Θεόδωρος Σ. Μπατρακούλης
Διδάκτωρ Γεωπολιτικής
12 Ιουνίου 2008
http://www.NoitikiAntistasis.com   

Η αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου απoτελεί σπουδαία καμπή στις ανακατατάξεις στo γεωπολιτικό Σύστημα Μέση Ανατολή-Ανατολική Μεσόγειος-Ν/Α Ευρώπη-Καύκασος. Για το εφικτό της πραγματοποίησης τoυ οράματος της Μεγάλης Αλβανίας οι απόψεις διίστανται. Η ανεξαρτησία που παραχώρησαν οι Δυτικοί είναι ‘‘υπό επιτήρηση’’. Όμως, η ‘‘Κοσόβα’’ θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για άλλες περιοχές με αποσχιστικές τάσεις (Αμπχαζία, Νότια Οσετία, Υπερδνειστερία, Ναγκόρνο Καραμπάχ). Περιοχές όπου θα μπορούσε, υπό προυποθέσεις, να εφαρμοστεί το πρότυπο είναι και οι κουρδικές περιοχές του Ιράκ, της Τουρκίας και του Ιράν, αλλά και η ελληνική Θράκη! 

Στο πλαίσιο του τουρκικού κατεστημένου υφίσταται μια ιδιότυπη συνύπαρξη κεμαλιστών-‘‘ισλαμοεκσυγχρονιστών’’. Πρέπει να συνεκτιμηθεί το ότι η συμπόρευση της πολιτικής ηγεσίας και του στρατού, έχει μεγάλη απήχηση στην τουρκική κοινή γνώμη, με αποτέλεσμα να διασφαλίζεται, τόσο η κυριαρχία της ισλαμικής κυβέρνησης, όσο και το κύρος του στρατού. Βεβαίως, μεταξύ των δύο πόλων αυτής της δυαρχίας ξετυλίγεται μια διαρκής αντιπαράθεση με κυμαινόμενη ένταση. Αυτή οφείλεται σε ένα από τα παράδοξα της τουρκικής πραγματικότητας, τις βλέψεις του Ρετζέπ Ερντογάν μετά τις διαδοχικές εκλογικές νίκες του κόμματός του, του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (A.K.P., για το οποίο το Ισλάμ αποτελεί ηθικό στήριγμα μόνο). Ο Τούρκος πρωθυπουργός επιθυμεί το ισλαμογενές κόμμα του να καταλάβει τη θεσμική θέση που κατέχει ο τουρκικός στρατός: το λαοπρόβλητο AKP να είναι εγγυητής της κεμαλικής δημοκρατίας και της τουρκικής κρατικής υπόστασης. Η αντιπαράθεση κεμαλιστών-‘‘ισλαμοεκσυγχρονιστών’’ από το καλοκαίρι του 2006 προσέλαβε διαστάσεις ανοικτής σύγκρουσης. Εδώ και καιρό ο κεμαλισμός έδειχνε στριμωγμένος στα ανατολικά και αντιμέτωπος με εσωτερικό αδιέξοδο. Ηταν επόμενο να σκέφτεται πως θα συσπειρώσει τις δυνάμεις του και θα αποτρέψει επιδιώξεις εκείνων που «ονειρεύονται τον διαμελισμό της Τουρκίας», όπως έχει δηλώσει ο Τούρκος επιτελάρχης Μπουγιουκανίτ.

Οι Κούρδοι του Ιράκ έχουν προέχουσα θέση στις περιφερειακές εξελίξεις. Δημιούργησαν ομόσπονδη πολιτειακή οντότητα στο πλαίσιο του Ιράκ. Η κατανομή του πετρελαïκού πλούτου είναι βασικός λόγος τριβής μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών στο Ιράκ, του οποίου η πιθανότερη κρατική δομή θα είναι συνομοσπονδιακή τριεθνοτική. Η περιοχή του Κιρκούκ περικλείει περίπου το ένα τρίτο των πετρελαïκών κοιτασμάτων του Ιράκ, ενώ σ’αυτήν κατοικούν σημαντικοί τουρκμενικοί πληθυσμοί. Αποτελεί πάγια θέση της Αγκυρας ότι το Κιρκούκ δεν πρέπει να περιέλθει στο ιρακινό Κουρδιστάν. Ο κουρδικός εθνικισμός είναι σήμερα ισχυρός και αποκρυσταλλωμένος. Επί πλέον, σε αντίθεση με την δεκαετία του ’90, έχει διεισδύσει στους κουρδικούς πληθυσμούς που ζουν στην δυτική Τουρκία. Υπάρχει πάντοτε πιθανότητα κλιμάκωσης της έντασης και εξάπλωσης των ενόπλων συγκρούσεων. Το Κουρδικό απασχολεί όλους στην Τουρκία, θέτοντας χαμηλότερα στις προτεραιότητές τους τα προβλήματα με την Ελλάδα και με την Κύπρο. Αλλά, και τα τρία θέματα εξακολουθούν να σκιάζουν την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας προς την Ε.Ε. Και όλα τα προαναφερόμενα περιπλέκουν τις οπωσδήποτε δύσκολες ευρωτουρκικές διαπραγματεύσεις.

Σε περυσινή ανάλυση είχαμε θέσει ορισμένα ερωτήματα.

α) Ο Ερντογάν και το κόμμα του θα κατόρθωναν να πραγματοποιήσουν την τέλεια ισορροπία με τους στρατηγούς ή και να ανατρέψουν τους συσχετισμούς και τις ισορροπίες στο τουρκικό κράτος; 

Με τη μεγάλη εκλογική νίκη του Ερντογάν και την εκλογή του Αμπντουλλάχ Γκιούλ ως Προέδρου (Αύγουστος 2007), ο κεμαλισμός υπέστη σημαντική ήττα, θεσμικά, πολιτικά, συμβολικά. Στις 9 Φεβρουαρίου 2008 ψηφίστηκε στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση με μεγάλη πλειοψηφία (411 βουλευτές σε σύνολο 550) συνταγματική αναθεώρηση, με την οποία επετράπη η χρήση της ισλαμικής μαντίλας στα πανεπιστήμια της χώρας. Η υπερψήφισή της έγινε δυνατή μετά από συμφωνία του Α.Κ.Ρ. και του Κόμματος Εθνικιστικής Κίνησης (Μ.Η.Ρ.) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί (διατηρεί στενούς δεσμούς με τους ‘‘Γκρίζους Λύκους’’). Στην αναθεώρηση αυτή αντιτάσσονται οι κεμαλιστές και το κόμμα που κυρίως τους εκφράζει στο παρόν Κοινοβούλιο, το Ρεπουμπλικανικό Λαïκό Κόμμα (C.H.P.) της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του Ντενίζ Μπαïκάλ. Το κόμμα αυτό κατέθεσε αίτηση ακύρωσης των συγκεκριμένων αναθεωρημένων συνταγματικών διατάξεων. Στις 5 Ιουνίου, το Συνταγματικό Δικαστήριο εξέδωσε απόφαση, με την οποία έκανε δεκτή την αίτηση και ακύρωσε την παραπάνω συνταγματική αναθεώρηση, κρίνοντας ότι τέτοια μέτρα παραβιάζουν τον κοσμικό χαρακτήρα του κράτους. Το C.H.P. θριαμβολογεί μετά την απόφαση, ενώ στο κυβερνών Α.Κ.Ρ. το κλίμα είναι ιδιαίτερα βαρύ. Tο Μάρτιο, o ανώτατος εισαγγελέας Α. Γιαλτσίνκαγια κατέθεσε προσφυγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο, ζητώντας να τεθεί εκτός νόμου το κυβερνών Α.Κ.Ρ. και να απαγορευθεί η πολιτική δράση των Ερντογάν-Γκιούλ και 70 περίπου άλλων στελεχών του. Το Συνταγματικό Δικαστήριο έκανε δεκτή ως βάσιμη την προσφυγή και αποφάσισε να την εξετάσει επί της ουσίας. Σενάρια ήθελαν υπουργούς και υψηλόβαθμα στελέχη του ΑΚΡ να καλούν τους 11 συνταγματικούς δικαστές να μην κλείσουν το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης και να μην επιβάλλουν πενταετή απαγόρευση πολιτικής δράσης στον πρόεδρο και στον πρωθυπουργό του 47%. Στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματός του, ο Ερντογάν αμφισβήτησε την αρμοδιότητα του Συνταγματικού Δικαστηρίου για τη μεταρρύθμιση της μαντίλας. Παράλληλα ανακοίνωσε ότι θα συγκαλέσει διακομματική συνάντηση κορυφής, ενώ τάχθηκε υπέρ της συνταγματικής μεταρρύθμισης αλλά και της θέσπισης σώματος γερουσιαστών. 

β) Πότε και πως θα γινόταν η προαναγγελθείσα τουρκική στρατιωτική επέμβαση στο Βόρειο Ιράκ, ποιό θα ήταν το μέγεθος και η διάρκειά της, ποιες θα ήταν οι διεθνείς συνέπειές της;  

Προηγήθηκε πολύμηνη σειρά εξελίξεων (διακυμάνσεις στις σχέσεις Ουάσιγκτον και Αγκυρας, αναβάθμιση των πεσμεργκά στο ιρακινό Κουρδιστάν, σταθεροποίηση της εκεί αυτόνομης διοίκησης), που συνέθεταν πολεμικό σκηνικό. Τελικά, η Τουρκία με την ‘‘κριτική’’ στήριξη της Ουάσιγκτον, πραγματοποίησε τη στρατιωτική επέμβαση στο Βόρειο Ιράκ σε διάφορες φάσεις (Δεκέμβριος 2007-Μάρτιος 2008), με διακηρυττόμενο στόχο το Ρ.Κ.Κ. Λίγες μέρες πριν από την εισβολή ο Μασούντ Μπαρζανί ζήτησε από τον Ο.Η.Ε. και την Ε.Ε. να υποστηρίξουν το σχέδιό του για οργάνωση μέσα στο 2008 δημοψηφίσματος στην περιοχή του Κιρκούκ με στόχο την προσάρτηση στην αυτόνομη κουρδική επικράτεια του Ιράκ. Οι ‘‘ισλαμοδημοκράτες’’ έδειξαν να ευθυγραμμίζονται με τους κεμαλιστές σ’ αυτό το πρωταρχικής σπουδαιότητας για την Τουρκία ζήτημα. Το  αντιπολιτευόμενο C.H.P. εξέφρασε κριτική για την εσπευσμένη αποχώρηση των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων από το Βόρειο Ιράκ. Η Αγκυρα πέτυχε να συνεργαστεί με την Τεχεράνη (δυνάμεις του οποίου συγκρούονται κατά καιρούς με το PEJAK, ιρανικό σκέλος του ΡΚΚ), καταφέροντας συντονισμένα πλήγματα κατά των Κούρδων ανταρτών στο βόρειο Ιράκ και ανταλλάσσοντας πληροφορίες. Και ενώ ΗΠΑ, Ε.Ε. και Ισραήλ εντείνουν την πίεση στην Τεχεράνη, οι Τούρκοι στρατηγοί επιχειρούν να επανενεργοποιήσουν μια τέτοια τουρκοïρανική συνεργασία.

γ) Θα επέλεγε η Αγκυρα να δημιουργήσει ένταση στο Αιγαίο ή στη Θράκη, στο πλαίσιο της επιδίωξης των στρατηγικών στόχων της;

Η ελληνική Θράκη αποτελεί στόχο της αναθεωρητικής/επεκτατικής πολιτικής του τουρκικού κατεστημένου. Οι πρόσφατες ενέργειες της Τουρκίας στην περιοχή αυτή δημιουργούν ανησυχία στο ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών Το τουρκικό σχέδιο για αυτονόμηση της Δυτικής Θράκης στα πρότυπα του Κοσόβου μπορεί να εφαρμόζεται αθόρυβα, ωστόσο είναι πλήρως συγκροτημένο. Τα πρώτα κομμάτια του παζλ έχουν αρχίσει να τοποθετούνται: ίδρυση στην Κομοτηνή υποκαταστήματος της Ziraat Bankasi, ετοιμασία σημαίας και ύμνου για την «Τουρκική Δημοκρατία της Δυτικής Θράκης» (κυκλοφορούν μέσω του Διαδικτύου), δραστηριοποίηση διαφόρων συλλόγων πρόθυμοι να υπερασπιστούν τα δικαιώματα της μειονότητας, προθυμοποίηση επιχειρηματιών να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή πολυκλινικών, κέντρων ελευθέρων σπουδών, τη δημιουργία τηλεοπτικού σταθμού. Η Αγκυρα επιχειρεί με την προπαγάνδα της να πείσει τους διεθνείς δρώντες ότι στην ελληνική Θράκη κατοικεί μια συμπαγής τουρκική κοινότητα, που καταπιέζεται από το ελληνικό κράτος, και να εγείρει εδαφικό ζήτημα. Η Τουρκία αξιοποιεί και την δυσαρέσκεια των Αμερικανών για την ελληνορωσική ενεργειακή συμφωνία. Στο πλαίσιο μιας συνολικής ελληνικής στρατηγικής χρειάζεται ιδιαίτερα προσεκτικός σχεδιασμός στην πολιτική έναντι της μειονότητας και λεπτοί χειρισμοί, προκειμένου να ανακοπεί η στρατηγική της Άγκυρας για αυτονόμηση της μειονότητας. Η ελληνική Θράκη να μην αποτελέσει πεδίο οποιασδήποτε αντισταθμιστικής παραχώρησης στην Τουρκία έναντι ενδεχόμενης απώλειας νοτιοανατολικών κουρδικών περιοχών της.

Πανίκος Ελευθερίου
Άσσια - Κατεχόμενη Αμμόχωστος
03/06/2008

Στην ευημερούσα οικονομικά Κύπρο του σήμερα  (που τελικά…, ελέω της διεθνούς οικονομικής κρίσης που παρασύρει τα πάντα στο διάβα της, η οικονομική άνθηση έχει φτάσει κι αυτή στο τέλος της), τα συμπτώματα της γενικής παρακμής είναι τέτοια, που δεν μας αφήνουν να ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία.  Ο γράφων (όπως και πολλοί άλλοι που φέρουν την ταμπέλα του “κινδυνολόγου”) έχει πολλές φορές στο παρελθόν αναφερθεί στα απίστευτα που βλέπουμε να συμβαίνουν στις μέρες μας, που ορισμένες φορές σπέρνουν τόση απογοήτευση, που κάνουν την αντίσταση να φαίνεται μάταια.  Κάτι που είναι καλοδεχούμενο (σίγουρα αυτός είναι ο στόχος), από αυτούς που θέλουν να μεθοδεύσουν την πλύση εγκεφάλου των πολιτών, να επιβάλουν τελικά τη δική τους θέληση, και να ολοκληρώσουν το έργο τους, που δεν είναι άλλο από την καταστροφή της Κύπρου.
 
Δεν είναι καθόλου υπερβολή, να πούμε ότι τα γερά θεμέλια που κράτησαν, μέχρι τώρα όρθιο τον Ελληνισμό στην Κύπρο, έχουν αρχίσει να κλονίζονται.  Παρακολουθώντας κανείς τις ειδήσεις, σχηματίζει την εντύπωση ότι βρισκόμαστε στο τελευταίο στάδιο της αποσύνθεσης.  Ο εξευτελισμός του πήγαινε-έλα στα κατεχόμενα, συνεχίζεται, και υποβοηθείται μάλιστα, με το άνοιγμα κι άλλων οδοφραγμάτων.  Από το ξεκίνημα του, το 2003, δικαίως χαρακτηρίζεται ως η γάγγραινα που απειλεί, σαν ένας νέος Αττίλας, την πατρίδα μας.  Ο ρατσισμός έχει πλέον κάνει την εμφάνισή του, με τα υπερπρονόμια των Tουρκοκυπρίων να εξεγείρουν καθημερινά τα αισθήματα των πολιτών.  Ο σύγχρονος φόρος υποτελείας που όλοι πληρώνουμε στην «Ευρωπαϊκή Κύπρο», για να ενισχύσουμε Tουρκοκύπριους και έποικους, αυξάνεται μέρα με την ημέρα, με τους κομματάρχες να κωφεύουν στις φωνές διαμαρτυρίας.  Τα δείπνα και οι εναγκαλισμοί των ηγετών, με τους εγκάθετους της Τουρκίας στις δύο πλευρές των πάλαι ποτέ οδοφραγμάτων, δίνουν και παίρνουν.  Η συμφιλίωση με την κατοχή, είναι μια νέα πραγματικότητα, το δηλητήριο της οποίας, φυτεύουν με δόσεις στα μυαλά μας, ηγέτες που ψηφίζουμε (βασικό κομμάτι της πλύσης εγκεφάλου αυτό).  Στα απίστευτα που συμβαίνουν, δεν μπορούμε να μην συμπεριλάβουμε και την αυξητική τάση των λαθρομεταναστών, που διοχετεύονται στις ελεύθερες περιοχές από το ψευδοκράτος, οι οποίοι μαζί με τους Τούρκους έποικους και τους νόμιμους ξένους, σε λίγα χρόνια, θα μας καταστήσουν μειοψηφία στην ίδια μας την πατρίδα.  Τα επιδόματα, που δίδονται απλόχερα στον κάθε κατατρεγμένο αλλοδαπό, φαίνεται ότι άρχισαν να δρουν σαν μαγνήτης.  Μπορούμε κάλλιστα να χαρακτηριστούμε, ως ο παράδεισος των αιτητών ασύλου, αφού τα ποσά που προσφέρονται, είναι πολύ μεγαλύτερα από τους μισθούς και τις συντάξεις των αυτοχθόνων.

Να πούμε για τα χάλια της παιδείας μας; Για τις προθέσεις της νέας κυβέρνησης, να προσθέσει την διδασκαλία της Διζωνικής Δικοινοτικής στη διδακτέα ύλη; Δεν νομίζω να υπάρχει παγκόσμιο προηγούμενο.  Η κυβέρνηση Χριστόφια θα είναι η πρώτη που θα διδάξει τους νέους, πως να ανέχονται με δουλοπρέπεια τον ρατσισμό, και πως θα μάθουν να ζουν ως ανδράποδα, με μειωμένα ανθρώπινα δικαιώματα.  Να αναφερθούμε στις προσπάθειες της υποβάθμισης της Ελληνικής γλώσσας, και υιοθέτησης της Αγγλικής, με το κόλπο της εισαγωγής στο πανεπιστήμιο Κύπρου με αγγλικό πιστοποιητικό εξετάσεων (”G.C.E.”); Ή για την υποστολή της Ελληνικής σημαίας στο Ρ.Ι.Κ.; Σίγουρα δεν μπορούμε να τα αναφέρουμε όλα.  Το σίγουρο είναι ότι η λίστα είναι ατέλειωτη, και ότι όλες οι μεθοδεύσεις έχουν τον ίδιο τελικό στόχο: Μέσω μιας πλύσης εγκεφάλου, και με τακτικές κινήσεις (στην παιδεία, και στο εθνικό θέμα), να πληγούν καίρια, οι αντιστάσεις των Eλλήνων της Κύπρου.  Να πειστούν οι πάντες, ότι ο πατριωτισμός είναι κάτι το ξεπερασμένο, είναι συνώνυμος του σωβινισμού, ότι κάθε αντίσταση είναι μάταια, και έτσι καλά κάνουν να προσαρμοστούν, όσο πιο σύντομα γίνεται, “με τα νέα δεδομένα“. 

Στο Κυπριακό, μετά τον «νέο άνεμο που έφερε η εκλογή Χριστόφια στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας», παρατηρείται μια νέα κινητικότητα.  Ο πρόεδρος Χριστόφιας, καταξιωμένος πλέον πολιτικά, από το ύπατο αξίωμα, μπορεί πια να εφαρμόσει την δική του πολιτική, χωρίς να μπορεί να μένει στο απυρόβλητο, επειδή «…άλλος είναι ο πρόεδρος».  Νιώθει, και είναι δηλαδή, ισχυρός, όσο ποτέ.  Προεκλογικά ένα από τα συνθήματα του ήταν ότι «μπορεί καλύτερα».  Μετεκλογικά όμως…, δεν βλέπουμε παρά μόνον ερασιτεχνικούς χειρισμούς.  Ξεκίνησε με την γνωστή γενναιοδωρία στο θέμα των εποίκων (αυτή κι αν είναι γκάφα ολκής), και μπήκε στα βαθιά, ενεργώντας με απίστευτη ασέβεια προς την βούληση του 76% στο δημοψήφισμα, διορίζοντας τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του σχεδίου Ανάν στις λεγόμενες τεχνικές επιτροπές που εργάζονται για τη λύση του Κυπριακού.  Μετά από αυτό, μόνο ως κωμικοτραγική μπορεί να χαρακτηριστεί η θέση, που προβάλλεται για την αντίθεσή του στην επαναφορά του Σχεδίου Ανάν.
 
Τι άραγε να περιμένουμε λοιπόν, μετά από «την πενταετία του σκότους», μετά από τον «απεγκλωβισμό από την στασιμότητα», όπως έλεγαν κάποιοι από τους πολέμιους του Τάσσου Παπαδόπουλου; Τα πρώτα σημάδια πάντως, δεν είναι καλά.  Οι πρώτες εκατόν μέρες της διακυβέρνησης, χαρακτηρίζονται από συνεχείς εκπτώσεις στο Κυπριακό.  Δεν θα ασχοληθούμε σε βάθος με το περιεχόμενο του κοινού ανακοινωθέντος Χριστόφια - Ταλάτ, αφού έχει αναλυθεί κατά κόρον.  Είναι αρκετό το σημείο που ουσιαστικά μιλά για συνεταιρισμό “δύο ισότιμων Συνιστώντων Κρατών”, για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της ζημιάς που προήλθε, από τις πολιτικές μανούβρες του νέου προέδρου στο Κυπριακό.  Να επισημάνουμε ότι, αν στα ελληνικά ακούγεται κάπως “αθώα” η διατύπωση, δεν συμβαίνει το ίδιο και στην αγγλική, στην οποία η μετάφραση για την “πολιτεία”, είναι η λέξη “state”, που σημαίνει κράτος, και παραπέμπει στις πρόνοιες του σχεδίου Ανάν, και σε συνομοσπονδιακή λύση, μετά από παρθενογένεση.  Αυτές ακριβώς δεν ήταν οι τουρκικές επιδιώξεις, στις οποίες μέχρι τώρα όλοι (συμπεριλαμβανομένου και του Δημήτρη Χριστόφια, της προηγούμενης συγκυβέρνησης), αντιστέκονταν;  Αν αυτή η νέα εναρμόνισή μας, με την αναβαθμισμένη τουρκική αδιαλλαξία, δεν είναι μέγιστη υποχώρηση από παλιές κόκκινες γραμμές της πλευράς μας, τότε οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους.  Δεν θεωρούμε παρατραβηγμένο να πούμε ότι με αυτούς τους χειρισμούς, υποβιβάζεται αυτόβουλα (σε πιο πολύ πιο μεγάλο βαθμό, από ότι οι προκάτοχοι του), από Πρόεδρος κράτους, σε κοινοτάρχη, ισότιμο συνέταιρο του Ταλάτ.  Αναρωτιόμαστε: Έχει άραγε χωνέψει, ότι μέσω του “τσιμεντώματος του ΝΑΙ”, η θητεία του ως Προέδρου της Κ.Δ., για την οποία τόσο μόχθησε, δεν πρόκειται ποτέ να ολοκληρωθεί; Τόση προσπάθεια για το ύπατο αξίωμα, για ένα τόσο άδοξο τέλος; 

Προς τα πού οδεύουν τα πράγματα; Αν πρόκειται, με τα δεδομένα που έχουμε ενώπιον μας (την νέα έξαρση της τουρκικής αδιαλλαξίας), να εκτιμήσουμε αντικειμενικά την κατάσταση, η πιο ασφαλής πρόβλεψη είναι… προς ένα νέο ναυάγιο.  Από το οποίο όμως, πάλι θα βγούμε ζημιωμένοι.  Οι Τούρκοι επενδύουν στην γενική κόπωση που έχει επέλθει στο Κυπριακό, και συμμετέχουν με την στάση τους στον ανήθικο εκβιασμό που γίνεται: «Το παράθυρο ευκαιρίας άνοιξε για τελευταία φορά.  Ή υπογράφετε αυτή τη λύση, ή επέρχεται η διχοτόμηση».  Δυστυχώς σε αυτό τον εκβιασμό (που σφίγγει πιο πολύ τη θηλιά στον λαιμό της Κύπρου, συμμετέχει (πιο παθιασμένα ίσως από όλους τους υπόλοιπους), και η αξιωματική αντιπολίτευση (στα χαρτιά μόνο πλέον) του ΔΗ.ΣΥ., με τον Νίκο Αναστασιάδη, να είναι πρώτο βιολί στην όλη προσπάθεια.  Μετά το νέο ναυάγιο, η Τουρκία θα προσπαθήσει να προλειάνει το έδαφος, για την υλοποίηση νέων στόχων στο Κυπριακό, που θα έχουν τελική κατάληξη, την πλήρη κατάληψη της Κύπρου.  Οι Τούρκοι δεν βιάζονται, είναι γνωστό αυτό.  Όπως αποκαλύπτεται σήμερα, ο στόχος τους για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, είχε τεθεί, από τη δεκαετία του 1950, σε συνεννόηση με τους Βρετανούς.  Και παρά ταύτα, οι ηγέτες μας συνεχίζουν να έχουν ως παντιέρα του “αγώνα” τους, την Διζωνική (τον στόχο που έθεσαν οι κατακτητές μας).  Ποιος θα το πίστευε τότε, ότι θα φτάναμε ως εδώ; Οι Τούρκοι όμως, με την εμμονή τους και την μεθοδικότητα τους, απέδειξαν ότι βάζουν μακροπρόθεσμους στόχους, και έχουν την ικανότητα να τους υλοποιούν (αντίθετα από το δόγμα των δικών μας ηγετών, που δεν είναι άλλο από το βλέποντας και κάνοντας). 

Η χρεοκοπία της πολιτικής των ηγετών μας στο Κυπριακό, είναι εκ των πραγμάτων αποδεδειγμένη.  Αυτό που την πιστοποίησε, με τον πιο επίσημο τρόπο, ήταν το τελικό προϊόν των διαπραγματεύσεων για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, που δεν ήταν άλλο από το απεχθές σχέδιο Ανάν.  Παρά την απόρριψη της συγκεκριμένης λύσης, επιμένουν να έχουν ως παντιέρα του “αγώνα” τους, την Δ.Δ.Ο., η οποία είναι γνωστό ότι ήταν ο στόχος των Άγγλων και Τούρκων δυναστών μας, από το 1950.  Είναι θλιβερό, και συνάμα εθνικά επικίνδυνο, να έχεις ηγέτες που επιδιώκουν λύση, η οποία θα εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα των εχθρών σου.  Μετά το κοινό ανακοινωθέν Χριστόφια – Ταλάτ, βρισκόμαστε ακόμα πιο κοντά σε αυτά που επιδιώκουν  (ήδη ο Τούρκος υπ.Εξ. κ. Μπαμπατζάν διατυμπανίζει, ότι αυτό συνάδει με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας). 

Επανέρχομαι στους Τουρκικούς στόχους.  Στην καρδιά του Κυπριακού προβλήματος.  Ανεξάρτητα από τους μπαμπούλες που επισύρουν οι γνωστοί εκβιαστές των Ελλήνων της Κύπρου, η Τουρκία δεν επιδιώκει διχοτόμηση.  Αυτό που επιδιώκει είναι μια κακή λύση, όπως αυτή που έχει δεχθεί (την Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία του σχεδίου Ανάν), που θα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την πλήρη κατάληψη της Κύπρου.  Αυτό που κάνει τώρα η Τουρκία με τις μαξιμαλιστικές θέσεις, θα είναι χρήσιμο στην διαπραγμάτευση.  Κάνοντας λίγο πίσω από αυτές τις θέσεις, θα πείσει διεθνώς για τις καλές προθέσεις της, και θα έχει στο χέρι την Διζωνική Ομοσπονδία (την οποία, όπως είπαμε, οι ηγέτες μας έχουν για Ευαγγέλιο).  Αν λοιπόν οι ηγέτες μας πέσουν στην παγίδα, από την οποία γλιτώσαμε το 2004, η Τουρκία θέτει τις βάσεις για την εκπλήρωση των τελικών στόχων της στην Κύπρο.  Ένα αποστρατικοποιημένο νησί, με κατοίκους απονευρωμένους εθνικά, καταχωρημένο πια διεθνώς, ως προτεκτοράτο της Αγγλίας και της Τουρκίας (και όχι της Ελλάδας – της πάντοτε “νομοταγούς”, και τυπικής μέχρι… προδοσίας, στην τήρηση των υπογραφών της), θα είναι μεζές, έτοιμος στο πιάτο, για τη γείτονα χώρα.

Όμως, ακόμα και τότε, η Τουρκία δε θα θελήσει να βρεθεί αμέσως στο εδώλιο του κατηγορουμένου.  Σταδιακά, και μέσω μιας άδικης και δυσλειτουργικής λύσης, έχοντας το επάνω χέρι στην Κύπρο, θα φροντίσει στη συνέχεια, να ενισχυθεί το κλίμα ανασφάλειας των Ελλήνων της Κύπρου.  Μη μπορώντας να αντέξουν την αδικία εις βάρος τους, οι Έλληνες της Κύπρου, θα έχουν τάσεις φυγής (όπως έκανε με τους Άραβες της Αλεξανδρέττας - σε αυτό το κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας να εγκύψουν οι εραστές του “ισότιμου συνεταιρισμού” της Διζωνικής).  Έχοντας την αποστρατικοποιημένη Κύπρο, ως όμηρο (αυτή η θέση των ηγετών μας, στέκει από μόνη ως ατράνταχτη απόδειξη της ανεπάρκειας που τους διακρίνει), υπό την συνεχή απειλή της στρατιωτικής ισχύος, δε θα πάρει στην Τουρκία, περισσότερο από λίγα χρόνια για να πετύχει τον τελικό της στόχο: Την “βελούδινη κατάκτηση” της Κύπρου, και την απαλλαγή επιτέλους των Ελλήνων, από το μαλακό υπογάστριό της.   

Αν θέλουμε να είμαστε πραγματικά ρεαλιστές, ας δούμε κατάματα τις πραγματικότητες: Η Τουρκία περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να πάρει όλη την Κύπρο, και να εξαλείψει τους Έλληνες από το νησί.  Όπως έκανε και σε άλλες περιοχές, στις οποίες ανθούσε ο Ελληνισμός (Κωνσταντινούπολη, Ίμβρος, Τένεδος, κ.α.).  Έχει έτοιμη την συνταγή, ξέρει και την μέθοδο, και δεν βιάζεται.  Δεν είναι σενάρια επιστημονικής φαντασίας αυτά.  Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουν κάποιοι (και ιδιαίτερα οι ηγέτες μας), τόσο το καλύτερο.  Εάν συνεχίσει αυτή η ολέθρια πορεία, σε λίγα χρόνια μπορεί να ξαναζήσουμε τον όλεθρο της προσφυγιάς.  Θα βρεθούμε εκτός Κύπρου, αναζητώντας νέες πατρίδες.  Καλούνται οι πολίτες να ξυπνήσουν από τον λήθαργο στον οποίο τους έριξαν οι κομματάρχες, και να ριχθούν στον αγώνα της επιβίωσης στην γη των πατέρων μας.  Τώρα, πριν να είναι πολύ αργά!

του Γεώργιου Κουτσογιάννη
Επαρχιακός Οργανωτικός Γραμματέας Αμμοχώστου
& μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Κόμματος
13 Απριλίου 2008

Όπως και σε μια πραγματική σκακιέρα έτσι και στην πολιτική, ποτέ δεν υπάρχουν λανθασμένες και σωστές κινήσεις. Τα πάντα όμως προδικάζουν το αποτέλεσμα και η κάθε κίνηση είναι λανθασμένη ή σωστή για εκείνον που την πραγματοποιεί ανάλογα με την απόκριση, ευελιξία, και στρατηγική που διαθέτει ο αντίπαλος του ώστε να της προσδώσει την ανάλογη αξία. Έτσι μια κίνηση μπορεί να προσφέρει την νίκη ή ακόμα και την ήττα. Το απόλυτο είναι πολύ σπάνιο.

Εκείνο που συμβαίνει με την περίπτωση του κυπριακού είναι ότι η δική μας πλευρά δεν διαθέτει την στρατηγική και την ευελιξία να ανταποκρίνεται και να εκμεταλλεύεται ανάλογα τις κινήσεις του αντιπάλου με αποτέλεσμα το παιχνίδι να γέρνει πάντοτε εις βάρος μας. Τριάντα τέσσερα τόσα χρόνια, η Τουρκία, χρησιμοποιώντας ένα διπλό προσωπείο, το στρατιωτικό και το πολιτικό κατορθώνει να εκμεταλλεύεται τόσο την Αμερική και την Ευρώπη προς όφελός της και εμείς φυσικά παραμένουμε απλοί θεατές, αναμένοντας τις όποιες δηλώσεις ή αποφάσεις των Τούρκων στρατηγών ή πολιτικών ταγών για να τις αρπάξουμε (βλέπε Ελλαδική και Κυπριακή ηγεσία) και να τις μεταποιήσουμε σε εργαλείο δικαιολόγησης των αδυναμιών μας. Είμαι εξ εκείνων που γνωρίζουν ότι, ούτε οι Αμερικανοί ούτε οι Ευρωπαίοι είναι βλάκες, πλην όμως γνωρίζω ότι η αλήθεια πρέπει και να λέγεται και να φανερώνεται ώστε να γίνεται δυσκολότερο για εκείνους που τους συμφέρει να την κρύβουν.

Όλα αυτά, είναι απλή λογική για κάποιον που θέλει να πολιτεύεται για το καλό του τόπου του και τα αναφέρω, εξ’ αφορμής του γεγονότος της ξαφνικής επίσκεψης του Ταλάτ στην οδό Λήδρας. Μια επίσκεψη που ο Ταλάτ εκμεταλλευόμενος το κλίμα έδειξε τοις πάσιν ότι διαθέτει και βούληση και καλή πίστη για διάλογο, αναιρώντας όλες τις μέχρι τώρα κατηγορίες του τέως προέδρου κ. Παπαδόπουλου περί του πραγματικού γεγονότος, ότι δηλαδή ο Ταλάτ παραμένει ένα απλό πιόνι της Άγκυρας και αν κάποιοι πραγματικά θέλουν να επιλύσουν το κυπριακό θα πρέπει να απευθύνουν τις πιέσεις τους προς εκείνη την κατεύθυνση. Έτσι, πριν αλέκτωρ φωνήσει τρεις φορέσαμε στην Άγκυρα λευκά γάντια και πέπλο αθωότητας.

Τουναντίον, αν διαθέταμε στρατηγική πολιτική, αφού κάναμε που κάναμε την χειρονομία να φιλοξενήσουμε στο διχοτομημένο νησί μας τον κατακτητή, διχοτόμο και βασανιστή μας, του προσφέραμε δώρα ως ευχαριστήριο για τον σφετερισμό των εξουσιών μας, (αντί να τον συλλάβουμε και να τον δικάσουμε για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε το 1974 στην Κερύνεια) του προσφέραμε χείραν φιλίας, τον κεράσαμε και παγωτό, μερικοί χε……καν από την χαρά τους μόλις τον είδαν να σουλατσάρει στην Λήδρας με τους δεκάδες ενόπλους μπράβους του, ( η αστυνομία μας ούτε καν μπήκε στον κόπο να τους ερευνήσει), αν μη τι άλλο τουλάχιστον ας εκμεταλλευόμασταν το περιστατικό για να αποδείξουμε την ανακολουθία στους λόγους τους ότι κινδυνεύουν από εμάς, τους Ελληνοκύπριους. Και μην πει κανείς ότι η επίσκεψη ήταν αιφνιδιαστική γιατί υπήρχαν εκεί και μηχανές λήψης και δημοσιογράφοι. Δημοσιογράφοι μάλιστα που σε άλλες περιπτώσεις είναι λαλίστατοι, δεν άδραξαν όμως την ευκαιρία να απευθύνουν, έστω ποιούμενοι τους πολιτικούς, την ερώτηση προς τον Ταλάτ πόσο ασφαλής νοιώθει ο ίδιος στην ελεύθερη Κύπρο, όταν ο ίδιος ήταν καθοδηγητής των εισβολέων και βασανιστής των Ελληνοκυπρίων!!!

Άφησαν έτσι για άλλη μια φορά οι πολιτικοί μας να μας ρεζιλέψει ένας εγκληματίας πολέμου ενώ θα μπορούσε να ήταν αυτογκόλ από πλευράς Ταλάτ.

[ Περισσότερες πληροφορίες για την δράση του Ταλάτ ως εθελοντή «μουτζαχίντ» του στρατού εισβολής το 1974 μπορείτε, μεταξύ άλλων, στην 'Σημερινή' 19/07/2004, 04/10/2004 και 09/03/2007 ]

του Πανίκου Ελευθερίου
Άσσια - κατεχόμενη Αμμόχωστος, Κύπρος
04 Απριλίου 2008

Παρακολουθώντας τις τρέχουσες εξελίξεις, μόνο αρνητικά μπορούμε να ξεχωρίσουμε. Δεν είμαστε μεταξύ αυτών που έχαψαν τα επικοινωνιακά κόλπα του Χριστόφια και του Ταλάτ, και των στρατηγών της Άγκυρας, οι οποίοι επιθυμούν διακαώς, το κάθε μέρος για τους δικούς του λόγους, να δείξουν πόσο δυνατός είναι ο νέος αέρας που φύσηξε στο Κυπριακό. Μας καταλαμβάνει η θλίψη και η ανησυχία, όταν βλέπουμε τα τραγελαφικά που συμβαίνουν στις μέρες μας.

Τι να πρωτοαναφέρουμε; Την ευτυχία στα πρόσωπα των ταγών μας, για το επικείμενο νέο δούλεμα που θα μας κάνουν οι Τούρκοι, στα πλαίσια του ‘νέου θετικού κλίματος στο Κυπριακό’; Τα θερμά φιλιά που αντάλλαξαν η δήμαρχος της Λευκωσίας, με τον ψευδοδήμαρχο, στο ‘γεύμα εργασίας’ που είχαν (εργαζόμενοι σκληρά για τις σχέσεις καλής γειτονίας, κάτω από το άγρυπνο μάτι του κατοχικού στρατού); Τους πανηγυρισμούς αφελών, για το ότι ‘έπεσε το τοίχος της τελευταίας χωρισμένης πρωτεύουσας της Ευρώπης’ (ξεχνώντας την κατοχή, ορεγόμενοι ίσως φθηνά ψώνια, στην άλλη πλευρά του κατεδαφισμένου οδοφράγματος); Τι άλλωστε να πούμε, για τους θλιβερούς καταστηματάρχες, που χάρηκαν για τη διάνοιξη, μόνο και μόνο για το αυξημένο πελατολόγιο που θα έχουν;

Έρχονται δύσκολες μέρες για την Κύπρο, σαν κι αυτές που περάσαμε το 2004, όπου η βιωσιμότητα του Ελληνισμού της Κύπρου, κρεμόταν από την έκβαση του δημοψηφίσματος. Τελικά δεν δούλεψε η παγίδα που στήθηκε τότε, παρόλο που ήταν αριστοτεχνικά σχεδιασμένη. Όμως, δεν μπορούμε να πούμε ότι η όλη προσπάθεια ήταν χωρίς αποτέλεσμα. Το σχέδιο λύσης, που αποσκοπούσε στην διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, και στη δημιουργία ενός ‘συνταγματικού πειραματόζωου’, από το οποίο θα εξαρτιόταν το μέλλον μας, δεν έφυγε ποτέ από το προσκήνιο. Παρά δηλαδή, τη φιλολογία που αναπτύχθηκε για το αν το σχέδιο Ανάν, είναι ή όχι στο τραπέζι, η ουσία παραμένει, ως είχε: Οι ηγέτες μας, επιμένουν στην αναζήτηση λύσης, που θα έχει ως βάση την ίδια καταστροφική λύση, αυτή της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Προσαρμόζονται με τα δεδομένα της εισβολής, είναι πρόθυμοι να δεχθούν τη νομιμοποίησή τους, έχοντας το θράσος να παρουσιάζουν τον ενδοτισμό, και την υποχωρητικότητά τους, ως πατριωτισμό.

Θα προτιμούσαμε να μην πνέει ο νέος άνεμος που έφερε η εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην προεδρία. Θα νιώθαμε πιο ασφαλείς, αν στην προεδρία βρισκόταν ένας πρόεδρος, που χειριζόταν το Κυπριακό με ρεαλισμό, και προσήλωση σε αρχές (με στόχο την απελευθέρωση της Κύπρου, και όχι την ψευδεπίγραφη ‘επανένωση’). Αντί αυτού, ο νέος πρόεδρος επιμένει να επενδύει στη καλή θέληση των τουρκοκυπρίων και του Ταλάτ, για να εξεύρει λύση του Κυπριακού, με βάση τα δεδομένα της εισβολής (λύση Δ.Δ.Ο.) Πιστεύει σε χίμαιρες, όπως στην πολιτική της ‘ανθρωπιάς’, και των ‘καφέδων της ειρήνης’. Μόνο που αυτά, δεν έχουν πέραση στην αρένα της πολιτικής και των εθνικών συμφερόντων (θα το διαπιστώσει σύντομα αυτό, αλλά η Κύπρος εν τω μεταξύ θα έχει πληρώσει το κόστος).

Θα πρέπει οπωσδήποτε να διερωτηθούμε για κάποια πράγματα: Τι κάνουμε από την ημέρα που ενταχθήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Εκμεταλλευόμαστε την ένταξή, προς όφελός μας; Υπερασπιζόμαστε με σθένος τα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας; Ή δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τις όποιες Ευρωπαϊκές ντιρεκτίβες, άσχετα αν αυτές, (όπως αυτές που δίνουν οδηγίες, για την ενίσχυση των ‘απομονωμένων τουρκοκυπρίων’), συνιστούν πισώπλατες μαχαιριές στο σώμα της Κύπρου. Αν δεν μπορούμε τώρα, ως ευρωπαίοι εταίροι, να ασκήσουμε πίεση προς την σωστή κατεύθυνση, τότε γιατί επιδιώξαμε να ενταχθούμε στην Ε.Ε.; Η κυβέρνηση, θα πρέπει να δώσει την απαιτούμενη βαρύτητα στην διεθνοποίηση των ορθών παραμέτρων του Κυπριακού. Η επανατοποθέτηση του Κυπριακού είναι επιβεβλημένη όσο ποτέ. Αλλιώς, ‘με τον νέο αέρα που φύσηξε’, θα εμπεδωθεί διεθνώς, ότι στην Κύπρο υπάρχουν δύο οντότητες οι οποίες θα πρέπει να βοηθηθούν να επανενωθούν, με τη διάνοιξη κι άλλων οδοφραγμάτων. Χωρίς καν να εξετάζεται θέμα άρσης της τουρκικής κατοχής.

του Γεώργιου Κουτσογιάννη
Επαρχιακός Οργανωτικός Γραμματέας Αμμοχώστου
& μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Ευρωπαϊκού Κόμματος
04 Απριλίου 2008

Ζήσαμε πριν λίγες ημέρες, άλλη μια επέτειο του ηρωικού και ανεπανάληπτου εκείνου αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου στον οποίο μεγαλούργησε και θαυματούργησε η κυπριακή λεβεντιά, το κυπριακό ήθος. Ένα αγώνα στον οποίο επαναβεβαιώθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας η ελληνικότητα του νησιού. Ουδείς άλλος λαός με έναν μόνον συνταγματάρχη, ένα δόκιμο έφεδρο αξιωματικό και μερικές εκατοντάδες αμούστακα παλληκάρια, θα  αποτολμούσε τέτοιου μεγέθους εγχείρημα. Να τα βάλει δηλαδή με μια αυτοκρατορία του τότε μεγέθους της Μ. Βρετανίας. Είχαν όμως στο πλάι τους ανθρώπους ανιδιοτελείς με αγωνιστικό φρόνιμα, με πίστη στο δίκαιο του αγώνα τους και στο Θεό. Αυτό έλεγε και η πρώτη προκήρυξη του στρατηγού Γεωργίου Θεοδώρου Γρίβα ή Διγενή.

Ο Διγενής μια απαράμιλλη σε ανδρεία μορφή, του μυθικού Διγενή, ως νέος Ακρίτας, γέννημα θρέμμα της κυπριακής μάνας γης, δρασκέλησε τα βουνά της μεγαλονήσου απ’ άκρη σε άκρη, πήρε στους ώμους του τις ελπίδες του κυπριακού ελληνισμού για να φέρει σε πέρας την ποθητή ΕΝΩΣΗ με τον εθνικό κορμό, την κοιτίδα του πολιτισμού, την μητέρα Ελλάδα. Ανέλαβε να μεταλαμπαδεύσει το φως του Παρθενώνα και να το στήσει στον Κυπριακό Όλυμπο για να φωτίζονται ευτυχισμένοι στην αγκαλιά της μάνας Ελλάδας οι Έλληνες Κύπριοι. Όλα αυτά, καλύτερα από μένα και την αναξιότητά μου, εκείνοι που τα έζησαν, δύνανται να μεταφέρουν, και να διηγηθούν με τα “ζωηρότερα χρώματα” των λόγων τους.

Ωστόσο όσοι είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε από το κρατικό κανάλι (ευτυχώς που ακόμα μας θυμίζουν ποιοι είμαστε) την εκπομπή “ Ο ΑΓΩΝΑΣ  ΤΗΣ  ΕΟΚΑ” του Συμβουλίου Μνήμης και Αγώνα ΕΟΚΑ, κατανοήσαμε πως η Αγγλική πολιτική για την Μεγαλόνησο δεν έχει αλλάξει ούτε κατά ένα ιώτα.  Οι ίδιες Βρετανικές μηχανορραφίες επανελήφθησαν και στο σχέδιο Χάνεϋ – Ανάν. Αν συγκρίνετε τις εικόνες των βάρβαρων και άνανδρων ξυλοδαρμών των νεαρών τότε μαθητών, και τα κτυπήματα με τα “κλόπς”, σε τίποτε δεν διαφέρουν από εκείνες του ληστρικού λιντσαρίσματος του Ισαάκ στην Δερύνεια τον Αύγουστο του 1996. Όπως ακριβώς λέει και το τραγούδι, “στο ίδιο έργο θεατές”.  Μια οι Άγγλοι και μια οι πάτρωνές τους οι Τούρκοι, τους οποίους έμπασαν στο παιχνίδι με το ζόρι.

Στο οικτρό σήμερα, με την αποτυχία του Τάσσου Παπαδόπουλου (αγωνιστής της ΕΟΚΑ που γνωρίζει πως κερδίσαμε έστω και αυτή την άτυχη ανεξαρτησία μας)  να επανεκλεγεί στην προεδρία, μύρισαν ψοφίμι τα όρνεα εκ της Γηραιάς Αλβιώνος, και μας προσγειώθηκαν  σωρηδόν  για να προσφέρουν τις δήθεν καλές τους υπηρεσίες.

Μα αν αυτές οι υπηρεσίες που θέλουν να προσφέρουν ήταν καλές και στόχευαν στην απόδοση του δικαίου, τι τους εμπόδιζε να κινητοποιηθούν όταν ήταν στην εξουσία ο Τάσσος Παπαδόπουλος; Τι τους εμπόδιζε να ασκήσουν πιέσεις προς την Τουρκία για να επιδείξει διαλλακτικότητα. Τι τους εμποδίζει να εφαρμόσουν τις εγγυήσεις που οι ίδιοι υπέγραψαν; Τι τους εμποδίζει να αποδείξουν ότι όταν υπέγραφαν και αναγνώριζαν την Κ.Δ. ως ισότιμο μέλος της Ε.Ε. και ότι στον χώρο της επικρατεί τάξη και ασφάλεια, ότι το εννοούσαν, ώστε να επιτευχθεί και η λύση του προβλήματος; Αφού δεν το έπραξαν τότε, αλλά ούτε και τώρα, είναι αυτονόητο, ότι επιδίωξή τους είναι η άσκηση πιέσεων προς την Ελληνοκυπριακή πλευρά για περεταίρω υποχωρήσεις ή ακόμα επαναφορά του σχεδίου Χάνεϋ – Ανάν.

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

του Πανίκου Ελευθερίου
Άσσια - κατεχόμενη Αμμόχωστος, Κύπρος
03 Μαρτίου 2008   

Οι προεδρικές εκλογές στην Κύπρο πέρασαν ήδη στην ιστορία. Θα τις θυμούμαστε ως τις εκλογές των εκπλήξεων και των ανατροπών.  Κόντρα στα προγνωστικά των δημοσκοπήσεων, το αδιαφιλονίκητο φαβορί, ο Τάσσος Παπαδόπουλος έχασε στον πρώτο γύρο των εκλογών, γεγονός που οδήγησε στην εκλογή του Δημήτρη Χριστόφια στην προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Φαίνεται ότι στην περίπτωση της Κύπρου, άδικα γίνεται τόσος ντόρος, για τις δημοσκοπήσεις. Ξοδεύονται (χαραμίζονται τελικά) τεράστια ποσά, τα οποία αντί να γεμίζουν τα ταμεία γραφείων ερευνών, θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν με άλλους τρόπους από τα ‘κύτταρα της δημοκρατίας’, τα κόμματα, πιθανώς και για το καλό της πατρίδας. Την κύρια ευθύνη για τις κομματικές συσπειρώσεις της τελευταίας στιγμής την έχουν οι πανίσχυροι μηχανισμοί των κυπριακών κομμάτων, σε σημείο που μάλλον θα διεκδικούν τα παγκόσμια πρωτεία. Είναι ένα φαινόμενο που παρατηρήθηκε πλειστάκις στο παρελθόν. Παραμονές των εκλογών, οι περιλάλητες συσπειρώσεις (μαντρίσματα) των κομμάτων, ενός παντοδύναμου κομματικού κατεστημένου, είναι ικανές να γελοιοποιήσουν τους δημοσκόπους, και να αποστομώσουν τους πάντες.

Πιέστε ΕΔΩ για την συνέχεια… »

του Πάνου Ιωαννίδη
Προέδρου της Παγκύπριας Ένωσης Προσφύγων
24 Ιανουαρίου 2008

Κλαίρη Αγγελίδου. Η ανυπότακτη αγωνίστρια της ΕΟΚΑ, η βραβευθείσα ποιήτρια, η εκλεκτή φιλόλογος… Μια Γυναίκα, που πολύ νωρίς έχασε το σύντροφο της ζωής της, που μόνη της προχώρησε στο δύσκολο δρόμο της προσφυγιάς και που μεγάλωσε με αξιοπρέπεια τα τρία της παιδιά, μακριά από τη γεννήτορα γη τους… Μια Γυναίκα, που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη της Αμμοχώστου, μια Πόλη που λάτρεψε, που την ύμνησε. Μια Πόλη, μόνιμη πληγή στην καρδιά της…

Η Κλαίρη Αγγελίδου ποτέ δεν βολεύτηκε και ποτέ δεν σταμάτησε ν’ αγωνίζεται για πραγματική επιστροφή στην πόλη της Αμμοχώστου. Οι συνεχείς αγώνες και οι προσπάθειές της, εντός και εκτός της Κύπρου και τα βιβλία της «Πενταδάκτυλος ο γυιός μου» και «Αδελφή μου Αμμόχωστος», μιλούν στην καρδιά κάθε ξεριζωμένου. Αυτή η Γυναίκα που αγωνιά, που ζει κι αναπνέει περιμένοντας την ώρα του γυρισμού, δεν ξεγελάστηκε, δεν παρασύρθηκε από τον εμπαιγμό των Αμμοχωστιανών, που επιδιωκόταν στο Σχέδιο Ανάν και πολύ νωρίς δημοσιοποίησε το δικό της βροντερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα.

Συνεπής στις θέσεις της, στήριξε την υποψηφιότητα του Τάσσου Παπαδόπουλου για τις Προεδρικές εκλογές, θεωρώντας πως αυτός είναι ο ηγέτης που εκφράζει τους ανθρώπους που απέρριψαν το Σχέδιο Ανάν στο δημοψήφισμα, αυτός είναι ο ηγέτης που θα αποτρέψει την επαναφορά του.

Αυτή την συνέπεια των λόγων και των πράξεων της, επέλεξε ο «επιφανής» βουλευτής Νίκος Τορναρίτης να καυτηριάσει, μιλώντας για «ευεργετηθείσα με υπουργοποίηση από το Γλαύκο Κληρίδη». Λες και αναλαμβάνοντας οποιοδήποτε αξίωμα, «υποθηκεύεις» την συνείδησή σου, την πορεία της ζωής σου.

Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ Νίκος Τορναρίτης

Δεν τα αντιλαμβάνεσαι σωστά τα πράγματα, κύριε βουλευτά. Η υπουργοποίηση είναι αναγνώριση και όχι ευεργεσία, κύριε βουλευτά. Τους αγώνες της Κλαίρης Αγγελίδου και όλων των αγνών αγωνιστών, μην τους συγκρίνεις με άλλους «βολεμένους αγώνες». Συγκράτησε την εμπάθειά σου, γιατί δεν μπορείς να αγγίξεις την Κλαίρη Αγγελίδου. Όπως δεν μπορείς, να αγγίξεις και όσους επιλέγουν να παραμείνουν πιστοί στα ιδανικά και στα πιστεύω τους, θεωρώντας και αποδεικνύοντας πως πάνω απ’ όλα -και κυρίως τα αξιώματα- είναι η Πατρίδα. Με οποιοδήποτε τίμημα.

του Πανίκου Ελευθερίου
Άσσια - κατεχόμενη Αμμόχωστος, Κύπρος
28/01/2008  

Οι επικείμενες προεδρικές εκλογές, έχουν αναμφίβολα, τεράστια σημασία για το μέλλον της Κύπρου. Ανάλογα με το αποτέλεσμα, θα διαγραφεί η πορεία του Κυπριακού, κατά την επόμενη κρίσιμη πενταετία. Θα διαφανεί, αν ο Κυπριακός Ελληνισμός θα συνεχίσει να αντιστέκεται στις δοτές λύσεις που προωθεί ένας καθ’ όλα εχθρικός Αγγλο-αμερικανικός άξονας, ή αν θα συμβιβαστεί, οδηγούμενος μελλοντικά στην καταστροφή.  Είναι φανερό, ότι από τους τρεις κύριους υποψηφίους, ο Τάσσος Παπαδόπουλος βρίσκεται στο στόχαστρο, ακριβώς γιατί έχει αποδείξει ότι είναι ο μόνος που είναι ικανός να σταθεί εμπόδιο, στα σχέδια που έχουν εδώ και δεκαετίες εκπονηθεί για την Κύπρο. Γι’ αυτές του τις αντιστάσεις, έχει αναληφθεί μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια, που στοχεύει στο να πληγεί το κύρος του, έτσι ώστε να χάσει τις εκλογές, και να αναρριχηθεί στην εξουσία, πρόεδρος που να μπορεί εύκολα να χειραγωγηθεί από τους ξένους.  

Για άλλη μια φορά, σε προεκλογική εκστρατεία, ζούμε το θέατρο του παραλόγου. Κάποιοι εκ των ηγετών, συμπεριφέρονται με απίστευτη αλαζονεία, υποτιμώντας, κατά τη συνήθη πρακτική τους, τη νοημοσύνη του λαού, πολιτευόμενοι με την προσφιλή μέθοδο της παραπλάνησης και της παραπληροφόρησης. Αποσκοπούν στο να αποπροσανατολίσουν τους πολίτες, και να τους κάνουν να ξεχάσουν τις εφιαλτικές στιγμές που πέρασε η Κύπρος, μόλις τέσσερα χρόνια πριν, στο δημοψήφισμα. Οι τακτικές που χρησιμοποιούνται, ποικίλουν, και εντάσσονται όλες, σε μια πολυεπίπεδη προσπάθεια, που βέβαια έχει στόχο να μεταθέσει τις ευθύνες που έχουν οι ίδιοι για την κατρακύλα του Κυπριακού, σε άλλους.  Ελίσσονται με μεγάλη μαεστρία, επιχειρηματολογώντας με τη χρήση της ‘πετυχημένης ατάκας’. Οι ψηφοφόροι βομβαρδίζονται καθημερινά, με εύηχα συνθήματα, και ουτοπικές υποσχέσεις (φτάσαμε ακόμα και σε πλειστηριασμό, για τη μείωση της στρατιωτικής θητείας). Δυστυχώς για την Κύπρο, οι ατάκες, και τα διάφορα διαφημιστικά κόλπα των επιτελείων Γιαννάκη Κασουλίδη και Δημήτρη Χριστόφια, απευθύνονται σε πολίτες που δεν έχουν βάθος γνώσεων στο Κυπριακό, και σε άλλα ζωτικά θέματα, και που… εύκολα μπορούν να γίνουν ‘πελάτες’.

Γίνονται πολλά, τα οποία φυσικά, δεν μπορούν να αναφερθούν, στα στενά πλαίσια ενός κειμένου. Ας επικεντρωθούμε στην ουσία. Όπως είπαμε, ξένες και εγχώριες δυνάμεις, ζητούν  επιτακτικά την απομάκρυνση του Τάσσου Παπαδόπουλου, από το προσκήνιο. Αυτό επιβεβαιώθηκε από τον ίδιο τον ανθυποψήφιο του, Δημήτρη Χριστόφια, ο οποίος σε παλαιότερη συνέντευξη του, είχε αποκαλύψει ότι οι ξένοι τον πίεζαν να ‘ρίξει’ τον Τάσσο Παπαδόπουλο (σημειωτέον ότι τότε τους είχε κόψει τον βήχα, επειδή όπως ανέφερε στην συνέντευξη, δε θα έπαιζε το ρόλο του Ταλάτ στις ελεύθερες περιοχές). Δήλωνε τότε με παρρησία, ότι το κόμμα του, για λόγους αρχής και συνέπειας, δε θα υπερφαλάγγίζε τον πρόεδρο, αν και θα μπορούσε να το πράξει υπακούοντας στα κελεύσματα ξένων παραγόντων. Τα ερωτήματα που εγείρονται, είναι πέρα για πέρα δικαιολογημένα. Αυτό και μόνο το σημείο, θα πρέπει να προβληματίσει έντονα τον κάθε πατριώτη, όπως πρέπει να προβληματίσουν οι όλο και πιο συχνές παρεμβάσεις των ξένων, που αποσκοπούν στο να πλήξουν τον σημερινό Πρόεδρο της Κ.Δ. (π.χ. συμφωνία Βρετανίας-Τουρκίας, δηλώσεις Όλι Ρεν, για τα παράνομα λιμάνια, κ.α.).

Κάποια πράγματα, είναι τόσο εξόφθαλμα… Το κριτήριο λοιπόν για τον σωστό πατριώτη θα πρέπει να είναι το μέλλον της Κύπρου, και όχι η αφοσίωση στα κόμματα, και οι όποιες ‘προεκλογικές ατάκες’.  Ερωτούμε τον κάθε υπεύθυνο πολίτη: Ποιος είναι ο υποψήφιος, που έχοντας πλέον τους σωστούς ανθρώπους να τον πλαισιώνουν, μακριά από τις αυτοκαταστροφικές τάσεις του παρελθόντος, μακριά από τα δίκτυα του πειθαναγκασμού των ξένων, θα μπορέσει να κρατήσει την ελπίδα ζωντανή; Είναι φανερό, είναι «κοντά στο νου», όπως λέμε στην κυπριακή καθομιλουμένη: Οφείλουμε να στηρίξουμε τον Τάσσο Παπαδόπουλο, όχι γιατί συμφωνούμε πλήρως με τις απόψεις του.  Όχι γιατί είναι αλάνθαστος. Υποστηρίζουμε τον Τάσσο Παπαδόπουλο, γιατί είναι ο μόνος που μπορεί να διασφαλίσει ότι ο αγώνας για μια πραγματικά δίκαιη και βιώσιμη λύση, θα συνεχιστεί.