Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
στο αποσχισθέν και μηδέποτε αναγνωρισθέν ευρυτανικό ιστολόγιο του
28 Απριλίου 2008 

Ο εθνικισμός βλάπτει. Αρκεί ο εν λόγω εθνικισμός να είναι Ελληνικός. Πας μή άλλος εθνικισμός ουκ έστε. Και για του λόγου το αληθές διαβάζω ανακοίνωση (;) στην ‘Αυγή’ [13/03/2008] ομιλώσα πέρι της “Δημοκρατίας της Μακεδονίας” όπου μανθάνομεν ότι:

” Οι υπογράφουσες και υπογράφοντες υπενθυμίζουμε τα αυτονόητα: δεν υπάρχει κανένα “εθνικό συμφέρον” που να διακυβεύεται αν δοθεί η δυνατότητα στη γειτονική χώρα να διατηρήσει τη συνταγματική της ονομασία και δεν υπάρχει καμιά “αλβανική απειλή” που δήθεν συνδέεται με την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου -πόσο μάλλον που αυτή η τελευταία είναι προϊόν ενός πολέμου που φέρει και την ελληνική υπογραφή.

Η απειλή για την ειρήνη και την πολυεθνική συμβίωση είναι, στην πραγματικότητα, η φονική μηχανή που λέγεται ΝΑΤΟ - αυτής που στηρίζει και η χώρα μας εδώ και δεκαετίες. Προϋπόθεση για την άρση αυτή της απειλής, λοιπόν, είναι η διάλυση του ΝΑΤΟ- με τη διατήρηση της εκατέρωθεν “εθνικής αδιαλλαξίας” και των διαιρέσεων, αυτό παραμένει ανέφικτο. Δεδομένου ότι μέχρι σήμερα ο εθνικισμός -όχι μόνο “των άλλων”, αλλά και ο “δικός μας” - έχει “νομιμοποιήσει” πολέμους, έχει “ενθαρρύνει” εθνοκαθάρσεις και έχει δημιουργήσει κύματα μεταναστών και προσφύγων, δηλώνουμε ότι δε θα αφήσουμε τους κατά φαντασία μακεδονομάχους να δηλητηριάσουν την ελληνική κοινωνία με πολεμικές ιαχές και να υπονομεύσουν ακόμα περισσότερο την ειρήνη και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς των Βαλκανίων.”

Με την υπογραφή σειράς εκλεκτών στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και των συν αυτώ οργανώσεων.

Θα ήθελα κάποιος να μου λύσει την απορία. Ας δεχτούμε ότι ο υποτιθέμενος Ελληνικός εθνικισμός βλάπτει και είναι κάτι το κακό. Η “συνταγματική ονομασία” της γείτονος αποτελεί η δεν αποτέλει εθνικιστικό δημιούργημα; Η γείτων χαρακτηρίζεται ή όχι από εθνικισμό; Αντιδρά ή όχι στη δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού εθνοτικών ομάδων εντός των συνόρων της όπως των Βλάχων του Μοναστηρίου;

“Αλβανική απειλή” δεν υπάρχει. Αλβανικός εθνικισμός υπάρχει; Ο Σερβικός πληθυσμός του Κοσόβου από ποιόν υπέστη εθνική εκαθάριση; Οι παραφυάδες του UCK οι στοχεύουσες στο Τέτοβο, το Νότιο Μαυροβούνιο, το Πρέσεβο και την Ήπειρο δεν αποτελούν εκδηλώσεις βίαιου εθνικισμού; Τα μέλη τους τί είναι εξωγήινοι ή Αλβανοί εθνικιστές; Αφού υποτίθεται ότι καταδικάζουμε τον εθνικισμό γενικά και όχι τον Ελληνικό εθνικισμό ειδικά γιατί οι αγαπητοί γράφοντες φροντίζουν να εστιάσουν την προσοχή αυτών στον πολύ λιγότερο βίαιο Ελληνικό εθνικίσμο, ψάχνοντες να βρούν αυτόν με το μικροσκόπιο και προσπερνούν τους πολύ ποιο έντονους και βίαιους εθνικισμούς των γειτόνων μας; Ο εθνικισμός των άλλων γιατί ακριβώς δεν βλάπτει και οι εκλεκτοί υπογράφοντες δεν τον βλέπουν και τον στηρίζουν στην πράξη;

Τέλος αν συμφωνήσουμε στο ότι το ΝΑΤΟ ο καπιταλισμός και κύριος οίδε τι άλλο φταίν για όλα. Σε αυτή την περίπτωση απορώ ο δυστυχής: Είναι ή δεν είναι οι βόρειοι ημών γείτονες είτε στην Αλβανία είτε στην μη έχουσα όνομα δημοκρατία τα κύρια όργανα αυτού στα Βαλκάνια. Αφού η Ελλάδα προφανώς θα πρέπει να μην αποτελεί μέρος του ΝΑΤΟ γιατί οι αγαπητοί υπογράφοντες κατήγορούν την Ελληνική κυβέρνηση δίοτι για οποιοδήποτε έστω εθνικιστικό λόγο αφήνει μια άλλη χώρα έξω απ’ το μαντρί και δυσκολεύει έστω και λίγο τα ΝΑΤΟικά σχέδια στα Βαλκάνια; Αν είναι το αποτέλεσμα που μετρά ποιός τελικά ενεργεί ενεργεί υπέρ και ποιός κατά της υποτιθέμενης επέκτασης του ιμπεριαλισμού και των λοιπών δαιμονίων στα Βαλκάνια; 

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
στο αποσχισθέν και μηδέποτε αναγνωρισθέν ευρυτανικό ιστολόγιο του
09 Μαρτίου 2008

Τα τέλη του 3ου π.Χ. αιώνα κάπου δύο εκατομμύρια Κινέζων, μπορεί και τρία, πέθαναν για να χτίσουν το Σινικό Τείχος ούτως ώστε ο πρώτος αυτοκράτορας της Κίνας να μπορεί να κοιμάται ήσυχος ότι οι βάρβαροι του βορρά δεν θα μπορούσαν να εισβάλουν στην Κίνα αλλά και ότι η υπήκοοι του δεν θα μπορούσαν να έρχονται σε επαφή με τους πέραν τις Κίνας γείτονες τους τόσο εύκολα και να μην τους μπαίνουν ιδέες που δεν θα άρεσαν στο αυτοκρατορικό καθεστώς.

Τι ιδέες οι πολιτισμένοι Κινέζοι μπορεί να έπαιρναν από τους βάρβαρους και «βάρβαρους» γείτονες τους; Η Κίνα του πρώτου αυτοκράτορα ήταν απόλυτη μοναρχία που είχε προέλθει από την δια της βίας ένωση των λεγόμενων «μαχόμενων βασιλείων» που πριν την ένωση ήταν εξίσου απολυταρχικές μοναρχίες. Ο μέσος Κινέζος γεωργός μπορεί να είχε καλύτερο βιοτικό επίπεδο από τους βόρειους γείτονες του, όταν δεν φορολογείτο μέχρις λιμοκτονίας αλλά κατά κανόνα ήταν πολύ λιγότερο ελεύθερος με τι ζωή του να είναι στο έλεος του κάθε αξιωματούχου. Όπως οι Κοζάκοι της Ουκρανίας δημιουργήθηκαν από φυγάδες δουλοπάροικους της Πολωνίας και φυγάδες σκλάβους των Τατάρων, όπως τα Ελληνικά βουνά είδαν τον πληθυσμό τους να πολλαπλασιάζετε επί της Τουρκοκρατίας έτσι και η Κινεζική αυτοκρατορική εξουσία σωστά διέγνωσε ότι οι βάρβαροι του βορρά αποτελούσαν κάτι παραπάνω από απλό στρατιωτικό κίνδυνο.

Εικοσιδύο αιώνες πέρασαν και η Κίνα συνέχισε να προσπαθεί να ελέγξει τις ιδέες που μπαίνουν στη χώρα όπως συνέχισε να είναι μη δημοκρατική. Σήμερα το ιντερνέτ φαίνεται να δυσκολεύει τη ζωή των νέων μανδαρίνων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας. Εν μέσω της περίεργης κατάστασης ενός υποτίθεται κομμουνιστικού κράτους το οποίο στην πράξη είναι άκρως καπιταλιστικό η Κίνα έχει φτάσει να έχει 162 εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου με αρκετά εκατομμύρια μπλόγκερ και ιστοσελίδες. Ακόμα χειρότερα υπάρχουν δύο ακόμα ανεξάρτητα και λίγο πολύ δημοκρατικά Κινεζικά κράτη στην Ταϊβαν και τι Σιγκαπούρη, και τα δύο εξαιρετικά αναπτυγμένα.

Έτσι η Λαϊκή Δημοκρατία απάντησε με καθαρά Κινεζικό τρόπο στήνοντας το πρόγραμμα «Χρυσή Ασπίδα», jīndùn gōngchéng εις την κινεζική, πιο γνωστό εκτός Κίνας και ως Great Firewall of China, κόστους 800 εκατομμυρίων δολαρίων ως το 2002 που συνεχώς επεκτείνεται. Σκοπός του; Η λογοκρισία του διαδικτύου. Σε συνδυασμό με πάνω από 30.000 κυβερνο-αστυνομικών το σύστημα κόβει την πρόσβαση σε ανεπιθύμητες ιστοσελίδες, αλλοιώνει τα αποτελέσματα των μηχανών αναζήτησης και λογοκρίνει τα πάντα. Αρκετές δυτικές επιχειρήσεις όπως η Yahoo!, η AOL, η Google και η Skype έχουν δεχθεί τη χρήση λογοκριμένων εκδόσεων των συστημάτων τους. Κάποιές άλλες παρέχουν στην Κίνα υλικά που επιτρέπουν την υλοποίηση του συστήματος λογοκρισίας.

Εν τω μεταξύ ο Κινεζικός δράκος συνεχίζει ακάθεκτος στο δρόμο της μετατροπής του εκ νέου σε υπερδύναμη και της οικονομικής ανόδου αποφεύγων ως ο διάβολος το λιβάνι κάθε ιδέα εκδημοκρατισμού, κάποιες δυτικές χώρες πολύ θα ήθελαν παρόμοια συστήματα με τη Χρυσή Ασπίδα στο βωμό της ασφάλειας ή της ιδεολογίας, παράδειγμά η πρόταση του νέου υπουργού τηλεπικοινωνιών της Αυστραλίας κυρίου Κονρόυ για υποχρεωτικό φιλτράρισμα της πρόσβασης σε ιστοσελίδες όλων των Αυστραλών χρηστών ώστε τυχόν παιδιά χρήστες να προστατεύονται από ακατάλληλο περιεχόμενο. Η δε «φίλη» μας η Τουρκία του άρθρου 301 μπλοκάρει το YouTube κάθε τρείς και λίγο έτσι για να μας θυμίζει πόσο… δημοκρατική είναι. Όμορφος κόσμος αγγελικά πλασμένος…

ΣΧΕΤΙΚΑ:

- Great Firewall of China: Δοκιμάστε οποιαδήποτε ιστοσελίδα και δείτε αν είναι απαγορευμένη στην Κίνα

- C|Net News (03/07/2006): Ακαδημαϊκοί του Πανεπιστημίου του Καίμπρητζ σπάνε το Great Firewall της Κίνας

- PopSci (30/12/2006): Ο ειδικός σε θέματα ψηφιακής ασφάλειας Sebastian Wolfgarten σκάβει κάτω από το κινεζικό Great Firewall

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
στο αποσχισθέν και μηδέποτε αναγνωρισθέν ευρυτανικό ιστολόγιο του 
28 Μαρτίου 2008

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων ανοίγει με απόφασή του ένα νέο θερμό εθνικό μέτωπο, αυτή τη φορά σχετικά με τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, καθώς δικαιώνει μουσουλμανικές ενώσεις, που θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως Τουρκικές. Θέμα αναγνώρισης «Τουρκικής μειονότητας» από την Ελλάδα είχε θέσει με προκλητικό τρόπο ο ίδιος ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Αλί Μπαμπατζάν σε επίσκεψή του στην Κομοτηνή στις 5 Δεκεμβρίου.

Ο κ. Μπαμπατζάν μάλιστα είχε προτρέψει τα μέλη της μουσουλμανικής μειονότητας, να προσφύγουν για το θέμα στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Όπως αναφέρεται στην απόφαση «το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αποφάσισε ομόφωνα, ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 11 (περί ελευθερίας θέσπισης συνδέσμου ή συνεταιρισμού) της Ευρωπαϊκής Χάρτας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ότι δύο περιπτώσεις, οι οποίες αφορούν συνδέσμους που ιδρύονται από πρόσωπα, που ανήκουν στη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτικής Θράκης». Ακόμη αναφέρει ότι «στην περίπτωση της Τουρκικής Ένωσης Θράκης και Λοιπών, το Δικαστήριο αποφάσισε επίσης ομόφωνα, ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 6, παράγραφος 1 (περί δικαιώματος δίκαιης ακρόασης μέσα σε εύλογο χρόνο) της Χάρτας». Ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Γιώργος Κουμουτσάκος ερωτηθείς σχετικά σχολίασε ότι «η Ελλάδα ως μέλος της ΕΕ σέβεται και στηρίζει τον θεσμό του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και τις αποφάσεις του. Θα μελετήσουμε τις δύο αυτές αποφάσεις, προκειμένου να προβούμε στις σχετικές δέουσες ενέργειες» [Alpha TV, 27/02/2008].

Δύο τινά μπορούμε να σχολιάσουμε για την είδηση. Το πρώτο δεν είναι άλλο από το ότι μόλις είδαμε άλλο ένα ολισθηρό βήμα στο δρόμο για την υπονόμευση της Ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη.

Το δεύτερο δεν είναι λιγότερο σοβαρό και άπτεται όχι μόνον της Ελλάδας αλλά και των υπολοίπων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν είναι άλλο από την σχεδόν παντελή έλλειψη δημοκρατίας στους θεσμούς και τα όργανα που ελέγχουν την ΕΕ ταυτοχρόνως με την υπονόμευση της κυριαρχίας των κρατών μελών εντός των συνόρων τους. Εν προκειμένω βλέπουμε ένα “ανεξάρτητο” Ευρωπαϊκο όργανο να ανατρέπει απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου της χώρας που ομόφωνα είχε αποφασίσει το αντίθετο καθώς και νόμους του κράτους εν προκειμένω τη συνθήκη της Λωζάννης. Από που ακριβώς εκπηγάζει η δυνατότητα ενός Ευρωπαϊκού οργάνου να ανατρέπει της αποφάσεις των Ελληνικών δικαστηρίων και τους νόμους του Ελληνικού κράτους ΕΝΤΟΣ της Ελλάδας; Τους λαούς της Ενωμένης Ευρώπης; Τους ρώτησε κανείς; Η απάντηση είναι όχι. Το μόνο εκλεγμένο όργανο της ΕΕ το ευρωκοινοβούλιο έχει διακοσμητικό χαρακτήρα. Όλα τα υπόλοιπα όργανα παρότι μή εκλεγμενα ελέγχουν την Ευρώπη και πολλάκις υπαγορεύουν στις εκλεγμένες Ευρωπαϊκες κυβερνήσεις τις αποφάσεις τους αντί να συμβαίνει το αντίστροφο. Παράδειγμα τρανταχτό που ελάχιστους φαίνεται να απασχολεί στην Ελλάδα δεν είναι άλλο από αυτό του Ευρωσυντάγματος. Το οποίο όταν απορρίφθηκε στα δημοψηφίσματα μας το επανέφεραν από την πίσω πόρτα με άλλο όνομα και αυτή τη φορά χώρις ενοχλητικά δημοψηφίσματα.

Στην Ελλάδα πολλοί ενδόμυχα περιμένουν τη σωτηρία μέσω της ΕΕ για κάθε μας πρόβλημα. Από την ΕΕ και την πορεία της προς τη μείωση της κρατικής κυριαρχίας και την ανυπαρξία δημοκρατίας στα όργανα που την κυβερνούν να δούμε ποιός θα μας σώσει.

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
από το αποσχισθέν και μηδέποτε αναγνωρισθέν ευρυτανικό ιστολόγιο του
13 Μαρτίου 2008

Εδώ και κάποιες δεκαετίες το στρατοκρατικό καθεστώς της Άγκυρας προσπαθεί να υπονομεύσει την Ελληνική κυριαρχία στη Θράκη. Κύριο όργανο του το Τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, το οποίο καμία Ελληνική κυβέρνηση δεν είχε το θάρρος να κλείσει ως έδει, και το οποίο αποτελεί κράτος εν κράτει στη Θράκη καταδυναστεύον την Μουσουλμανική μειονότητα, προπαγανδίζον ασυστόλως και φυσικά αποτελώντας κέντρο κατασκοπείας σε βάρος της Ελλάδας. Πρίν μερικούς μήνες είδαμε την εγκατάσταση Τουρκικής τράπεζας στη Θράκη χωρίς την παραμικρή Ελληνική αντίδραση, παρά κάτι μικρολεπτομέρειες όπως ο οικονομικός πόλεμος που ασκεί το Προξενείο τόσο προς ενίσχυση των οργάνων του μέσα στην μειονότητα όσο και είς βάρος του χριστιανικού πληθυσμού και πιο πρόσφατα την επίθεση εναντίον δασκάλας που είχε το “θράσος” να διδάσκει Ελληνικά τους Πομάκους μαθητές της. Οι διαμαρτυρίες της Πομακικής κοινότητας για τις συνεχείς απόπειρες εκτουρκισμού της, βρήκαν θέση μέχρι και στην επίσημη έκθεση του Αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών αλλά δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν ιδιαίτερα την λοιπή Ελλάδα.

Τώρα ελάχιστες μόνο μέρες από την “ανεξαρτησία” του Κοσσυφοπεδίου και διαβάζουμε στον σημερινό Ελεύθερο Τύπο [13/03/2008] τα κάτωθι θαυμαστά προερχόμενα εκ της “φίλης” Τουρκίας και των οργάνων της στη Δυτική Θράκη:

▪ Η «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης» επεκτάθηκε με νέα παραρτήματα στο Λονδίνο και τη Χάγη. Και έχοντας status παρατηρητή στη Διεύθυνση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ εγκαλεί συνεχώς την ελληνική Πολιτεία για παραβιάσεις δικαιωμάτων και ελευθεριών.

▪ Ο πρόεδρος του «Συλλόγου Αλληλεγγύης Τούρκων Δυτικής Θράκης» κ. Ερόλ Κασίφογλου (κάτοικος Τουρκίας με καταγωγή από τη Θράκη) κάλεσε τους «ομογενείς» του να αυτονομηθούν με αφορμή την ανεξαρτητοποίηση του Κοσσυφοπεδίου, εκφράζοντας την αισιοδοξία του ότι η απόσχιση της πρώην σερβικής επαρχίας θα λειτουργήσει ως «παράδειγμα». Λίγες μέρες μετά, γευμάτισε μαζί του στην Κωνσταντινούπολη ο πρόεδρος του «Συλλόγου Επιστημόνων» της μειονότητας δικηγόρος Ξάνθης κ. Αχμέτ Καρά.

▪ Ο αντινομάρχης Ροδόπης κ. Μ. Δεβετζή Ογλού επισκέφθηκε πρόσφατα την Αγκυρα και σε συνέντευξή του σε τουρκικό τηλεοπτικό δίκτυο αναφέρθηκε στον «Αττίλα» ως «ειρηνευτική επιχείρηση στην Κύπρο».

▪ Πριν από λίγες μέρες ο «εκλεγμένος μουφτής» Ξάνθης κ. Αχμέτ Μετέ επισκέφθηκε την Αγκυρα όπου είχε επαφές με το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας.

Το τι σημαίνουν τα παραπάνω μας το λένε οι ίδιοι οι Τούρκοι δια στόματος του κυρίου Κασίφογλου: η απόσχιση της πρώην σερβικής επαρχίας θα λειτουργήσει ως «παράδειγμα». Η προπαγάνδα και η προετοιμασία του εδάφους στην ίδια τη Θράκη προχωρά απρόσκοπτα εδώ και δεκαετίες. Τώρα βλέπουμε την προπαγάνδα εκτός Ελλάδας να εντείνεται, τους Τούρκους ηγέτες της μειονότητας σε ανοιχτή επαφή με το Τουρκικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας και το Κόσσοβο να λειτουργεί τόσο ώς ενθάρρυνση όσο και ως οδηγός για το ποιες θα είναι η επόμενες κινήσεις της Τουρκίας. Οι οποίες μέχρι στιγμής ακολουθούν κατά πόδας τις Αλβανικές πρακτικές και το ιστορικό παράδειγμα των ενεργειών της ίδιας στην Κύπρο. Υπό αυτές τις συνθήκες το επόμενο αναμενόμενο βήμα δεν είναι άλλο παρά κάποια προβοκάτσια, ακολουθούμενη από τρομοκρατική δράση στο στυλ του UCK και της Τουρκοκυπριακής ΤΜΤ ώστε να δημιουργηθεί αφορμή Τουρκικής επέμβασης με όσο το δυνατόν μικρότερη αντίδραση από τη διεθνή κοινότητα.

Προφανώς η όλη διαδικασία δεν πρόκειται να γίνει, αν γίνει, ούτε εν μια νύκτι ούτε σε μερικούς μήνες. Για να μείνουμε στο παράδειγμα του Κοσσυφοπέδιου χρειάστηκαν κάποια χρόνια τη δεκαετία του 1990 μέχρι να φτάσουμε στην ανοιχτή σύγκρουσή το 1999. Αλλά το ότι δεν πρόκειται να γίνει αύριο δεν σημαίνει ότι ο κίνδυνος είναι πλέον άμεσος. Για να αποφύγουμε τις τυχόν προβοκάτσιες και κλιμάκωση με ανοιχτή σύγκρουσή με την Τουρκία για παράδειγμα γύρω στο 2013-2014 [1] δεν μπορούμε να περιμένουμε πρώτα να συμβεί και μετά να τρέχουμε να συμμαζέψουμε τα ασυμμάζευτα. Ψύχραιμη και αποτελεσματική δράση απαιτείται σήμερα. Όπως απαιτείται και έγκαιρη υλοποίηση του Ελληνικού εξοπλιστικού προγράμματος, ιδίως των τμημάτων του που αφορούν πυρομαχικά, νέα μαχητικά αεροσκάφη και φρεγάτες αεράμυνας για να μην βρεθούμε σε λίγα χρόνια στην ίδια και χειρότερη κατάσταση που είχαμε βρεθεί το 1996 στα Ίμια. Είναι πολύ λιγότερο πιθανό να μπουν ιδέες στην Τουρκία ενώ υπάρχει έστω και στοιχειωδώς ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας παρά εάν πιστεύει καλώς ή κακώς ότι μπορεί να κερδίσει άνετα και με μικρό σχετικά κόστος μία σύγκρουση με την Ελλάδα.

Σε τελική ανάλυση καλύτερα να φανούμε Κασσάνδρες προετοιμαζόμενοι για το χειρότερο και τελικά αποφεύγοντας το χάρη στην έγκαιρή προσπάθεια αποφυγής του παρά να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των λοιπών Τρώων βάζοντας το κεφάλι μας στην άμμο αρνούμενοι να πιστέψουμε ότι υπάρχει ο οποιοσδήποτε μεγάλος ή μικρός κίνδυνος. Διότι ή Κασσάνδρα μπορεί να πρόλεγε την καταστροφή αλλά η Τροία πράγματι καταστράφηκε…

[1] Όταν το νέο Τουρκικό εξοπλιστικό πρόγραμμα θα αποδίδει καρπούς απειλώντας να ανατρέψει την όποια στρατιωτική ισορροπία στο Αιγαίο…

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
για την «Νοητικήν Αντίστασιν»
www.N-A.gr  
04 Φεβρουαρίου 2008 

Μια φορά και έναν καιρό λένε οι μύθοι μας ο Ηρακλής βρέθηκε μπροστά σε ένα σταυροδρόμι από το οποίο προχωρούσαν δύο δρόμοι. Ο ένας ξεκινούσε δύσκολα και όσο προχωρούσε τόσο ευκολότερος και καλύτερος γινόταν. Ο άλλος ξεκινούσε πλατύς και εύκολος και όσο προχωρούσε τόσο δυσκολότερος γινόταν. Ο μυθικός μας πρόγονος διάλεξε τον δρόμο που ξεκινούσε δύσκολα. Και ακολουθώντας το δρόμο της αρετής εγένετο Ηρακλής…

Πρίν 87 χρόνια και 5 μήνες οι ψηφοφόροι του τότε βασιλείου της Ελλάδας είχαν βρεθεί σε ένα παρόμοιο σταυροδρόμι. Ο ένας δρόμος ήταν να ακολουθήσουν έναν κάποιο Κρητικό γνωστό ως «γυαλάκια» που τους είχε βάλει εκών άκων στον ένα δρόμο και τις θυσίες που απαιτούσε. Ο άλλος δρόμος ήταν να υποστηρίξουν τον αγαπημένο τους «Κώτσο», τον «κουμπάρο», ώστε «να γυρίσουν οι στρατιώτες στα σπίτια τους» και να κερδίσουν τους λαγούς με πετραχήλια που οι αντίπαλοι του Κρητικού τους έταζαν. Ό νοήμων λαός μαύρισε τον Βενιζέλο υπέρ της Ηνωμένης Αντιπολίτευσης. Δύο χρόνια μετά μερικές δεκάδες χιλιάδες από τους στρατιώτες αντί για τα σπίτια τους ήταν νεκροί ή στα χέρια των Τούρκων, η Σμύρνη είχε πάψει να υπάρχει και ενάμισι εκατομμύριο προσφύγων, οι τυχεροί καθώς είχαν ζήσει, βρίσκονταν στα λιμάνια της Ελλάδας. Εντελώς «τυχαία», με το σύστημα του σφαιριδίου να επιτρέπει να ψηφήσει κάποιος περισσότερους υποψηφίους, οι υποστηρικτές του ΣΕΚΕ, του προγόνου του ΚΚΕ είχαν ψηφίσει τους βασιλικούς υποψηφίους και πολλοί βασιλικοί ψηφοφόροι τους υποψηφίους του ΣΕΚE.

Ο νοήμων λαός ουδέποτε μπήκε στον κόπο να κατηγορήσει τον εαυτό του για την Μικρασιατική καταστροφή. Για όλα έφταιγαν οι άλλοι. Τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων, οι ξένοι ιμπεριαλιστές, το μεγάλο κεφάλαιο, σκοτεινοί συνομώτες. Όλοι εκτός από τον ίδιο που καταψήφισε μετά μανίας τον άνθρωπο που τον είχε οδηγήσει στη νίκη και είχε τριπλασίασε την Ελλάδα σε οκτώ χρόνια και έφερε στην εξουσία τους ανθρώπους πού την οδήγησαν στην καταστροφή. Σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα νωρίτερα το «κορδόνι» την «ελιά» είχε κάνει σκόνη και ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν είχε βρεί ούτε τη δική του προς χάριν του «κορδονούμπαρου» Θεόδωρου Δηλιγιάννη, ανθρώπου εξαιρετικά τίμιου μεν, δημαγωγού με δηλωμένη πολιτική να κάνει το αντίθετο από οτιδήποτε πρότεινε ο Τρικούπης δε. Τότε η Ελλάδα είχε γλιτώσει απλώς με το ρεζιλίκι του πολέμου του 1897 στο οποίο ο τύπος, η λαϊκή πίεση και οι προσωπικές του ανεπάρκειες είχαν άγει τον Δηλιγιάννη. Περιττό να πούμε ότι το σύνολο της ευθύνης είχε καταλογιστεί στον Δηλιγιάννη. Οι ψηφοφόροι του και τα πλήθη που διαδήλωναν φωνασκώντας υπέρ του πολέμου για να αρχίσουν να τον κατηγορούν με την πρώτη αναποδιά δεν έφεραν καμία ευθύνη.

Από το 1974 αν όχι μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου μια, υποτίθεται μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού διαφωνεί διαρρήδην με την συμβιβαστική εξωτερική πολιτική των Ελληνικών κυβερνήσεων. Από το 1974 εν Ελλάδι είχαμε 12 φορές βουλευτικές εκλογές και 6 φορές ευρωεκλογές. Εν συνόλω 18. Συνεχίζει να εκλέγει σταθερά τις ίδιες παρατάξεις μεγάλες και μικρές και εν πολλοίς τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες οικογένειες. Κάθε φορά που διαφωνεί με την πολιτική του σφάξε με αγά μου να αγιάσω κατηγορεί την ηγεσία του, τα υποτιθέμενα ξένα κέντρα αποφάσεων και βέβαια τους Αμερικανούς. Στη συνέχεια πηγαίνει και ψηφίζει δημοκρατικότατα τους ανθρώπους την πολιτική των οποίων κατηγορεί. Άπαγε της αμαρτίας να θεωρήσει τον εαυτό του υπεύθυνο των πράξεων της εκλεγμένης ηγεσίας του.

Το 2004 ο Ελληνικός Κυπριακός λαός είχε βρεθεί κι αυτός μπροστά στο δικό του σταυροδρόμι το σημαντικότερο ίσως από τότε που η Μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών αποφάσισε να αυτοκτονήσει προς χάριν του να φέρουν πίσω τον «κουμπάρο». Ο ένας δρόμος διαφημιζόταν ως εύκολος και πλατύς. Κατάληξη του, αν πιστέψουμε τους υποστηρικτές του, υποτίθεται ότι ήταν ο επίγειος παράδεισος κάποιας ενιαίας Κύπρου. Ο άλλος, κακός, δρόμος μας οδηγούσε μας λένε κατευθείαν στην κόλαση της διχοτομημένης Κύπρου. Στην πράξη το που κατέληγαν οι δύο δρόμοι ήταν «ελαφρά» διαφορετικό.

Για να υπενθυμίσουμε τα αυτονόητα η μόνη ενιαία Κύπρος στην οποία είναι δυνατόν να οδηγήσει το σχέδιο Αννάν και οι όποιες νέες εκδοχές του, είναι η ενιαία Τουρκική Κύπρος, αφού θα αφήνει την Κύπρο άοπλη στο έλεος της Τουρκίας και υπό συνθήκες που θα δίνουν στην τελευταία τη δυνατότητα να δημιουργήσει αφορμή νέας εισβολής όποτε το κρίνει σκόπιμο. Παράλληλα θα καθιστούν οποιαδήποτε Ελληνική αντίδραση είτε εξ Ελλάδος είτε εκ μέρους των Ελληνοκυπρίων πράξει αδύνατη. Χάρη και σε μια από τις πλέον σημαντικές πολιτικές φυσιογνωμίες του Ελληνικού έθνους μετά το 1945, τον Τάσσο Παπαδόπουλο η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Κυπρίων είχε αποφασίσει να ακολουθήσει το σωστό δρόμο έστω και αν αυτός έδειχνε δύσκολος και παρά τις κραυγές περί της επικείμενης καταστροφής αν τον ακολουθούσε. Αυτόν της ελευθερίας και του σεβασμού προς τον εαυτό της.

Τα γεγονότα μέχρι και σήμερα τη δικαιώνουν. Στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν ο ουρανός που θα έπεφτε στο κεφάλι μας σε περίπτωση απόρριψης του σχεδίου συνεχίζει να αρνείται πεισματικά να πέσει. Τουναντίον η θέση της Κύπρου ισχυροποιήθηκε με την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την εισαγωγή του ευρώ. Κατά τον Τουρκικό τύπο όταν πριν μερικές μέρες πανηγύριζε για την πτώση Παπαδόπουλου ο απελθών Κύπριος πρόεδρος ήταν ο μόνος Έλληνας πολιτικός που είχαν αναγκαστεί οι Τούρκοι να πάρουν στα σοβαρά τις τελευταίες δεκαετίες.

Μετά τέσσερα χρόνια πέρασαν και ο Ελληνικός Κυπριακός λαός βρέθηκε ξανά μπροστά στο σταυροδρόμι. Η πρώτη επιλογή ήταν να διατηρήσει στην ηγεσία του τον άνθρωπο που είχε διασώσει την Κύπρο και το έθνος από την καταστροφή στην οποία οδηγούσε το έκτρωμα του σχεδίου Αννάν. Η δεύτερη επιλογή ήταν να καταστήσει δυνατή την επαναφορά του σχεδίου Αννάν από την πίσω πόρτα και νέο πλέον εύπεπτο περιτύλιγμα. Στην καλύτερη περίπτωση να υποστηρίξει μία παράταξη που αποδέχεται μέν, τουλάχιστον επίσημα, ότι το σχέδιο Αννάν είναι νεκρό αλλά υποστηρίζει θέσεις που σε πολλά βασικά σημεία τους όπως η αποστρατικοποίηση της Κύπρου δεν διαφέρουν πολύ από τις προβλέψεις του σχεδίου. Και ο κυρίαρχος λαός αποφάσισε εν μέσω απόλυτα δημοκρατικών διαδικασιών. Ατυχώς αποφάσισε την ανατροπή Παπαδόπουλου και έτσι απομάκρυνε από την ηγεσία τον άνθρωπο που έσωσε την Κύπρο. Δύσκολοι καιροί για Ηρακλείς… 

Είναι το αποτέλεσμα αρχή κακών για το έθνος; Ίσως όχι, ίσως ναι. Στο χέρι της νέας ηγεσίας της Κύπρου είναι. Οι γραπτές δεσμεύσεις που ανέλαβε και η συνεργασία της με την παράταξη Παπαδόπουλου είναι θετικά δείγματα γραφής όπως θέσεις του είδους «είμαστε Κύπριοι, όχι Έλληνες» πού έχουν κατ’ επανάληψη εκφραστεί από μέλη της παράταξης είναι το αντίθετο. Αλλά αν δούμε την επιστροφή στο προσκήνιο μεθοδεύσεων τύπου Αννάν ή οποιασδήποτε λύσης η οποία δεν εξασφαλίζει την αυτόνομη δυνατότητα αυτοάμυνας του Κυπριακού κράτους, με τη βοήθεια πάντοτε της Ελλάδας, τότε ο κίνδυνος θα είναι εδώ. Και εάν οιαδήποτε λύση τέτοιου τύπου περάσει δεν θα μιλάμε πλέον για κίνδυνο αλλά για καταστροφή. Το μέλλον θα δείξει αν το αποτέλεσμα των Κυπριακών εκλογών, θα είναι τελικά κακό, καλό ή μικρής σημασίας για το μέλλον του έθνους και της Κύπρου.

Ένα είναι σίγουρο. Η ευθύνη, το σύνολο της ευθύνης, είτε για την καταστροφή είτε για την επιτυχία δεν θα βαραίνει τους Αμερικανούς, τους Άγγλους. ή τους… Ιλλουμινάτι. Θα βαρύνει αποκλειστικά αυτούς που πήραν τις αποφάσεις και διάλεξαν της ηγεσίες των δύο Ελληνικών κρατών. Με άλλα λόγια το λαό τους ο οποίος είναι υπεύθυνος για τους ηγέτες του ιδίως όταν τους επιλέγει ελεύθερα ο ίδιος. Σε τελική ανάλυση κάθε έθνος έχει τους ηγέτες που του αξίζουν…

Οι Τουρκοκύπριοι αποθρασύνθηκαν και ζητούν πλήρη απόσχιση από την Κυπριακή Δημοκρατία τώρα που οι Αλβανοί του Κοσόβου κατάφεραν και αναγνωρίστηκαν μερικώς… Η «Νοητική Αντίστασις» αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα! Ο (όχι και τόσο τακτικός) συνεργάτης μας, ο περίφημος “Δικηγόρος του Διαβόλου” κύρηξε και αυτός αγώνα για αυτονομία, στο όνομα του «κυνικού πατριωτισμού» που εκπροσωπεί, δημιουργώντας το http://eurytan.blogspot.com/. Φυσικά εμείς, όπως η Σερβία και η Κύπρος, αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε τον “Δικηγόρο” ως ανεξάρτητο ιστολόγιο, γι΄ αυτό θα συνεχίσουμε να αναδημοσιεύουμε πρώτοι τα κείμενα του, έστω και δεν μας βρίσκουν πάντα 100% σύμφωνους! [ N-A.gr ]

Περί της των Αράβων φιλίας

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
για την «Νοητικήν Αντίστασιν»
www.N-A.gr  
28 Φεβρουαρίου 2008

Πριν μερικούς μήνες η Συρία συμφώνησε στην απευθείας σύνδεση της κατεχόμενης Κύπρου με τα λιμάνια της. Στους μήνες που πέρασαν η ακτοπλοϊκή σύνδεση δείχνει να αποτυγχάνει παταγωδώς για οικονομικούς λόγους, αλλά η Τούρκο-Συριακή αυτή συνεργασία είναι μία καλή ευκαιρία να εξετάσουμε το ιστορικό της φιλίας μεταξύ της Ελλάδας και του ευρύτερου Αραβικού κόσμου.

Το σωστό θα ήταν να ρωτήσουμε, ποια φιλία; Διάχυτη είναι η άποψη στην Ελλάδα ότι οι Άραβες είναι φίλοι μας. Προφανώς εάν αυτό είναι ακριβές δεν μπορεί παρά να αναφέρεται σε πρόσφατες σχετικά εποχές. Αν κανείς θέλει να ανατρέξει σε παλιότερες εποχές οι Άραβες από εμφανίσεως του Ισλάμ αποτελούσαν το κύριο εξ ανατολών κίνδυνο μέχρι τον υποσκελισμό τους από τους Τούρκους για των οποίων την έλευση ήταν επίσης υπεύθυνοι. Για ποιο πρόσφατες εποχές κάποιος κυνικός θα ισχυριζόταν ότι η φιλία φαίνεται στις πράξεις και όχι στα λόγια. Ας δούμε λοιπόν κατά πόσον δικαιολογούν οι πράξεις την πίστη μας στην ύπαρξη Ελληνό-Αραβικής φιλίας.

Μπορούμε να μιλήσουμε για έμπρακτη φιλία της Ελλάδας προς τα Αραβικά κράτη; Η Ελληνική κοινότητα της Αλεξάνδρειας από τις αρχές του 19ου αιώνα έπαιξε έναν ιδιαίτερο πόλο στην οικονομική ανάπτυξη της Αιγύπτου, ιδίως της γεωργίας και του εμπορίου. Από το 2ο παγκόσμιο πόλεμο και μετά τόσο η Ελλάδα όσο και οι Έλληνες κράτησαν στάση σαφέστατα ευνοούσα τον Αραβικό κόσμο. Όταν ο Νάσσερ εθνικοποίησε τη διώρυγα του Σουέζ και οι Αγγλο-Γάλλοι απέσυραν το ξένο προσωπικό και τους πλοηγούς που την κρατούσαν σε λειτουργία, η διώρυγα λίγο έλειψε να κλείσει. Πώς δεν έκλεισε; Χάρη στους Έλληνες πλοηγούς και υπαλλήλους που έσπευσαν να αναλάβουν τη λειτουργία της μαζί με επιπλέον προσωπικό προερχόμενο κατευθείαν από την Ελλάδα. Λίγο αργότερα κατά τον πόλεμο του Σουέζ η ΕΟΚΑ εξαπέλυσε 416 επιθέσεις εναντίον Βρετανικών στόχων.

Σε κρατικό επίπεδο η Ελληνική κυβέρνηση δεν αναγνώρισε το Ισραήλ επίσημα το 1948, παρά τα τότε φίλο-Εβραϊκά αισθήματα της πλειοψηφίας του Ελληνικού πληθυσμού και η επίσημη αναγνώριση δεν θα ερχόταν πριν τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Παράλληλα δεν επέτρεπε την αποστολή όπλων μέσω του εδάφους της προς το Ισραήλ και κατάσχεσε και αρκετά αεροσκάφη προερχόμενα από την Τσεχοσλοβακία και καθ’ οδόν προς αυτό [1]. Τις δεκαετίες που ακολούθησαν η Ελληνική πολιτική θα εξακολουθούσε να ευνοεί τα Αραβικά κράτη. Στον πόλεμο του 1973 η Ελλάδα αρνήθηκε να χρησιμοποιήσουν οι Αμερικανοί τα αεροδρόμια της για να ανεφοδιάσουν το Ισραήλ. Το 1982 κατά την πρώτη εισβολή στο Λίβανο οι Παλαιστίνιοι στρατιώτες της PLO εκκένωσαν την περιοχή χάρη στην αποστολή Ελληνικών πλοίων από την κυβέρνηση Παπανδρέου η οποία πήρε ξεκάθαρη αντι-ισραηλινή θέση. Την ίδια εποχή η Ελλάδα ήταν μια από τις ελάχιστες δυτικές χώρες που διατηρούσε φιλικές σχέσεις με τη Λιβύη του Καντάφι παρά το ότι η τελευταία ήταν σε ανοιχτή σύγκρουση με το δυτικό κόσμο και είχε ακολουθήσει σαφώς ανθελληνική πολιτική το 1974. [2]

1,500 Παλαιστίνιοι μαχητές της PLO που έφυγαν απο την Βηρυτό με ελληνική βοήθεια. Σχηματίζουν το έμβλημα της νίκης
καθώς μεταφέρονται από το λιμάνι της Λάρνακας στην Κύπρο. Διακρίνονται τα διακριτικά της Εθνικής Φρουράς στα καμιόνια
που τους μεταφέρουν [πηγή: Palastina]

Μπορούμε λοιπόν να ισχυριστούμε ότι η Ελλάδα τόσο σε κρατικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο του μέσου Έλληνα κρατά σαφέστατα και εμπράκτως φιλική στάση προς τον Αραβικό κόσμο. Μπορούμε να ισχυριστούμε το ίδιο για τον Αραβικό κόσμο; Θα αφήσουμε κατά μέρος την Αιγυπτιακή εισβολή στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης παρά το ότι ήταν τελείως απρόκλητη και λίγο έλλειψε να μας οδηγήσει στην καταστροφή. Θα αφήσουμε κατά μέρος και την αποστολή Αιγυπτιακών στρατευμάτων προς ενίσχυση των Τούρκων κατά την Κρητική επανάσταση του 1866 (και την συντριπτική ήττα τους από τους επαναστάτες) ή τις επιθέσεις των Αραβικών όχλων της Αλεξάνδρειας εναντίον της Ελληνικής κοινότητας το 1882 που ανάγκασαν την κυβέρνηση Τρικούπη να επέμβει δυναμικά με την αποστολή πολεμικών πλοίων και πεζοναυτών για την προστασία τους. Ας επικεντρωθούμε σε ποιο πρόσφατες εποχές μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Τι είδους φιλική στάση ήταν η εκδίωξη από το Νάσσερ των 150,000 Ελλήνων της Αιγύπτου με μεθόδους που διέφεραν από αυτές της Τουρκίας του Μεντερές μόνο την έλλειψη αντίστοιχου των Σεπτεμβριανών; Ιδίως δεδομένης της Ελληνικής στάσης στο Σουέζ που κάποιος θα μπορούσε άνετα να ισχυριστεί ότι έσωσε την πολιτική εθνικοποίησης της γέφυρας;

Ο… φίλος μας ο Καντάφι ενθουσιωδώς προσφέρθηκε εθελοντικά να παρέχει στους Τούρκους πετρέλαιο, πολεμικό υλικό και ανταλλακτικά κατά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Ούτε δέκα μήνες πριν η Ελλάδα είχε κρατήσει φιλοαραβική στάση στον πόλεμο του Γιόμ Κιπούρ. Τι είδους ανταπόδοση στην Ελληνική φιλία ήταν η προσφορά ενίσχυσης στους Τούρκους εισβολείς;

Ήταν πράξη φιλίας η επίθεση των Αιγύπτιων καταδρομέων στο αεροδρόμιο της Λάρνακας το 1978; Η χρηματοδότηση από τη Σαουδική Αραβία και το Κουβέιτ της αγοράς 80 από τα 240 Τουρκικά F-16 υποτίθεται για τη στάση της Τουρκίας στον πρώτο πόλεμο του Κόλπου; Το μόνο που έκανε τότε η Τουρκία ήταν να επιτρέψει χρήση των αεροδρομίων της ενώ η Ελλάδα πέρα από την παροχή βάσεων όπως η Σούδα έστειλε και πολεμικά πλοία προς βοήθεια των συμμάχων. Χρηματοδότησαν οι… φίλοι μας οι Άραβες έστω και ένα μαχητικό όταν πλήρωναν για 80 Τουρκικά; Απείλησε αυτό να τινάξει στον αέρα την ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας; Αν δεν είχε γίνει μήπως σήμερα εκτός από ποιοτική θα είχε και την αριθμητική υπεροχή στον αέρα με 177 σύγχρονα μαχητικά αντιμέτωπα με 137 Τουρκικά; Μήπως αν οι Τούρκοι είχαν καταφέρει να τα χρηματοδοτήσουν μόνοι τους, πράγμα πιθανόν αμφίβολο, θα είχαν αναγκαστεί να κόψουν τη χρηματοδότηση από άλλα εξοπλιστικά προγράμματα για να ανταπεξέλθουν; Θα είχαν αποθρασυνθεί οι Τούρκοι στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1990 χωρίς την αριθμητική υπεροχή στον αέρα που εξασφάλισαν χάρη στην Αραβική χρηματοδότηση; 

Το 2007 όταν το αντιπαθές στην Ελλάδα Ισραήλ έστελνε βοήθεια κατά τις πυρκαγιές της Πελοποννήσου, όπως έκανε και σειρά Ευρωπαϊκών χωρών πλην Βρετανίας, πού ήταν η Αραβική βοήθεια; Η υποτίθεται φίλη Συρία τι είδους έκφραση φιλίας θεωρεί την ακτοπλοϊκή σύνδεση με την κατεχόμενη Κύπρο;

Πολύ πιθανόν να μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί ή οι Ισραηλινοί δεν είναι φίλοι της Ελλάδας. Αλλά αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι οι υποτιθέμενοι αντίπαλοι των Αμερικανών, εν προκειμένω οι Άραβες, είναι και φίλοι μας. Η φιλία ενός έθνους προς ένα άλλο αποδεικνύεται εμπράκτως. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Σερβία το 1941 όταν προτίμησε να αντιμετωπίσει την καταστροφή παρά να προδώσει την Ελλάδα. Η Ελλάδα έχει αποδείξει τη φιλία της προς τον Αραβικό κόσμο στην πράξη τα τελευταία 60 χρόνια. Ο Αραβικός κόσμος με τις πράξεις του προς την Ελλάδα τι έχει δείξει; Φιλία ή εχθρότητα; Η κρίση δική σας.

[1] Πως είπατε; Το Ισραήλ υπάρχει λόγω της Αγγλο-Αμερικανικής υποστήριξης; Το Ισραήλ κέρδισε τον πόλεμο της ανεξαρτησίας του χάρη στην αφειδή παροχή Τσεχοσλοβακικών όπλων, η οποία Τσεχοσλοβακία έχω αυτή την περίεργη εντύπωση ότι αποτελούσε Σοβιετικό δορυφόρο. Το ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν η πρώτη χώρα που αναγνώρισε το Ισραήλ είναι επίσης τυχαίο. Όπως και οι συγκρούσεις μεταξύ της νεογέννητης Ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας και της RAF. [3]

[2] Και όχι μόνο τις ΗΠΑ αλλά στενούς συμμάχους της Ελλάδας όπως η Γαλλία της οποίας τα στρατεύματα πολεμούσαν με τους Λίβυους και γείτονες της Ελλάδας όπως η Ιταλία εναντίον της οποίας ο Καντάφι είχε εξαπολύσει βαλλιστικούς πυραύλους.

[3] Το Ισραήλ με πληθυσμό μισό εκατομμύριο πολεμούσε Αραβικά κράτη με πληθυσμό 27 εκατομμύρια. Αυτό δεν το σταμάτησε από το να επιτεθεί σε όσα Βρετανικά αεροσκάφη παραβίαζαν τον εναέριο χώρο του καταρρίπτοντας αρκετά εξ αυτών. Να συγκρίνουμε τα αποτελέσματα της Ισραηλινής πολιτικής με τη «σώφρονα» Ελληνική πολιτική στο Αιγαίο;

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
για την «Νοητικήν Αντίστασιν»
www.N-A.gr  
6 Σεπτεμβρίου 2007 

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πόλη που την έλεγαν Κωνσταντινούπολη. Νεα Ρώμη, Κωνσταντίνου πόλις, βασιλεύουσα, βασιλίδα των πόλεων. Θεοφύλακτη. Απλά Πόλη. Τα χρόνια πέρασαν από τότε που ο Κωνσταντίνος έκανε το Βυζάντιο Νεα Ρώμη και η Νέα Ρώμη έγινε Κωνσταντίνου Πόλις και όσο οι Έλληνες θυμούνταν το αρχαίο «συν Αθηνά και χείρα κίνει» ο Θεός συνέχισε να φυλά την θεοφύλακτη. Άβαροι, Πέρσες, Άραβες, Πατσινάκες συνετρίβησαν ο ένας μετά τον άλλο μπροστά στους υπερασπιστές της.

Μετά οι Έλληνες αποφάσισαν ότι αφού ο Θεός προστάτευε τη Θεοφύλακτη τέτοια δαπανηρά πράγματα όπως όπλα, στρατοί και πλοία ήταν περιττά και ηγέτες που ξόδευαν τα λεφτά του κράτους σε τέτοια αντικείμενα ακόμα πιο περιττοί. «Περιέργως» πως μετά απ΄ αυτό η Θεοφύλακτη έπαψε να είναι και τόσο Θεοφύλακτη. Το 1204 είχαμε το πρώτο σημάδι μα καθώς οι Έλληνες κούνησαν λίγο ως πολύ και αυτοί το χεράκι τους επί Λασκαριδών και Μιχαήλ Η του Παλαιολόγου η Κωνσταντινούπολη ξανάγινε Ελληνική μόνο και μόνο ώστε οι επόμενοι Παλαιολόγοι να ξεχάσουν το μάθημα και πάλι. Το 1453 ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έπεφτε νεκρός υπερασπίζοντας την Βασιλεύουσα και πάνω από όλα την τιμή του ίδιου και της πατρίδας. Ο πρόγονός του ο Ανδρόνικος ο Β’ είχε διαλύσει το στόλο και το μεγαλύτερο μέρος του στρατού σαν αντιοικονόμικα…

Κι άλλα χρόνια πέρασαν και η Πόλη παρέμεινε υπό το ζυγό. Μέχρις ότου το 1821 μία από της Ελληνικές επαναστάσεις επιτέλους πέτυχε. Και το 1919 ο Ελληνικός στόλος ήταν στον Κεράτιο και ο Ελληνικός στρατός στην Κωνσταντινούπολη. Τον επόμενο χρόνο οι Έλληνες φρόντισαν να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους καταψηφίζοντας τον άνθρωπο που είχε φέρει τον Ελληνικό Στρατό στη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη μόνο και μόνο για την καταστροφή να ακολουθήσει λιγότερο από δύο χρόνια αργότερα. Η ιστορία τιμωρεί…

Το 1924 υπήρχαν στην Κωνσταντινούπολη ακόμα 200,000 Έλληνες. Η «Νεα Τουρκία» μας έδειξε από την αρχή πόσο νέα ήταν συνεχίζοντας το έργο της σφαγής με το οποίο είχε γεννηθεί εκδιώκοντας περίπου τους μισούς Κωνσταντινουπολίτες μέχρι το 1929. Ακολούθησε ο ληστρικός φόρος περιουσίας κατά το 2ο παγκόσμιο πόλεμο μέχρις ότου με τα Σεπτεμβριανά και τις ομαδικές απελάσεις στα χρόνια που ακολούθησαν ο Ελληνισμός της Κωνσταντινούπολης πρακτικά εξοντώθηκε.

Από τα Σεπτεμβριανά έχουν περάσει πλέον 52 συναπτά έτη. Δεν θα αναλωθούμε εδώ στο να περιγράψουμε ξανά το έργο της ντροπής των Τουρκικών όχλων και της Τουρκικής κυβέρνησης που το οργάνωσε μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια με αποτελεσματικότητα που οι Ναζιστές οργανωτές της «Νύχτας των Κρυστάλλων» θα είχαν εκτιμήσει. Πάμπολα έχουν γραφτεί επί του θέματος. Ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στο εξαίρετο «Ο Μηχανισμός της Καταστροφής» του Σπύρου Βρυώνη για παράδειγμα. Αντί για αυτό θα ασχοληθούμε με ότι θα έπρεπε να είναι τα διδάγματα από τα Σεπτεμβριανά.

Πρώτον ας θυμηθούμε ποιος ήταν ο ηθικός αυτουργός και οργανωτής του αίσχους. Το όνομα Μεντερές σας λέει τίποτα; Ο Αντνάν Μεντερές ο οποίος οργάνωσε και εξαπέλυσε τους Τουρκικούς όχλους να ξεριζώσουν τον Ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης ήταν πρωθυπουργός της Τουρκίας και ηγέτης του «Δημοκρατικού Κόμματος». Ούτε αυτός ούτε το κόμμα του ήταν κάποιο από τα συνηθισμένα μορφώματα της σειράς του Τουρκικού βαθέως κράτους. Αντίθετα ο Μεντερές και το κόμμα του ήταν η αντιπολίτευση στο Κεμαλικό κόμμα και κατ΄ επέκταση το βαθύ κράτος. Είχαν εκλεγεί με συντριπτική πλειοψηφία στις εκλογές του 1950 τις πρώτες σχετικά ελεύθερες από ιδρύσεως Τουρκικής «Δημοκρατίας» και σε όσες ακολούθησαν ως το 1960. Ο Μεντερές πλήρωσε με τη ζωή του όταν ο στρατός τον ανέτρεψε το 1960 βάζοντας τέρμα δια της βίας στον κίνδυνο η Τουρκία να πάρει την ιδέα ότι ήταν στα αλήθεια δημοκρατία και όχι υπό τον έλεγχο του Κεμαλικού βαθέως κράτους.

Με άλλα λόγια οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης δεν βρέθηκαν στο στόχαστρο από τους «κακούς» Τούρκους του βαθέως κράτους. Βρέθηκαν στο στόχαστρο από τη μοναδική δημοκρατική κυβέρνηση της Τουρκίας πριν την επικράτηση των Ισλαμιστών του Ερντογάν. Βρέθηκαν στο στόχαστρο από αυτούς που αρεσκόμαστε να αποκαλούμε «καλούς» Τούρκους φορτώνοντας τον Τουρκικό επεκτατισμό αποκλειστικά στο Βαθύ κράτος. Η Τουρκική πολιτική παρέμεινε αναλλοίωτη είτε με δημοκρατική κυβέρνηση είτε με τον έλεγχο του Βαθέως κράτους και των Κεμαλιστών. Γιατί λοιπόν ακριβώς περιμένουμε ότι θα αλλάξει κάτι αν ο Ερντογάν συντρίψει το βαθύ κράτος και η Τουρκία εκδημοκρατιστεί πλήρως ως αποτέλεσμα; Μας έχει δώσει ο Ερντογάν το παραμικρό δείγμα γραφής προς αυτ’η την κατεύθυνση; Εκτός και αν πρέπει να θεωρήσουμε φιλική κίνηση τις Τουρκικές προσπάθειες για πλήρη αυτονομία στην παραγωγή πολεμικού υλικού και την κατασκευή αμφίβιων πλοίων τύπου δεξαμενής κατά πολύ ικανότερων κάθε υπάρχοντος Τουρκικού αποβατικού. Προφανώς τα αποβατικά τα χρειάζονται για τα σύνορα με το Ιράν…

Το δεύτερο δίδαγμα δεν είναι αποκλειστικά των Σεπτεμβριανών. Μετα την Μικρασιατική καταστροφή απλά αποδεχτήκαμε την ήττα χωρίς να βρεθεί κανείς να μιλήσει για προσπάθεια αναστροφής της κάποια μέρα. Μετά τα Σεπτεμβριανά αποδεχτήκαμε ξανά την εθνική ταπείνωση χωρίς ούτε αντίποινα κατά της Τουρκίας ούτε να πούμε «ποτέ ξανά» στα αλήθεια και με έργα και όχι απλά στα λόγια. Ούτε 20 χρόνια μετά οι Τούρκοι κατέλαβαν τη μισή Κύπρο. Βρέθηκε ένας άνθρωπος να σκεφτεί σοβαρά την πιθανότητα ανακατάληψης της αντί να περιμένουμε οι Τούρκοί να ελεήσουν να φύγουν μόνοι τους;

Στην πράξη ηττοπαθώς αποδεχτήκαμε ότι η Τουρκία θα έχει στον αιώνα τον άπαντα στρατιωτική υπεροχή και ακόμα χειρότερα ότι αυτή είναι που έχει και την πρωτοβουλία κινήσεων να αρχίσει η να μην αρχίσει πόλεμο. Το πρώτο είναι απλώς ηλίθιο. Η Ελλάδα είχε τη στρατιωτική υπεροπλία και το 1974 και για αρκετά χρόνια μετά. Αν η Ελληνο-Τουρκική κρίση του 1976 για παράδειγμα κατέληγε σε πόλεμο οι πιθανότητες νίκης ήταν ξεκάθαρα υπέρ της Ελλάδας χωρίς καν να λάβουμε υπόψιν την Ελληνική υπεροχή σε ποιότητα έμψυχου υλικού. Ακόμα και σήμερα οι δύο χώρες είναι στρατιωτικά λίγο πολύ ισοδύναμες. Σε τελική ανάλυση δεν είμαστε ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία χώρα που αντιμετωπίζει έναν αριθμητικά υπέρτερο εχθρό και βρήκε επιτυχή λύση στο στρατιωτικό της πρόβλημα εκτός και αν ξαφνικά γίναμε και ανίκανοι σαν έθνος. Το Ισραήλ για το ποιο προφανές πρόσφατο παράδειγμα δεν κέρδισε τους πολέμους του μεταξύ 1948 και 1973 χάρη στην πριν το 1967 ασήμαντη Αμερικανική βοήθεια. Ακόμα και σήμερα οι Αμερικανική οικονομική βοήθεια παρότι σημαντική δεν είναι παρά μικρό σχετικά μέρος των αμυντικών δαπανών του και ακόμα μικρότερο του συνολικού προϋπολογισμού του.

Το δεύτερο, το να αφήνουμε στην πράξη την πρωτοβουλία κινήσεων στην Τουρκία δεν είναι απλά ηλίθιο. Πολύ χειρότερα είναι επικίνδυνο. Πέραν του ότι παραιτούμαστε μόνοι μας ενός από τα κύρια δικαιώματα ενός κράτους, το να διεξάγει  πόλεμο όταν κρίνει ότι το συμφέρον του το επιβάλει, επιτρέπουμε στην Τουρκία να διαλέγει τον τόπο και το χρόνο της επόμενης πρόκλησης. Την αφήνουμε να διαλέξει πόσο μακριά θα το πάει. Χωρίς να κερδίζουμε τίποτα, όταν και αν η Τουρκία αποφασίσει ότι η στιγμή είναι κατάλληλη για πόλεμο θα τον κάνει, την διευκολύνουμε να μας προκαλεί εκ του ασφαλούς και σε περίπτωση πολέμου να έχει το αρχικό τακτικό πλεονέκτημα. Ταυτόχρονα με δεδομένο, κατά δήλωση μας, ότι δεν υπάρχει περίπτωση να χτυπήσουμε πρώτοι η Τουρκία και αποθρασύνεται καθώς δεν έχει να φοβηθεί μια αιφνίδια κλιμάκωση από Ελληνικής πλευράς σε κάποια πρόκληση και διευκολύνεται καθώς οι ένοπλες δυνάμεις της δεν είναι υποχρεωμένες να καταναλώσουν πόρους και προσπάθεια για να είναι έτοιμες να αντιμετωπίσουν ένα Ελληνικό πρώτο πλήγμα

Τις συνέπειες των σφαλμάτων, και της συνεχούς μας υποχωρητικότητας και ηττοπάθειας τα είδαμε στην Κωνσταντινούπολη και ξανά στην Κύπρο. Τα είδαμε στα Ίμια. Τα βλέπουμε κάθε μέρα πάνω απ΄το Αιγαίο. Ως πότε απλά θα τα βλέπουμε απαθείς; Ως πότε θα δεχόμαστε κάθε ήττα σαν οριστική; Ως πότε θα βαυκαλιζόμαστε στην ελπίδα ότι η Τουρκική εξωτερική πολιτική θα κάνει στροφή 180 μοιρών αν απλά αλλάξει η κυβέρνηση της γείτονος; Καιρός δεν είναι έστω και αργά τα παθήματα του παρελθόντος να μας γίνουν μαθήματα;

Γράφει: Ο Δικηγόρος του Διαβόλου
για την «Νοητικήν Αντίστασιν»
www.N-A.gr  

Μανθάνω εκ της έγκυρης «Στρατηγικής» ότι η Turkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankasi «ακολουθώντας» το παράδειγμα της Εθνικής Τράπεζας με τη Finansbank και καθώς είμαστε πλέον φίλοι με τους αγαπητούς (λέμε τώρα) γείτονες προγραμματίζει να ανοίξει υποκαταστήματα εν Ελλάδι. Για τους μη γνωρίζοντας και τους μη ενθυμούμενους τι εστί Finansbank η τελευταία είναι η Τουρκική τράπεζα που φρόντισε να εξαγοράσει η Εθνική σε μάλλον τσιμπημένη τιμή και μάλλον αμφίβολη την προοπτική κέρδους.

Και τι εστί Turkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankasi; Η Turkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankasi, ελληνιστί “Τράπεζα Ziraat [1] της Τουρκικής Δημοκρατίας” είναι από τα παλαιότερες τράπεζες του Τουρκικού κράτους με κύριους τομείς εργασιών τον αγροτικό και εμπορικό τομέα. Και εντελώς τυχαία το εν λόγω ευαγές ίδρυμα είναι ιδιοκτησίας του Τουρκικού κράτους.

Έτσι λοιπόν μια Τουρκική κρατική τράπεζα μέσα στα πλαίσια της Ελληνο-Τουρκικής φιλίας και της σύσφιξης των οικονομικών δεσμών μεταξύ των δύο κρατών που ως γνωστόν λειτουργούν αποτρεπτικά στην πιθανότητα πολέμου [2] αποφάσισε να ανοίξει υποκαταστήματα στην Ελλάδα στις αρχές του 2008. Για την ακρίβεια αποφάσισε να ανοίξει ΔΥΟ ολόκληρα υποκαταστήματα. Ένα στην Αθήνα και ένα… στην Κομοτηνή. Το δε υποκατάστημα της Αθήνας θα ανοίξει μόνο διότι διαφορετικά η Ziraat βάσει του κανονισμού της Τράπεζας της Ελλάδος δεν θα μπορούσε να ανοίξει το υποκατάστημα της Κομοτηνής. Έτσι η Τουρκική τράπεζα για να καταφέρει να ανοίξει υποκατάστημα στην Κομοτηνή ανοίγει και στην Αθήνα παρά το ότι προβλέπεται ότι τουλάχιστον το υποκατάστημα της Αθήνας θα είναι ζημιογόνο.

Είμαι ωστόσο βέβαιος ότι δεν μπορεί παρά να είναι η δική μου παράνοια που θεωρεί περίεργα και θαυμαστά όλα αυτά. Προφανώς δεν υπάρχει τίποτα το περίεργο σε μια τράπεζα που θέλει εν γνώσει της να εκτελέσει μια ζημιογόνα επένδυση ενώ είναι τελείως αθώο το ότι κύριος σκοπός των Τούρκων είναι να ανοίξουν το υποκατάστημα της Κομοτηνής. Ούτε πρόβλημα με την μουσουλμανική μειονότητα προσπάθησαν ποτέ να δημιουργήσουν οι Τούρκοι, ούτε επεκτατικές διαθέσεις εναντίον της Θράκης έχουν. Το δε Τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής είναι απόλυτα ήσυχο, αθώο και η ύπαρξη του ποτέ δεν έχει δημιουργήσει προβλήματα στο Ελληνικό κράτος. Ούτε προπαγάνδα κάνει, ούτε εκβιασμούς μέσα στη μειονότητα κάνει, ούτε λεφτά στους δικούς του, κατά κανόνα τα πλέον φανατικά και ανθελληνικά μέλη της μειονότητας, δίνει, ούτε άντρο της ΜΙΤ είναι.

Επιτέλους πόση κοινή λογική απαιτείται δεδομένων των Τουρκικών βλέψεων στη Θράκη και της υπάρχουσας κατάστασης εκεί για να καταλάβει κάποιος ότι οι λόγοι για τους οποίους το Τουρκικό κράτος θέλει να στήσει υποκατάστημα μιας τράπεζας που του ανήκει στην Κομοτηνή μόνο οικονομικοί δεν είναι; Ιδίως όταν είναι διατεθειμένο να προχωρήσει σε οικονομικά ζημιογόνες ενέργειες όπως η δημιουργία του υποκαταστήματος της Αθήνας μόνο και μόνο για να μπορέσει να στήσει το υποκατάστημα της Κομοτηνής; Έστω ότι είναι πολύ να ζητά κανείς στην Ελλάδα να γνωρίζει κάποιος τα της Εβραϊκής εγκατάστασης στην Παλαιστίνη το πρώτο μισό του προηγούμενου αιώνα. Είναι τόσο πολύ να ζητά να θυμόμαστε το ρόλο των Ελληνικών τραπεζών, της Εθνικής ιδίως, στην προετοιμασία του εδάφους για την πραγμάτωση της Μεγάλης Ιδέας ώστε έρχονται οι Τούρκοι να μας κάνουν το ίδιο να μένουμε αδιάφοροι;

Δεν είναι δύσκολο να ισχυριστεί κανείς ότι οποιοδήποτε σοβαρό κράτος σεβόμενο τον εαυτό του θα έψαχνε να βρει κάποια εύσχημη δικαιολογία για να κλείσει το εθνικά επικίνδυνο προξενείο της Θράκης. Εμείς αντιθέτως αφήνουμε τους Τούρκους να στήσουν ένα δεύτερο παραμάγαζο του επεκτατισμού τους ώστε όσοι κατάσκοποι, προβοκάτορες και προπαγανδιστές δεν χωράνε στο προξενείο να τους χωρέσουν εκεί, διευκολύνοντας παράλληλα την Τουρκική οικονομική διείσδυση στη μειονότητα και τη Θράκη γενικότερα. Ακόμα χειρότερα στην ουσία είμαστε εμείς που σε τελική ανάλυση χρηματοδοτούμε τους Τούρκους καθώς μέρος των χρημάτων της Εθνικής που κατέληξαν στο Τουρκικό δημόσιο τώρα επενδύονται από το Τουρκικό δημόσιο για την δημιουργία ενός ακόμα οργάνου του στη Θράκη.

Κατά τα άλλα οι Τούρκοι είναι φίλοι μας, Τουρκικές ασκήσεις σαν την EFES 2007 που ούτε λίγο ούτε πολύ περιέγραφε επίθεση της «Κίτρινης» χώρας στη «Γαλάζια» προς προστασία της «Κίτρινης» μειονότητας που ζει κοντά στα σύνορα των δύο χωρών απλή έκφανση της δημιουργικής φαντασίας των σχεδιαστών τους πρέπει να ειναι και ο πόλεμος κάτι το παρωχημένο που έπαψε να συμβαίνει. Εμείς ενώ συνεχίζουμε τον ομαδικό μας ύπνο χωρίς να κάνουμε τίποτα απλά να θυμόμαστε ότι οι άλλοι είναι μπουνταλάδες, κουτόφραγκοι και χαζοαμερικανάκια ενώ για κάθε τι στραβό σε αυτή τη χώρα δεν ευθυνόμαστε εμείς αλλά οι σκοτεινές ξένες συνομωσίες. Άντε και εις ανώτερα…

[1] Τι σημαίνει Ziraat; Αφήνω το ερώτημα στους γνωρίζοντες την Τουρκική.

[2] Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γαλλία και η Γερμανία πριν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, που το διμερές εμπόριο τα χρόνια πριν αρχίσουν την φιλική ανταλλαγή απόψεων με σφαίρες, οβίδες και υπερίτη είχε τριπλασιαστεί…