μοναχού, που απαντάται εξάλλου και αλλαχού στο αγιολόγιό μας;
Τα των απτομένων
Είδε ο κρητικός Λαός του Θεού, και δυστυχώς όλος ο εκκλησιαστικός Λαός της ελλαδικής ενδοχώρας τις γνωστές σκηνές βίας, προπηλακισμού του οικείου, εντεταλ¬μένου και συνοδικώς εκλεγμένου Αρχιερέως και Μητροπολίτου, του Ρεθύμνης και Αυλοποτά¬μου, και νοθείας των αυτονοήτων εντυπώσεων του Λαού του Θεού, από ανθρώπους που ενδεχομένως όραμα τιμής του αγαθού γέροντος μπορεί να έχουν να τον μετατρέψουν, - για πολλούς του είδους, - σε κάτι αντίστοιχο με την «αγία» Αθανασία του Αιγάλεω ή το νερό του Καματερού. Ήδη αρχίσανε να διαρρέουνε και ευσεβείς ιστοριούλες περί αποχής εκ του θηλασμού του γέροντος, εν ηλικία νηπίου. Μα τι ωραίες ιστορίες για νήπια!… Μα δεν καταλαβαίνουν αυτοί οι απλοϊκοί άνθρω¬ποι που τα λένε, ότι με επαρχιώτικες μεθόδους ανέστιων τηλεσταθμών, έτσι «ξεγιβεν¬τί¬¬ζουν», όπως λένε εδώ στην Κρήτη, τον Άγιο;!… Και που βέβαια, Άγιος μπορεί να είναι αυτός, και δεν τον πιάνουν τα βόλια τους,… αλλά όποιοι τα λένε και τα κάνου¬νε, εκτίθενται ανεπανορθώτως;!… Δεν υπάρχει κάποιος στοιχειωδώς, υποτυ¬πω¬δώς μορφωμένος να τους συμμαζέψει;!… Για καλό δικό τους δηλαδή!… Κανένα νέο παιδί, που πάει σχολείο και που μπορεί να ντρέπεται;!… Τόσο δηλαδή είδος εν ανεπαρκεία είναι στην Κρήτη η ντροπή, δε λέω η αυτογνωσία!…
Αγαπητοί αναγνώστες, πιάσανε, χτυπήσανε στο στήθος το Δεσπότη σας! Δημαρχίσκοι χτυπήσανε έντιμο επίσκοπο φωνάζοντάς του «ντροπή»! Για ποιο πράγμα;!… Επειδή αντέστη στο «δια βοής», εκείνος ο εκλεγμένος δια συνόδου; Σπάσανε τη μεταλλική πόρτα του περιβόλου δια της πιέσεως των όγκων και των αναίτιων βαρών των κατάντι του εντίμου λογικού σώματος του επισκόπου των! Ηρπάχθη η ράβδος του η ποιμαντορική, επετάχθη από κακογραία κατά άλλου ιερωμένου και μετά, παραδίπλα, ως άχρηστη στα σκουπίδια. Ναι, από Ρωμιούς, Θεέ μου! Μήγαρις Τούρκους;!… Δεν τα αναφέρει στην ανακοίνωσή της η Ιερά Μητρό¬πολη Ρ. και Α. Από σεμνότητα και ήθος για τον ιεράρχη της. Γιατί, κύριοι, ο Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Άνθιμος έσωζε για άλλη μια φορά, δια του υλικού σώματός του, το ήθος και την τιμή του Σώματος της Κρητικής Εκκλησίας, που ανήκει στο κλίμα του ιερού και σεπτού μας Πατριαρχείου, του Οικουμενικού!… Πρέπει να ντρέπονται τον Πατριάρχη αυτοί που τα έκαναν!… Πρέπει να ζητήσουν το έλεος και τη συγχώρησή του για την αυθάδεια και την αναίδειά τους που, ανεπιγνώστως, θέλουμε όλοι να πιστεύουμε, εξέθεσαν εαυτούς και αλλήλους, δίνοντας συγχρό¬νως τροφή σε ανθρωπίσκους - θεσμούς - τρωκτικά της καθημερινής μαζικής αποβλάκω¬σης!… Να γελούν εις βάρος της ποίμνης του Θεού, και γιατί;!… Μήπως έχετε κανένα παράπονο από τους ιεράρχες της Κρήτης;!… Μήπως μοιάζουν στο παραμικρό με την πλειονότητα της ελλαδικής παροικίας;!… Δόξα τω Θεώ, εμείς δεν ανήκουμε ακόμη σώοι και αβλαβείς στο ιερό, μεγά¬λο μας Οικουμενικό Πατριαρχείο, το εν διωγμοίς διωκόμενο και εισέτι υφιστά¬μενο;!… Γιατί, και προς τι, όλοι αυτοί οι αναίτιοι προπηλακισμοί κατά της ίδιας της Μάνας μας;!… Κι αν έχουμε μήπως κανένα παράπονο, μερικοί από μας, κατά του ράσου μας, μπορεί κανείς να τους μεμφθεί για τις ίδιες βρωμιές και το ξεσάλωμα της ελλαδικής επαρχιακής παρακμής;!… Στο κάτω - κάτω της Γραφής δεν είναι οι ίδιοι σαρξ εκ της σαρκός μας και οστούν εκ των οστέων μας;!… Ό, τι και να σημαίνει αυτό;!… Ακόμη αυτός ο τόπος βγάζει άνδρες ρωμαλέους, δωρικούς, δόξα τω Θεώ!… Και ο Μητροπολίτης Άνθιμος το έδειξε, ενστερνιζόμενος και υπακούοντας στην αρχαία, ιωνική του ρίζα. Δόξα τω Θεώ! Και μη προς Θεού, μας πει κανείς ρομαντικούς, ανθρώπους σαν και μας!… Όχι! Ζούμε και υπομένουμε και υπάρχουμε κι είμαστε πολλοί, πάρα πολλοί,… που πονούμε και τον τόπο μας και την Εκκλησία μας, και δεν αντέχουμε άλλο να βλέπουμε τέτοιας λογής «αβλεψίες», εναντίον του ίδιου μας του κορμιού. Αρρωσταίνουμε να τα βλέπουμε, μα το Θεό,… ειλικρινά!… Να τα ζούμε όλ’ αυτά!
Εύχομαι ο παμμακάριστος Θεός, που τα βλέπει όλ’ αυτά, να φωτίζει την Αγία Επαρχιακή μας Σύνοδο, να μας αντέχει και να μας νουθετεί!… Και με όλο το σεβασμό,… παράκληση: Να μας δείχνει πότε – πότε ότι τραβάει και κανένα αυτί κανενός! Θα το αξίζει, είμαστε σίγουροι!… Το αντέχουμε!… Γιατί είμαστε πάντα, πρώτ’ απ’ όλα… δόξα τω Θεώ,… βαφτισμένοι Χριστιανοί!…
Loading ...
