Επικήδειος από τον Δρα Βάσο Λυσσαρίδη στην κηδεία
του τέως Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Τάσσου Παπαδόπουλου
Ιερός Ναός Αγίας Σοφίας
Στρόβολος, Λευκωσία
15 Δεκεμβρίου 2008

Ένας γενναίος έφυγε Όρθιος. Όρθιος στη ζωή και τον θάνατο. Όρθιος μπροστά στις απειλές και αντιξοότητες.

(Η ζωή εν τάφω)
Όμως η λεβεντιά δεν χωράει σ΄ένα φέρετρο
Ο θάνατος πισωγυρίζει αμήχανος
Όσοι έταξαν στη ζωή τους
να φυλάνε εθνικές αρχές
να απορρίπτουν πιέσεις και απειλές
Παραμένουν όρθιοι στη ζωή και τον θάνατο.

Μια μεγάλη προσωπικότητα που λάμπρυνε την πολιτική ζωή της πατρίδας μας, που άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στα δρώμενα της Κύπρου, ο Πρόεδρος που πιστός στη λαϊκή εντολή απέρριψε εθνοκτόνα σχέδια, επαναλαμβάνοντας το διαχρονικό στην Ελληνική ιστορία ΟΧΙ, πέρασε το κατώφλι της αιωνιότητας.

Πέρασε το κατώφλι της ιστορίας. Και πέρασε με περγαμηνές αγώνων, θυσιών και προάσπισης αρχών.

Με εκκρεμή οράματα με ανεκπλήρωτες προσδοκίες, αλλά και με τη βεβαιότητα ότι ο αγώνας στον οποίο αφιέρωσε τη ζωή του θα συνεχισθεί. Πως και νεκρός θα μαρτυρήσει τη δικαίωση.

Φίλε Τάσσο,

Ο λαός δεν σου παραχωρεί άδεια απουσίας ωσότου λεύτεροι σεριανίσουμε στα λεύτερα αγαπημένα τοπία.
Πικρός, μισεμός και πιο πικρός όταν στη πατρογονική ΄Ασσια φιμώνεται η αρχαία λαλιά και τα σκλαβωμένα χώματα ξεσηκώνονται.

Πικρή η σκλαβιά
Μην ακουμπήσεις σ΄ αυτό το
χώμα
Θα σ΄ αφανίσει η οργή του
Νερό απ΄ τη βρύση της
Λαπήθου μη γευτείς.
Πικρό αφιόνι
θα πικρολιώσει
τα πικραμένα σου σωθικά
Αέρα όταν φυσάει απ΄ τον βορρά.
μην ανασάνεις.
Θάναι στο λέω η τελευταία σου πνοή.
Ένα σου μένει.
Το χώμα ν΄ αναδέψεις
με τη δική σου οργή
και το βοριά στης λευτεριάς
την κολυμβήθρα να βαφτίσεις.
Τότε θα ζεις.

Όσο το συρματόπλεγμα της ντροπής θα διχοτομεί την αξιοπρέπεια και τα χώματα μας όσο η κατοχική σημαία θα συνοδεύει στον ξύπνιο τους εφιάλτες μας, έχοντας τώρα νικήσει τον θάνατο μαζί με την στρατιά των συναγωνιστών σου με τον Μακάριο σημαιοφόρο με τον Αυξεντίου, τον Μάτση, τον Παλληκαρίδη θα ανατρέψουμε το σκηνικό.

Ο Τάσσος Παπαδόπουλος έφυγε από τη ζωή για να παραμείνει ζωντανός στη μνήμη ενός ολόκληρου λαού.

Η Κύπρος θρηνεί ένα άξιον της πατρίδος τέκνον.

Και ο Ελληνισμός συμμετέχει στον θρήνο για την απώλεια.

Ο Ελληνισμός στο σύνολο του γιατί οι εθνικοί αγώνες αγνοούν ιδεολογικά σύνορα.

Η παρουσία εδώ του Πρωθυπουργού της Ελλάδας κ. Καραμανλή, του αρχηγού της αντιπολίτευσης κ. Παπανδρέου και της Υπουργού Εξωτερικών κας Μπακογιάννη μαρτυρούν του λόγου το αληθές.

Αυτή η οδυνηρή συγκυρία προσφέρει την ευκαιρία να αποστείλουμε από κοινού το μήνυμα ότι θα απορρίψουμε απορριφθέντα υπό του λαού σχέδια που εκκολάπτονται υπό νέα ονοματολογία και ότι θα σταθούμε ανάχωμα σε ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας a la carte με την κυνική απαίτηση μη συμμόρφωσης προς τις ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της και νομιμοποίηση κηδεμονικών δικαιωμάτων και στρατιωτικής παρουσίας, παρθενογένεσης δυο κρατών και συνεταιρισμού.

Φίλε Τάσσο,

Φεύγεις αφήνοντας αξιόλογη, ανεξίτηλη κληρονομιά.

Ο λαός θυμάται έντονα την τελευταία παρακαταθήκη σου στην κρίσιμη ώρα των αποφάσεων.

Σαφής η διαπίστωσή σου ότι «το σχέδιο Ανάν δεν καταλύει τη de facto διχοτόμηση, αλλά αντίθετα τη νομιμοποιεί και ότι υπάρχουν θέματα αρχών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπου η «μέση λύση» δεν συνιστά τη σωστή απάντηση». Πρόσθετες: «Παρέλαβα κράτος με διεθνή αναγνώριση. Δεν θα παραδώσω κοινότητα χωρίς δικαίωμα λόγου και σε αναζήτηση κηδεμόνων».

Αυτά δήλωνες στο δραματικό σου διάγγελμα, πληγωμένος από την παραγνώριση αρχών από εκείνους που ήσαν εντεταλμένοι για την υπεράσπιση τους. Με έντονα φορτισμένη λυγμική φωνή με τη συναίσθηση ότι στεκόσουν ανένδοτος προασπιστής των δικαιωμάτων του λαού μας και θεματοφύλακας της ιστορίας μας. Ο συναισθηματισμός ταιριάζει στον ειλικρινή.

Στέρεες οι εθνικές ρίζες με τις πολυχιλιόχρονες ελληνικές παραδόσεις. Στέρεη η προσωπική ιστορία.

Προδιαγεγραμμένη, σχεδόν νομοτελειακή η πορεία σου.

Αγωνιστής από την πρώτη νεανική ηλικία στην πρώτη γραμμή του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ όπου και σε πρωτοσυνάντησα.

Μαζί στο Λονδίνο στη δραματική σύσκεψη καταψηφίσαμε τις συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου. Ο Μακάριος στην πορεία αναγνωρίζοντας τις αρετές και ικανότητες σου σε διορίζει Υπουργό. Τον νεαρότερο Υπουργό της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Αδέκαστος στην προάσπιση αξιών, έτοιμος για κατάθεση γνώμης και έτοιμος να προσαρμοσθεί έργοις.

Θάταν υποτιμητικό να αναλωθώ στην απαρίθμηση της πληθώρας πολιτικών και πολιτειακών αξιωμάτων στα οποία διέπρεψε και την τόσο αξιόλογη προσφορά του σ΄ όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής. Υπουργός σε διάφορα υπουργεία, διαπραγματευτής, εκπρόσωπος της Κύπρου στα διεθνή βήματα, Πρόεδρος της Βουλής, φυλακισθείς στο πραξικόπημα. Όμως δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην πρωτοποριακή προσφορά του για την εδραίωση του πρώτου κοινωνικού κράτους στην Κύπρο.

Αρχή άνδρα δείκνυσι. Και το τελευταίο αξίωμα στην προεδρία του κράτους υπήρξε η κορωνίδα της προσφοράς του και η ανάδειξη της προσωπικότητας του.

Αφόρητες οι πιέσεις, ασφυκτικός ο κλοιός για εξαναγκασμό του λαού μας να προσυπογράψει σχέδια εθνικής ταπείνωσης και υπονομευτικά της εθνικής μας επιβίωσης.

Και τα πυρά εχθρικά και φίλια στρέφονταν προς τον εκλεγμένο πρόεδρο.

Κι εσύ, Τάσσο, φρουρός μιας άλλης μορφής Θερμοπυλών, παράμεινες πιστός τοις του λαού ρήμασι πειθόμενος γνωρίζοντας το τίμημα και έτοιμος να υποστείς τις συνέπειες.

Και ο αγώνας δεν αφορούσε μόνο την επιβίωση των Ελληνοκυπρίων αλλά και την ουσιαστική ακηδεμόνευτη πορεία των Τουρκοκυπρίων.

Γιατί πιστός στις εθνικές σου ρίζες υπήρξες και θερμός προασπιστής των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων με τη σωστή διαπίστωση ότι ειρήνη και πρόοδος μπορούν να διασφαλισθούν μόνο σε συνθήκες αλληλοσεβασμού.

Η ιστορία θα καθιερώσει τον ρόλο σου ως του Προέδρου που απέκρουσε τα απαράδεκτα σχέδια αλλά και διαφοροποίησε αποτελεσματικά το αρνητικό κλίμα που δημιούργησε το πλήρως δικαιολογημένο ΟΧΙ του λαού μας.

Και αυτό επετεύχθη όχι με προσαρμογή σε πιέσεις ή εγκατάλειψη αρχών αλλά με θρησκευτική προσήλωση στην προάσπιση της ετυμηγορίας του λαού.

Και αυτά χαρακτηρίσθηκαν ως απορριπτισμός.

Αν απορριπτισμός είναι η άρνηση της εθνικής αυτοκτονίας τότε ο τίτλος είναι άκρως τιμητικός.

Διάλεξες συνειδητά τον δρόμο του εθνικού Γολγοθά, γιατί γνώριζες πως μόνο με την ανάληψη ευθυνών χαράσσονται οι δρόμοι εθνικής σωτηρίας.

Στη ρήτρα ότι οι ιδέες δεν δολοφονούνται, προσθέτω: Όμως ούτε οι ιδεοφόροι πεθαίνουν.

Πεθαίνουν όσοι δεν αφήνουν κληρονομιά. Κι εσύ αφήνεις αξιόλογη κληρονομιά.

Τα μηνύματα είναι σαφή. Σεβόμαστε τα δικαιώματα όλων των λαών και όλων των ομάδων. Όμως απαιτούμε σεβασμό και στα δικά μας.

Είμαι βέβαιος ότι και από τον τάφο θα διαλαλείς ότι δεν θα δεχθούμε χωριστά κράτη και συνεταιρισμό που οδηγεί σε ένα πολυκηδεμονευόμενο συνομοσπονδιακό μόρφωμα.

Νάσαι βέβαιος ότι ο αγώνας θα συνεχισθεί.

Συμβιβασμός ναι. Αλλά σε πλαίσια αρχών που διαφυλάττουν την εθνική αξιοπρέπεια και επιβίωση. Μόνιμη κοινή μας γραμμή παραμένει μια λύση εναρμονισμένη με το διεθνές δίκαιο και το Ευρωπαϊκό κεκτημένο που να διασφαλίζει την ενότητα του κράτους, του χώρου, της οικονομίας, των θεσμών, θα απαλλάσσει από κηδεμονίες και ξένη στρατιωτική παρουσία και θα διασφαλίζει τις βασικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος όλων των προσφύγων για επάνοδο στις πατρογονικές εστίες και περιουσίες τους.

Αυτές υπήρξαν οι διακηρύξεις όλων προς τον λαό και ο λαός είναι φυσικό να απαιτεί προσήλωση στις δεσμεύσεις. Φεύγεις δικαιωμένος με σαφή εντολή στα παιδιά σου, στους δικούς σου και σ΄όλο τον λαό να μη παρεκκλίνουν από τη διακηρυγμένη πορεία που τώρα σφραγίζεται με τη δική σου βιολογική απουσία, όχι την πολιτική.

Σ΄ αυτόν τον ιερό χώρο ενώπιον του λαού και της ιστορίας δίνουμε την υπόσχεση ότι δεν θα παρεκκλίνουμε από αυτή την πορεία.

Η φωνή σου για απόρριψη απαράδεκτων σχεδίων θα είναι τώρα ακόμα πιο δυνατή, πιο καθολική, πιο αποδεκτή.

Για την οικογένεια σου θα είναι παρηγοριά ότι όλη η Κύπρος παραστέκεται στη θλίψη τους και ιδιαίτερα στη μεγάλη κυρία, τη Φωτεινή της αξιοπρέπειας και της προσφοράς.

Θα συνεχίσουμε όλοι μαζί. Και θα σ΄ έχουμε πάντα συντροφιά ως την δικαίωση.
Αυτή τη μοίρα όρισαν οι θεοί για τους διαχρονικούς αγωνιστές.

Μας είπαν:
Γιατί συνεχίζετε να αγωνίζεσθε
Αφού η μάχη έχει κριθεί;
Απαντήσαμε: Γιατί αν
δεν αγωνιζόμαστε
δεν θα υπάρξει άλλη μάχη.

Θ΄αγωνίζεσαι και μετά θάνατο
ο λαός δεν σου δίνει άδεια απουσίας.
Και ασφαλώς δεν έχεις καμιά πρόθεση απουσίας.

Όταν το βράδυ ο Ζέφυρος θα συνοδεύει
του Αίαντα το παράφωνο γέλιο
οταν τα κιονόκρανα της Σαλαμίνας
φοβισμένα
θα διηγούνται ψεύτικες ιστορίες
όταν οι μαινάδες θα ξεσχίζουν
τα ανύπαρκτα ιμάτια
εμείς μαζί σου
θα θυμίσουμε στους μόνιμους
και τους περαστικούς ότι
περπατούν στ΄αχνάρια του Ζήνωνα
Στην άκρη του Δαυλού ξεμπαρκάρουν
τριήρεις φορτωμένες οργή και ρυτίδες
ότι αυτά τα χώματα
φιλοξενούν το DNA του Ζήνωνα
του Κίμωνα, του Ρε, του Αυξεντίου

Φίλε,

ζωντανοί και νεκροί
θα κρατήσουμε ζωντανή την ελπίδα
Κάθε μάχη που χάνεται μήτρα της μάχης που έρχεται.
Κι οι μαχητές δρασκελούν τα σύνορα του Άδη.

Όταν ο ήλιος θα βηματίζει οργισμένος από τον Πενταδάκτυλο στη Λύση.
Όταν οι πρόσφυγες θα σέρνουν κουρασμένοι τα βήματα στο δικό μα πάντα ξένο σπίτι.
Όταν οι Άννες και οι Καϊάφες θα ετοιμάζουν σύγχρονες φυλακές με αόρατα μα φρικτά σίδερα.

Ο λαός θα θυμάται πως το όχι είναι οδυνηρό μα όχι θανάσιμο,
πως η λευτεριά ούτε δίνεται ούτε ταιριάζει στους γονατισμένους.

Τότε αγαπημένε φίλε οι νεκροί αναστηθήσονται
κι οι αληθινοί ζωντανοί θα βρεθούν και πάλι στο μετερίζι της ανθρωπιάς και της λευτεριάς.
Κι εσύ καρτεράς από τώρα αυτή την ώρα.

Το αιωνία η μνήμη σου δεν αντέχει.
Αιωνία θα είναι η μοίρα σου.  

Οι καιροί απαιτούν αγώνα ενάντια στην αποχαύνωση. Εξέγερση ενάντια στην απάθεια. Επανάσταση ενάντια στον καναπέ. Όχι για να γίνει η γενιά μας άλλη μια χαμένη γενιά όπως αυτή του Μάη ’68 ή του Πολυτεχνείου.

Αλλά γιατί οφείλουμε απέναντι στην Ιστορία μια Μάχη που θα σώσει τη χαμένη αξιοπρέπεια και το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης.

Για να γίνει αυτό, ΠΡΕΠΕΙ να ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ. Ο καθένας με τον τρόπο του, απ’ το δικό του μετερίζι, απ’ την δική του προσωπική έπαλξη.

του Γιώργου Καραμπελιά
περιοδικό ΑΡΔΗΝ, Φεβρουάριος 2008

Παρ’ όλο που, όπως γνωρίζουν πολλοί φίλοι, δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ ταμπέλες του τύπου «αριστερός» και «δεξιός», γιατί τα τελευταία τριάντα χρόνια αυτοί οι όροι έγιναν κουλουβάχατα, ενώ ταυτόχρονα επιμένω να παραμένω πιστός στις αξίες της αλληλεγγύης, της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της εθνικής ανεξαρτησίας, που όρισαν κάποτε την έννοια της Αριστεράς, σε αυτό το σύντομο κείμενο θα προσπαθήσω συνοπτικά να δείξω από τη σκοπιά, της Αριστεράς, γιατί ένας αριστερός δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να υποστηρίξει τον κ. Χριστόφια και η μοναδική επιλογή που διαθέτει είναι ο Τάσσος Παπαδόπουλος.

Ο Κάρολος Μαρξ αρεσκόταν στο να επισημαίνει τις περίφημες πανουργίες της Ιστορίας και ήταν ακριβώς η προσήλωσή του στις εξαιρέσεις και όχι στους κανόνες που τον προφύλασσε συχνά από το να υποπίπτει στα τραγικά λάθη που χαρακτήρισαν τους επιγόνους του «μαρξιστές». Γι’ αυτό και συχνά μνημόνευε την camera obscura, τούτη την πρόδρομη μορφή φωτογραφικής μηχανής που εμφάνιζε τα είδωλα αντεστραμμένα.

Η ιστορία της επίσημης κυπριακής Αριστεράς, του ΑΚΕΛ, θυμίζει τη λειτουργία της camera obscura. Γιατί σε όλες τις κρίσιμες στιγμές της απουσίαζε, με τραγικά αποτελέσματα, από τον ιστορικό ρόλο που της αντιστοιχούσε. Έτσι, βρέθηκε να κατέχει τα ιστορικά πρωτεία μιας Αριστεράς που αρνήθηκε τον εθνικοαπελευθερωτικό -αντιαποικιακό αγώνα για την Ένωση με την Ελλάδα, όταν τούτος ξεπήδησε ως «τέκνο της ανάγκης, κι ώριμο τέκνο της οργής» από τα σπλάχνα του κυπριακού ελληνισμού. Όταν αργότερα το καθεστώς του νησιού τέθηκε σε διαπραγμάτευση, ήταν από τις πρώτες που αντιτάχθηκε στο αίτημα του αγώνα για Ένωση, προτιμώντας ν’ ακολουθήσει πιστά τη φωνή της Σοβιετίας και της Αγγλίας, που επιθυμούσαν το «αβύθιστο αεροπλανοφόρο» της Κύπρου να παραμείνει δήθεν «ανεξάρτητο», προκειμένου να μεταβληθεί σε άθυρμα των γεωπολιτικών τους παιχνιδιών στο θέατρο της ανατολικής Μεσογείου.

Κι όταν, έπειτα από την τουρκική εισβολή και κατοχή, τούτη ακριβώς η «ανεξαρτησία» έγινε εφαλτήριο για την οικοδόμηση ενός πειρατικού, off-shore κρατιδίου, όταν αυτή η πραγματικότητα αποτέλεσε τη βάση για τη διαμόρφωση ενός «νεοκυπριωτισμού», που καλούσε τους Έλληνες της Κύπρου να ξεχάσουν ότι είναι κατεχόμενοι, πρόσφυγες κι υποδουλωμένοι και να θυσιάσουν ακόμα κι αυτή την ελληνικότητά τους στον βωμό των πολυτελών τετράτροχων και των ηλεκτρικών συσκευών, αυτή τέθηκε στην πρωτοπορία τούτου του «νέου θαυμαστού κόσμου» της Μεγαλονήσου, σε αγαστή σύμπνοια με τους διεθνείς αρχιτέκτονές του. Κι έφτασε, στ’ όνομα του «διεθνισμού», να οικοδομεί και να τείνει «χείρες φιλίας» στον Τούρκο κατακτητή, κατασυκοφαντώντας ως «εθνικιστικό» τον αγώνα για την αποτίναξή της εισβολής αλλά και την ίδια τη μνήμη του αγώνα.

Όσο για το Σχέδιο Ανάν, γνωρίζουν όλοι πολύ καλά πως αποτελούσε τέκνο αυτής ακριβώς της δυναμικής και της τροπής των εξελίξεων, την οποία η ηγεσία του ΑΚΕΛ, αγκαζέ με τη Δεξιά του ΔΗ.ΣΥ., βεβαίως, στήριζε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Και χρειάστηκε η καταπληκτική εξέγερση των συνειδήσεων στην Κύπρο και των ίδιων των μελών του ΑΚΕΛ, για να αναγκάσει τούτο το κόμμα να πάει ενάντια στις αποφάσεις των οργάνων του, συντασσόμενο στο παραπέντε με το ΟΧΙ. Διότι δεν ήταν το ΑΚΕΛ που εξέφρασε την ψυχή των Ελλήνων της Κύπρου εκείνη την Άνοιξη, αλλά ο «αστός», ο «κεντρώος δημοκράτης», ο «εθνικιστής» Τάσσος Παπαδόπουλος, ο οποίος δεν δίστασε ν’ αντιταχθεί στην αμερικανοβρετανική και την τουρκική βούληση, που τον καλούσαν να παραδώσει την Κύπρο στα χέρια τους. Και ήταν αυτός, ο «συντηρητικός αστός», και όχι η Αριστερά του ΑΚΕΛ που προσπάθησε να συγκρατήσει την πολιτική της Κύπρου στην ύστατη γραμμή άμυνας που χάραξε το ΟΧΙ, στήνοντας γέφυρες με όσους θέτουν προσκόμματα στα σχέδια της Νέας Τάξης, τους Ρώσους, τους Γάλλους -ακόμα και τους Κινέζους.

Τώρα λοιπόν, έπειτα απ’ όλα αυτά, η ηγεσία του ΑΚΕΛ –ο Χριστόφιας– ζητάει τη στήριξή του απο τον κυπριακό ελληνισμό ως προεδρικός υποψήφιος στις ερχόμενες εκλογές. Και πάλι, αυτή η περίφημη «πανουργία της Ιστορίας» θέλει την τουρκική κατοχική κυβέρνηση του βορείου τμήματος να επικροτεί την υποψηφιότητά του και το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Φόρειν Όφις να χαμογελούν με την κάθοδό του στις εκλογές. Διότι, ακριβώς, τον θεωρούν τον καλύτερο δυνατό υποψήφιο για να βγάλουν τον Τάσσο από τη μέση, ώστε να ξεκινήσουν μια συντεταγμένη επιχείρηση υπονόμευσης της βούλησης των Ελληνοκυπρίων, επαναφέροντας το Σχέδιο Ανάν με άλλους όρους!

Γιατί, λοιπόν, ένας αριστερός δεν θα στήριζε Χριστόφια; Μα ακριβώς γιατί, θέλοντας να παραμείνει πιστός στα ιδεώδη του, δεν μπορεί να ταχθεί με εκείνους που υποστηρίζει η παγκόσμια ιμπεριαλιστική τάξη. Διότι, πιστός στις απελευθερωτικές αξίες, επιμένει στην πάλη για δικαιοσύνη στην υπόθεση της Κύπρου για αυτοδιάθεση των Κυπρίων αδελφών, ενάντια στα αυτοκρατορικά ανακτοβούλια των Αμερικανοβρετανών, τα τουρκικά στρατεύματα, τους «μηδίσαντες» της ελλαδίτικης και της κυπριακής άρχουσας τάξης. Και επειδή από το 1974 και μετά νιώθω τον εαυτό μου πρώτα Έλληνα της Κύπρου και μετά Ελλαδίτη, και νομίζω πως το έχω αποδείξει πολλές φορές, νομίζω πως έχω έναν λόγο επιπλέον για να τοποθετηθώ. Εξάλλου, η μοίρα της Κύπρου είναι αξεδιάλυτα δεμένη με το σύνολο του ελληνισμού.

[ Αναδημοσίευση από την κυπριακή εφημερίδα 'ΕΝΩΣΙΣ' ]

Ανδρέας Αποστόλου
  
Mετά από μια βόλτα στην παραλιακή οδό της Λάρνακας όπου πήγα για να απολαύσω τον καφέ μου, ήρθα σπίτι και άνοιξα την τηλεόραση στο δωμάτιο μου για να παρακολουθήσω την αγαπημένη μου σειρά. Ήταν 10 παρά 10 ,έμεναν ακόμα 10 λεπτά αλλά είχα συντονίσει το δέκτη μου. Φαίνεται η σειρά δεν ήταν και τόσο δημοφιλής και οι διαφημίσεις δεν αρκούσαν για να καλύψουν το δεκάλεπτο κενό. Ο υπάλληλος του καναλιού έβγαλε από την σκονισμένη κάσσια μια παλιά βιντεοταινία άπαυτες που τράβηξαν μετά το 1974 για να  «ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ». Είδα το λιμάνι της Κερύνειας και το κάστρο. Αλήθεια είχα καιρό να το δω στην τηλεόραση. Φαίνεται δεν πουλάει. Ο μεγάλος δείκτης πήγε στο 12. Η ώρα ήταν 10 ακριβώς.

Το φιλμάκι διακόπηκε για να αρχίσει η σειρά. Μου κόπηκε η όρεξη και η διάθεση για να την παρακολουθήσω. Όχι τόσο για το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ αλλά για τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε για να γεμίσει ένα τηλεοπτικό κενό. Πήρα μολύβι και χαρτί γιατί ωρίμασε ο καιρός για να γράψω και εγώ κάτι. Έτσι απλά μου έδοξε να γράψω. Να γράψω αυτά που βλέπω, αυτά που ακούω αυτά που πολλοί μπορεί να μην κατανοήσουν ποτέ. Να γράψω αυτά που βράζουν σαν λάβα μέσα μου και αν δεν τα βγάλω θα λιώσουν την ψυχή μου.

Με κούρασαν οι μπλε και οι κόκκινες σημαιούλες σας. Με κούρασαν οι κύριοι με τις γραβάτες που βγαίνουν κάθε μέρα στο γυαλί. Τα αυτιά μου βουήζουν ακόμα με τα πολιτικά συνθήματα που άκουσα το βράδυ της 21ης Μαΐου (βουλευτικές εκλογές).

Άνθρωποι, νέοι δυστυχώς , με τα ‘ιερά λάβαρα’ των κομμάτων στα χέρια να βγαίνουν στους δρόμους για να πανηγυρίσουν ψεύτικες νίκες. Να πανηγυρίσουν για κομματικούς πατριωτισμούς και συσπειρώσεις.

Τη νύκτα εκείνη που εσείς αδέρφια μπλε και εσείς αδέρφια κόκκινα βριζόσασταν στους δρόμους και γιουχαΐζατε ο ένας τον άλλο στο συνεδριακό, κάπου γινόταν σεισμός. Κάπου σε μια περιοχή της Λευκωσίας που ονομάζεται ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΜΝΗΜΑΤΑ, οι τάφοι έτρεμαν. Οι τάφοι έτρεμαν γιατί ο Υπαρχηγός από τη Λύση δεν έπεσε ούτε για το ΑΓΓΕΛΑΚΙ ούτε για το ΣΦΥΡΟΔΡΕΠΑΝΟ. Έπεσε για τη σημαία  την  μπλε με το λευκό σταυρό που οι μισοί την καίτε και οι άλλοι μισοί την εκμεταλλεύεστε και την καπηλεύεστε για κομματικά  οφέλη και προσωπικά συμφέροντα. Με αυτή τη λογική θα πηγαίνουμε μόνο για καφέ στην Κερύνεια τα απογεύματα. Με αυτά τα μυαλά θα κάνουμε μόνο τουρισμό στο Βαρώσι. Μας αξίζει ένα καλύτερο μέλλον σ΄αυτή τη γη που μας μεγάλωσε. Αυτή τη γη που την πήραν οι γονείς μας ελεύθερη και μας την παρέδωσαν μοιρασμένη. Την τύχη αυτής της γης την κρατάμε ΕΜΕΙΣ στα χέρια μας.

Αυτή η γη δεν είναι βαμμένη με τα χρώματα που βάφετε τα γήπεδα, τα καφενεία, και τα σωματεία σας.

Αυτή η γη δεν είναι βαμμένη με το δικό σας μπλε ούτε με το δικό σας κόκκινο. Αυτή η γη είναι βαμμένη με το μπλε της Ελλάδας και το κόκκινο του αίματος.

ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗ.
ΑΥΤΗ Η ΓΗ ΜΑΣ ΓΕΝΝΗΣΕ ΓΙΑ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

Σπεύδω, σαν ο τελευταίος ζηλιάρης της υφηλίου, να αναδημοσιεύσω και εγώ ένα υπέροχο κείμενο του Κωνσταντίνου Καβάφη. Καμιά φορά όταν διαβάζω ένα κείμενο κάποιου γνωστού διανοούμενου, ποιητή ή φιλόσοφου αναρωτιέμαι αν αυτό που με κάνει να λέω από μέσα μου “ρε γαμώτο, πως τα λέει, ακριβώς έτσι είναι!” δεν είναι διότι συμφωνώ πλήρως με τα λεγόμενα/γραφόμενα του αλλά διότι έχω μια εξιδανικευμένη ιδέα για αυτόν από πριν (από ΜΜΕ, σχολείο κλπ).

Και ύστερα διαβάζεις τυχαία ένα κείμενο, σαν αυτό πιο κάτω, και μεγαλώνει μέσα σου η σιγουριά ότι ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ θεωρείς ένα Καβάφη μεγάλο, και όχι “με το ζόρι”, αφού σε μερικές αράδες κατάφερε να πει αυτό που πασκίζεις να εξηγήσεις εδώ και χρόνια σε συγγενείς, γνωστούς, φίλους και εχθρούς, ακόμη και στον εαυτό σου.  [ N-A.gr ]

16 Οκτωβρίου 1902, Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

“Συχνά παρατηρώ τι λίγη σπουδαιότητα που δίδουν οι άνθρωποι στα λόγια. Ας εξηγηθώ. Ένας απλούς άνθρωπος (με απλούς δεν εννοώ βλαξ: αλλά όχι διακεκριμένος) έχει μιαν ιδέα, κατακρίνει ένα θεσμόν ή μιαν γενικήν γνώμην· ξεύρει ότι η μεγάλη πλειοψηφία σκέπτεται αντιθέτως προς αυτή· ως εκ τούτου σιωπά, θαρρώντας πως δεν οφελεί να ομιλήση, στέκοντας που με την ομιλία του δεν θ’ αλλάξη τίποτε. Είναι ένα μεγάλο λάθος.

Εγώ πράττω αλλέως. Κατακρίνω λ.χ. την θανατικήν ποινήν. Μόλις τύχει ευκαιρία, το κηρύττω, όχι διότι νομίζω ότι επειδή θα το πω εγώ θα την καταργήσουν αύριον τα κράτη, αλλά διότι είμαι πεπεισμένος ότι λέγωντάς το συντείνω εις τον θρίαμβον της γνώμης μου. Αδιάφορον εάν δεν συμφωνή κανένας μαζί μου. Ο λόγος μου δεν πάγει χαμένος. Θα τον επαναλάβη ίσως κανείς και μπορεί να πάγη σε αυτιά που να τον ακούσουν και να ενθαρρυνθούν. Μπορεί από τους μη συμφωνούντας τώρα να τον θυμηθή κανένας – εις ευνοϊκήν περίστασιν εις το μέλλον, και, με την συγκυρίαν άλλων περιπτώσεων, να πεισθή, ή να κλονισθή η εναντία του πεποίθησις. – Έτσι και εις διάφορα άλλα κοινωνικά ζητήματα, και εις μερικά που κυρίως απαιτείται Πράξις. Γνωρίζω που είμαι δειλός και δεν μπορώ να πράξω. Γι’ αυτό λέγω μόνον. Αλλά δεν νομίζω που τα λόγια μου είναι περιττά. Θα πράξη άλλος. Αλλά τα πολλά μου τα λόγια – εμού του δειλού– θα τον ευκολύνουν την ενέργειαν. Καθαρίζουν το έδαφος“.

.
Ευχαριστώ τον Γκρεκ για τον σύνδεσμο. Ευχαριστώ, κυρίως, την Κόκκινη Πιπεριά για την διάσωση και, ψηφιακή, πλέον διάδοση του υπέροχου αυτού κειμένου.

Ευχαριστούμε Καβάφη που μας έβγαλες τόσο κομψά από τον κόπο. 

του Χρήστου Χαρίτου
μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΑ.Ο.Σ. 
από τις Ελληνικές Γραμμές

O Νίκος Τσαγκρής είναι από τους καθιερωμένους συντάκτες του «Έθνους». Στις 5 Μαΐου δημοσίευσε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο στο Έθνος, με τίτλο «Μεταμοντέρνος Εθνικισμός». Στο άρθρο αυτό ο κ. Τσαγκρής αναλύει πολύ ψύχραιμα και εμπεριστατωμένα την ανάδυση ενός «Μεταμοντέρνου Εθνικισμού» ως:

«απάντηση στην αμερικανική απειλή της νέας τάξης πραγμάτων, στην απώλεια της συλλογικής μνήμης, στο γκρέμισμα των συνόρων, στην άρση των εθνικών ανεξαρτησιών, στην ισοπέδωση των εθνικών πολιτισμών και στην απώλεια των εθνικών ταυτοτήτων».

Συνεχίζει λέγοντας ότι «αυτός ο νέος μεταμοντέρνος εθνικισμός δεν συνδέεται πια προνομιακά με τη Δεξιά, αλλά ατομικά ή και συλλογικά ευδοκιμεί παντού, από την άκρα Δεξιά έως την άκρα Αριστερά. Ιδιαίτερα μετά τη συμπαράταξη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας με την νέα τάξη πραγμάτων και την παγκοσμιοποίηση made in USΑ». Ομολογώ ότι σπανίως αναλυτές και δημοσιογράφοι που ανήκουν στην Κεντροαριστερά καταγράφουν με τόσο αντικειμενικό τρόπο την αφύπνιση της εθνικής συνειδήσεως των λαών και τον αγώνα τους για Ελευθερία.

Πιστεύω ότι η ανάλυση του κ. Τσαγκρή θέτει τις σωστές παραμέτρους. Ο εθνικισμός επανασυνδέεται σήμερα με τα προτάγματα που οδήγησαν στην δημιουργία των εθνικών κρατών και στην διάλυση των πολυεθνικών αυτοκρατοριών τον 18ο αιώνα. Ο εθνικισμός αγωνίζεται σήμερα για την διασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας των λαών, όπως ο εθνικισμός του 18ου αιώνος αγωνιζόταν για την «αρχή της αυτοδιάθεσης των εθνοτήτων». Ο εθνικισμός - τότε και σήμερα - μιλάει για την αξία της Ελευθερίας για τα έθνη και τους ανθρώπους και δίνει προτεραιότητα στην «εθνική συλλογικότητα» έναντι του «εξατομικευμένου ανθρώπου». Είναι έλλογος και λειτουργικός.

Άρα, ο δικός μας εθνικισμός εστιάζεται στην ελευθερία, στον πολιτισμό, στην λαϊκή κυριαρχία, στην κοινωνική αλληλεγγύη. Εν αντιθέσει με τον καθεστωτικό «αντιεθνικισμό» του πολιτικού κατεστημένου, με ιδεολογικό πρόσημο την νεοταξική Αριστερά, ο οποίος λειτουργεί ως νομιμοποιητικός λόγος μίας νέας αυτοκρατορίας, η οποία στο όνομα της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ισοπεδώνει την Σερβία και το Ιράκ και αποστερεί τους λαούς από την εθνική τους ταυτότητα, διαλύοντας κάθε κοινωνικό συνεκτικό δεσμό και νόημα ζωής.

Ο «μεταμοντέρνος εθνικισμός» συνδυάζει την εθνική κυριαρχία με τον σεβασμό των ατομικών επιλογών, την δημοκρατία με τον πατριωτισμό. Αυτός είναι ο πραγματικός εθνικισμός, διότι υπάρχει και ο «κατασκευασμένος εθνικισμός» από την εθνοφοβική Αριστερά και τους κοσμοπολίτες αστούς, με την αδρή χρηματοδότηση του Soros. Όλων αυτών που θέλουν να επαναφέρουν τον άνθρωπο στο επίπεδο του homo neaderthalensis, τότε που δεν υπήρχαν συνειδητοποιημένα έθνη και εκπεφρασμένοι πολιτισμοί, αλλά οι άνθρωποι ζούσαν με μόνο σκοπό την επιβίωση.

Στην Ελλάδα ο δημόσιος διάλογος βρίσκεται υπό την σπάθη της πεφωτισμένης Αριστεράς. Κανείς δεν επιτρέπεται να αμφισβητήσει τα θέσφατα και τις ιδεοληψίες της. Σε αυτό το περιβάλλον ο πατριωτισμός είναι μία επαναστατική στάση, για αυτό και ο εθνικισμός αναγορεύεται ως το απόλυτο κακό από την Νέα Τάξη. Οι άνθρωποι έχουν εθνική κοιτίδα, πολιτισμό, ιστορία και βιώματα. Ο «μεταμοντέρνος εθνικισμός» είναι η απάντηση των λαών στην βαρβαρότητα του διεθνισμού.

Λάμπρος Γ. Καούλλας
20 Μαΐου 2007
“ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ”
http://www.NoitikiAntistasis.com   

Το σπουδαίο κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω δεν είναι προέρχεται από τις “τέσσερις παράλληλες συνιστώσες“ του “Ιού της Ελευθεροτυπίας”. Δεν είναι δηλαδή άρθρο του Μίκη Θεοδωράκη, απόσπασμα ομιλίας του Καρατζαφέρη ή ακραία τοποθέτηση του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, ούτε καν κείμενο αντιγραμμένο από το ‘Παρόν‘, την ’Ρήξη‘, τις ‘Ελληνικές Γραμμές‘, το ’Ρεσάλτο‘ ή ακόμη και τον ‘Ελεύθερο Κόσμο‘. Δεν το βρήκαμε στην ‘Σημερινή‘ ή στο ‘Hellenic Nexus‘, δεν μας το έστειλε ο  ‘Greg‘ ή ο ’Χρήστος‘ και ούτε το σηκώσαμε από κάποιο ‘εθνικιστικό‘ φόρουμ.

Το παρακάτω κείμενο, κυρίες και κύριοι, είναι αναδημοσίευση από την ‘Χαραυγή’, το εκφραστικό όργανο του ΑΚΕΛ, την εφημερίδα στην οποία λίγες μόνο μέρες πριν είπαμε τα εξ’ αμάξης από μας. Πρέπει πραγματικά να την συγχαρούμε για την δημοσίευση αυτού του κείμενου, και να ελπίσουμε ότι το διαβάσαν αρκετοί ΑΚΕΛικοί (και στην ηγετική πυραμίδα του κόμματος) και πήραν τα κατάλληλα μηνύματα, τόσο για την σημασία του πατριωτισμού για τα έθνη και τις κοινωνίες, όσο και για τον προβοκατορικό ρόλο των ψευδοεπαναπροσεγγιστών.

Διευκρινίζω ότι οι προσέγγιση μου σε μερικά ιστορικά σημεία δεν είναι η ίδια ή/και δεν έχει πλήρως αποκρυσταλλωθεί ακόμη. Για παράδειγμα, με λύπησε το γεγονός ότι πλαγίως και εμμέσως μόνο αναφέρεται στον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα τον Κυπρίων που ενέπνευσε τόσα άλλα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα παγκοσμίως, την ΕΟΚΑ, και αυτό ούτε καν ονομαστικά. Αλλά το κείμενο, σε όποιο βαθμό συμφωνεί μαζί του ένας ειλικρινής πατριώτης οποιασδήποτε προέλευσης, είναι, όπως πολύ εύστοχα σχολιάζει ο Λάζαρος Μαύρος, ένα:

«δυνατό χαστούκι εναντίον των Αναν-ιστών “επαναπροσεγγιστών” (και) της αριστεράς, εκείνων δηλαδή που, υπηρετώντας τα σχέδια των Χάνεϊ - Μόουζες - Ανάν, επιχειρούν συστηματικά τη διαπόμπευση του πατριωτισμού, ως δήθεν «σοβινισμού», έδωσε προχθές μέσα από τη ‘Χαραυγή’, μια ανδρειωμένη γραφίδα των ακελιστών πατριωτιών, που δεν προσφέρει γην τε και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές. Ούτε στα εγχώρια ιδεολογικά τους προγεφυρώματα, είτε της δεξιάς, είτε της αριστεράς. Στη «Χ» της Τετάρτης 16.5.07 και στη σελ. 34 δημοσιεύτηκε ολοσέλιδο το άρθρο του κ. Βασίλη Κωστή, υπό τον τίτλο “Το περιεχόμενο του πατριωτισμού”. Πρώτα υπενθυμίζει τα στοιχειώδη της ιστορίας της εθνικής υποδούλωσης των λαών από τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία. Και συγκεκριμενοποιεί, για την Κύπρο του σήμερα, τα αυτονόητα. Εκείνα που οι ιδεολογικές ερπύστριες των Αναν-ιστών της δεξιάς και της αριστεράς επιχειρούν να συντρίψουν»

Απολαύστε το λοιπόν, έχοντας συνεχώς υπόψιν ότι στην δύσκολη εποχή της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, Ελλαδίτες, Κύπριοι και Ομογενείς, αριστεροί και δεξιοί, εργάτες και αστοί, θρησκευόμενοι και άθεοι, Βάζελοι, Γάβροι, Ομονοιάτες και ΑΠΟΕΛίστες δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτε. Διότι ο καυγάς είναι μεταξύ Παγκοσμιοποιημένης Υποδούλωσης και Ελευθερίας. [ N-A.gr ]

«Το περιεχόμενο του πατριωτισμού αλλάζει ανάλογα με την ιστορική εποχή»

από την εφημερίδα “Χαραυγή”, 16 Μαΐου 2007
του Βασίλη Κωστή 

Σε αντίθεση με τις αντιλήψεις των κοινωνιολόγων της κακιάς ώρας, ο πατριωτισμός, η αγάπη προς την πατρίδα, που είναι ένα από τα πιο δυνατά συναισθήματα του ανθρώπου και σημαντικότατο στοιχείο της κοινωνικής του συνείδησης, δεν είναι εκδήλωση κάποιου ανεξήγητου «εθνικού πνεύματος» ή της «ψυχής της αιώνιας φυλής», αλλά ιστορικό φαινόμενο που έχει προέλθει από καθορισμένες κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες.

Ο Πατριωτισμός, το περιεχόμενο του οποίου αλλάζει ανάλογα με την ιστορική εποχή, απέκτησε ξεχωριστή σπουδαιότητα και έπαιξε αποφασιστικό ρόλο κατά τη διάρκεια των προοδευτικών αστικοδημοκρατικών επαναστάσεων που συγκλόνισαν την Αμερική και την Ευρώπη και οδήγησαν στη δημιουργία των σύγχρονων εθνικών κρατών στις δύο αυτές ηπείρους. Βέβαια στην Ανατολική Ευρώπη, η σχετικά αργή ανάπτυξη του καπιταλισμού καθυστέρησε το σχηματισμό των εθνών, η δε ανάγκη της άμυνας ενάντια στους Τούρκους και τους Μογγόλους επιδρομείς και κατακτητές επέβαλε τη δημιουργία συγκεντρωτικών, αντιδημοκρατικών κρατών που δεν ανέχονται οποιαδήποτε εκδήλωση εθνικού πόθου για Αυτοδιάθεση. Οχι τυχαία, ξεπήδησαν πολυεθνικά, συγκεντρωτικά κράτη- όπως π. χ. η Ρωσία - όπου το πιο προοδευτικό, ας πούμε, έθνος το οποίο αποτελούσε τον πυρήνα του κράτους κυριάρχησε πάνω στα άλλα έθνη, τα παραμέρισε και ανέλαβε το ρόλο του ηγέτη.

Την εποχή της ανόδου του καπιταλισμού, η ανερχόμενη αστική τάξη ηγήθηκε του αγώνα όλων των καταπιεζομένων κοινωνικών τάξεων ενάντια στο ξεπερασμένο ιστορικά κοινωνικο-οικονομικό σύστημα των βασιλιάδων και των φεουδαρχών, που εμπόδιζε την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας. Η Αστική τάξη κατήργησε το φεουδαρχικό καθεστώς, έθεσε τέρμα στον κατακερματισμό της οικονομίας σε φέουδα, δημιούργησε ενιαία αγορά, συγκέντρωσε και ενοποίησε το έθνος - με τη νέα και μία κρατική υπόσταση που αντικατέστησε τα κρατίδια που υπήρχαν προηγουμένως - και εμφανίστηκε, σ’ αυτό το ιστορικό σημείο, ως ο μοναδικός εκπρόσωπος του έθνους και του πατριωτισμού.

Ομως στην πορεία της ιστορικής εξέλιξης εκδηλώθηκε η ασυνέπεια και ο στενός, ταξικός χαρακτήρας του πατριωτισμού των αστών οι οποίοι αγωνίστηκαν για το γκρέμισμα της φεουδαρχίας και της απολυταρχίας κάτω από τη σημαία της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφοσύνης. Με την ανάπτυξη και όξυνση του ανταγωνισμού των τάξεων στους κόλπους των μεγάλων αστικών εθνών της Δυτικής Ευρώπης έκλεισε και ο κύκλος της προοδευτικής πορείας της αστικής τάξης, η οποία δεν άργησε να πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τα συνθήματα της επανάστασης και να επιβάλει την κυριαρχία της πάνω στους εργάτες, τους αγρότες και τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες. Κάτω από τη σημαία ενός παρεξηγημένου πατριωτισμού, που διεγείρει το μίσος ανάμεσα στα έθνη, η αστική τάξη των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών βάζει σε ενέργεια τα επεκτατικά της σχέδια.

Με το πέρασμα του καπιταλισμού στο ανώτατο στάδιό του, τον ιμπεριαλισμό, διεξάγει αρπακτικούς, κατακτητικούς, άδικους πολέμους, χρησιμοποιώντας το φυλετισμό (ρατσισμό) και άλλες αντιδραστικές, αντιεπιστημονικές θεωρίες, που δεν έχουν σχέση με τον πατριωτισμό, για να κρατάει υπόδουλες τις μάζες του δικού της έθνους. Σπέρνει τη δυσπιστία και την αντιπάθεια του έθνους της ενάντια στα άλλα έθνη, που τάχατες είναι κατώτερα και δεν μπορούν ν’ αναπτύξουν κάποιο πολιτισμό! Ομως, όσο και αν φαίνεται οξύμωρο, τα ανώτατα στρώματά της δεν έχουν κανένα απολύτως ηθικό πρόβλημα να ξεπουλούν ανοικτά, και στο όνομα ενός κίβδηλου πατριωτισμού, εθνικά συμφέροντα, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα προσωπικά ή ταξικά τους συμφέροντα. Πριν την ιστορική εξέλιξη του καπιταλισμού σε ιμπεριαλισμό, που χαρακτηρίζεται από παρασιτισμό και ξεπεσμό, το εθνικό ζήτημα δεν έβγαινε έξω από τα πλαίσια μερικών πολυεθνικών κρατών και δεν ενδιέφερε παρά μόνο μερικά έθνη, προ παντός ευρωπαϊκά Ιρλανδούς Πολωνούς, Τσέχους, Σέρβους κ. λπ.

Στην εποχή του ιμπεριαλισμού, το εθνικό πρόβλημα γίνεται διεθνές γιατί αρχίζει η πάλη και οι πόλεμοι ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη για την υπδούλωση και την εκμετάλλευση των υπανάπτυκτων λαών της Ασία της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Η Μεγάλη Βρετανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία το Βέλγιο, η Ολλανδία και άλλα ιμπεριαλιστικά (εθνικά!) κράτη της Δύσης κατακτούν νέες χώρες (και λεηλατούν τον πλούτο τους) και η ύπαρξη τους - ως άρπαγες, κατακτητές και εκμεταλλευτές - στηρίζεται στην εθνική και αποικιακή καταπίεση εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στην φτώχεια. Με τη δύναμη των όπλων οι ιμπεριαλιστές επιβάλλουν τον εθνικό ζυγό τον οποίο παρουσιάζουν ως ανώτερο πολιτισμό!

Ο Εθνικός ζυγός γέννησε, αναπόφευκτα τον πατριωτισμό των καταπιεζομένων λαών των καθυστερημένων ηπείρων, που συνδέουν τον αγώνα τους για εθνική λευτεριά (με κοινωνικό, στις πλείστες περιπτώσεις, περιεχόμενο - επίλυση βασικά του αγροτικού ζητήματος, του ζητήματος ιδιοκτησίας της γης) με τα εργατικά κινήματα των ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών, με τα οποία σχηματίζουν ενιαίο μέτωπο ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Στις αρχές του περασμένου αιώνα, με την επικράτηση της κοσμοϊστορικής Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης, που συντάραξε την υφήλιο, δημιουργήθηκε ένας νέου τύπου πατριωτισμός, ο σοβιετικός πατριωτισμός, που στηρίχθηκε στην κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και της εθνικής καταπίεσης. Ο σοβιετικός, σοσιαλιστικός πατριωτισμός εκφράστηκε με τις πιο ποικίλες μορφές. Κατά τη διάρκεια του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου πήρε τη μορφή ενός υπέροχου ηρωισμού στα πεδία των μαχών. Στα μετόπισθεν ο πατριωτισμός των σοβιετικών ανθρώπων εκφράστηκε με την επίτευξη καταπληκτικών επιδόσεων στον τομέα της δουλειάς και της ενίσχυσης της άμυνας.

Την ίδια περίοδο ο πατριωτισμός των Ελλήνων εκφράστηκε με την ένοπλη εθνική αντίσταση κατά των Ιταλών και ύστερα κατά των Γερμανών εισβολέων και κατακτητών. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας (ΚΚΕ) κάλεσε τον ελληνικό λαό σε ένοπλη αντίσταση ενάντια στους Ιταλούς εισβολείς, θέτοντας τις βάσεις για την εποποιϊα του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, την εποποιΐα της Εθνικής, πατριωτικής, Αντίστασης, η οποία στο μεγαλείο της στέκει δίπλα στην εθνική επανάσταση του 1821, στέκει, εφάμιλα, δίπλα στον πατριωτισμό και τον ηρωισμό αθάνατων αγωνιστών του ελληνικού έθνους.

Με τη λήξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, ύστερα από τη συντριβή των δυνάμεων του Αξονα, δόθηκε μεγάλη ώθηση στον αντιαποικιακό, αντι-ιμπεριαλιστικό, εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα των λαών της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής. Η δημιουργία του σοσιαλιστικού στρατοπέδου της κοινωνικής προόδου και της ειρήνης με επικεφαλής τη Σοβιετική Ενωση έδωσε φτερά στους υπόδουλους λαούς και ενίσχυσε τον πατριωτισμό τους. Η ένοπλη αντίσταση των ηρωικών λαών της Ινδοκίνας κέρδισε το θαυμασμό και τις καρδιές των απλών ανθρώπων της οικουμένης. Γεννήθηκε και αναπτύχθηκε ο αξεπέραστος πατριωτισμός του μικρού, αλλά ανυπότακτου λαού του Βιετνάμ, που πολέμησε με το όπλο στο χέρι τους Γάλλους και ύστερα τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές.

Την περίοδο που η Κύπρος ήταν αποικία της Μεγάλης Βρετανίας, ο πατριωτισμός των Κυπρίων εκφράστηκε με την ασίγαστη πάλη τους για την αποτίναξη του ξένου ζυγού και την απόκτηση του δικαιώματος στην Αυτοδιάθεση. Η Αριστερά της Κύπρου ορθά σύνδεσε τον αγώνα για απελευθέρωση από τον αποικιακό ζυγό με τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη. Το καθεστώς που επέβαλαν οι Βρετανοί αποικιοκράτες καταδίκασε τους Κύπριους στη μιζέρια και τη φτώχεια και έσπρωξε χιλιάδες στο δρόμο της μετανάστευσης.

Υστερα από την πατριωτική απόφαση του ΑΚΕΛ το 1943, πολλοί Κύπριοι πήραν μέρος μαζικά στο μεγάλο αντιφασιστικό πόλεμο των λαών. Οι Βρετανοί είχαν υποσεχθεί στους Κυπρίους την ελευθερία τους… χιλιάδες Κύπριοι πολέμησαν το φασισμό, στο πλευρό των συμμάχων, για την «εξασφάλιση του εθνικού και κοινωνικού μέλλοντος» της Κύπρου.

Στη δεκαετία 1950-60, ο πατριωτισμός των Κυπρίων εκδηλώθηκε με την ένταση του αντιαποικιακού αγώνα για εθνική αποκατάσταση. Εκδηλώθηκε με την ανιδιοτέλεια, τον ηρωισμό και την ανεπανάληπτη αυτοθυσία των παιδιών του. Για πάνω από 80 χρόνια, ο λαός μας αγωνίστηκε με σθένος και πάθος, χωρίς να εκπληρωθούν οι πόθοι του…

Στο σύγχρονο κόσμο, σήμερα, συνεπείς πατριώτες και υπερασπιστές της εθνικής ανεξαρτησίας είναι οι εργαζόμενοι, όλοι οι απλοί άνθρωποι, ακόμα και άτομα (και τμήματα) της αστικής τάξης, που δε προσαρμόζουν τα συμφέροντα του έθνους στα δικά τους ατομικά συμφέροντα και δεν εξυπηρετούν ξένα, ιμπεριαλιστικά συμφέροντα.

Στην Κύπρο, τα πατριωτικά ιδανικά σήμερα συνίστανται στην απαλλαγή της πατρίδας μας από τη σκλαβιά της Τουρκίας. Εκείνοι οι Κύπριοι ανεξάρτητα εθνικής καταγωγής που προβάλλουν την «επαναπροσέγγιση» και την «κοινή συμβίωση» υπό την κυριαρχία, σε τελευταία ανάλυση, της Τουρκίας, η οποία εξακολουθεί να ελέγχεται από τον στρατό και τις ξεπερασμένες ιδέες του Κεμάλ Ατατούρκ και δε λένε κουβέντα για την κατοχή και τον εποικισμό, ιδιαίτερα εκείνοι οι λεγόμενοι προοδευτικοί Κύπριοι, που στην πράξη έχουν συμβιβαστεί με τον ιμπεριαλισμό, ο οποίος στηρίζει την παρανομία και την αδικία στην πατρίδα μας, είναι αντικειμενικά τροχοπέδη στον αγώνα που διεξάγει ο λαός μας στο σύνολο του.

Είναι κάτι παραπάνω από αστείο, να πιστεύει ένας ότι μπορεί να διεξαχθεί αποτελεσματικός αγώνας ενάντια στο σοβινισμό για την κοινή συμβίωση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, από θέσεις υποτέλειας και με τεμενάδες σε μια απηρχαιωμένη Τουρκία που καταπιέζει τις εθνικές μειονότητες στο εσωτερικό της και δε σέβεβαι κανένα διεθνή νόμο. Είναι αστείο και γελοίο οι ξένοι ιμπεριαλιστές που υποστηρίζουν την Τουρκία για τα δικά τους γεωστρατηγικά συμφέροντα να οργανώνουν σεμινάρια και άλλες εκδηλώσεις για την «ειρήνη» και την «κοινή συμβίωση». των κατοίκων της Κύπρου που οι ίδιοι μοίρασαν!

Εκείνοι οι Κύπριοι, ανεξάρτητα εθνικής καταγωγής, ιδεολογικού πολιτικού ή κομματικού χώρου, που βολεύονται με το άδικο - και που πολύ εύκολα και επιπόλαια «συγκινούνται» ακούγοντας τα διάφορα χωρίς νόημα κηρύγματα για ειρήνη και λύση -, πρέπει να έχουν παρατηρήσει ότι ο «προοδευτικός» εγκάθετος της Τουρκίας, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, με τις οδηγίες της κατοχικής δύναμης και των Αμερικανοβρετανών εργάζεται πυρετωδώς, με τον οικοδομικό οργασμό και όχι μόνο, να νομιμοποιήσει την παρανομία. Πρέπει, όμως, εκείνοι οι Κύπριοι, που χλευάζουν όσους αντιστέκονται στο άδικο και δε σκύβουν το κεφάλι, να συνειδητοποιήσουν ότι η Κύπρος δεν είναι κομμάτι της Τουρκίας, ούτε και θα γίνει διεθνές προτεκτοράτο.

Σήμερα, στόχος όλων των συνεπών επαναπροσεγγιστών, στόχος όλων των Κυπρίων πατριωτών - που σέβονται και τον Καβάζογλου και όλους εκείνους τους Τουρκοκύπριους πατριώτες οι οποίοι δολοφονήθηκαν από την Τουρκία - δεν μπορεί να είναι οι λίγες ή οι πολλές σκάλες γης στην Αμμόχωστο ή τη Μόρφου που πιθανόν να έπαιρναν πίσω εκείνοι οι ασυκράτητοι «αντιεθνικιστές» έμποροι αρχών, με βάση το σχέδιο Ανάν-5, που μόνο τα συμφέροντα της Τουρκίας και των συμμάχων της εξασφάλιζε (με βάση την παραδοχή του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ), αλλά η επανένωση της Κύπρου και όλων των νομίμων κατοίκων της, στη Βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, όπως ορθά διακηρύσσεται στο πρόγραμμα της τριμερούς κυβερνητικής συνεργασίας.

Οι ιδεολογικοί καλικάτζαροι της ξενόφερτης «ειρήνης» και της συμφιλιώσης με την εισβολή, την κατοχή, τον εποικισμό και την καταλήστευση των ελληνοκυπριακών περιουσιών (το τετραπλό έγκλημα της Τουρκίας), που κυκλοφορούν μέσα σε όλους σχεδόν τους πολιτικούς χώρους και τακτικά παρελαύνουν μέσα από τις στήλες αντικυπριακών εντύπων, προσπαθούν να μας πείσουν ότι η Κύπρος κινδυνεύει από την έξαρση του εθνικισμού-σοβινισμού. Αδικος ο κόπος τους να πείσουν το λαό για την αναγκαιότητα της «επαναπροσέγγισης», γιατί ο λαός, τον οποίο υποτιμούν άσκεφτα, έχει συνειδητοποιήσει ότι ο τόπος δεν κινδυνεύει τόσο από την έξαρση του εθνικισμού - σοβινισμού, όσο από την οργανωμένη έξαρση της ξενοδουλείας, ντυμένης πότε με «ρεαλιστικό» μανδύα και πότε με «αριστερό», «επαναστατικό» μανδύα.

Τίποτα, μα τίποτα δε χωρίζει τους απλούς ανθρώπους ανεξάρτητα εθνικής καταγωγής. Η συντριπτική πλειοψηφία του λαού δεν είναι εθνικιστές ή σοβινιστές, αλλά πατριώτες, που αγωνίζονται για να φύγουν οι ξένοι από την Κύπρο. Δεν χρειάζονται μαθήματα πατριωτισμού από τους λακέδες της Τουρκίας και του ιμπεριαλισμού. Οχι μόνο με τα λόγια, αλλά και με τη στάση και τις πράξεις τους, κύρια με τις πράξεις τους, παραδίδουν μαθήματα γνήσιου πατριωτισμού.  

από την εφημερίδα “Σημερινή”, 16 Μαρτίου 2007
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου   

Άξιον προσοχής είναι ότι 2.487 χρόνια μετά τη μάχη στα Στενά των Θερμοπυλών, μια ταινία γι’ αυτή «σπάζει τα ταμεία»! Ελπίδα ότι, κινηματογραφόφιλοι τινές, θ’ αναζητήσουν, ίσως, τις μεταφράσεις των αρχαίων μας, που ιστόρησαν τη μάχη. Δηλαδή τον παππούλη τον Ηρόδοτο, «πατέρα» της Ιστορίας. Τέσσερα από τα εννέα βιβλία της «ιστορίης» του αναφέρονται στους Μηδικούς Πολέμους. Μελετώντας τα, ίσως εντοπισθεί και το πραγματικό περιεχόμενο του ηροδότειου «ελευθερίης γλιχόμενοι» (VIII-143). Που έγινε και θουκυδίδειο (Β-43) «εύδαιμον το ελεύθερον το δε ελεύθερον το εύψυχον» διά μέσου των ελληνικών αιώνων, από τις Θερμοπύλες του 480 π.Χρ. ώς τον Μαχαιρά του 1957 μ.Χρ. και τη Λάπηθο με τον Καραβά της 6ης Αυγούστου 1974, επίσης μ.Χρ.

Οι Τριακόσιοι του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, τελικά δεν ήσαν 300, αλλά 298. Ο Παντίτης έλειπε, διατεταγμένος αγγελιαφόρος. Κι ο Αριστόδημος, εκτός μάχης στο αναρρωτήριο στους Αλπηνούς. Όταν επέστρεψαν όχι «επί τας» αλλ’ ως «διασωθέντα σαρκία» στη Σπάρτη, αντιμετώπισαν την περιφρόνηση πασών και πάντων των Λακεδαιμονίων. Ο Παντίτης δεν άντεξε και κρεμάστηκε, τερματίζοντας την εξευτελισμένη του ζωή. Ο Αριστόδημος όμως πείσμωσε, άντεξε και ένα χρόνο αργότερα, αρίστευσε στη μάχη των Πλαταιών, όπου απέδειξε μαχόμενος ότι δεν ήταν ρίψασπις (VII 229-232).

Στις Θερμοπύλες δεν ήσαν μόνο ο Λεωνίδας με τους Σπαρτιάτες του, «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Ήσαν και οι 700 Θεσπιείς του Δημόφιλου. Αυτοβούλως παραμείναντες. Κι εθελοθυσιασθέντες άπαντες, όταν, μετά την επί 3ήμερο νικηφόρα άμυνα στα Στενά, ο Εφιάλτης οδήγησε από την Ανωπαία Ατραπό, στα νώτα των μαχητών της ΕΛ.ΔΥ.Θ. (Ελληνικής Δύναμης Θερμοπυλών), τους επίλεκτους από τις ορδές του Ξέρξη, με επικεφαλής τον Υδάρνη.

Αλλά έχει τεράστια σημασία -μέχρι και σήμερα, βεβαίως- ότι: Πλάι στον Ξέρξη, πρωτοσύμβουλός του, ήταν ο Σπαρτιάτης Δημάρατος (VII-209). Με μίσος πολύ και ασίγαστη εκδικητικότητα εναντίον της πατρίδας του, επειδή στη Σπάρτη τον έδιωξαν από την εξουσία κι έσπευσε Οδοιπόρος στα Σούσα (VI 63-70). Στο τότε δικό τους… «Κυπριακό», είχαν πάντως σαφή συνείδηση ότι, «κερδαλεώτερον εστί ομολογέειν τω Πέρση μάλλον ή περ πολεμέειν» (IX-7), όπως έλεγαν οι τότε ενδοτικοί. Όμως, «ελευθερίης γλιχόμενοι», έκριναν ότι «το ημέτερον φρόνημα σαφέως, ότι ουδαμά προδώσομεν την Ελλάδαν» (IX-7). Γι’ αυτό και την ήττα των Θερμοπυλών, ακολούθησε η Ναυμαχία της Σαλαμίνας και η Μάχη των Πλαταιών, όπου συνέτριψαν τους εισβολείς - κατακτητές. Αυτά δεν ξέρουμε αν τα λέει η ταινία. Τα έγραψε όμως ο Ηρόδοτος.

[ N-A.gr : Ένα από τα κορυφαία, ίσως, κείμενα του Λάζαρου Μαύρου, μεστό νοημάτων και διδαχών...  ]