Φανούλλα Αργυρού
Ερευνήτρια - Συγγραφέας, Λονδίνο
22 Δεκεμβρίου 2008
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
http://www.NoitikiAntistasis.com

Απεβίωσε τελικά ο τέως Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος. Στο καλό κ. Παπαδόπουλε και να είσαι σίγουρος ότι ο λαός αυτός, ο Ελληνικός λαός όπου και να βρίσκεται, είτε στην ημέτερη σου πατρίδα Κύπρο, την μητροπολιτική Ελλάδα είτε στην αποδημία απανταχού στον κόσμο τούτο, σε έχει τοποθετήσει στην καρδιά του και σε εξέχουσα θέση στην “ασυγχρόνιστη” και ανόθευτη Ιστορία του. Ως ένα πραγματικό αγωνιστή της Ελευθερίας του από κάθε δυνάστη και εισβολέα.

Ξεκίνησες την υπεράσπιση της πατρίδας σου με την συμμετοχή σου στον γνήσιο εκείνο αγώνα των αμούστακων νεαρών του αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59 με αρχηγούς τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και Γεώργιο Γρίβα Διγενή, εναντίον της βρετανικής αποικιοκρατίας και υπέρ της Ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα. Απέρριψες το βρετανο-τουρκικό κατασκεύασμα των Σερ Χιού Φούτ/Νιχάτ Ερίμ, μετέπειτα γνωστό ως το τριχοτομικό “Σχέδιο Μακμίλλαν” και επιβληθέν τελικά ως “Συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου”. Κάτι που δεν σου συγχώρησαν τόσο οι ακραίοι Τουρκοκύπριοι και οπαδοί της ΤΜΤ της τουρκικής μειονότητας του 18% και η ΄Αγκυρα, όσο και οι ίδιοι οι Βρετανοί αποικιοκράτες και συνοδοιπόροι…

Ειδικά με την απόφασή σου να διεκδικήσεις την Προεδρία της Δημοκρατίας, το μίσος τους αναπτερώθηκε και ξεχαρβαλώθηκε επιστρατεύοντας και ανεκδιήγητους και ανεμοδείκτες δημοσιογράφους ξένους και δικούς μας στην λασπολογία και προσπάθεια ανατροπής της ανάδειξής σου στην Προεδρία.

Τελικά ο λαός σε εξέλεξε Πρόεδρο. Έκανες ασφαλώς λάθη. Λάθη για τα οποία επικρίθηκες κάποτε δίκαια κάποτε υπερβολικά. Όμως, τελικά φάνηκες άξιος έναντι αυτού του πολυβασανισμένου νησιού και αιμορραγούσας γής μας, του αιματοβαμμένου Πενταδάκτυλου μας, και παρόλον ότι είπες ότι τα βέτο δεν είναι για τους μικρούς φάνηκες πολύ μεγάλος. Αξίωσες ο λαός αυτός να φανεί πολύ μεγαλύτερος έναντι όλων των ευρωπαίων του εταίρων όπου και τον έκανες μέλος. Είπες ΟΧΙ στο ξεπούλημα του.

Κάλεσες το λαό μας να κλείσει τα αυτιά του σ΄όλους τους κράχτες της υποδούλωσης και της ταπείνωσης, του εξευτελισμού και της διάλυσης, της τουρκοποίησης ολόκληρης της πατρίδας μας. Τον κάλεσες  να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να παραμερίσει τα πάντα και τους πάντες δικούς μας και ξένους, Σαμαρίτες και Ιούδες και να πεί το υπερήφανο ΟΧΙ. Και παρόλον ότι ο λαός είχε ήδη αποφασίσει πριν το διάγγελμά σου, το δικό σου κάλεσμα τον ενίσχυσε ψυχικά να το πει με τόλμη και θάρρος. Το ιστορικότατο πλέον, ΟΧΙ.

Ένα ΟΧΙ που κατέχει πλέον μια εξέχουσα θέση στην πραγματική και ανόθευτη Ελληνική μας Ιστορία.

Ένα ΟΧΙ που όντως έσωσε στην καταλληλότερη στιγμή, την αξιοπρέπεια και ύπαρξη του λαού μας, της πατρίδας μας και της συνείδησή μας.

Η παρακαταθήκη που μας άφησες είναι βαριά. Οφείλουμε όλοι να την εκτιμήσουμε και να την δικαιώσουμε. Αλλά πιο βαρύ είναι το βάρος της ευθύνης για την παρακαταθήκη αυτή που άφησες στους ώμους του νέου Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας κ. Δημήτρη Χριστόφια.  Ο οποίος καλείται να φανεί αντάξιος της παρακαταθήκης του ΟΧΙ και όχι της ρατσιστικής τουρκοβρετανικής διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας ή των δύο “constituent states”…

Παρόλον ότι και εσύ ο ίδιος βγήκες κάποιες φορές να επικαλεστείς ότι εσύ έδωσες τον περιβόητο διζωνικό χάρτη το 1977 και αρνήθηκες να δεχτείς τις θέσεις των προσφύγων Κερυνειωτών το 1977,  η πραγματικότητα είναι αλλιώς.

Δεν ήταν δική σου η αποδοχή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας στην Βιένη το 1975. Ετοίμασες τον χάρτη με το 20% που δεν έγινε δεκτός από τους κατακτητές εν πάση περιπτώσει, όμως, περιλαμβάνετο στα όσα ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος είχε στόχο να αποσύρει. Να εγκαταλείψει και να επαναφέρει το Κυπριακό στο προσκήνιο ως θέμα τουρκικής εισβολής και κατοχής. Ειρωνικά δεν πρόλαβε, πέθανε αμέσως μετά τις 20 Ιουλίου 1977… Όπως ακριβώς ειρωνικά έφυγες και εσύ στις 12 Δεκεμβρίου 2008…

Ως ένα ταπεινό μνημόσυνο στη μνήμη σου στις γραμμές αυτές θα ήθελα να προσθέσω και τούτο:
Σε μια συνεστίαση στο Λονδίνο την δεκαετία του 1990, όπου βρισκόμασταν στο ίδιο τραπέζι,  με ρώτησες σε κάποια στιγμή: «Τι γίνονται τα αρχεία κυρία Αργυρού, μήπως βρήκες τίποτα για μένα;» Και απάντησα: «Μέχρι σήμερα, όχι». Και με χαμόγελο συμπλήρωσες: «Σε διαβεβαιώ ούτε και θα βρείς».

Στο καλό Έλληνα του ΟΧΙ, ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει. Το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ θα σε συνοδεύει πάντοτε. Αιωνία σου η Μνήμη.
   

Επικήδειος από τον Δρα Βάσο Λυσσαρίδη στην κηδεία
του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου
Ιερός Ναός Αγίας Σοφίας
Στρόβολος, Λευκωσία
15 Δεκεμβρίου 2008

Ένας γενναίος έφυγε Όρθιος. Όρθιος στη ζωή και τον θάνατο. Όρθιος μπροστά στις απειλές και αντιξοότητες.

(Η ζωή εν τάφω)
Όμως η λεβεντιά δεν χωράει σ΄ένα φέρετρο
Ο θάνατος πισωγυρίζει αμήχανος
Όσοι έταξαν στη ζωή τους
να φυλάνε εθνικές αρχές
να απορρίπτουν πιέσεις και απειλές
Παραμένουν όρθιοι στη ζωή και τον θάνατο.

Μια μεγάλη προσωπικότητα που λάμπρυνε την πολιτική ζωή της πατρίδας μας, που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στα δρώμενα της Κύπρου, ο Πρόεδρος που πιστός στη λαϊκή εντολή απέρριψε εθνοκτόνα σχέδια, επαναλαμβάνοντας το διαχρονικό στην Ελληνική ιστορία ΟΧΙ, πέρασε το κατώφλι της αιωνιότητας.

Πέρασε το κατώφλι της ιστορίας. Και πέρασε με περγαμηνές αγώνων, θυσιών και προάσπισης αρχών.

Με εκκρεμή οράματα με ανεκπλήρωτες προσδοκίες, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι ο αγώνας στον οποίο αφιέρωσε τη ζωή του θα συνεχισθεί. Πως και νεκρός θα μαρτυρήσει τη δικαίωση.

Φίλε Τάσσο,

Ο λαός δεν σου παραχωρεί άδεια απουσίας ωσότου λεύτεροι σεριανίσουμε στα λεύτερα αγαπημένα τοπία.
Πικρός, μισεμός και πιο πικρός όταν στη πατρογονική ΄Ασσια φιμώνεται η αρχαία λαλιά και τα σκλαβωμένα χώματα ξεσηκώνονται.

Πικρή η σκλαβιά
Μην ακουμπήσεις σ΄ αυτό το
χώμα
Θα σ΄ αφανίσει η οργή του
Νερό απ΄ τη βρύση της
Λαπήθου μη γευτείς.
Πικρό αφιόνι
θα πικρολιώσει
τα πικραμένα σου σωθικά
Αέρα όταν φυσάει απ΄ τον βορρά.
μην ανασάνεις.
Θάναι στο λέω η τελευταία σου πνοή.
Ένα σου μένει.
Το χώμα ν΄ αναδέψεις
με τη δική σου οργή
και το βοριά στης λευτεριάς
την κολυμβήθρα να βαφτίσεις.
Τότε θα ζεις.

Όσο το συρματόπλεγμα της ντροπής θα διχοτομεί την αξιοπρέπεια και τα χώματα μας όσο η κατοχική σημαία θα συνοδεύει στον ξύπνιο τους εφιάλτες μας, έχοντας τώρα νικήσει τον θάνατο μαζί με την στρατιά των συναγωνιστών σου με τον Μακάριο σημαιοφόρο με τον Αυξεντίου, τον Μάτση, τον Παλληκαρίδη θα ανατρέψουμε το σκηνικό.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος έφυγε από τη ζωή για να παραμείνει ζωντανός στη μνήμη ενός ολόκληρου λαού.

Η Κύπρος θρηνεί ένα άξιον της πατρίδος τέκνον.

Και ο Ελληνισμός συμμετέχει στον θρήνο για την απώλεια.

Ο Ελληνισμός στο σύνολο του γιατί οι εθνικοί αγώνες αγνοούν ιδεολογικά σύνορα.

Η παρουσία εδώ του Πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Καραμανλή, του αρχηγού της αντιπολίτευσης κ. Παπανδρέου και της Υπουργού Εξωτερικών κας Μπακογιάννη μαρτυρούν του λόγου το αληθές.

Αυτή η οδυνηρή συγκυρία προσφέρει την ευκαιρία να αποστείλουμε από κοινού το μήνυμα ότι θα απορρίψουμε απορριφθέντα υπό του λαού σχέδια που εκκολάπτονται υπό νέα ονοματολογία και ότι θα σταθούμε ανάχωμα σε ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας a la carte με την κυνική απαίτηση μη συμμόρφωσης προς τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της και νομιμοποίηση κηδεμονικών δικαιωμάτων και στρατιωτικής παρουσίας, παρθενογένεσης δυο κρατών και συνεταιρισμού.

Φίλε Τάσσο,

Φεύγεις αφήνοντας αξιόλογη, ανεξίτηλη κληρονομιά.

Ο λαός θυμάται έντονα την τελευταία παρακαταθήκη σου στην κρίσιμη ώρα των αποφάσεων.

Σαφής η διαπίστωσή σου ότι «το σχέδιο Ανάν δεν καταλύει τη de facto διχοτόμηση, αλλά αντίθετα τη νομιμοποιεί και ότι υπάρχουν θέματα αρχών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου η «μέση λύση» δεν συνιστά τη σωστή απάντηση». Πρόσθετες: «Παρέλαβα κράτος με διεθνή αναγνώριση. Δεν θα παραδώσω κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου και σε αναζήτηση κηδεμόνων».

Αυτά δήλωνες στο δραματικό σου διάγγελμα, πληγωμένος από την παραγνώριση αρχών από εκείνους που ήσαν εντεταλμένοι για την υπεράσπιση τους. Με έντονα φορτισμένη λυγμική φωνή με τη συναίσθηση ότι στεκόσουν ανένδοτος προασπιστής των δικαιωμάτων του λαού μας και θεματοφύλακας της ιστορίας μας. Ο συναισθηματισμός ταιριάζει στον ειλικρινή.

Στέρεες οι εθνικές ρίζες με τις πολυχιλιόχρονες ελληνικές παραδόσεις. Στέρεη η προσωπική ιστορία.

Προδιαγεγραμμένη, σχεδόν νομοτελειακή η πορεία σου.

Αγωνιστής από την πρώτη νεανική ηλικία στην πρώτη γραμμή του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ όπου και σε πρωτοσυνάντησα.

Μαζί στο Λονδίνο στη δραματική σύσκεψη καταψηφίσαμε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Μακάριος στην πορεία αναγνωρίζοντας τις αρετές και ικανότητες σου σε διορίζει Υπουργό. Τον νεαρότερο Υπουργό της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αδέκαστος στην προάσπιση αξιών, έτοιμος για κατάθεση γνώμης και έτοιμος να προσαρμοσθεί έργοις.

Θάταν υποτιμητικό να αναλωθώ στην απαρίθμηση της πληθώρας πολιτικών και πολιτειακών αξιωμάτων στα οποία διέπρεψε και την τόσο αξιόλογη προσφορά του σ΄ όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Υπουργός σε διάφορα υπουργεία, διαπραγματευτής, εκπρόσωπος της Κύπρου στα διεθνή βήματα, Πρόεδρος της Βουλής, φυλακισθείς στο πραξικόπημα. Όμως δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πρωτοποριακή προσφορά του για την εδραίωση του πρώτου κοινωνικού κράτους στην Κύπρο.

Αρχή άνδρα δείκνυσι. Και το τελευταίο αξίωμα στην προεδρία του κράτους υπήρξε η κορωνίδα της προσφοράς του και η ανάδειξη της προσωπικότητας του.

Αφόρητες οι πιέσεις, ασφυκτικός ο κλοιός για εξαναγκασμό του λαού μας να προσυπογράψει σχέδια εθνικής ταπείνωσης και υπονομευτικά της εθνικής μας επιβίωσης.

Και τα πυρά εχθρικά και φίλια στρέφονταν προς τον εκλεγμένο πρόεδρο.

Κι εσύ, Τάσσο, φρουρός μιας άλλης μορφής Θερμοπυλών, παράμεινες πιστός τοις του λαού ρήμασι πειθόμενος γνωρίζοντας το τίμημα και έτοιμος να υποστείς τις συνέπειες.

Και ο αγώνας δεν αφορούσε μόνο την επιβίωση των Ελληνοκυπρίων αλλά και την ουσιαστική ακηδεμόνευτη πορεία των Τουρκοκυπρίων.

Γιατί πιστός στις εθνικές σου ρίζες υπήρξες και θερμός προασπιστής των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων με τη σωστή διαπίστωση ότι ειρήνη και πρόοδος μπορούν να διασφαλισθούν μόνο σε συνθήκες αλληλοσεβασμού.

Η ιστορία θα καθιερώσει τον ρόλο σου ως του Προέδρου που απέκρουσε τα απαράδεκτα σχέδια αλλά και διαφοροποίησε αποτελεσματικά το αρνητικό κλίμα που δημιούργησε το πλήρως δικαιολογημένο ΟΧΙ του λαού μας.

Και αυτό επετεύχθη όχι με προσαρμογή σε πιέσεις ή εγκατάλειψη αρχών αλλά με θρησκευτική προσήλωση στην προάσπιση της ετυμηγορίας του λαού.

Και αυτά χαρακτηρίσθηκαν ως απορριπτισμός.

Αν απορριπτισμός είναι η άρνηση της εθνικής αυτοκτονίας τότε ο τίτλος είναι άκρως τιμητικός.

Διάλεξες συνειδητά τον δρόμο του εθνικού Γολγοθά, γιατί γνώριζες πως μόνο με την ανάληψη ευθυνών χαράσσονται οι δρόμοι εθνικής σωτηρίας.

Στη ρήτρα ότι οι ιδέες δεν δολοφονούνται, προσθέτω: Όμως ούτε οι ιδεοφόροι πεθαίνουν.

Πεθαίνουν όσοι δεν αφήνουν κληρονομιά. Κι εσύ αφήνεις αξιόλογη κληρονομιά.

Τα μηνύματα είναι σαφή. Σεβόμαστε τα δικαιώματα όλων των λαών και όλων των ομάδων. Όμως απαιτούμε σεβασμό και στα δικά μας.

Είμαι βέβαιος ότι και από τον τάφο θα διαλαλείς ότι δεν θα δεχθούμε χωριστά κράτη και συνεταιρισμό που οδηγεί σε ένα πολυκηδεμονευόμενο συνομοσπονδιακό μόρφωμα.

Νάσαι βέβαιος ότι ο αγώνας θα συνεχισθεί.

Συμβιβασμός ναι. Αλλά σε πλαίσια αρχών που διαφυλάττουν την εθνική αξιοπρέπεια και επιβίωση. Μόνιμη κοινή μας γραμμή παραμένει μια λύση εναρμονισμένη με το διεθνές δίκαιο και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο που να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους, του χώρου, της οικονομίας, των θεσμών, θα απαλλάσσει από κηδεμονίες και ξένη στρατιωτική παρουσία και θα διασφαλίζει τις βασικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος όλων των προσφύγων για επάνοδο στις πατρογονικές εστίες και περιουσίες τους.

Αυτές υπήρξαν οι διακηρύξεις όλων προς τον λαό και ο λαός είναι φυσικό να απαιτεί προσήλωση στις δεσμεύσεις. Φεύγεις δικαιωμένος με σαφή εντολή στα παιδιά σου, στους δικούς σου και σ΄όλο τον λαό να μη παρεκκλίνουν από τη διακηρυγμένη πορεία που τώρα σφραγίζεται με τη δική σου βιολογική απουσία, όχι την πολιτική.

Σ΄ αυτόν τον ιερό χώρο ενώπιον του λαού και της ιστορίας δίνουμε την υπόσχεση ότι δεν θα παρεκκλίνουμε από αυτή την πορεία.

Η φωνή σου για απόρριψη απαράδεκτων σχεδίων θα είναι τώρα ακόμα πιο δυνατή, πιο καθολική, πιο αποδεκτή.

Για την οικογένεια σου θα είναι παρηγοριά ότι όλη η Κύπρος παραστέκεται στη θλίψη τους και ιδιαίτερα στη μεγάλη κυρία, τη Φωτεινή της αξιοπρέπειας και της προσφοράς.

Θα συνεχίσουμε όλοι μαζί. Και θα σ΄ έχουμε πάντα συντροφιά ως την δικαίωση.
Αυτή τη μοίρα όρισαν οι θεοί για τους διαχρονικούς αγωνιστές.

Μας είπαν:
Γιατί συνεχίζετε να αγωνίζεσθε
Αφού η μάχη έχει κριθεί;
Απαντήσαμε: Γιατί αν
δεν αγωνιζόμαστε
δεν θα υπάρξει άλλη μάχη.

Θ΄αγωνίζεσαι και μετά θάνατο
ο λαός δεν σου δίνει άδεια απουσίας.
Και ασφαλώς δεν έχεις καμιά πρόθεση απουσίας.

Όταν το βράδυ ο Ζέφυρος θα συνοδεύει
του Αίαντα το παράφωνο γέλιο
οταν τα κιονόκρανα της Σαλαμίνας
φοβισμένα
θα διηγούνται ψεύτικες ιστορίες
όταν οι μαινάδες θα ξεσχίζουν
τα ανύπαρκτα ιμάτια
εμείς μαζί σου
θα θυμίσουμε στους μόνιμους
και τους περαστικούς ότι
περπατούν στ΄αχνάρια του Ζήνωνα
Στην άκρη του Δαυλού ξεμπαρκάρουν
τριήρεις φορτωμένες οργή και ρυτίδες
ότι αυτά τα χώματα
φιλοξενούν το DNA του Ζήνωνα
του Κίμωνα, του Ρε, του Αυξεντίου

Φίλε,

ζωντανοί και νεκροί
θα κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα
Κάθε μάχη που χάνεται μήτρα της μάχης που έρχεται.
Κι οι μαχητές δρασκελούν τα σύνορα του Άδη.

Όταν ο ήλιος θα βηματίζει οργισμένος από τον Πενταδάκτυλο στη Λύση.
Όταν οι πρόσφυγες θα σέρνουν κουρασμένοι τα βήματα στο δικό μα πάντα ξένο σπίτι.
Όταν οι Άννες και οι Καϊάφες θα ετοιμάζουν σύγχρονες φυλακές με αόρατα μα φρικτά σίδερα.

Ο λαός θα θυμάται πως το όχι είναι οδυνηρό μα όχι θανάσιμο,
πως η λευτεριά ούτε δίνεται ούτε ταιριάζει στους γονατισμένους.

Τότε αγαπημένε φίλε οι νεκροί αναστηθήσονται
κι οι αληθινοί ζωντανοί θα βρεθούν και πάλι στο μετερίζι της ανθρωπιάς και της λευτεριάς.
Κι εσύ καρτεράς από τώρα αυτή την ώρα.

Το αιωνία η μνήμη σου δεν αντέχει.
Αιωνία θα είναι η μοίρα σου.  

Διαβάστε την τελευταία πολιτική διαθήκη
του Τάσσου στο ‘Κυπριακό Ποντίκι’ [05/12/2008]

Ο Ιάκωβος Κουμής γεννήθηκε στην Σωτήρα Αμμοχώστου, στις 17 Οκτωβρίου 1956. Παιδί φτωχής αγροτικής οικογένειας, ιδιαίτερα εργατικό και ανήσυχο, είναι ήδη 18 χρονών όταν η τουρκική εισβολή σκοτώνει τα όνειρα του νέου εφήβου, για ελεύθερη και δίκαιη κοινωνία.

Παίρνει μέρος σε αντικατοχικές κινητοποιήσεις και συμμετέχει ενεργά στην «Επιτροπή Αυτοδιάθεσης Κύπρου», μια δραστήρια και κομματικά ανέντακτη πολιτική πρωτοβουλία.

Το 1978 παντρεύεται την αγαπημένη του Μαρία Καίκκη, επίσης από την Σωτήρα. Οι πολιτικές του ανησυχίες τον οδηγούν στις Πολιτικές Επιστήμες και το 1980 εγγράφεται στο Πολιτικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Σεπτέμβριο του 1980, το νιόπαντρο ζευγάρι εγκαθίσταται στην Αθήνα και ο Ιάκωβος συμμετέχει ενεργά στις αντιϊμπεριαλιστικές κινητοποιήσεις. Είναι μόλις 6 χρόνια από την εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων στην Κύπρο και η τότε Ελληνική Κυβέρνηση του Γεώργιου Ράλλη, προκαλεί πολιτική κρίση, με την απόφασή της να επανεντάξει την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ. Η χώρα συγκλονίζεται από συνεχείς μαζικές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής.

Στις 16 Νοεμβρίου, ημέρα Κυριακή, παραμονή της Επετείου της Λαϊκής Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η Αθήνα δονείται από την μεγάλη αντινατοϊκή Πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία, με κύρια συνθήματα εναντίον της επανένταξης της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και κατά της Τουρκικής κατοχής της Κύπρου. Ο Ιάκωβος Κουμής συμμετέχει στην πορεία με τους συντρόφους του της «Επιτροπής Αυτοδιάθεσης Κύπρου». Στην Πλατεία Συντάγματος γίνεται θύμα άγριας επίθεσης των ΜΑΤ, η οποία τον αφήνει επί τόπου βαρειά τραυματισμένο. Τα όργανα της ΜΑΤ, λίγα λεπτά αργότερα, αφήνουν επί τόπου νεκρή την εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου.

Ο Ιάκωβος μεταφέρεται στο Λαϊκό Νοσοκομείο και το βράδυ της Κυριακής είναι ήδη κλινικά νεκρός. Την Κυριακή 23 Νοεμβρίου αφήνει την τελευταία του πνοή στο Λαϊκό. Την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου, η σωρός του μεταφέρεται στην γενέτειρά του, τη Σωτήρα, για λαϊκό προσκύνημα. Την Παρασκευή το πρωί 28 Νοεμβρίου, κηδεύεται. Την ίδια ώρα, μέσα σε μια φορτισμένη ατμόσφαιρα,  τελείται τρισάγιο στον Ιερό Ναό Φανερωμένης στη Λευκωσία και αμέσως μετά πραγματοποιείται πορεία διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της Λευκωσίας.

Ο Ιάκωβος Κουμής, κατά  το σύντομο πέρασμά του από το λαϊκό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, μάς έχει αφήσει σαν παρακαταθήκη δύο πράγματα: το αγωνιστικό ήθος μιας αθώας νεότητας και αξιόλογα γραπτά ψυχής από τα προσωπικά του τετράδια. Από τα ημερολόγια αυτά, μια ανθολόγηση έκανε ο Λουκάς Αξελός στο τεύχος 5 του περιοδικού ‘Τετράδια Πολιτικού Διαλόγου Έρευνας και Κριτικής’, τον Ιούλιο του 1982.

Τα κείμενά του είναι δύο ειδών: ημερολόγιο και ποιήματα. Και τα μεν και τα δε χαρακτηρίζει μια εδραία πνευματική κατεύθυνση, της οποίας η απελευθερωτική ιδεολογία, κοινωνική και εθνική, αποτελεί την πηγή. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός, πως ο έντονος προσωπικός του λυρισμός παραμένει πάντα κριτικός και πολιτικός.

Ο πρόωρος χαμός του ενέπνευσε ποιητές, τόσο στην Κύπρο όσο και την Ελλάδα, οι οποίοι μας άφησαν εξαίρετους στίχους. Αναφέρουμε τον Λεύκιο Ζαφειρίου, τον Κώστα Μακρίδη, την Αρετή Αθανασίου. Πρέπει, τέλος, να κάνουμε αναφορά στο, εξαιρετικής ευαισθησίας και ευφυούς σύλληψης, πεζό της γυναίκας του Μαρίας με τίτλο: «Σήμερα είμαι εγώ και η Σταματίνα», που δημοσιεύθηκε στην αθηναϊκή ‘Ελευθεροτυπία’ στις 15 Νοεμβρίου 1981. Χαρακτηριστικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από ποίημα του Ιάκωβου Κουμή. Το έγραψε στην Αθήνα, στις 22 Οκτωβρίου 1980, ένα μήνα πριν σβύσει:

Η γαλάζια σου μορφή με τυραννά…

Γυρεύω μια σταγόνα λευτεριάς στα βήματά σου
και σύ μ΄αρνήθης για τα συμφέροντά σου…

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου, πλαισιωμένο με φωτογραφίες, από την εκδήλωση την εκδήλωση της 17ης Νοεμβρίου 2008, με θέμα: «Η Λαϊκή Εξέγερση του Πολυτεχνείου»:

Μυσταγωγία Ελευθερίας και Δημοκρατίας:
Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΣΤΟ “ΣΚΑΛΙ” αφιερωμένη στον ΙΑΚΩΒΟ ΚΟΥΜΗ

ΘΕΚΛΑ ΚΙΤΤΟΥ: “Ο Κουμής υπήρξε ο τελευταίος Κύπριος αγωνιστής που έπεσε στον αγώνα κατά του καθεστώτος της ξένης εξάρτησης του Ελληνικού Έθνους, πλάϊ στον ΛΑΜΠΡΑΚΗ, τον ΠΕΤΡΟΥΛΑ, τον ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ, τον ΤΣΑΡΟΥΧΑ, τον ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ, την ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ”

Η εκδήλωση που οργάνωσε, την Δευτέρα το βράδυ 17 Νοεμβρίου, ο Δήμος Αγλαντζιάς σε συνδιοργάνωση με το Κέντρο Λόγου και Τέχνης ΑΕΙΠΟΛΙΣ, την Πολιτιστική Εταιρεία ΙΩ, την Βιβλιογραφική Εταιρεία Κύπρου και το βιβλιοπωλείο ΤΑ ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΑ, άφησε άριστες εντυπώσεις στους τυχερούς που βρέθηκαν εκεί.

Ήταν, αλήθεια, μια μυσταγωγία για την Ελευθερία και την Δημοκρατία. Μετά τον χαιρετισμό του Δημάρχου Ανδρέα Πέτρου, που εξήρε το νόημα της Εξέγερσης τονίζοντας πως «…αυτή δεν είναι μια συνήθης εθιμοτυπική εκδήλωση ή μια εκδήλωση ανάκρουσης ύμνων και υποβολής δοξασιών. Είναι μια εκδήλωση απότισης φόρου τιμής και σεβασμού στους ήρωες του Πολυτεχνείου και σε όσους, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, έδωσαν τη ζωή τους για τα πανανθρώπινα ιδανικά της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της ανθρώπινης αξιοπρέπειας…».

Ο άρχοντας πρωτοψάλτης Γιώργος Σπανός σκόρπισε ρίγη συγκίνησης με τον έξοχο βυζαντινό ύμνο, που συνέθεσε και ερμήνευσε ειδικά για την βραδυά, “ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ“.

Η διευθύντρια του Κέντρου ΑΕΙΠΟΛΙΣ σκηνοθέτις Θέκλα Κίττου, ήταν συνταρακτική στην κατάθεση της δικής της μαρτυρίας για την γενηά του Πολυτεχνείου και για τον Κύπριο πατριώτη Ιάκωβο Κουμή, που δολοφονήθηκε από την αστυνομία της Κυβέρνησης Ράλλη στην Αθήνα, τον Νοέμβριο του 1980:  «…είναι πολύ δύσκολο για τη σημερινή νέα γενιά να αντιληφθεί το ψυχικό τραύμα, το συναισθηματικό κενό και το πνευματικό χάος, στο οποίο μας έσπρωξε η ιστορική μοίρα … η εθνική ταπείνωση εγκαταστάθηκε στην ψυχή μας …. η ζωή μας έγινε φτωχή και μίζερη μέσα σε μια νύχτα … ο Ιάκωβος μας έχει αφήσει σαν παρακαταθήκη δύο πράγματα: το αγωνιστικό ήθος μιας αθώας νεότητας και αξιόλογα γραπτά ψυχής…»

Ο κριτικός Ανδρέας Χατζηθωμάς, στην εξαιρετική ομιλία του, ανθολογώντας τις καλύτερες στιγμές από τη λογοτεχνία της Εξέγερσης είπε  «…στο φρικτό δόγμα της δικτατορίας: τάξη, ασφάλεια, τυραννία, περίτρανα απάντησαν οι νέοι του Πολυτεχνείου με το ανθρώπινο τρίπτυχο: ψωμί – παιδεία - ελευθερία, δηλαδή ανάγκη επιβίωσης, ανεμπόδιστη προκοπή, απελευθέρωση του πνεύματος …».

Μέσα σε μια κατανυκτική σιγή, το ακροατήριο κρεμάστηκε από τα χείλη των ηθοποιών Θουκυδίδη Μηχανικού και Έφης Χαραλάμπους, όταν ερμήνευσαν αποσπάσματα από τους ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ του Περικλή Κοροβέση και από κείμενα του Ιάκωβου Κουμή. Πολλοί ήταν αυτοί που δάκρυσαν από τις περιγραφές των βασανιστηρίων που καταγράφει ο Κοροβέσης στην συγκλονιστική του μαρτυρία, η οποία έκανε τότε τον γύρο του κόσμου.

Δακρυσμένος, ανέβηκε στο βήμα και ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου σκηνοθέτης Λάμπρος Παπαδημητράκης, θύμα κι αυτός των βασανιστηρίων της Χούντας, που με τρεμάμενη φωνή είπε:

«… είμαστε ‘μεις τα παιδιά εκείνων που το ‘56 κατέβαιναν στους δρόμους της Αθήνας για την  Αυτοδιάθεση της Κύπρου και που πήραμε απ’ τους γονιούς μας εντολή να θυσιαστούμε για την ελευθερία της  …. αυτή την εντολή έχουμε δώσει κι εμείς στα δικά μας παιδιά …..  μην ακούτε αυτούς που σας ψιθυρίζουν ότι δεν χρειαζόμαστε ήρωες ….. η θυσία αποτελεί ηθική προτροπή σε όλους τους λαούς, σε όλες τις θρησκείες, σε όλες τις ιδεολογίες …»

Η βραδυά έκλεισε με την συγκινητική ταινία του Λάμπρου Παπαδημητράκη ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ, παραγωγής ΕΡΤ.
   

Ανακοίνωση της ΣΕΥΑΕΚ και του ΣΑΚ για την Εκδήλωση της 12ης Νοεμβρίου 2008

(Οι “απαγορευμένες” ομιλίες των Βάσου Λυσσαρίδη, Άριστου Μιχαηλίδη και Γεράσιμου Αρσένη παρατίθενται, κατ’ αποκλειστικότητα, πιο κάτω)

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Πολεμικού Μουσείου, πάνω από 700 άτομα παρακολούθησαν την εκδήλωση της Συντονιστικής Επιτροπής Υποστήριξης Αγώνα για Ελεύθερη Κύπρο (ΣΕΥΑΕΚ) και της Συμπαράστασης Αγώνα Κύπρου (ΣΑΚ), με ομιλητές τους Βάσο Λυσσαρίδη, Γεράσιμο Αρσένη, Ανδρέα Αγγελίδη, Άριστο Μιχαηλίδη και συντονιστή από πλευράς των οργανωτών τον Γιώργο Καραμπελιά.  

O πρώην πρ. της κυπριακής Βουλής Bάσος Λυσσαρίδης εμφανίστηκε απογοητευμένος από την τροπή που έχουν λάβει οι διαπραγματεύσεις με την τουρκοκυπριακή πλευρά και εξέφρασε την αγωνία του για το μέλλον του κυπριακού Ελληνισμού, ενώ περιέγραψε το Κυπριακό «όχι ως διακοινοτικό αλλά ως θέμα εισβολής, κατοχής, εθνοκάθαρσης, κατάφορης παραβίασης των αρχών του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θέμα απελευθέρωσης». Σημείωσε δε ότι «δεν διακυβεύεται η διχοτόμηση του νησιού, αλλά η ίδια η παρουσία του ελληνισμού στην Κύπρο». Αναφερόμενος στις συνομιλίες των δύο κοινοτήτων, ο επίτιμος Πρόεδρος της ΕΔΕΚ έκανε λόγο για «δοτές» κυβερνήσεις στην τουρκοκυπριακή πλευρά, γεγονός το οποίο, όπως είπε, δεν επιτρέπει πραγματικό διακοινοτικό διάλογο.

Επέκρινε μάλιστα την δημιουργία των Επιτροπών, τις οποίες χαρακτήρισε «φιλοανανικές» και πρόσθεσε ότι δεν θα έπρεπε να έχουν αρχίσει τις συνομιλίες, καθώς «δεν έχει εξευρεθεί κοινό έδαφος». Σχετικώς με τους χειρισμούς που θα πρέπει να επιλεγούν στο άμεσο μέλλον, ο κ. Λυσσαρίδης εισηγήθηκε την αξιοποίηση της συμμετοχής της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση ώστε η Τουρκία να εξαναγκασθεί σε συμμόρφωση με τις ευρωπαϊκές αρχές, ενώ προέβλεψε ότι η τουρκική ενταξιακή πορεία θα καταλήξει σε κάποια «ειδική σχέση» και όχι σε πλήρη ένταξη. 

Ο πρώην υπουργός κ. Αρσένης από την πλευρά του εξέφρασε την πεποίθηση ότι ο ελληνικός και ο κυπριακός λαός θα είναι πάντα ένα στα δύσκολες στιγμές. «Θα είμαστε όλοι Κύπριοι», είπε χαρακτηριστικά ο πρώην υπουργός και απέρριψε την κριτική που ασκείται στους πολέμιους του Σχεδίου Ανάν, τους οποίους, όπως είπε, κάποιοι θεωρούν «κουρασμένους πατριώτες μιας ξεπερασμένης εποχής» ή «καλοπροαίρετους αλλά αφελείς ουτοπιστές». Ο κ. Αρσένης υπερασπίστηκε την λογική του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος μεταξύ Ελλάδας και Κυπριακής Δημοκρατίας και τόνισε ότι όχι μόνο δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί, αλλά αντιθέτως θα πρέπει να ενισχυθεί.

Ο ίδιος πρότεινε, μεταξύ άλλων, την διακοπή των διακοινοτικών συνομιλιών, εφόσον στα βασικά θέματα δεν υπάρχει κοινός τόπος, την συντονισμένη εκστρατεία ενημέρωσης της διεθνούς κοινής γνώμης, την δημιουργία αρραγούς μετώπου με την Ελλάδα και την ομογένεια, την αξιοποίηση της διαπραγματευτικής δύναμης που δίνει η ευρωπαϊκή πορεία της Κύπρου και την δημιουργία πολύτιμων συμμαχιών σε διεθνές επίπεδο. Πρέπει να προσπαθήσουμε όλοι, «για να μην “συνωστισθούν” οι Κύπριοι στο λιμάνι της Λεμεσού προκειμένου να έρθουν στην Αθήνα για να φτιάξουν μια νέα Κύπρο», κατέληξε ο πρώην υπουργός.

Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ στην Κυπριακή Βουλή, κ. Αγγελίδης χαρακτήρισε την Τουρκία εχθρό της δίκαιης και βιώσιμης λύσης στο Κυπριακό και δήλωσε ότι είναι αδιανόητο να υπάρχουν πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης οι οποίοι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν βασικά δικαιώματά τους λόγω της τουρκικής κατοχής. «Έχουμε εγκαταλείψει το “Δεν ξεχνώ” και έχουμε περάσει στον βρετανικό όρο “επανένωση”. Εμείς όμως απαιτούμε την απελευθέρωση», τόνισε.

Ο κ. Άριστος Μιχαηλίδης, διευθυντής Σύνταξης της εφημερίδας Φιλελεύθερος, υποστήριξε ότι η κυπριακή κυβέρνηση αλλά και ο Δημοκρατικός Συναγερμός προετοιμάζουν τον λαό ώστε να δεχθεί αυτά που απέρριψε το 2004 και κατηγόρησε τις δύο πλευρές για καλλιέργεια κουλτούρας ειρηνικής συμβίωσης με τους Τουρκοκυπρίους, άνευ όρων. Πρόσθεσε δε ότι η ελληνοκυπριακή ηγεσία έχει αυτοεγκλωβιστεί, ενώ έκανε λόγο για «Αθήνα απολύτως απούσα, σε βαθμό κακουργήματος». Τέλος, τόνισε ότι «συνυπεύθυνα για τις αρνητικές εξελίξεις είναι και τα κόμματα ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ που με την συμμετοχή τους στην κυπριακή κυβέρνηση παρέχουν κάλυψη στην ενδοτική πολιτική Χριστόφια».

Κλείνοντας, ο Γ. Καραμπελιάς σημείωσε ότι: «Τα γεωπολιτικά και οικονομικά δεδομένα στην περιοχή, για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, με την επανεμφάνιση του ρωσικού παράγοντα, την αποδυνάμωση του αγγλοαμερικανικού –ακόμα και με την νέα αμερικανική ηγεσία– καθώς και η παρουσία Ελλάδας και Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση όπου μπορούν να πιέσουν αποτελεσματικότερα τους Τούρκους, θα αποτελούσαν παράγοντα αισιοδοξίας και ανάληψης πρωτοβουλιών από θέση ισχύος.[...] Και όμως η Κύπρος για άλλη μια φορά βρίσκεται στο σημείο μηδέν και θα πρέπει να ανοίξει μία ευρύτερη συζήτηση σε Ελλάδα και Κύπρο, ώστε η κοινή γνώμη και ο λαϊκός παράγοντας να παρέμβουν αποφασιστικά στα τεκταινόμενα για να μη βρεθούμε και πάλι, όπως έγινε με το Σχέδιο Ανάν κολλημένοι με την πλάτη στον τοίχο. Και κάποτε οι Μήδοι μπορεί και να περάσουν. Για να μη περάσουν λοιπόν οι Μήδοι, οργανώσαμε σήμερα αυτή την πρώτη δημόσια συζήτηση».

Την εκδήλωση χαιρέτησαν οι εκπρόσωποι πολλών Κυπριακών Σωματείων και κινήσεων, με εκπροσώπους τους που ήλθαν από την Κύπρο, ανάμεσα τους ο Γιάννης Σεκέρσαββας της «Αδούλωτης Κερύνειας», ο Πάνος Ιωαννιδης από την «Κίνηση Ελευθερία και Κράτος Δικαίου στην Κύπρο», ο οποίος επέδωσε και τιμητική πλακέτα της κίνησης στους διοργανωτές, η Έλενα Μηλιώτη, από την «Κίνηση για το Ευρωπαϊκό Μέλλον της Κύπρου», ο Χρήστος Πέτρου από ομάδα Κυπρίων φοιτητών της Αθήνας, η ηρωική δασκάλα των εγκλωβισμένων Ελένη Φωκά, ενώ παρενέβησαν και πολλοί άλλοι όπως η Αλίκη Μαραγκοπούλου.

Είναι αλήθεια ότι η εκδήλωση της ΣΕΥΑΕΚ και του ΣΑΚ ξεπέρασε κάθε προσδοκία ακόμα και των ίδιων των διοργανωτών. Στην εκδήλωση παραβρέθηκε και ο πρ. πρόεδρος της Δημοκρατίας Χρ. Σαρτζετάκης, ο πρ. πρωθυπουργός Κ. Γρίβας, εκπρόσωπος του Αρχιεπισκόπου, βουλευτές, ακαδημαϊκοί, στρατιωτικοί, πρέσβεις, κ.ά.

Και ως ήταν φυσικό θορύβησε πολλούς που θεωρούσαν ότι αυτή τη φορά θα κατορθώσουν να δημιουργήσουν τα τετελεσμένα που δεν μπόρεσαν να επιτύχουν με το σχέδιο Ανάν. Έτσι τα περισσότερα ΜΜΕ, τα μεγάλα τηλεοπτικά κανάλια και ιδιαίτερα τα κρατικά, φρόντισαν να αποσιωπήσουν την εκδήλωση ακόμα και να ματαιώσουν προγραμματισμένες συνεντεύξεις του Β. Λυσσαρίδη. Η Πρεσβεία της Κύπρου, –εν τη απουσία για λόγους υγείας του πρέσβη κ. Γεωργή– δεν απέστειλε χαιρετισμό –όπως είχε δηλώσει και όφειλε να κάνει σε εκδήλωση με μέλη της Κυπριακής Βουλής– κατόπιν πιεστικών παρεμβάσεων της Κυβέρνησης της Λευκωσίας, διότι δήθεν επρόκειτο να ακουστούν υβριστικές εκφράσεις κατά του Προέδρου της Κύπρου από τους οργανωτές.

Η μαζική προσέλευση απέδειξε ότι τα αντιστασιακά αντανακλαστικά των πολιτών είναι θέση να υπερβούν την σιωπή που επιβάλλουν οι δυνάμεις που επιθυμούν να «τελειώσουν» την Κύπρο και το Κυπριακό εδώ και τώρα. Από παρά πολλούς, όπως και από τον Γεράσιμο Αρσένη η συγκέντρωση χαρακτηρίστηκε μεγαλειώδης και απαρχή μιας νέας κινητοποίησης για τη σωτηρία της Κύπρου. Το ψήφισμα που κυκλοφόρησε η ΣΕΥΑΕΚ και η ΣΑΚ για μαζική συλλογή υπογραφών και αποστολή στην Ελληνική και Κυπριακή κυβέρνηση συγκέντρωσε ήδη τεράστιο αριθμό υπογραφών και ετοιμάζονται νέες κινητοποιήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο.

Διαβάστε ολόκληρες τις ομιλίες των Βάσου Λυσσαρίδη, Άριστου Μιχαηλίδη και Γεράσιμου Αρσένη:   

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

από την εφημερίδα ‘Σημερινή’, 24 Νοεμβρίου 2008
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου

Βράδυ Παρασκευής 13ης Αυγούστου 2004. Η πλατεία ενός από τα ομορφότερα χωριά στον κόσμο, της Χώρας Αστυπαλαίας, πλάι στους οκτώ παρατεταγμένους παμπάλαιους μύλους, ήταν γεμάτη κόσμο. Καφενεία, ταβέρνες, σουβλατζίδικα, δεν τους έμεινε άδεια καρέκλα. Όρθιοι, πολλαπλάσιοι. Δύο γιγαντοοθόνες πρόβαλαν από την τηλεόραση, σε απευθείας μετάδοση, τα καθέκαστα της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Κάποια στιγμή το πλήθος στην πλατεία της Αστυπάλαιας, ξεσπά σε ένα ενθουσιώδες παρατεταμένο χειροκρότημα. Κι οι καθήμενοι σηκώθηκαν όρθιοι χειροκροτώντας. Ήταν η στιγμή που η οθόνη, δείχνοντας τους επισήμους στο Καλλιμάρμαρο, σταμάτησε για λίγο, γεμάτη από το πρόσωπο του προέδρου της Κύπρου Τάσσου Παπαδόπουλου σε κοντινό πλάνο. Στο πλήθος που χειροκροτούσε δεν υπήρχε κανένας Δηκοϊκός, Ακελιστής, Συναγερμικός, Εδεκίτης ή άλλος Κύπριος. Ελλαδίτες ήσαν όλοι. Παραθεριστές. Και το αυθόρμητο χειροκρότημά τους ήταν ο κότινος που ο όπου γης Ελληνισμός απένειμε ενστικτωδώς και εξ αποστάσεως στον αθλοφόρο της εθνικής ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ των Ελλήνων. Όλων των Ελλήνων.

Τον άνθρωπο που, μόλις τέσσερις μήνες νωρίτερα, Απρίλη του 2004, ως Πρόεδρος της Κύπρου, ενσάρκωσε το ΟΧΙ της παλλαϊκής, πανελλήνιας ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ, απέναντι στην φοβερή απειλή του Σχεδίου Ανάν: Την απειλή διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και μετατροπής της Κύπρου σε τουρκο-βρετανικό προτεκτοράτο.

Των Ελλήνων η τεράστια πλειοψηφία, στην Κύπρο, στην Ελλάδα, στη Διασπορά, έχει καταγράψει αθλοφόρο στη συλλογική μνήμη και συνείδηση του έθνους, τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Σ’ αυτή την ατελείωτη Ιστορία που μετριέται διά μέσου των αιώνων με τα ΟΧΙ της εθνικής αξιοπρέπειας και του ελευθερίης γλιχόμενοι. Από τον Ονήσιλο του 499π.Χ., τον Μαραθώνα του 490, τις Θερμοπύλες του 480, τον Παλαιολόγο του 1453, την Πίνδο του 1940, τον Μαχαιρά του 1957, την Αντίσταση του 1963-64, του 1974, ως τη Δερύνεια του 1996 και το Δημοψήφισμα του 2004. Χάραξαν ανεξίτηλα εκείνο που αυθόρμητα ένιωσαν χρέος να χειροκροτήσουν, έστω και σε άσχετη (;) στιγμή οι Έλληνες, στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών της Αθήνας, όταν ο φακός της τηλεόρασης στάθηκε για λίγα δευτερόλεπτα στο πρόσωπο του Τάσσου.

Μαζί με των οικείων του, αυτές τις δύσκολες ώρες στον θάλαμο της εντατικής του νοσοκομείου, όπου βρίσκεται ο Τάσσος Παπαδόπουλος, προστίθενται οι ευχές κι οι προσευχές των όπου γης Ελλήνων: Έρρωσο αθλοφόρε κι ο Θεός μαζί σου.
  

Φανούλλα Αργυρού
Ερευνήτρια - Συγγραφέας, Λονδίνο
24 Νοεμβρίου 2008
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
http://www.NoitikiAntistasis.com

Στις 3 Νοεμβρίου 2008 η εφημερίδα ‘Πολίτης’  δημοσίευσε το αποτέλεσμα δημοσκόπησης για την κυβερνητική πολιτική στο θέμα της Παιδείας και των σχολικών βιβλίων Ιστορίας, με το οποίο πήρε «απροβίβαστο» η κυβέρνηση Χριστόφια και ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού Ανδρέας Δημητρίου. Το 72% της Κοινής Γνώμης (μαζί και το 60% των Ακελιστών) απέρριψε συντριπτικά τις προσπάθειες αλλοίωσης των ιστορικών γεγονότων. Δεύτερη δημοσκόπηση που δημοσίευσε η εφημερίδα ‘Αλήθεια’ την Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2008, έφερε για δεύτερη φορά τον Υπουργό Παιδείας στον πάτο της βαθμολογίας της Κοινής Γνώμης.

Μετά τις αντιδράσεις αυτές του λαού, ο δημοκρατικά εκλελεγμένος βουλευτής του ΑΚΕΛ κ. Τάκης Χατζηγεωργίου, γνωστός υποστηρικτής του Σχεδίου Ανάν, κάλεσε από το βήμα της Βουλής των Αντιπροσώπων τον Υπ. Παιδείας κ. Ανδρέα Δημητρίου να φιμώσει αντιδημοκρατικά τους πάντες: «Πρέπει να προχωρήσει σε απόλυτο ενταφιασμό της συζήτησης», όπως είπε [Χαραυγή, 11/11/2008]. Να ενταφιαστεί μεν «η συζήτηση» (να φιμωθούν δηλαδή οι πάντες) για το θέμα της Παιδείας, αλλά όχι το ίδιο θέμα! Ο Υπουργός να προχωρήσει με το στόχο του…

Ακολούθησε το εύστοχο άρθρο του Λάζαρου Μαύρου:

Μπροστά στο νέο «ΟΧΙ» των Ελλήνων Κυπρίων, η δειλία αποτυπώθηκε στις υπουργικές δηλώσεις εντός Βουλής. Ότι, δήθεν, «από την αρχή δεν υπήρχε θέμα» και ότι «πολλάκις επανέλαβε τη θέση πως δεν υπάρχει αντικείμενο προς συζήτηση»! Ο δε «αγωνιστικότερος» επί της Παιδείας βουλευτής του ΑΚΕΛ διέταξε τον υπουργό σε… φυγομαχία και λιποταξία! Του είπε πως «πρέπει να προχωρήσει σε ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΝΤΑΦΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ», καθώς έγραφε χθες η «Χαραυγή» υπό τον τίτλο «Τέλος στη συζήτηση για το μάθημα Ιστορίας». Εναντίον του «ιστορικού αφηγήματος των Ελληνοκυπρίων στην Παιδεία και τα ΜΜΕ», όπως και εναντίον του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, είχε εκδώσει -υπενθυμίζουμε- τις εκθέσεις και τις σαφείς οδηγίες της η περιβόητη International Crisis Group, Μάρτιο του 2006, που την προέβαλε, τότε, ενθουσιωδώς μάλιστα, ως κύρια πρωτοσέλιδη είδηση ο «Πολίτης» της 10.3.2006… [Σημερινή, 12/11/2008]

Το νέο αυτό ΟΧΙ, όμως, των Ελληνοκυπρίων ανησύχησε, τον «επιτηρητή» Βρετανό Υπ. Αρμοστή κ. Peter Millett. Ο οποίος στην αμηχανία της αποτυχίας τους να περάσουν την διαστεύλωση της  Παιδείας με πλαστογραφίες για να επιβάλουν την λύση, θεώρησε αναγκαίο να «παρέμβει» και να «τραβήξει το αυτί» των Χριστόφια/Δημητρίου, στον χαιρετισμό του στην 23η Βρετανική Εκπαιδευτική Έκθεση που πραγματοποιήθηκε σε ξενοδοχείο της Λευκωσίας εν τη παρουσία και του Κύπριου Υπ. Παιδείας Ανδρέα Δημητρίου. Και τόνισε ως εκ τούτου την πεποίθησή του πως: «Η Παιδεία πρέπει να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην επανένωση της Κύπρου»… Και συμπλήρωσε:

«Η Παιδεία -και γνωρίζω ότι ο Υπουργός Παιδείας είναι δεσμευμένος σε αυτό- είναι πολύ δυνατό μέρος αυτής της διαδικασίας, που ελπίζουμε όλοι να επιτύχει». Ο κ. Μίλετ είπε ότι Κύπρος και Βρετανία έχουν πολύ δυνατές ιστορικές σχέσεις και πολύ δυνατές κοινωνικές και οικονομικές σχέσεις, προσθέτοντας ότι «από νωρίς αυτό το χρόνο έχουμε ακόμη πιο δυνατές πολιτικές σχέσεις» [Σημερινή, 12/11/2008, σελ. 12]

O κ. Μίλετ εξέθεσε την κυβέρνηση Χριστόφια και απευθείας τον Υπ. Παιδείας κ. Δημητρίου ως «δεσμευμένους» στην επιβουλή της πλαστογράφησης της Ιστορίας ως προϋπόθεση για την λύση που εργάζεται να επιβάλει ο πρόεδρος Χριστόφιας. Ο κ. Μίλετ, ανερυθρίαστα αποκάλυψε ότι το Λονδίνο τους κρατά δεσμευμένους να φέρουν εις πέρας την επαναφορά του Σχεδίου Ανάν. Για το οποίον επίτευγμα είναι επάναγκες η πλαστογραφημένη παιδεία που αυτοενοχοποιεί τους Ελληνοκύπριους αθωώνει τους Τουρκοκύπριους για να υποτάξει τους πρώτους στην νεο-οθωμανική κατάκτηση…

Γι’ αυτό, ως υπάκουο μαθητόπαιδο, βγήκε αμέσως μετά, ο ίδιος ο εκλελεγμένος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας, να δώσει συνέχεια! Με ανιστόρητες και ακατανόητες δηλώσεις το βράδυ της 13ης Νοεμβρίου 2008 κατά την διάρκεια χαιρετισμού σε παρουσίαση βιβλίου του ΑΚΕΛικού ραδιοσταθμού ‘Αστρα’.  Και ενσυνείδητα υποτιμώντας τις δημοσκοπήσεις,  δήλωσε μεταξύ άλλων, προσπαθώντας να ξαναβάλει στην ευθεία την διαστρέβλωση της ιστορίας:

«Αντιδρούν ορισμένοι όταν λέμε ότι πρέπει να καταγραφεί σωστά η ιστορία», επεσήμανε ο Πρόεδρος Χριστόφιας, «και να παραδεχτούμε και λάθη και παραλείψεις και τραγωδίες για τις οποίες είμαστε συνυπεύθυνοι. Εάν δεν γίνει αυτό πως θα επέλθει η συμφιλίωση; Μα, κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας;». Ο σωστός Ελληνας, είπε, θα είναι ο σωστός Κύπριος. «Ο υπερέλληνας ο οποίος κρύβει την αλήθεια και εναποθέτει τις ευθύνες όλες στην άλλη κοινότητα δεν είναι καν Ελληνας», πρόσθεσε. «Διότι έχει συμβάλλει έως τώρα με αυτή την υπερυπογράμμιση της ελληνικότητας στην καταστροφή του τόπου και αν συνεχίσει να σκέπτεται και να δρα με αυτόν τον τρόπο θα συμβάλει στην πλήρη και τελειωτική καταστροφή». [Χαραυγή, 14/11/2008]

Για να ακολουθήσει και η συνδρομή του νεαρού Χρίστου Χριστόφια, γιού του Προέδρου, που σε συνέντευξη του στην κυριακάτικη ‘Σημερινή’, θεωρεί «αχρείαστη [την] δημόσια συζήτηση για το θέμα του μαθήματος της Ιστορίας, αφού ο υπουργός Παιδείας ήδη διαβεβαίωσε πάρα πολλές φορές ότι ακόμα δεν ορίστηκε καν η αρμόδια επιτροπή» [Σημερινή, 16/11/2008].

Έχουν, μήπως, υπόψιν τους οι Δημήτρης και Χρίστος Χριστόφιας και Ανδρέας Δημητρίου τα πρωτοσέλιδα δημοσιεύματα της 21ης και 23ης Φεβρουαρίου 1964 της εφημερίδας ‘Φιλελεύθερος’  με τίτλο «Θα μας Επέβαλαν τον Τουρκισμό», που περιείχαν αποκαλύψεις για τα τουρκικά σχέδια επιθέσεων εναντίον των Ελληνοκυπρίων και εξοπλισμού με βαρέα όπλα;

Έχουν, μήπως, υπόψιν τους οι Δημήτρης και Χρίστος Χριστόφιας και Ανδρέας Δημητρίου τις δηλώσεις του Εμίν Ντιρβανά, Τούρκου πρέσβη στην Κύπρο, που είχε δηλώσει στις 15 Μαίου 1964 στην τουρκική εφημερίδα ‘Μιλλιέτ’:

Κατά το διάστημα κατά το οποίον ευρισκόμην εν Κύπρο ως πρεσβευτής, ουδενός Τούρκου η οικία επυρπολήθη ή κατηδαφίσθη, ουδείς Τούρκος υπέστη το παραμικρόν από πυροβολισμούς των Ελληνοκυπρίων και ουδείς απηρνήθη τα εν Κύπρω Τουρκικά δικαιώματα. Αντελήφθην, ότι η ανόρθωσις της Τουρκικής κοινότητος δεν ήτο δυνατή λόγω της νοοτροπίας του Ντενκτάς. Μετημελήθην πικρώς διότι δεν επέμεινα εις την αντικατάστασίν του. Ο Ντενκτάς μολονότι γνωρίζει την πραγματικότητα, την διαστρέφει και προσπαθεί να εκμεταλλευθή κατά τρόπον δόλιον ιεράς εννοίας ως η σημαία, οι πεσόντες, οι αγωνισταί… [Χαρ. Χαραλαμπίδης, Ραούφ Ντενκτάς . Βίος και πολιτεία μιας διχασμένης προσωπικότητας της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, εκδ. Γερμανός, 2003].

Θα περιληφθούν, λοιπόν, αυτά τα ιστορικά στοιχεία στον «εκσυγχρονισμό» της Παιδείας από τον κ. Ανδρέα Δημητρίου και την επίλεκτη ομάδα διαστρέβλωσης της ιστορίας; Ή μήπως δεν θα το επιτρέψει ο επιτηρητής αποικιοκράτης κ. Πίτερ Μίλετ διότι με αυτές τις αλήθειες μέσα στα βιβλία δεν θα είναι δυνατή η επιτυχία της διαδικασίας; Δεν περιλαμβάνονται αυτές οι ιστορικές αλήθειες στις δεσμεύσεις με τις οποίες είναι «δεσμευμένος» ο κ. Ανδρέας Δημητρίου;

              
ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ:

• Σύγχρονη Άποψη, Νοέμβριος 2008: Ιστορίες της Ιστορίας - του Πέτρου Παπαπολυβίου
• Σημερινή, 11/10/2008: Γενοκτονία της Μνήμης - του Μιχάλη Παπαδόπουλου
• Σημερινή, 24/10/2008: Αντιδράσεις εκπαιδευτικών για νέα κείμενα που διαστρεβλώνουν την Ιστορία - του Χριστόφορου Παπαστυλιανού
• Σημερινή, 20/10/2008: Ναυτικός Αττίλας - του Λάζαρου Μαύρου 
   

Φανούλλα Αργυρού
Ερευνήτρια - Συγγραφέας, Λονδίνο
09 Νοεμβρίου 2008
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
http://www.NoitikiAntistasis.com

Μα για επιτύχεις αγαπητέ Μάρκο Κυπριανού ως Υπ.Εξωτερικών και να συμβάλεις στην διαδικασία των συνομιλιών [Σημερινή, 8/11/2008]  θα πρέπει πρώτον …να είσαι Υπ. Εξωτερικών και όχι μόνον στ’ όνομα.

Και αφού οι υποχωρήσεις Χριστόφια για νομιμοποίηση 50,000 κουβαλητών εποίκων, που αποτελεί έγκλημα πολέμου, - πέραν του ότι η νομιμοποίηση τους έγινε δίχως όρους εντολής από το λαό που απέρριψε το έκτρωμα Ανάν/Χάνει - και η αποδοχή της τουρκικής απαίτησης της εκ περιτροπής προεδρίας, έχουν σκληρύνει ακόμα περισσότερο την Άγκυρα (δική σου δήλωση στο Λονδίνο), εσύ ως υπουργός Εξωτερικών τι λόγο είχες σ΄αυτές τις υποχωρήσεις;

Για να συμβάλεις στις συνομιλίες επιτυχώς για λύση του Κυπριακού θα πρέπει δυναμικά  να σταματήσεις να σκύβεις  στην πολιτική Χριστόφια/Αναστασιάδη/Μίλλετ/Ταλάτ. Να υψώσεις το ανάστημά σου και να… βοηθήσεις και το σύντροφο Ελληνισμό της Κύπρου να κάνει την “επανάστασή” σου ενάντια στην ρατσιστική λύση που επιμένουν να του προωθούν ξένοι και δικοί μας και που ο ίδιος έχει απορρίψει με το 76%!

Και θυμήσου, ο πατέρας σου δεν δεχόταν την διζωνική, ήθελε να εγκαταλείψει τις 4 κατευθυντήριες του Μακαρίου, ήθελε να ξεκινήσει με το 3212 για απελευθέρωση, αλλά απέτυχε, δυστυχώς, αφού άφησε να περάσουν  οι αγγλόφιλοι πέριξ του…