του Ιγνάτιου
Αιολική Γη
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
www.N-A.gr 

Η Σοφία Βέμπο γεννήθηκε στην Καλλίπολη της  Ανατολικής Θράκης το 1910. Το πραγματικό της όνομα ήταν Έφη Μπέμπο, μετά τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκε στην Τσαριτσάνη, όπου ο πατέρας της δούλευε ως καπνεργάτης, και κατόπιν στο Βόλο.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία σε ζαχαροπλαστείο της Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του ’30. Το χειμώνα του 1933 προσελήφθη από το θεατρικό επιχειρηματία Φώτη Σαμαρτζή στο θέατρο “Κεντρικόν” προκειμένου να συμμετάσχει στην επιθεώρηση “Παπαγάλος 1933″. Άρχισε να ηχογραφεί στη δισκογραφική εταιρεία “Κολούμπια” ερωτικά τραγούδια της εποχής και γρήγορα καταξιώθηκε λόγω της ιδιαίτερης μπάσας φωνής της. Συμμετέχει επίσης σε ελληνικές ταινίες όπως η “Προσφυγοπούλα” το 1938.

Η έκρηξη στην καριέρα της ήρθε με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940. Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, όλα τα μουσικά θέατρα της Αθήνας και αργότερα πολλά απ’ τα θέατρα και της πρόζας ανεβάζουν πολεμικές επιθεωρήσεις. Το ελληνικό θέατρο επιστρατεύτηκε στην υπηρεσία της μαχόμενης πατρίδας. Οι πρώτες παρωδίες ξεκινάνε από τις σκηνές των θεάτρων, τραγουδημένες από τα πρώτα ονόματα καλλιτεχνών εκείνης της εποχής. Στον αγώνα μπαίνουν και θίασοι πρόζας, όπως της μεγάλης Μαρίκας Κοτοπούλη και του Κώστα Μουσούρη, ανεβάζοντας πολεμικές σάτιρες. Τότε όλες οι επιθεωρήσεις προσαρμόζουν το θέμα τους στην πολεμική επικαιρότητα και τα τραγούδια επανεγράφονται με πατριωτικούς στίχους. Η Βέμπο τραγουδά σατιρικά και πολεμικά τραγούδια και η φωνή της γίνεται η εθνική φωνή που εμψυχώνει τους Έλληνες στρατιώτες στο μέτωπο και συγκλονίζει το πανελλήνιο.

Στο θέατρο «Μοντιάλ», που παίζει την «Πολεμική Επιθεώρηση», η Σοφία Βέμπο τραγουδά τις πολεμικές παρωδίες «Στον πόλεμο βγαίν’ ο Ιταλός» και «Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του». Η φωνή της γεμάτη παλμό και ειρωνεία συγκλονίζει το πανελλήνιο και ξευτελίζει τον «φοβερό» Μουσολίνι. Ο τρανός Douche της φασιστικής Ιταλίας, με τα οκτώ εκατομμύρια λόγχες, γίνεται με το τραγούδι της Βέμπο ένα γελοίο ανδρείκελο στα μάτια των Ελλήνων. Κι εδώ έγκειται η προσφορά της στον ελληνοϊταλικό πόλεμο.

Η σάτυρα λοιπόν στάθηκε το πρώτο μεγάλο όπλο του Έλληνα κατά της φασιστικής Ιταλίας. Τα τραγούδια γραμμοφωνούνται αμέσως και φτάνουν σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Στέλνονται σ’ όλες τις στρατιωτικές μονάδες και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί τα μεταδίδουν συνεχώς. Οι Έλληνες φαντάροι μάχονται τραγουδώντας. Την ίδια εποχή σε μία συμβολική πράξη προσφέρει στο Ελληνικό Ναυτικό 2000 χρυσές λίρες.

Αργότερα, η γερμανική κατοχή απαγορεύει στη Βέμπο, εξ’ αιτίας της καλλιτεχνικής πατριωτικής της δραστηριότητας, να τραγουδάει. Κι έτσι καταφεύγει στη Μέση Ανατολή, για να συνεχίσει εκεί την καριέρα και τη δράση της. Με το τέλος του πολέμου, η Βέμπο, ξαναγυρίζει στην Αθήνα και τραγουδώντας ασταμάτητα χαρίζει αξέχαστες στιγμές στο ελληνικό τραγούδι.

Ήταν κορυφαία Ελληνίδα ερμηνεύτρια και ηθοποιός της οποίας η καλλιτεχνική πορεία εκτείνεται από το Μεσοπόλεμο έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια και τη δεκαετία του ’50. Χαρακτηρίστηκε “Τραγουδίστρια της Νίκης” εξ αιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού πολέμου του 1940.

Να σημειωθεί πως, εκτός από τα τραγούδια για τον Πόλεμο της Αλβανίας, οι δημιουργοί του ελαφρού τραγουδιού έγραψαν και μερικά που αναφέρονται σε συγκεκριμένα γεγονότα, μετακατοχικά, όπως για παράδειγμα, η κατοχή από τους «προστάτες» μας Εγγλέζους και το «ρίξιμο» της Ελλάδας από τους συμμάχους στη μοιρασιά, η Κατοχή, οι μαυραγορίτες, η κατοχική πείνα, ο Εμφύλιος, το Παιδομάζωμα, κλπ.

Αναμφισβήτητα, το ελαφρό τραγούδι -όπως εξ’ άλλου και το λαϊκό- καθώς επίσης και το μουσικό θέατρο, έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο, την δύσκολη για την Πατρίδα μας εκείνη περίοδο.

Το 1949 απόκτησε δική της θεατρική στέγη στο Μεταξουργείο ,το “Θέατρον Βέμπο“. Μετά από μακροχρόνιο δεσμό με το Μίμη Τραϊφόρο παντρεύτηκαν τελικά το 1957, ένας δεσμός πολυκύμαντος που διήρκεσε μέχρι το θάνατό της και υπήρξε καταλυτικός για την μεγάλη ερμηνεύτρια. Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 αραιώνει τις θεατρικές εμφανίσεις της, τις οποίες σταματά οριστικά στις αρχές της επόμενης δεκαετίας. Τη βραδιά του “Πολυτεχνείου” η Βέμπο ανοίγει το σπίτι της και κρύβει φοιτητές τους οποίους αρνείται να παραδώσει όταν η ασφάλεια χτυπά την πόρτα της. Τελικά πεθαίνει στις 11 Μαρτίου του 1978 και η κηδεία της μετατρέπεται σε ένα πάνδημο συλλαλητήριο. Η “Τραγουδίστρια της Νίκης” αποθεώνεται εκείνη τη μέρα από τον ελληνικό λαό που τη θεωρούσε ηρωίδα του. Από την πατρίδα τιμήθηκε  με πλήθος παράσημα και διακρίσεις για την συμβολή της.

ΤΙ ΕΙΠΕ

«Τα πολεμικά μου τραγούδια δεν είναι κοινά, καθημερινά τραγούδια. Είναι κραυγές λευτεριάς, σπίθες υπερηφάνειας. Δεν τραγουδάω εγώ σ’ αυτά, τραγουδάει η ψυχή της Πατρίδας, η ψυχή της ράτσας, η ψυχή του αδούλωτου λαού μας. Είναι τραγούδια που η δόξα τούς έχει βάλει μουσική σε στίχους, που τους έχει γράψει η λεβεντιά η Ελληνική. Με τα τραγούδια μου αυτά, θαρρώ πως αφήνω στις καινούργιες γενιές μια κληρονομιά Ελληνικού θάρρους, Ελληνικής λεβεντιάς και Ελληνικής …αποκοτιάς» -1974

«Μα σ’ εκείνο τον πόλεμο όλοι έδωσαν τη ζωή τους. Τα πόδια τους, τα μάτια τους, τα χέρια τους, την υγειά τους. Εγώ τι έδωσα; Τη φωνή μου, που καλή ή κακή, την έχω ακόμα ακέραιη και ζωντανή. Δεν μου χρωστάει λοιπόν τίποτα ούτε το ελαφρό τραγούδι, ούτε η Ελλάδα. Εγώ τους χρωστάω τα πάντα, γιατί αυτά με κάνανε Βέμπο».

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

του Ιγνάτιου
Αιολική Γη
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
www.N-A.gr

Ο ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ο ναός προς τιμή και δόξα της Σοφίας του Θεού στην Κωνσταντινούπολη άρχισε να κτίζεται το πρώτον  από τον Μ. Κωνσταντίνο, όπως αναφέρει ο ιστορικός Γεώργιος Κωδινός και ήταν βασιλική, ολοκληρώθηκε δε μετά 36 χρόνια, την 15/2/360. Το 381 ανεγνώσθη εντός αυτού το σύμβολο της πίστεως. Επί βασιλείας του Αρκαδίου 404 μχ επυρπολήθηκε μέρος του ναού και μετά 11 εργασιών ο Θεοδόσιος Β επισκεύασε τον ναό τα εγκαίνια του οποίου έγιναν 10/10/415. Αυτός ο ναός διετηρήθηκε μέχρι το 532 οπότε ξέσπασε η «στάση του Νίκα», κατά την οποία κάηκε εκ νέου ο ναός. Η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα επέβαλε στον Ιουστινιανό μετά την καταστολή της στάσεως την ανέγερση υπέρλαμπρου ναού πρωτοφανούς κάλλους στην θέση του πυρποληθέντος.

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

του Ιγνάτιου
Αιολική Γη
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
www.N-A.gr

Μάνα και κόρη. Φωτογραφία στις αρχές του αιώνα στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας

του Ιγνάτιου
Αιολική Γη
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
www.N-A.gr  

Ο Μιχάλης Σουγιουλτζόγλου γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας  τον Νοέμβριο του 1906, ήλθε στην Ελλάδα μετά το 1922, πέθανε 16/10/1958 στην Αθήνα.

Ο Μιχάλης Σουγιουλτζόγλου, όπως είναι το πραγματικό όνομά του, ήταν το πρώτο παιδί μιας εύπορης οικογένειας που τον προόριζε να ασχοληθεί με το εμπόριο. Όταν το 1920 η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, ο Μιχάλης άρχισε σιγά σιγά να ασχολείται με τη μουσική και συγκεκριμένα με το πιάνο, ώσπου ένα τυχαίο γεγονός, το 1924, έγινε αφορμή να του προτείνει ο ιδιοκτήτης ενός κέντρου στην Τρίπολη, όπου παραθέριζε με την οικογένεια του, να αναλάβει επαγγελματικά τον ρόλο του πιανίστα. Ίσως αυτή να ήταν και η καθοριστική στιγμή που ο νεαρός Σουγιουλτζόγλου ένιωσε ότι ήταν γεννημένος για τη μουσική. Ακολούθησε μια λαμπρή μουσική πορεία με πολλούς ρόλους, που καθιέρωσαν τον συνθέτη και δημιούργησαν, θα λέγαμε, ένα μύθο γύρω από το όνομα του. Συνεργάστηκε με την ορχήστρα του διάσημου Αργεντινού συνθέτη Εντουάρντο Μπιάνκο, έγραψε τραγούδια για γνωστές επιθεωρήσεις της εποχής, τραγούδια για κινηματογραφικές ταινίες, τραγούδια για τη δισκογραφία. Ταυτόχρονα ήταν παρών στα νυχτερινά κέντρα της εποχής φτιάχνοντας τα προγράμματα και συνοδεύοντας τους καλλιτέχνες με το ακορντεόν του. Όλοι οι συνεργάτες του μιλούσαν για τη μεγάλη ευκολία με την οποία έγραφε τραγούδια.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

Ο M. Σουγιούλ εμφανίστηκε στη δισκογραφία το 1931 με το τραγούδι «Ψυχή πονεμένη», που ερμήνευσε ο Κ. Μυλωνάς. Μέχρι το 1941, οπότε σταμάτησαν να πραγματοποιούνται ηχογραφήσεις στην Ελλάδα, ηχογράφησε γύρω στα εβδομήντα πέντε τραγούδια, τα περισσότερα από τα οποία ανήκουν στο λεγόμενο ελαφρό τραγούδι. Συνεργάστηκε με σημαντικούς στιχουργούς, όπως ο Πολ Μενεστρέλ, ο Αιμ. Σαββίδης, ο Κ. Κοφινιώτης, ο Κώστας Μάνεσης, ο Κρέων Ρηγόπουλος, ο Κώστας Κιούσης, ο Νίκος Φατσέας, ο Χρήστος Γιαννακόπουλος, ο Αλέκος Σακελλάριος, και μαζί τους έγραψε τραγούδια όπως:

- «Άσε τον παλιόκοσμο να λέει»
- «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά»
- «Απόψε μελαγχόλησα»
- «Μας χωρίζει ο πόλεμος»
- «Για μας κελαηδούν τα πουλιά»
- «Ζεχρά»
- «Του Γιάννου η φλογέρα»
- «Γιατί μου τη θυμίσατε γιατί»
- «Κάτι με τραβά κοντά σου»
- «Ψυχή πονεμένη»
- «Ας ερχόσουν για λίγο»
- «Το τραμ το τελευταίο»
- «Άρχισαν τα όργανα»
- «Τα παιδιά μας που τ΄ άρπαξαν»
- «Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου»
- «Πάμε σαν άλλοτε»
- «Τρανπαρίφας»
- «Την παλιό παρέα»

Που τα ερμήνευσαν ο Νίκος Γούναρης, η Σοφία Βέμπο, ο Πέτρος Επιτροπάκης, η Αγγέλα Λυκιαρδοπούλου, ο Κώστας Μανιατάκης, ο Αλκης Παγώνης, η Κίτσα Κορίνα, η Κάκια Μένδρη, η Δανάη, η Χρυσούλα Στίνη, η Νίτσα Μόλλυ, η Aννα και η Μαρία Καλουτά και τόσοι άλλοι. Θα τροφοδοτήσει με ρομαντικά τανγκό και βαλς την Ελλάδα του Μεσοπολέμου, θα υμνήσει το έπος του ’40 και θα γλεντήσει “αρχοντορεμπέτικα” το μουσικό θέατρο, τις πίστες και τον κινηματογράφο της πρώτης μεταπολεμικής δεκαετίας.

Μέσα σε διάθεση ευρύτερης αποδοχής των τραγουδιών αυτού του ρεύματος βρίσκει την Ελλάδα η Μικρασιατική Καταστροφή και η εγκατάσταση των εξ Ανατολής Ελλήνων ως προσφύγων πλέον. H έκπτωση του βιοτικού επιπέδου και της οικονομικής κατάστασής τους που συνεπάγεται η προσφυγιά, δεν σημειώθηκε και στον πολιτισμό, λόγω των ισχυρών αντιστάσεων που διέθεταν στους τομείς της παιδείας και της ψυχαγωγίας.

Έτσι σε λίγα χρόνια σπουδαίοι μουσικοί, εξ Ανατολής προερχόμενοι, άρχισαν να ορίζουν το παιγνίδι στα κέντρα, στα θέατρα και στη δισκογραφία, που αναπτύσσεται από το 1924 και μετά. Δίπλα στα ονόματα των παλαιών και νεότερων της οπερέτας και του αθηναϊκού τραγουδιού, του Σακελλαρίδη, του Xατζηαποστόλου, του Λαυράγκα, του Λουδ. Σπινέλλη, του Σπ. Kαίσαρη, των πρόωρα χαμένων Xρ. Στρουμπούλη και N. Kόκκινου, του παλαίμαχου Σπ. Ξύνδα, του Δημ. Pόδιου, των Aντ. και Λ. Bώττη, του Παν. Γλυκοφρύδη, του Tάκη Mαρίνου, του Iω. Oικονομάκου, του Eρμή Πόγγη και των εξ Aνατολής ευρωπαϊστών Tιμόθεου Ξανθόπουλου, Bασ. Σιδερή, Παν. Bαϊνδιρλή και άλλων πολλών εμφανίζονται τα ονόματα αυτών που θα πάρουν στα χέρια τους την ελληνική δισκογραφία και θα δημιουργήσουν το «θαύμα του Mεσοπολέμου». Παν. Tούντας, Iω. Δραγάτσης ή Oγδοντάκης, Δημ. Σεμσής ή Σαλονικιός, Σπ. Περιστέρης, K. Σκαρβέλης, Mίνως Mάτσας είναι τα πρόσωπα κλειδιά που θα αναλάβουν την τύχη της δισκογραφίας, μαζί και με άλλους συνεργάτες τους, ερμηνευτές και οργανοπαίκτες, που όλοι μαζί θα εργαστούν για την «έκρηξη» -επαναστατική ως ένα βαθμό- που ακολούθησε.

O κατάλογος θα εμπλουτιστεί εκατέρωθεν στα επόμενα χρόνια, όταν στον χώρο του τραγουδιού θα επιβληθούν οι εκπρόσωποι του ρεμπέτικου, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ελαφρό τραγούδι δεν έδωσε εκπληκτικούς δημιουργούς και ερμηνευτές. Δίπλα στους «λαϊκούς» που προαναφέραμε, οι ευρωπαϊστές έχουν να επιδείξουν επίλεκτα στελέχη: Στάθης Mάστορας, Γρηγόρης Kωνσταντινίδης και Kώστας Γιαννίδης, Mιχάλης Σουγιουλ(τζόγλου), Aγγ. Mαρτίνο, Xρήστος Xαιρόπουλος, Σ. Iωαννίδης, Γ. Bιτάλης, Iω. Kυπαρίσσης, Aντ. Φαρούγγιας, K. Mπέζος - και, στην κορυφή, ο Kλέων Tριανταφύλλου, ο Aττίκ.

Συνολικά ο Μιχάλης Σουγιούλ συνέθεσε 45 επιθεωρήσεις.

ΚΡΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ

«Ο Μιχάλης Σουγιούλ μαζί με τον Γιαννίδη είναι αυτοί που έγραψαν πραγματική ελληνική μουσική, πραγματικό ελληνικό τραγούδι, πραγματικά ελληνικές μελωδίες, γεμάτες πρωτοτυπία και έμπνευση… Εγώ σαν μουσικός, λοιπόν, πρέπει να άντλησα από αυτές τις μελωδίες ένα πολύ μεγάλο κομμάτι από τη ρίζα της έμπνευσης μου… Περιέργως, στα τελευταία μου τραγούδια, αυτά που λέω «Λυρικός βίος»,… γυρίζω με νοσταλγία προς εκείνες τις μελωδίες. Δηλαδή είμαι πολύ περισσότερο επηρεασμένος πια από τον Σουγιούλ και τον Κώστα Γιαννίδη, παρότι στα προηγούμενα έργα ήμουν επηρεασμένος από το λαϊκό τραγούδι, το δημοτικό τραγούδι κ.λπ. Κατά κάποιον τρόπο, γυρίζω στις ρίζες μου και είμαι ευτυχής που μου δίνεται η ευκαιρία σήμερα, να αποκαταστήσω μια μεγάλη αλήθεια και να εκπληρώσω ένα χρέος», είπε ο Μίκης Θεοδωράκης μιλώντας για το ελαφρό τραγούδι.

«Ο Μιχάλης Σουγιούλ,… είναι από αυτούς που επηρέασαν εξίσου τη μουσική μου παιδεία, τη μουσική μου αγωγή με όλα τα μεγάλα κινήματα. Το δημοτικό τραγούδι, τη βυζαντινή μουσική, τους συμφωνικούς συνθέτες… Αυτό, ίσως, δεν το συνειδητοποίησα αμέσως γιατί ήταν τόσο οικείος, είχα τόσο πολύ ζήσει με τα τραγούδια του, που τα θεωρούσα αυταπόδειχτα. Όπως κανείς δεν εκτιμά το οξυγόνο, γιατί είναι τόσο άφθονο και μόνο όταν το χάσει καταλαβαίνει την αξία του».

Μίκης Θεοδωράκης

«… έφερε μαζί του, από τον τόπο της καταγωγής του… τους καημούς της χαμένης πατρίδας. Με το ακορντεόν του έτσι καθώς ανοιγόκλεινε, αναστέναζε. Και τ’ αναστενάγματά του άγγιζαν τις καρδιές όλων μας. Ακόμα και στα πιο κεφάτα τραγούδια του θα βρει κανείς μια κάποια μελαγχολία. Ο Σουγιούλ κι όταν ακόμα γελούσε, γελούσε με δάκρυα στα μάτια. Δεν ξέρω αν πέρασε άλλος συνθέτης στην Ελλάδα με την ευχέρεια, το πηγαίο ταλέντο και την ευαισθησία του»

Αλ. Σακελλάριος

«έγραφε με έναν τρόπο εκπληκτικά εύκολο. Μπορούσες να του δώσεις μια σελίδα απ’ την Καινή Διαθήκη και του πεις να στην κάνει ταγκό και το ‘κανε ή να στην κάνει βαλς και το ‘κανε»

Αλ. Σακελλάριος

«Ήταν αφάνταστη η ευκολία με την οποία ο Σουγιούλ έγραφε τα ωραία και μπορούμε να πούμε κλασικά του τραγούδια»

Χρ. Γιαννακόπουλος

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

του Ιγνάτιου
Αιολική Γη
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
www.N-A.gr

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το Ελληνικό προξενείο  των Ιωαννίνων  προ του 1913 υπήρχε γραφείο της υπηρεσίας κατασκοπίας του Ελληνικού Βασιλείου, που στεγαζόταν στο σπίτι του Ι. Λάππα. Σ’ αυτό εργαζόντουσαν οι:
- Ν ΧΑΝΤΕΛΗΣ (διερμηνέας του προξενείου)
- Ι ΛΑΠΠΑΣ (δ/ντης του Γαλλικού προξενείου στα Ιωάννινα) και η σύζυγος του ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ
- ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΤΖΑΒΕΛΑ
- ΚΩΝ ΔΗΝ ΜΕΡΤΖΟΣ. ΣΚΟΠΟΣ: H συγκέντρωση πληροφοριών για τις κινήσεις του Τουρκικού στρατού, οι πληροφορίες  κρυπτογραφούνταν στο Προξενείο και μεταβιβάζονταν με αγγελιοφόρο στο Ελληνικό Στρατηγείο,  η μεταβίβαση  γινόταν αποκλειστικά από το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΜΙΤΑΤΟ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ.ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΟΔΟΤΕΣ:
1. ΧΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ υπηρετούσε στα πυροβολεία Καστρίτας.
2. ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ φαρμακοποιός υπηρετούσε στη φρουρά Μπιζανίου
3. ΚΩΣΤΑΚΗΣ  φαρμακοποιός υπηρετούσε στη φρουρά Γαρδικίου.
4. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ πιθανά πρόκειται για τον ΝΙΚΟΛΑΚΗ ΕΦΕΝΤΗ (ΝΙΚΟΛΑΟ ΜΑΖΑΝΤΖΙΟΓΛΟΥ καταγόμενος από την Αγκύρα) Υπολοχαγό του Βεήπ  Βέη κ.α. οι περισσότεροι πληροφοριοδότες ήταν Μικρασιάτες.

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

του Ιγνάτιου
Αιολική Γη
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
www.N-A.gr

Ο πατέρας της Ακαδημιάς είναι ο ιδρυτής της πόλεως των Κυδωνιών Ιωάννης Οικονόμος Δημητρακέλλης (1734 – 1791), μέχρι εκείνη την στιγμή κανένα αξιόλογο σχολείο, καλά οργανωμένο  δεν υπήρχε στην ανατολή.

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

του Ιγνάτιου
Αιολική Γη
«ΝΟΗΤΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΣ»
www.N-A.gr

Sir Basil Zaharoff: Ο Ωνάσης + Μποδοσάκης στον κύβο των 200 τελευταίων χρόνων

Γεννήθηκε στα Μούγλα της Μικράς Ασίας το 1849 πέθανε το 1936 στο Μόντε Κάρλο . Η οικογένεια του φτωχή αστική οικογένεια των Μούγλων της Μ. Ασίας, το πραγματικό του όνομα ήταν: Ζαχαριάδης Ζαχαρίας Βασίλειος, έκανε σύντομες σπουδές στην Αγγλική σχολή της Κωνσταντινούπολης και μετά από παραμονή του στην στη Ρωσία άλλαξε το όνομα του σε Ζαχάρωφ, ασχολήθηκε κατ’ αρχάς με το εμπόριο υφασμάτων σαν υπάλληλος του θείου στην Κωνσταντινούπολη  και συνέταιρός του αργότερα, με τον οποίο γρήγορα ήρθε σε σύγκρουση ο οποίος τον κατηγόρησε για κατάχρηση, αλλά απαλλάχτηκε από την κατηγορία.
Ο Ζαχάρωφ έφυγε με ψεύτικο όνομα για την Αθήνα  και μετά στην Αγγλία, όπου τις παραμονές του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1877-1878) άρχισε να ασχολείται με το εμπόριο όπλων. Χρημάτισε αντιπρόσωπος των εταιρειών Nordenfeldt και μετέπειτα της Maxim (!888-90) και στην συνέχεια κύριος μέτοχος των εταιρειών Vickers Armstrong (1897-1922).

ΣΥΣΤΗΜΑ ΖΑΧΑΡΩΦ
Από αυτή την θέση πλέον ο Ζαχάρωφ διέπρεψε παγκοσμίως δεν υπήρξε πόλεμος που να μην τον αντιληφθεί εγκαίρως, και να μη γίνει προμηθευτής οπλικών συστημάτων σε ένα τουλάχιστον των εμπολέμων, μερικές φορές δε και των δύο. Έτσι ήταν ο κύριος προμηθευτής όπλων στους Βαλκανικούς πολέμους, τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον πόλεμο των Μπόερς και τον Ισπανοαμερικάνικο πόλεμο και γενικά σε όποια σύγκρουση γίνηκε στον πλανήτη υπήρξε ο κατ’ εξοχήν προμηθευτής όπλων.

Εφάρμοσε δε μια αποτελεσματικότατη μέθοδο πώλησης η οποία μέχρι σήμερα εφαρμόζεται σαν μέθοδος πώλησης στον εν λόγω κλάδο, ονομάστηκε δε  «σύστημα Ζαχάρωφ». Αυτή εν ολίγοις περιλάμβανε : Μεθόδους προπαγάνδας, πληροφοριών, διαφθοράς, και μοχλούς πίεσης σε Κυβερνητικούς και διπλωματικούς κύκλους και λοιπά μέσα.

ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ
Αυτός ο ιδεολόγος του μεταπρατισμού, τα φτωχόπαιδο των Μούγλων της Μ Ασίας, ήταν σεβαστός στην παγκόσμια σκακιέρα και επηρέασε το Παγκόσμιο γίγνεσθαι καθοριστικά. Του δόθηκαν πάμπολλα προσωνύμια όπως: «Έμπορος θανάτου», «Ο Μυστηριώδης άνθρωπος της Ευρώπης», «Βασιλιάς της πολεμικής Βιομηχανίας», «Ο χρυσός Έλληνας» κλπ.

Το επιχειρηματικό δαιμόνιο της Ελληνικής φυλής το προσκύνησαν οι ισχυροί του κόσμου, 298 παράσημα ήταν η συγκομιδή  του από την διεθνή ενασχόληση του. Στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο είχε την θέση του ανεπίσημου συμβούλου του Βρετανού πρωθυπουργού Λόυντ, το 1918 τιμήθηκε  από τον Βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιο Ε με το Μεγαλόσταυρο του Λουτρού και το 1919 με τον τίτλο του SIR, Η Ελλάδα  του έδωσε το Μεγαλόσταυρο του σωτήρος. Βέβαια ένας τέτοιος άντρας δεν είχε μόνο διακρίσεις αλλά και επικρίσεις. Αυτόν τον εν δυνάμει αντίπαλο του βιομηχανικού κολοσσού των Κρουπ, τον οποίο κατατρόπωσε στον συσχετισμό των δυνάμεων που έγινε κατά τον Α Παγκόσμιο πόλεμο, τον κατηγόρησαν ότι πουλούσε ταυτόχρονα σε όλους τους εμπολέμους, έτσι ενώ έδινε στην Ελλάδα ένα υπερσύχρονο υποβρύχιο τύπου NORDENFELT, πουλούσε και στον Σουλτάνο δύο όμοια υποβρύχια ( Η Τουρκία την εποχή αυτή πλήρωνε όσο  - όσο προκειμένου να εξουδετερώσει το πλεονέκτημα της Ελλάδος). Αλλά αυτά είναι μέσα στο εμπορικό παιχνίδι, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Σερ Βασίλ  ήταν έμπορος όπλων και όποιος πλήρωνε, αυτός είχε υποχρέωση να του πουλά.

ΕΘΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ
Ο Σερ Βασιλ Ζαχάρωφ αν και είχε πάρει ήδη την Γαλική υπηκοότητα από το 1913, δεν ξεχνούσε ότι ήταν Έλληνας και φυσικά σαν Μικρασιάτης ήταν και Βενιζελικός, ταυτίστηκε λοιπόν με τον εθνάρχη, ήρθε σε επαφή μαζί του μέσω «κάποιου Αβέρωφ» όπως διαβάζουμε σε Γαλλικά αρχεία της εποχής, τόσο μεγάλος ήταν που ο πολύς  Αβέρωφ ήταν «κάποιος», και έκτοτε λόγω της σπουδαίας θέσης του βοήθησε την εθνική προσπάθεια 1909-1922. Από την θέση του συμβούλου του πρωθυπουργού Λόυντ  μεσολάβησε ανάμεσα στον Ελευθέριο Βενιζέλο και την Αγγλική Κυβέρνηση για την ικανοποίηση των εθνικών επιδιώξεων. Εφοδίασε τον στρατό της Ελλάδος με οπλισμό και σπατάλησε το μισό της τεραστίας περιουσίας του για να βοηθήσει την απελευθέρωση της Μικρασιατικής πατρίδας. Ανεκτίμητη η συμβολή του στην επίτευξη των εθνικών δικαίων. Τόσο πολύ πικράθηκε με την Μικρασιατική καταστροφή που το 1922 εγκατέλειψε το εμπόριο όπλων και ασχολήθηκε με άλλες επιχειρήσεις.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
Μετά το 1922 πικραμένος για την απώλεια των πατρώων εδαφών της ανατολής έπαψε οριστικά να ασχολείται  με την πολεμική βιομηχανία. Επιδόθηκε με την διύλιση πετρελαίου  και την εκμετάλλευση του Καζίνου του Μόντε Κάρλο το οποίο και αγόρασε..

ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΖΩΗ
Ο Σερ Ζαχάρωφ μετά από πολυετή γάμο χώρισε με την πρώτη γυναίκα του και είχε μακρύ δεσμό με την Δουκέσα ντε Βαλιαφρανκα σύζυγο του Φρανθίσκο ντε Μπομπόν μέλους του Ισπανικού Βασιλικού οίκου, (ο οποίος ήταν φρενοβλαβής), ξαδέλφη του Ισπανού Βασιλιά. Όταν πέθανε ο Δούκας το 1923 παντρεύτηκε την χήρα του, το 1926 μετά τον θάνατο της 2^ης συζύγου του αποσύρθηκε στο Μόντε Κάρλο όπου διεύθυνε το Καζίνο.

ΕΥΕΡΓΕΣΙΕΣ
Εκτός από τις άλλες δραστηριότητες του δεν ξέχασε το καθήκον του κάθε ευκατάστατου Έλληνα, να βοηθήσει την πατρίδα και αυτό έκανε. Έτσι εκτός από τα τεράστια χρηματικά ποσά που έδωσε υπέρ του εξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων, προσέφερε και τα πιο κάτω:
-  Το 1919 έδωσε 500.000 FF για την ίδρυση του Ελληνικού Ιστιτούτου Pasteur (ΠΑΣΤΕΡ)
-  Ίδρυσε πολυκλινική για παιδιά .
-  Έκανε γενναία δωρεά στο Θεραπευτήριο Ευαγγελισμός.
-  Αγόρασε πολυτελές κτήριο στο Παρίσι το οποίο δώρισε στην Ελλάδα για την στέγαση της Ελληνικής Πρεσβείας στο Παρίσι.
-  Χορήγησε  υποτροφίες σε άπορους φοιτητές.
-  Θεσμοθέτησε το Βραβείο Μπαλζάκ το οποίο συνοδευόταν από χρηματικό ποσό 200.000 FF.

Απ’ ότι βλέπεις η ζωή αυτού του χρησιμότατου για τα Ελληνικά ζητήματα Έλληνα μοιάζει πάρα πολύ με την ζωή του Αριστοτέλη Ωνάση, ο οποίος προφανώς αντέγραψε, τόσο στην ιδιωτική ζωή όσο και στην κοινωνική προσφορά και διεθνή καταξίωση. Άγνωστος ανώνυμος αλλά αποτελεσματικός για τους Έλληνες, Θρύλος για τους ξένους, ελάχιστα έως καθόλου τον γνωρίζουν οι ευεργετηθέντες Έλληνες, πρότυπο για τους ξένους, αν περπατήσεις στο ξενόγλωσσο internet με το όνομα του θα πρέπει να έχει Ιώβεια υπομονή για να ανατρέξεις στο πλήθος των ξενόγλωσσων αναφορών, θαυμασμού, ζήλειας, στον Μικρασιάτη των Μούγλων. Οι Έλληνες μόνο τα αρνητικά παρουσιάζουν από την θυελλώδη ζωή του στις ελάχιστες ελληνόγλωσσες αναφορές τους…

Η φυσιογνωμία του χρησιμοποιήθηκε σε καρτούν!

του Ιγνάτιου
Αιολική Γη
www.N-A.gr 

Η Δόμνα Σαμίου γεννήθηκε το 1928 σε μια παράγκα στην Καισαριανή, όπως πολύ χαρακτηριστικά λέει η ίδια:  « Γεννήθηκα σε μια παράγκα στην Καισαριανή που είχε φτιάξει ο πατέρας μου..».

Οι γονείς της ήταν πρόσφυγες μικρασιάτες από το Μπαιντίρι και σε πρόσφατη συνέντευξη λέει «Τίποτα άλλο δεν άκουγα από παιδάκι παρά για την πατρίδα των γονιών μου. Η Μικρά Ασία ήταν για μένα το παραμύθι μου».

Σπούδασε στον Σύλλογο προς διάδοση Εθνικής μουσικής με δάσκαλο τον Σίμωνα Καρρά, ο οποίος μεταξύ των άλλων  της έμαθε Βυζαντινή μουσική, ακούσματα της οποίας είχε από τον πατέρα της που ήταν ψάλτης στον ναό του Αγίου Νικολάου στην Καισαριανή. Από το 1945 μέχρι το 1971 εργάστηκε στην ΕΙΡ.
 

Από το 1971 και μετά δίνει αμέτρητες συναυλίες  και καταγράφει σε όλα τα μήκη και πλάτη της Ελληνικής παρουσίας, την Δημοτική μας μουσική με ηχογραφήσεις σε μαγνητόφωνο αυθεντικές εκτελέσεις από τον ίδιο τον λαό. Εμφανίζεται στην Ελλάδα, την Κύπρο αλλά και όπου Έλληνες, έτσι παρουσιάζεται στην Αγγλία, την Γαλλία, την Σουηδία, τη Φιλανδία, την Γερμανία, το Βέλγιο, την Βόρεια και Νότια Αμερική, την Αυστραλία και την Κωνσταντινούπολη. Κάνει εκπομπές στην τηλεόραση και εκδίδει πληθώρα δίσκων με δημοτικά τραγούδια, η δουλειά της αυτή έχει συμβάλει τα μέγιστα στην διάσωση της λαϊκής μας παράδοσης.

Δες πως βλέπει η ίδια αυτή την συμβολή της: « …άκουσε, πέρυσι συνειδητοποίησα ότι είμαι 77 χρονών, κουράστηκα ….δεν με τρομάζει ο θάνατος, ούτε η αρρώστια σε 3 χρόνια θα γίνω 80, πόσο θα ζήσω ακόμα; Το έργο μου το έφτασα εκεί που ήθελα. Κι η αναγνώριση του κοινού. Τα παιδιά που έρχονται στο δρόμο και μου φιλάνε τα χέρια μου δίνει την μεγαλύτερη ηθικά ικανοποίηση. Θα φύγω ικανοποιημένη, γιατί προσέφερα στον κόσμο. Αν και μέχρι πρόσφατα δεν είχα συνειδητοποιήσει τι είχα κάνει ακριβώς».    Στο κινηματογράφο έχει φτιαχτεί  ένα βιογραφικό ντοκιμαντέρ «Η ΔΟΜΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΤΗΣ».

Στις πολλές συνεντεύξεις της οι θέσεις της για την Δημοτική μουσική έχουν βαρύνουσα σημασία  και δεν παύει να βγάζει την αγάπη της για την καταγωγή της, δες μερικά αποσπάσματα:

- «Κάθε τραγούδι αντανακλά τον πολιτισμό που τον γέννησε».

- «Τα Μικρασιάτικα τραγούδια είναι άλλο ύφος, άλλα θέματα , έχουν ηρωικούς στίχους… είναι πιο ερωτικά, πιο μερακλήδικα. Τα τραγούδια των παραλίων έχουν μεγαλύτερη σχέση με τα νησιώτικα…».

- «Το χειμώνα καθόμασταν γύρω από το μαγκάλι, με μια λάμπα πετρελαίου και ψέλναμε…. Η μητέρα μου ήταν φάλτσα, ο Πατέρας μου έκανε τον ιερέα και εγώ τον διάκο, μετά ο πατέρας μου έκανε τον δεξιό ψάλτη και εγώ τον αριστερό… θυμάμαι ότι περνούσαν γραμμοφωνητζήδες από τις ταβέρνες, ακουμπούσαν το γραμμόφωνο σ’ ένα τραπέζι και οι  θαμώνες έδιναν παραγγελία «παίξε το χαρικλάκι» και έδιναν μια δραχμή, εγώ τραγουδούσα. Κυρίως η φωνή μου ήταν στην Βυζαντινή και την Δημοτική μουσική…»

Έχουν  καταγραφεί απόψεις της για όλα τα θέματα που αφορούν την Δημοτική μας μουσική, για την χρήση των μουσικών οργάνων της ανατολή έχει πει: « ..έγιναν μόδα τα όργανα που χρησιμοποιούσαν οι Μικρασιάτες και τα έφεραν το ’22 όταν ήρθαν. Τότε ό Καρράς ανακάλυψε και πήρε κοντά του τον Σαββαίδη και τον Στεφανίδη που έπαιζαν κανονάκι, τον Τομπούλη με το Ούτι του κανείς όμως δεν τους έδινε σημασία … αργότερα τα ανακάλυψαν από το συγκρότημα «ΒΟΣΠΟΡΟΣ» της Κωνσταντινούπολης … είναι παρήγορο οι νέοι αντί να ασχολούνται με τα σαχλο – Ευρωπαικά να ασχολούνται με αυτά τα όργανα».

Με παράπονο μιλούσε για την χρήση σαν «μαϊντανό»  των οργάνων Ούτι, κανονάκι και τουμπερλέκι.Τέλος ένοιωθε αποτροπιασμό για την οικειοποίηση από διάφορους της δημοτικής μας μουσικής « …λένε ότι τα Μικρασιάτικα είναι δικά τους, μέχρι και ο Αρ Μόσχος λέει ότι το  “Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία”  είναι δικό του!….».

Η γυναίκα αυτή έμαθε την Ελλάδα να αγαπά την παράδοση, αγάπησε όλα τα είδη αυτής της παράδοσης από τον Βυζαντινό μέλος που εκφράζεται με τους ύμνους της θρησκείας μας μέχρι τα γαμοτράγουδα του κλήδονα και του καρναβαλιού και με θάρρος τα παρουσίασε και ας διώχτηκε , είπε με παράπονο  «Η αποκριά είναι πολύ παλιό πράγμα παιδάκι μου, είναι από την αρχαιότητα, τις φαλλικές γιορτές. Με κάλεσε μέχρι και ο ανακριτής για τα γαμοτράγουδα… δεν το ξέρεις αυτό;».