Φανούλλα Αργυρού
Ερευνήτρια - Συγγραφέας, Λονδίνο
08 Δεκεμβρίου 2008
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
http://www.NoitikiAntistasis.com

Έξω φρενών έγινε η Τουρκία με το ντοκυμαντέρ με τον τίτλο “Duchess and Daughters: Their Secret Mission” που προβλήθηκε από το βρετανικό ιδιωτικό κανάλι ΙΤV [6 και 7/11/2008] και που αποκάλυψε την τρισάθλια και μεσαιωνική κατάσταση που επικρατεί στα κυβερνητικά ορφανοτροφεία της Τουρκίας και την πρωτοφανή καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των παιδιών.

Εκείνο που έχει εξοργίσει ακόμα περισσότερο την Τουρκία,  είναι ότι της έρευνας του ITV ηγήθηκε, υπό κάλυψη,  η Δούκισσα του Γιόρκ Sarah Margaret Ferguson με τις δύο κόρες τις, Πριγκίπισσες Beatrice και Eugenie, με την άδεια και εγγυημένη την ασφάλεια τους από το Foreign Office [Associated Press, 06/11/2008]. Οι τουρκικές κοινωνικές υπηρεσίες έχουν καταθέσει μήνυση κατά της Δούκισσας και η Άγκυρα έχει παραπονεθεί με κάθε τρόπο στο Λονδίνο [Hürriyet, 20/11/2008].

Για ορισμένες εβδομάδες η ομάδα του τηλεοπτικού καναλιού και η δούκισσα με τις θυγατέρες της επισκέπτονταν ορφανοτροφεία στην Τουρκία και Ρουμανία. Η δούκισσα μεταμφιεσμένη με περούκα και μαντήλα μπήκε, βγήκε, κατέγραψε και φωτογράφισε απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης σε τουρκικά κυβερνητικά ορφανοτροφεία, σε ιδρύματα για ανεπιθύμητα και παιδιά με ειδικές ανάγκες, σε σύνολο 700, στην Άγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη.

Ήδη έχει ξεσπάσει διπλωματικό επεισόδιο στην κατοχική Τουρκία, με τους Τούρκους κυβερνώντες να κατηγορούν την Δούκισσα για ενορχηστρωμένη καμπάνια εναντίον της χώρας τους, με στόχο να καταστρέψει τις προσπάθειες της Τουρκίας να γίνει μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης [FOX News, 07/11/2008], κατά την ώρα που η Τουρκία προσπαθεί απεγνωσμένα να αποδείξει ότι έχει ξεκαθαρίσει το μητρώο ανθρωπίνων της δικαιωμάτων. Η Υπουργός Οικογενειακών και Γυναικείων Υποθέσεων Nimet Çubukçu, είπε, πως «είναι ξεκάθαρο ότι η Σάρα Φέργκουσον έχει κακές προθέσεις και προσπαθεί να ξεκινήσει συκοφαντική εκστρατεία εναντίον της Τουρκίας φέρνοντας εμπόδιο στην ενταξιακή μας πορεία» [Reuters, 04/11/2008]. Εκπρόσωπος της Δούκισσας απάντησε δε λέγοντας ότι η Σάρα Φεργκουσον δεν είναι πολιτικοποιημένη άρα δεν έχει πολιτικά κριτήρια και ότι απλά ενδιαφέρεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα των παιδιών και την ανθρώπινη διαβίωσή τους. Εχει δουλέψει για τον σκοπό αυτό για τα τελευταία 15 χρόνια με ιδιωτική χρηματοδότηση βοηθώντας παιδιά με AIDS στην Αφρική.

Οι δύο τις κόρες δήλωσαν ότι ήθελαν να συνοδέψουν την μητέρα τους και έχουν σοκαριστεί, σε επίπεδο που έβαλαν τα κλάματα [Fashion.ie, 03/11/2008, BBC, 03/11/2008], με τα όσα είδαν στην Τουρκία, από μια χώρα που θέλει να προβάλει ένα μοντέρνο πρόσωπο και θέλει να γίνει μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης. Το περιεχόμενο του εν λόγω ντοκυμαντέρ και το πόρισμα, όπως δήλωσε η Σαρα Φέργκουσον, θα κατατεθεί και στην Ευρωπαική Ένωση. Το αποτέλεσμα των δημοσιευμάτων, προτού ακόμα προβληθεί το ντοκυμαντέρ, ήταν έντονα αρνητικό για την Τουρκία εφόσον με εκατοντάδες ηλεκτρονικά μηνύματα ο λαός ξεσπάθωσε  εναντίον της τουρκικής ένταξης ως χώρα που ανήκει στην Ασία, ανάξια να γίνει μέλος της Ευρωπαικής Ένωσης, και πως τα ορφανοτροφεία της δεν διαφέρουν από τις φυλακές της.

Φανταστείτε τι θα γίνει,  αν ξυπνήσει ο Ελληνισμός και απελευθερωθεί από την καταστροφική πορεία Χριστόφια-Αναστασιάδη-Μίλλετ-Ταλάτ και υπενθυμίσει, στην διεθνή Κοινή Γνώμη, τις κτηνωδίες και βαρβαρότητες των Τούρκων εις βάρος των Ελλήνων της Κύπρου το 1958, 1964 και 1974 και τις δολοφονίες των εγκλωβισμένων μας στην Καρπασία…

Το φωτοστέφανο με το οποίο έχουν περιβάλει τον “ευρωπαϊστή“, “ισλαμοδημοκράτη” Πρωθυπουργό της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν οι καθεστωτικοί διανοούμενοι και πολιτικοί σε Ελλάδα και Κύπρο είναι γνωστό. Ότι είναι σε σύγκρουση με τον στρατό, θέλει λύση του Κυπριακού, προσανατολίζεται προς την ΕΕ, ζητά εκδημοκρατισμό κλπ. Το πόσα από αυτά είναι αλήθεια, μας το υπενθυμίζει συνεχώς ο ίδιος ο Ερντογάν, όπως στην πολύ πρόσφατη συνάντησή του με τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ που φάνηκε τόσο αδιάλλακτος όσο και οι κεμαλιστές, σοσιαλιστές, κεντρώοι, συντηρητικοί και πραξικοπηματίες προκάτοχοί του.

Από τους εορτασμούς της 30ης Αυγούστου 2008 για την «Ημέρα της Νίκης».
“Ne mutlu Türküm Diyene” = «Είμαι ευτυχής που είμαι Τούρκους». Στην Τουρκία του Ερντογάν αναγράφονται τα ίδια συνθήματα που αναγράφονται και στον πληγωμένο Πενταδάκτυλο που κατέκτησε με τις λόγχες του ο, “αντίπαλος” του Ερντογάν, τουρκικός στρατός…

Γράφει ο Βασίλης Φούσκας:

Αλλά αν ο κεμαλικός εθνικισμός είναι ιδιότυπος και αμυντικός και μεσευμένος από την πολιτική ισχύος των Μεγάλων Δυνάμεων, ο σουνιτικός εθνικισμός είναι επεκτατικός και εξίσου, αν όχι περισσότερο, επικίνδυνος. Θα πρέπει εδώ να θυμηθούμε ότι τον Ιούλη του 1974 ήταν ο ισλαμιστής Ερμπακάν που επιχειρηματολόγησε υπέρ της κατάκτησης ολόκληρης της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό, ενώ οι στρατηγοί συνέστησαν ψυχραιμία. Παρόμοια, δεν θα πρέπει να μας εκπλήσσει το ενδιαφέρον του Ερντογάν για τις μουσουλμανικές και τουρκόφωνες μειονότητες στα Βαλκάνια, στην Κεντρική Ασία, την Κίνα και την Κύπρο, μια πολιτική η οποία είναι πολύ πιο ενεργητική απ’ ό,τι αυτή των στρατηγών.

Ο Ερντογάν στηρίζεται από ΗΠΑ και Αγγλία κι αυτό έχει δημιουργήσει μια φοβερά αποπνικτική ατμόσφαιρα στους διαδρόμους της κυβερνητικής εξουσίας στην Άγκυρα. Η κυβέρνηση του Ερντογάν προχωρεί στον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας και στην τόνωση του ισλαμισμού μέσα κι έξω από τη χώρα, προσδίδοντας στην τουρκική εξωτερική πολιτική έναν περισσότερο επιθετικό χαρακτήρα ειδικά στα ζητήματα των μειονοτήτων. Το συμπέρασμά μας είναι ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική δεν θα γίνει “δημοκρατικότερη” με την κυριαρχία του κόμματος του Ερντογάν, κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να λάβει σοβαρά υπόψη της η ελληνική και η κυπριακή πλευρά. [Πολίτης, 10/08/2008]

Και αυτή η φωτογραφία λήφθηκε στις 30 Αυγούστου 2008. Τα τεράστια πορτραίτα στο βάθος δεν είναι του Χίτλερ, του Μουσολίνι ή του Φράνκο. Αυτά οι Γερμανοί, οι Ιταλοί και οι Ισπανοί, ως Δημοκράτες και ως Ευρωπαίοι, τα έχουν ήδη κατεβάσει… Ο Ερντογάν θα κατεβάσει τα πορτραίτα του γενοκτόνου Κεμάλ Ατατούρκ;

Και σχολιάζει η Αγγελική Σπανού:

Είναι ο Ερντογάν ευρωπαϊστής και οι κεμαλιστές σκοταδιστές; Αν ναι, τότε γιατί πολλοί προοδευτικοί διανοούμενοι της Τουρκίας πηγαίνουν σε διαδηλώσεις εναντίον του πολιτικού Ισλάμ με το φόβο ότι η Αγκυρα θα γίνει Τεχεράνη; Είναι η κυβέρνηση προσανατολισμένη στην Ε.Ε. και ο στρατός στον απομονωτισμό; Αν ναι, τότε γιατί ο Τούρκος πρωθυπουργός έκανε το ανήκουστο στα ευρωπαϊκά πράγματα, μήνυση εναντίον γελοιογράφου που τόλμησε να τον σατιρίσει; Οι συλλήψεις των μελών της Εργκενεκόν, που λέγεται ότι προετοίμαζε πραξικόπημα εναντίον της κυβέρνησης, είναι άσχετες με πολιτικές σκοπιμότητες; Αν ναι, πώς γίνεται να συνέπεσαν χρονικά με το κατηγορητήριο του Συνταγματικού Δικαστηρίου εναντίον του φιλοϊσλαμικού κόμματος; Η Εργκενεκόν ήταν το παρακράτος; Αν ναι, είναι σύμπτωση ότι, την ώρα που εξαρθρώνεται, γίνονται αιματηρή επίθεση εναντίον του αμερικανικού προξενείου και απαγωγές Γερμανών τουριστών; Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες όταν πρόκειται για την Τουρκία, που δεν βαδίζει στον ευρωπαϊκό δρόμο, έχει φύγει για τη Μέση Ανατολή.

Στο τουρκικό χάος υπάρχουν τρεις σταθερές: Η προστασία και η αποθέωση του «τουρκισμού», ως αντίληψη εθνικής ταυτότητας, η συλλογική συναίσθηση πολλαπλών απειλών εις βάρος της χώρας (από το ανεξάρτητο Κουρδιστάν, την τρομοκρατία, την Ελλάδα…) και η διαρκής λειτουργία ενός παρασυστήματος εξουσίας, που ξεκινά από το στρατό, περνά από τη γραφειοκρατία του δημόσιου τομέα, τις αρχές ασφαλείας και το διπλωματικό σώμα, για να καταλήξει στα πανεπιστήμια. Ο γλυκύς και διακομματικός μύθος της ελληνοτουρκικής προσέγγισης χτίστηκε πάνω σε μια βάση που δεν υπήρξε ποτέ: Στην ευρωπαϊκή προοπτική της Αγκυρας, στην οποία πιστεύει ακόμη η κυβέρνηση, ακολουθώντας το παράδειγμα των ανυποψίαστων επισκεπτών της Πόλης, που κοιτάζουν το Βόσπορο για να δουν αυτό που γράφουν οι τουριστικοί οδηγοί. [Έθνος, 12/07/2008]

Και τι ακριβώς γιορτάζουν οι Τούρκοι στις 30 Αυγούστου;

Η Εορτή της Νίκης, στις 30 Αυγούστου, είναι ακόμη πιο επίσημη. Πρόκειται για τη νίκη του τουρκικού στρατού επί του ελληνικού, στις 30 Αυγούστου του 1922. Στις 26 Αυγούστου ο Μουσταφά Κεμάλ αυτοπροσώπως είχε ηγηθεί των στρατευμάτων του στην κοιλάδα του Αφιόν Καραχισάρ με το περιώνυμο παράγγελμα «Στόχος μας είναι η Μεσόγειος! Εφοδος». Στις 30 ο ελληνικός στρατός ηττήθηκε στο Ντουμλούπιναρ και η υποχώρησή του συνεχίστηκε ως τις 9 Σεπτεμβρίου, ημέρα της άλωσης της Σμύρνης από τους Τούρκους.

Στις μέρες μας κάθε 30ή Αυγούστου χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη πατριωτική θέρμη. Οι εφημερίδες δημοσιεύουν στην πρώτη σελίδα τους μεγάλα πορτρέτα του Ατατούρκ και μερικές φορές μοιράζουν σημαίες. Ολοι καλούνται να σημαιοστολίσουν, η Τουρκία σκεπάζεται από κόκκινο και άσπρο. Ο Τύπος γεμίζει επίσημες δηλώσεις.

Το 1996 η κυβέρνηση των ισλαμιστών είχε δώσει ιδιαίτερη έμφαση στη μάχη του Μαντζικέρτ, κοντά στη λίμνη Βαν, που είχε σημάνει στις 26 Αυγούστου του 1071 την ήττα του Βυζαντίου από τους Σελτζούκους Τούρκους. Οι τούρκοι εθνικιστές και ισλαμιστές αρέσκονται να συνδέουν την 26η Αυγούστου του 1071 με την 30ή Αυγούστου του 1922, υπογραμμίζοντας τη συνέχεια εννέα αιώνων μαχών «εναντίον του ίδιου εχθρού». [Το Βήμα, 24/03/2001]

Μαντηλοφορούσα Τουρκάλα ανεμίζει σημαία, όχι πράσινη του Ισλάμ, όχι αστεροέσσα της ΕΕ, όχι λευκή της ειρήνης, αλλά την ημισέληνο της χώρας της… Επιτρέπονται οι εθνικιστικές εξάρσεις για αυτούς;

Ο δημοκράτης Μεντερές μας έκανε πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη το 1955, ο σοσιαλιστής Ετσεβίτ μας έκανε εισβολή στην Κύπρο το 1974, η συντηρητική Τσιλέρ έστειλε τους πρεζέμπορες Γκρίζους Λύκους να κάψουν τα ελληνικά δάση το 1996, ο πραξικοπηματίας στρατηγός Εβρέν υποστήριξε το Σχέδιο Ανάν το 2004 και ο ισλαμιστής Ερντογάν, μαζί με τον προοδευτικό Ταλάτ, επέβαλαν στον Χριστόφια την πολιτική ισότητα των «δύο συνιστώντων κρατιδίων» και την «εκ περιτροπής προεδρία» το 2008…

Όλα στην Τουρκία αλλάζουνε μα ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ…

από την εφημερίδα ‘Σημερινή’, 28 Σεπτεμβρίου 2008
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου

Στο σημείο ελέγχου της Αστυνομίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, εκεί κοντά στη δίοδο επίδειξης νομιμοφροσύνης στα όργανα του Αττίλα, στο Λήδρα Πάλας, είναι κάποιες πινακίδες για τους χρήστες της διόδου. Επίσημες. Των υπηρεσιών της Κ.Δ. Μια γράφει «Ελληνοκύπριοι» και έχει δίπλα μετάφραση «Kibris-Rumlar»! Ήτοι «Κυπριο-ρωμιοί»! Όχι Έλληνες. Το θέμα άπτεται του περιλάλητου «αλληλο-σεβασμού» της διαφορετικής εθνικής ταυτότητας και της «καλλιέργειας κουλτούρας» που ανέλαβε για τους «ακαλλιέργητους» η «Παιδεία» της νυν κυβερνήσεως. Ακόμα και στην επίσημη μετάφραση του «Ελληνοκύπριος» στην τουρκική γλώσσα, επιβλήθηκε παλαιόθεν η τουρκική αντίληψη «Pουμ - Pουμλάρ» για την εξαφάνιση της λέξης «Έλληνας» και της πιστής της μετάφρασης «Υunan». Τόσος ακριβώς κι o… αυτοσεβασμός. Επισήμως, μάλιστα. Ποια η διαφορά του «Rum» από το «Υunan»;

Ο συγγραφέας Γιώργος Αγγελετόπουλος, στη μελέτη του «Από τις Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ στο Μάθημα Εθνικής Ασφαλείας - Παράμετροι της Τουρκικής Στοχοθεσίας για την Κύπρο 1956-2006», αναφέρει για την επιβληθείσα τουρκική αντίληψη:

«Οι Τουρκοκύπριοι είναι ‘Τούρκοι’ (Turk), έχουν σαφή και δεδηλωμένη εθνοτική καταγωγή, ενώ οι Ελληνοκύπριοι είναι ‘Ρωμιοί’ (Rum) και όχι ‘Έλληνες’ (Yunan). Η σημασία -συμβολική και ουσιαστική- της εν λόγω διαφοροποίησης έγκειται στο γεγονός ότι ο όρος ‘Ρωμιός’ παραπέμπει στην προνεωτερική, προεθνική κατηγοριοποίηση των υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας σε Μουσουλμάνους και Χριστιανούς, κατηγοριοποίηση στην οποία το κυρίαρχο κριτήριο διαφοροποίησης είναι θρησκευτικό. Αποτέλεσμα τούτου είναι ότι η δεδομένη χρήση αυτών των όρων υποβάλλει την ιδέα ότι οι Τ/κ είναι ουσιαστικά ‘Τούρκοι’, ενώ οι Ε/κ δεν είναι τίποτε άλλο από πρώην υπήκοοι μιας παλαιάς ένδοξης μουσουλμανικής αυτοκρατορίας, η εθνική ταυτότητα των οποίων στην καλύτερη περίπτωση αγνοείται και στη χειρότερη αμφισβητείται».

Για τη διάκριση των «Ρωμιών» από τους «Έλληνες» βλέπε και Νεοκλής Σαρρής: «Η Άλλη Πλευρά», τόμος 1, σελ. λκ΄.

Επίσης:

«Εις σύσκεψιν της 17ης και 18ης Μαρτίου [1960] της Επιτροπής προς σύγκρισιν του Ελληνικού και Τουρκικού κειμένου του Συντάγματος [της Κ.Δ.] διεπιστώθη εμμονή της Τουρκικής αντιπροσωπείας εις την χρησιμοποίησιν της λέξεως “RUΜ” διά τους Έλληνας της Κύπρου αντί της λέξεως “YUNAN”. Η εμμονή αύτη των Τούρκων δηλοί την πρόθεσιν συνταγματικής αμφισβητήσεως του Ελληνικού εθνικού χαρακτήρα του Ορθόδοξου Χριστιανικού πληθυσμού της νήσου, δοθέντος ότι η λέξις “RUM” αναφέρεται μόνον εις τους Ελληνορθοδόξους Τούρκους υπηκόους, τους τελούντας υπό τουρκικήν κυριαρχίαν, ως αύτη καθιερώθη διά της συνθήκης της Λωζάνης, ομού μετά της λέξεως “MUSLIM” διά τους εν Ελλάδι Τούρκους» (Μάνος Ηλιάδης: «Το Απόρρητο Ημερολόγιο της Κ.Υ.Π. για την Κύπρο», σελ. 237).

Δρ. Νίκος Λυγερός
10 Νοεμβρίου 2007
http://www.lygeros.org (καταχώρηση υπ’ αριθμόν 3441)

Μέσω του έργου του Ενεπεκίδη, έχουμε πρόσβαση στα έγγραφα των κρατικών αρχείων της Αυστροουγγαρίας. Αυτά τα αποδεικτικά στοιχεία περί γενοκτονιών των Αρμενίων και των Ελλήνων, μας επιτρέπουν να αναδείξουμε τον κοινό πυρήνα της τουρκικής τακτικής εξολόθρευσης των χριστιανικών πληθυσμών. Ως θύματα έχουμε συχνά την τάση να συγκρίνουμε τους πόνους μας. Όμως, ο κοινός εχθρός είχε ένα και μόνο στόχο, όπως το αναδεικνύουν οι εξής αναφορές.

«Εις τάς 26 Νοεμβρίου τρέχοντος έτους (1916) μού είπε ο Ραφέτ μπέης: «Τελικά μέ τούς Έλληνας πρέπει να ξεκαθαρίσωμεν, όπως καί μέ τούς Αρμενίους.».»
– Αναφορά του Αυστριακού προξένου της Αμισού Κβιατκόβσκι.

«Βλέπω γιά τήν Τουρκίαν να πλησιάζη η ώρα να ξεκαθαρίσωμεν τώρα μέ τούς Έλληνας, όπως το 1915 μέ τούς Αρμενίους».
– Αναφορά του Αυστριακού πράκτορα στον οποίο μίλησε ο Μέγας Βεζίρης Ταλαάτ μπέης στις 31 Ιανουαρίου 1917.

« [...] οι σχηματισμοί ανταρτικών σωμάτων, χρησιμεύουν ως προσχήματα διά τούς Τούρκους διά μίαν εκτεταμένην γενικήν καταδίωξιν τού ελληνικού στοιχείου μέ τήν έκδηλον τάσιν νά εξοντώσουν ολοσχερώς τούς Έλληνας, ως εχθρούς τού κράτους, όπως προγενεστέρως καί τούς Αρμενίους. [...] Καί όλα τά άλλα μέτρα, τά οποία εις τούς διωγμούς τών Αρμενίων ευρίσκοντο εις τήν ημερησίαν διάταξιν επαναλαμβάνονται τώρα εναντίον τών Ελλήνων.».
– Αναφορά του Υπουργού Εξωτερικών της Αυστρίας προς το Βερολίνο.

«Όπως επανειλημμένως ετόνισα, θεωρώ τόν εκτοπισμόν τών Ελλήνων τής ποντικής παραλίας εν τώ πλαισίω τής εκτελέσεως τού προγράμματος τών Νεοτούρκων, τό οποίον επιδιώκει τήν εξασθένησιν τού Χριστιανικού στοιχείου – ως μίαν καταστροφήν μεγίστης απηχήσεως, ήτις θά έχη εις τήν Ευρώπην ζωηρότερον αντίκτυπον από τάς αγριότητας εναντίον τών Αρμενίων».
– Αναφορά του Αυστριακού προξένου της Αμισού Κβιατκόβσκι.

Κατά συνέπεια, η ανάγνωση αυτών των εγγράφων δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας του συσχετισμού μεταξύ της γενοκτονίας των Αρμενίων και της γενοκτονίας των Ελλήνων. Ο ένοχος είναι ο ίδιος και λειτουργεί με την ίδια τακτική, αδιάλλακτος. Έκανε χρήση των ίδιων μεθοδεύσεων και των ίδιων χειραγωγήσεων. Οι δύο γενοκτονίες όμως δεν συσχετίζονται απλώς. Υπάρχει μεταξύ τους μία αλληλεξάρτηση. Τα θύματα δεν είναι μόνο στον ίδιο χώρο. Είναι και τα δύο Χριστιανοί. Αυτά τα δύο σημεία θα μπορούσαν να είναι καταδικαστικά από μόνα τους. Το πρόβλημα των Αρμενίων και των Ελλήνων είναι ότι είχαν και καλές σχέσεις μεταξύ τους. Αν προσθέσουμε και τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, το όλο σύστημα ήταν ένα εκρηκτικό μείγμα για την Τουρκία.

Ιστορικά το συμμαχικό πλαίσιο είναι αποδεδειγμένο. Το πρόβλημα είναι ότι λειτούργησε μόνο και μόνο ως στοιχείο κατηγορίας. Όπως δεν υπήρξαν συντονισμένες κινήσεις εκ μέρους των θυμάτων, η αντίσταση δεν υπήρξε αποτελεσματική. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να γίνει τώρα. Η γενοκτονία ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας δεν διαγράφεται, δεν παραγράφεται. Κατά συνέπεια, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όλα τα στοιχεία που διαθέτουμε για να καταδικάσουμε όχι μόνο το καθεστώς που διέπραξε το έγκλημα, αλλά και αυτό που το συνεχίζει μέσω της γενοκτονίας της μνήμης. Όμως σ’ αυτή τη φάση, η στρατηγική είναι η πλέον απαραίτητη, για να αποφύγουμε τα διπλωματικά τεχνάσματα.
  

από την εφημερίδα ‘Σημερινή’, 07 Σεπτεμβρίου 2008 
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου 

Ο βίαιος εποικισμός για την τουρκοποίηση εδαφών είναι στα γονίδια και χρωμοσώματα της Τουρκίας. Από το οθωμανικό της παρελθόν έως σήμερα. Σε συνδυασμό με τις γενοκτονίες, την εθνοκάθαρση, το βίαιο εκτουρκισμό και τους εκτοπισμούς. Από τους Οθωμανούς, στους Κεμαλιστές και τους Τουρκοϊσλαμιστές, ώς τους Ερντογάν και Ταλάτ. Τ’ ομολογούν οι ίδιοι. Άλλοι με υπερηφάνεια, άλλοι για να το ξανασχεδιάζουν και ελάχιστοι με ντροπή:

Στην εφημερίδα «Kurun», 5ης Ιουλίου 1936, είχε δημοσιευτεί το οθωμανικό διάταγμα εξορίας και εποικισμού της Κύπρου του 1572, δεύτερου έτους της 1ης τουρκοκρατίας. Ο Σουλτάνος Σελίμ Β΄ με λεπτομερή γραπτή διαταγή του προς τους διοικητές των περιοχών των παραλίων της Μικράς Ασίας, διέτασσε όπως: «Ο πληθυσμός όλων των πόλεων και χωρίων, εις αναλογίαν μίας οικογενείας επί δέκα, εκτοπισθή εις Κύπρον. Οι έποικοι θ απαλλάσσονται επί μίαν διετίαν της πληρωμής της δεκάτης και λοιπών φόρων [και] εάν τις εκ των εγγεγραμμένων επιχειρήση, κατά παράβασιν των ιερών μου επιταγών, να δραπετεύση εις ξένην χώραν, δέον να εκτελεσθή όπου δήποτε και εάν συλληφθή». Στις κατηγορίες προσώπων που ο Σουλτάνος διέτασσε να εποικίσουν την Κύπρο, αναφέρονται και «πρόσωπα επιδιδόμενα εις την ληστεία και εν γένει γνωστά διά την κακήν των διαγωγήν». Η «Kurun» του 1936 δημοσίευε το «επίτευγμα» του 1572, με τον τίτλο: «Μέτρα εποικισμού που κρύβουν την αξία τους ακόμα και από τους σημερινούς κυβερνώντες». (Χρ.Πάμπαλος - Ι.Π.Θεοχαρίδης: «Ο τουρκικός τύπος για την Κύπρο 1928-1945», έκδ. Κέντρου Μελετών Ι. Μ. Κύκκου 2008, σελ.150).

Τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής από την κεμαλική Τουρκία αναδεικνύει στο σπουδαίο βιβλίο της «Εθνικισμός, κοινωνικές μεταβολές και μειονότητες - τα επεισόδια εναντίον των μη μουσουλμάνων της Τουρκίας 6/7 Σεπτ.1955», η Τουρκάλλα πανεπιστημιακός Ντιλέκ Γκιουβέν (εκδ. Εστία 2006): «Η νέα κεμαλική ηγεσία είδε την εθνο-δημογραφική ομοιογενοποίηση της Μ. Ασίας ως απαραίτητη προϋπόθεση για τον επιτυχή σχηματισμό εθνικού κράτους [και] η πολιτική εποικισμού και εκδίωξης που ακολουθήθηκε αποτελούσε μέθοδο του κράτους για τη διασφάλιση της κυριαρχίας της τουρκικής εθνότητας» (σ.329).

Τη δημογραφική αλλαγή στην Κύπρο και την ανατροπή της «περιστασιακής ελληνικής πλειοψηφίας», έθεσαν ρητώς ως στόχο και οι καθοδηγητικές για την Άγκυρα, Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ του 1956. (Νεοκλή Σαρρή: «Η Άλλη Πλευρά» τ.2, Α-Ι, σ.323, εκδ. Γραμμή 1982).

Την εφαρμογή αυτής της πολιτικής αποφάσισε ΤΩΡΑ να νομιμοποιήσει, με διεθνή του εξαγγελία, για 50.000 Τούρκους εποίκους ο πρόεδρος της Κύπρου, Γ.Γρ. της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ κ. Δημ. Χριστόφιας;

Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης
Διδάκτωρ Γεωπολιτικής
12 Ιουνίου 2008
http://www.NoitikiAntistasis.com   

Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου απoτελεί σπουδαία καμπή στις ανακατατάξεις στo γεωπολιτικό Σύστημα Μέση Ανατολή-Ανατολική Μεσόγειος-Ν/Α Ευρώπη-Καύκασος. Για το εφικτό της πραγματοποίησης τoυ οράματος της Μεγάλης Αλβανίας οι απόψεις διίστανται. Η ανεξαρτησία που παραχώρησαν οι Δυτικοί είναι ‘‘υπό επιτήρηση’’. Όμως, η ‘‘Κοσόβα’’ θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για άλλες περιοχές με αποσχιστικές τάσεις (Αμπχαζία, Νότια Οσετία, Υπερδνειστερία, Ναγκόρνο Καραμπάχ). Περιοχές όπου θα μπορούσε, υπό προυποθέσεις, να εφαρμοστεί το πρότυπο είναι και οι κουρδικές περιοχές του Ιράκ, της Τουρκίας και του Ιράν, αλλά και η ελληνική Θράκη! 

Στο πλαίσιο του τουρκικού κατεστημένου υφίσταται μια ιδιότυπη συνύπαρξη κεμαλιστών-‘‘ισλαμοεκσυγχρονιστών’’. Πρέπει να συνεκτιμηθεί το ότι η συμπόρευση της πολιτικής ηγεσίας και του στρατού, έχει μεγάλη απήχηση στην τουρκική κοινή γνώμη, με αποτέλεσμα να διασφαλίζεται, τόσο η κυριαρχία της ισλαμικής κυβέρνησης, όσο και το κύρος του στρατού. Βεβαίως, μεταξύ των δύο πόλων αυτής της δυαρχίας ξετυλίγεται μια διαρκής αντιπαράθεση με κυμαινόμενη ένταση. Αυτή οφείλεται σε ένα από τα παράδοξα της τουρκικής πραγματικότητας, τις βλέψεις του Ρετζέπ Ερντογάν μετά τις διαδοχικές εκλογικές νίκες του κόμματός του, του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (A.K.P., για το οποίο το Ισλάμ αποτελεί ηθικό στήριγμα μόνο). Ο Τούρκος πρωθυπουργός επιθυμεί το ισλαμογενές κόμμα του να καταλάβει τη θεσμική θέση που κατέχει ο τουρκικός στρατός: το λαοπρόβλητο AKP να είναι εγγυητής της κεμαλικής δημοκρατίας και της τουρκικής κρατικής υπόστασης. Η αντιπαράθεση κεμαλιστών-‘‘ισλαμοεκσυγχρονιστών’’ από το καλοκαίρι του 2006 προσέλαβε διαστάσεις ανοικτής σύγκρουσης. Εδώ και καιρό ο κεμαλισμός έδειχνε στριμωγμένος στα ανατολικά και αντιμέτωπος με εσωτερικό αδιέξοδο. Ηταν επόμενο να σκέφτεται πως θα συσπειρώσει τις δυνάμεις του και θα αποτρέψει επιδιώξεις εκείνων που «ονειρεύονται τον διαμελισμό της Τουρκίας», όπως έχει δηλώσει ο Τούρκος επιτελάρχης Μπουγιουκανίτ.

Οι Κούρδοι του Ιράκ έχουν προέχουσα θέση στις περιφερειακές εξελίξεις. Δημιούργησαν ομόσπονδη πολιτειακή οντότητα στο πλαίσιο του Ιράκ. Η κατανομή του πετρελαïκού πλούτου είναι βασικός λόγος τριβής μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών στο Ιράκ, του οποίου η πιθανότερη κρατική δομή θα είναι συνομοσπονδιακή τριεθνοτική. Η περιοχή του Κιρκούκ περικλείει περίπου το ένα τρίτο των πετρελαïκών κοιτασμάτων του Ιράκ, ενώ σ’αυτήν κατοικούν σημαντικοί τουρκμενικοί πληθυσμοί. Αποτελεί πάγια θέση της Αγκυρας ότι το Κιρκούκ δεν πρέπει να περιέλθει στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ο κουρδικός εθνικισμός είναι σήμερα ισχυρός και αποκρυσταλλωμένος. Επί πλέον, σε αντίθεση με την δεκαετία του ’90, έχει διεισδύσει στους κουρδικούς πληθυσμούς που ζουν στην δυτική Τουρκία. Υπάρχει πάντοτε πιθανότητα κλιμάκωσης της έντασης και εξάπλωσης των ενόπλων συγκρούσεων. Το Κουρδικό απασχολεί όλους στην Τουρκία, θέτοντας χαμηλότερα στις προτεραιότητές τους τα προβλήματα με την Ελλάδα και με την Κύπρο. Αλλά, και τα τρία θέματα εξακολουθούν να σκιάζουν την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας προς την Ε.Ε. Και όλα τα προαναφερόμενα περιπλέκουν τις οπωσδήποτε δύσκολες ευρωτουρκικές διαπραγματεύσεις.

Σε περυσινή ανάλυση είχαμε θέσει ορισμένα ερωτήματα.

α) Ο Ερντογάν και το κόμμα του θα κατόρθωναν να πραγματοποιήσουν την τέλεια ισορροπία με τους στρατηγούς ή και να ανατρέψουν τους συσχετισμούς και τις ισορροπίες στο τουρκικό κράτος; 

Με τη μεγάλη εκλογική νίκη του Ερντογάν και την εκλογή του Αμπντουλλάχ Γκιούλ ως Προέδρου (Αύγουστος 2007), ο κεμαλισμός υπέστη σημαντική ήττα, θεσμικά, πολιτικά, συμβολικά. Στις 9 Φεβρουαρίου 2008 ψηφίστηκε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση με μεγάλη πλειοψηφία (411 βουλευτές σε σύνολο 550) συνταγματική αναθεώρηση, με την οποία επετράπη η χρήση της ισλαμικής μαντίλας στα πανεπιστήμια της χώρας. Η υπερψήφισή της έγινε δυνατή μετά από συμφωνία του Α.Κ.Ρ. και του Κόμματος Εθνικιστικής Κίνησης (Μ.Η.Ρ.) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί (διατηρεί στενούς δεσμούς με τους ‘‘Γκρίζους Λύκους’’). Στην αναθεώρηση αυτή αντιτάσσονται οι κεμαλιστές και το κόμμα που κυρίως τους εκφράζει στο παρόν Κοινοβούλιο, το Ρεπουμπλικανικό Λαïκό Κόμμα (C.H.P.) της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του Ντενίζ Μπαïκάλ. Το κόμμα αυτό κατέθεσε αίτηση ακύρωσης των συγκεκριμένων αναθεωρημένων συνταγματικών διατάξεων. Στις 5 Ιουνίου, το Συνταγματικό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση, με την οποία έκανε δεκτή την αίτηση και ακύρωσε την παραπάνω συνταγματική αναθεώρηση, κρίνοντας ότι τέτοια μέτρα παραβιάζουν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους. Το C.H.P. θριαμβολογεί μετά την απόφαση, ενώ στο κυβερνών Α.Κ.Ρ. το κλίμα είναι ιδιαίτερα βαρύ. Tο Μάρτιο, o ανώτατος εισαγγελέας Α. Γιαλτσίνκαγια κατέθεσε προσφυγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο, ζητώντας να τεθεί εκτός νόμου το κυβερνών Α.Κ.Ρ. και να απαγορευθεί η πολιτική δράση των Ερντογάν-Γκιούλ και 70 περίπου άλλων στελεχών του. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έκανε δεκτή ως βάσιμη την προσφυγή και αποφάσισε να την εξετάσει επί της ουσίας. Σενάρια ήθελαν υπουργούς και υψηλόβαθμα στελέχη του ΑΚΡ να καλούν τους 11 συνταγματικούς δικαστές να μην κλείσουν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και να μην επιβάλλουν πενταετή απαγόρευση πολιτικής δράσης στον πρόεδρο και στον πρωθυπουργό του 47%. Στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, ο Ερντογάν αμφισβήτησε την αρμοδιότητα του Συνταγματικού Δικαστηρίου για τη μεταρρύθμιση της μαντίλας. Παράλληλα ανακοίνωσε ότι θα συγκαλέσει διακομματική συνάντηση κορυφής, ενώ τάχθηκε υπέρ της συνταγματικής μεταρρύθμισης αλλά και της θέσπισης σώματος γερουσιαστών. 

β) Πότε και πως θα γινόταν η προαναγγελθείσα τουρκική στρατιωτική επέμβαση στο Βόρειο Ιράκ, ποιό θα ήταν το μέγεθος και η διάρκειά της, ποιες θα ήταν οι διεθνείς συνέπειές της;  

Προηγήθηκε πολύμηνη σειρά εξελίξεων (διακυμάνσεις στις σχέσεις Ουάσιγκτον και Αγκυρας, αναβάθμιση των πεσμεργκά στο ιρακινό Κουρδιστάν, σταθεροποίηση της εκεί αυτόνομης διοίκησης), που συνέθεταν πολεμικό σκηνικό. Τελικά, η Τουρκία με την ‘‘κριτική’’ στήριξη της Ουάσιγκτον, πραγματοποίησε τη στρατιωτική επέμβαση στο Βόρειο Ιράκ σε διάφορες φάσεις (Δεκέμβριος 2007-Μάρτιος 2008), με διακηρυττόμενο στόχο το Ρ.Κ.Κ. Λίγες μέρες πριν από την εισβολή ο Μασούντ Μπαρζανί ζήτησε από τον Ο.Η.Ε. και την Ε.Ε. να υποστηρίξουν το σχέδιό του για οργάνωση μέσα στο 2008 δημοψηφίσματος στην περιοχή του Κιρκούκ με στόχο την προσάρτηση στην αυτόνομη κουρδική επικράτεια του Ιράκ. Οι ‘‘ισλαμοδημοκράτες’’ έδειξαν να ευθυγραμμίζονται με τους κεμαλιστές σ’ αυτό το πρωταρχικής σπουδαιότητας για την Τουρκία ζήτημα. Το  αντιπολιτευόμενο C.H.P. εξέφρασε κριτική για την εσπευσμένη αποχώρηση των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Βόρειο Ιράκ. Η Αγκυρα πέτυχε να συνεργαστεί με την Τεχεράνη (δυνάμεις του οποίου συγκρούονται κατά καιρούς με το PEJAK, ιρανικό σκέλος του ΡΚΚ), καταφέροντας συντονισμένα πλήγματα κατά των Κούρδων ανταρτών στο βόρειο Ιράκ και ανταλλάσσοντας πληροφορίες. Και ενώ ΗΠΑ, Ε.Ε. και Ισραήλ εντείνουν την πίεση στην Τεχεράνη, οι Τούρκοι στρατηγοί επιχειρούν να επανενεργοποιήσουν μια τέτοια τουρκοïρανική συνεργασία.

γ) Θα επέλεγε η Αγκυρα να δημιουργήσει ένταση στο Αιγαίο ή στη Θράκη, στο πλαίσιο της επιδίωξης των στρατηγικών στόχων της;

Η ελληνική Θράκη αποτελεί στόχο της αναθεωρητικής/επεκτατικής πολιτικής του τουρκικού κατεστημένου. Οι πρόσφατες ενέργειες της Τουρκίας στην περιοχή αυτή δημιουργούν ανησυχία στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών Το τουρκικό σχέδιο για αυτονόμηση της Δυτικής Θράκης στα πρότυπα του Κοσόβου μπορεί να εφαρμόζεται αθόρυβα, ωστόσο είναι πλήρως συγκροτημένο. Τα πρώτα κομμάτια του παζλ έχουν αρχίσει να τοποθετούνται: ίδρυση στην Κομοτηνή υποκαταστήματος της Ziraat Bankasi, ετοιμασία σημαίας και ύμνου για την «Τουρκική Δημοκρατία της Δυτικής Θράκης» (κυκλοφορούν μέσω του Διαδικτύου), δραστηριοποίηση διαφόρων συλλόγων πρόθυμοι να υπερασπιστούν τα δικαιώματα της μειονότητας, προθυμοποίηση επιχειρηματιών να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή πολυκλινικών, κέντρων ελευθέρων σπουδών, τη δημιουργία τηλεοπτικού σταθμού. Η Αγκυρα επιχειρεί με την προπαγάνδα της να πείσει τους διεθνείς δρώντες ότι στην ελληνική Θράκη κατοικεί μια συμπαγής τουρκική κοινότητα, που καταπιέζεται από το ελληνικό κράτος, και να εγείρει εδαφικό ζήτημα. Η Τουρκία αξιοποιεί και την δυσαρέσκεια των Αμερικανών για την ελληνορωσική ενεργειακή συμφωνία. Στο πλαίσιο μιας συνολικής ελληνικής στρατηγικής χρειάζεται ιδιαίτερα προσεκτικός σχεδιασμός στην πολιτική έναντι της μειονότητας και λεπτοί χειρισμοί, προκειμένου να ανακοπεί η στρατηγική της Άγκυρας για αυτονόμηση της μειονότητας. Η ελληνική Θράκη να μην αποτελέσει πεδίο οποιασδήποτε αντισταθμιστικής παραχώρησης στην Τουρκία έναντι ενδεχόμενης απώλειας νοτιοανατολικών κουρδικών περιοχών της.

Τα Νέα του Λονδίνου
Απρίλιος 2008

Για παράβαση του νόμου «περί προστασίας Αρχαιοτήτων» κατηγορείται ο 70χρονος Κώστας Καρράς, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας για την Προστασία του Περιβάλλοντος και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς και γνωστός Τουρκόφιλος.

Συνελήφθη καθώς σε έρευνα που έγινε στο σπίτι όπου διαμένει στην περιοχή της Πλάκας, κλιμάκιο αστυνομικών της Δίωξης Αρχαιοκαπηλίας εντόπισε μαρμάρινα αντικείμενα, αρχαία νομίσματα και θρησκευτικά κειμήλια τα οποία, σύμφωνα με την Αστυνομία, εμπίπτουν στις προστατευτικές διατάξεις του νόμου και δεν είχαν δηλωθεί στην Αρχαιολογική Υπηρεσία.

Κατασχέθηκαν συγκεκριμένα 24 μαρμάρινα αντικείμενα (κιονόκρανα, επιτύμβια), 11 πήλινα αντικείμενα (αρύβαλοι - λήκυθοι), 9 αρχαία νομίσματα (χρυσά ασημένια και χάλκινα), 4 εικόνες διαφόρων διαστάσεων, 4 θρησκευτικά βιβλία του 17ου και 18ου αιώνα, ένα γυάλινο αγγείο, ένας χάλκινος σταυρός, μια χάλκινη λειψανοθήκη και ένα χάλκινο δακτυλίδι το οποίο φέρει πολύτιμο λίθο.

Ο κ. Καρράς χθες οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών και αύριο αναμένεται να απολογηθεί στον ανακριτή. Aπό το ΥΠΠΟ έγινε χθες γνωστό ότι τα ευρήματα εξετάστηκαν από τον έφορο Ακροπόλεως κ. Αλέξανδρο Μάντη, καθώς και ότι βρίσκεται σε εξέλιξη η διαδικασία ταυτοποίησής τους.

Ο Κώστας Καρράς είναι από τους ιδρυτές των Φίλων της Κύπρου στη Βρετανία και Πρόεδρος σήμερα του ελληνοτουρκικού Φόρουμ.

Ποιος είναι ο Κώστας Καρράς;

Η γνωστή δημοσιογράφος-ερευνήτρια Φανούλα Αργυρού παραθέτει μερικές λεπτομέρειες για τον Κώστα Καρρά:

1) Συνίδρυσε μαζί με τον τελευταίο διχοτόμο αποικιακό κυβερνήτη Σερ Χιού Φούτ την περιβόητη διζωνική ομάδα “Φίλοι της Κύπρου” τον Σεπτέμβριο του 1974 στο Λονδίνο με μετέπειτα πρόεδρο τον φλεγματικό μ. Λόρδο Νίκολας Μπέθελ [ΣΗΜ. ΝΕΩΝ: πράκτορας των Μυστικών Υπηρεσιών, όπως απεκάλυψε στον εκδότη των «Νέων» ευρισκόμενος σε κατάσταση μέθης] που υποστήριζε την παραμονή εποίκων…Τόσο εχθρική ήταν η στάση της ομάδας που έγραψαν στην Κύπρο οι εφημερίδες : «Με τέτοιους φίλους τι τους θέλει η Κύπρος τους εχθρούς;».

2) Για 18 χρόνια μέλος του Steering Committee της γνωστής Λέσχης Bilderberg.

3) Συμμετείχε σε πολλές συνεδρίες του Wilton Park (δημιούργημα του Foreign Office για διαμόρφωση πολιτικής) και του Ντίσλεϋ Πάρκ με θέμα Τουρκία, Ελληνοτουρκικές σχέσεις και το Κυπριακό. Πρωτοστάτησε στις επαφές μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων επιχειρηματιών από το 1985 (ήταν τον ίδιο καιρό που και οι ‘Φίλοι της Κύπρου’ εγκαινίασαν τις ούτω καλούμενες επαναπροσεγγιστικές επαφές στο Κάμπτεν Τάουν του Λονδίνου [ΣΗΜ. ΝΕΩΝ: Με συμμετοχή του Κυριάκου Τσιούπρα, ανταποκριτή του ΚΥΠΕ στο Λονδίνο και για δεκαετίες διευθυντής της ”Παροικιακής” εφημερίδας του ΑΚΕΛ-Αγγλίας, καθώς και του Μάικ Πουμπουρή, πιο γνωστού από την ανθελληνική δραστηριότητά του ως "Χατζημάικ"] αναβαθμίζοντας την Τ/κ κοινότητα ως οντότητα, προωθώντας την διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ως λύση, και παραμερίζοντας και αποφεύγοντας την επιστροφή όλων των προσφύγων στα σπίτια τους…).

4) ΄Ιδρυσε, καθ΄υπόδειξη του Foreign Office, το “Ελληνοτουρκικό Φόρουμ” για προώθηση των τουρκικών συμφερόντων με αυξημένες συμμετοχές Τούρκων στα συνέδρια του Wilton Park κτλ

5) Είναι από τους αξιωματούχους και ιδρυτές της οργάνωσης “Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη” CDRSEE―με έδρα την Θεσσαλονίκη―για την αλλαγή των ιστορικών βιβλίων χωρών των Βαλκανίων (και της Κύπρου) και που χρηματοδοτείται συν άλλων πολλών κυρίως από το Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας της Βρετανίας, το Στέιτ Ντεπάρτμεντ, Υπ. Εξωτερικών Αυστρίας, ελληνική Κυβέρνηση δυστυχώς και άλλων ευρωπαικών χωρών και επιχειρήσεων αλλά και που εξασφάλισαν, προφανώς, δίχως να δόθηκε η σωστή ερμηνεία των εργασιών τους, και χρηματοδότηση από τους Ομογενείς Αμερικής…

6) O K. Καρράς συμμετείχε και στην συγκέντρωση επίλεκτων Ανανιστών στο St Anthony’s College της Οξφόρδης για ωραιο-ποίηση του Σχεδίου Ανάν, τον Φεβρουάριο του 2004, μαζί με τον Τουμάζο Τσελεπή του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζίλιουρεκ, την Mary Southcot των ‘Φίλων της Κύπρου’, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, εκπρόσωπο του Αττίλα στην Κύπρο, Καίτη Κληρίδη, Αχιλλέα Δημητριάδη, Σώτο Γιωργαλλή, Αλβάρο Ντε Σότο και άλλους.

Διαβάστε περισσότερα για τον Κώστα Καρρά στην ελληνική εφημερίδα του Λονδίνου «Τα Νέα»

Η τουρκική στρατιωτική προπαγάνδα (είτε με την μορφή του “Γραφείου Τύπου” του «αριστερού» Ταλάτ, είτε με την μορφή των αφρισμένων μικελλιδιών) για χρόνια ψευδολογεί ότι η εθνικοαπελευθερωτική ΕΟΚΑ των Ελληνοκυπρίων δεν ήταν μια λαϊκή επαναστατική οργάνωση που μαχόταν για Αυτοδιάθεση και ανατροπή της αποικιοκρατίας, αλλά για μια ειδεχθή τρομοκρατική ομάδα που σκοπό είχε να “γενοκτονήσει” τους Τουρκοκύπριους.

Τους απαντούμε, λοιπόν, σήμερα, 53η επέτειο από την έναρξη του τίμιου αγώνα για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, με τα λόγια του μεγάλου Τούρκου κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ.

Γιάννης Ρίτσος - Ναζίμ Χικμέτ
εφ. Ρήξη, 6 Απριλίου 2007

Της λευτεριάς το λάβαρο στην Κύπρο, μετά από αιώνες σκλαβιάς, η ΕΟΚΑ το σήκωσε στα πιο ψηλά σκαλοπάτια. Στον ένοπλο εθνικοαπελευθερωτικό, αντιαποικιακό αγώνα, 1955-1959, κατά της βρετανικής κατοχής. Με αίτημα, εκείνο που ζητήσαμε οι Κύπριοι και από τον Ιωάννη Καποδίστρια, μόλις ιδρύθηκε το ελλαδικό κράτος: την ένωση της Κύπρου με τη μητέρα Ελλάδα. Περί της οποίας, και το 97% του δημοψηφίσματος των Κυπρίων της 15-22 Ιανουαρίου 1950.

Της λευτεριάς το λάβαρο το κουβαλούσαν κρυμμένο στις καρδιές τους γενεές γενεών υπόδουλων Κυπρίων.

Το κουβαλούσαν στον κόρφο τους πλήθη Κυπρίων εθελοντών πολεμιστών, από το Δραγατσάνι ώς τον Μοριά και απ’ τη Ρούμελη στο Αιγαίο, κατά την Εθνεγερσία του 1821.

Και ξανά στον ατυχή πόλεμο του 1897, στις κρητικές Επαναστάσεις και στον Μακεδονικό Αγώνα, στους Απελευθερωτικούς Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 και στη Μικρασιατική Εκστρατεία. Στο έπος του Σαράντα, από την Πίνδο και τη Βόρεια Ήπειρο, στην Εθνική Αντίσταση. Στις μάχες κατά του φασισμού και του ναζισμού, από τη Βόρεια Αφρική σε όλη την Ευρώπη.

Ευλαβικά διπλωμένο, ιε­ρό γαλανόλευκο λάβαρο, στις καρδιές και στα μπαούλα των σκλάβων, κατά τη στυγερή αγγλική «παλμεροκρατία», μετά την αιματηρή εξέγερση των Οκτωβριανών της Κύπρου. Άνανδρα πυροβολημένο από τους Εγγλέζους δυνάστες, στην εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου 1945 στο Λευκόνοικο, όπου σκότωσαν ενωτικούς ΑΚΕΛιστές φουστανελοφόρους διαδηλωτές.

Ώσπου ξημέρωσε η αγιότερη της Κύπρου ημέρα, Παρασκευή, 1η Απριλίου 1955. Το λάβαρο, στα ένοπλα πλέον χέρια της ΕΟΚΑ, που «πήρε μια ανηφοριά, πήρε τα μονοπάτια, να βρει τα σκαλοπάτια που παν’ στη Λευτεριά», καθώς έγραφε στο σπουδαιότερο ποίημά του, Δεκέμβριο του 1955, ο 18χρονος αγωνιστής της ΕΟΚΑ Ευαγόρας Παλληκαρίδης, τον οποίον απαγχόνισαν (9ο στη σειρά) οι Εγγλέζοι, 13 Μαρτίου 1957. Ένας ο σκοπός: η αποτίναξη του ζυγού των Εγγλέζων αποικιοκρατών και η Ένωση με τη μητέρα Ελλάδα.

Ήταν λοιπόν απόλυτα φυσιολογικό, ο κορυφαίος της Ρωμιοσύνης ποιητής, ο Γιάννης Ρίτσος, έναν κορυφαίο της ΕΟΚΑ να επιλέξει για να υμνήσει με τον συγκλονιστικό «Αποχαιρετισμό» του: τον υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, τον έφεδρο ανθυπολοχαγό του ελληνικού στρατού, τον Σταυραετό του Μαχαιρά, Γρηγόρη Αυξεντίου. Επειδή ακριβώς, απ’ όλους τους αιώνες περισσότερο κι απ’ όλους τους Κυπρίους υψηλότερα, το λάβαρο της Λευτεριάς τ’ ανέβασαν της ΕΟΚΑ τα αθάνατα παλικάρια. Και η αθανασία έγκειται ακριβώς στους ισχύοντες εσαεί στίχους του Γιάννη Ρίτσου: «Λάβετε φάγετε, τούτο εστί το σώμα και το αίμα μου, το σώμα και το αίμα του Γρηγόρη Αυξεντίου … που ’μαθε στη μεγάλη σχολή του αγώνα, τόσα μόνο γράμματα, όσα να φτιάχνουν τη λέξη ελευθερία».

Στην εφημερίδα, τότε, της ελλαδικής Αριστεράς, την «Αυγή», δεκαέξι μέρες από την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ, δημοσιεύτηκε (17 Απριλίου 1955) και η φωνή του μεγάλου Τούρκου κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ, που προστέθηκε «στις φωνές των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου υπέρ του Δικαιώματος της Αυτοδιαθέσεως της Κύπρου και της Ενώσεως με την Ελλάδα. Ο Χικμέτ απηύθυνε μήνυμα προς τους Τούρκους της Κύπρου, στο οποίο τονίζει ότι «η Κύπρος ήταν πάντοτε ελληνική». Το δημοσίευμα της «Αυγής», που παρατίθεται αυτούσια στο τέλος του άθρου, αναδημοσίευσε στον «Φιλελεύθερο» της Λευκωσίας ο επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Κύπρου, ιστορικός Πέτρος Παπαπολυβίου (31/3/07).

Απόσπασμα από την «Αυγή» της εποχής (1955):

«Στις φωνές των προοδευτικών ανθρώπων όλου του κόσμου υπέρ του δικαιώματος της αυτοδιαθέσεως της Κύπρου και της Ενώσεώς της με την Ελλάδα, ήρθε να προστεθή χθες και η φωνή –η μόνη μέχρι στιγμής από τουρκικής πλευράς– του μεγάλου Τούρκου ποιητού Ναζίμ Χικμέτ. Ο Χικμέτ απηύθυνε μήνυμα στους Τούρκους της Κύπρου, στο οποίο τονίζει ότι η Κύπρος ήταν πάντοτε ελληνική. Δεν υπάρχει, γράφει, κανένα ζήτημα για την ελληνικότητα της νήσου. Η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι Έλληνες και δίκαια αγωνίζονται για την Ένωσιν της νήσου με την Ελλάδα. Απευθυνόμενος ειδικώτερα στην τουρκική μειονότητα της Κύπρου, ο Τούρκος ποιητής τονίζει ότι πρέπει να συνεργασθή με τους Έλληνες Κυπρίους για την απαλλαγή της νήσου από τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Μόνο, γράφει, όταν η νήσος απαλλαγή από τους Άγγλους ιμπεριαλιστάς, οι Τούρκοι κάτοικοί της θα μπορέσουν να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι. Κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με την ενότητα του κυπριακού λαού, με τη συνεργασία από Τούρκους και Έλληνες Κυπρίους στην πάλη εναντίον του ξένου δυνάστου. Εκείνοι, καταλήγει, που προσπαθούν να στρέψουν τους Τούρκους εναντίον των Ελλήνων, μόνον το συμφέρον του ξένου κατακτητή εξυπηρετούν».