της Γεωργίας Δαμά
‘Ελευθεροτυπία’
06 Ιουνίου 2007

Στην επίδραση της ελληνικής σκέψης στην αραβική αναγέννηση και στον αραβικό κόσμο, αναφέρθηκε ο ποιητής, διανοούμενος, μεταφραστής, κριτικός λογοτεχνίας Ισκάνταρ Χάμπας στην εκδήλωση την οποία διοργάνωσε το τμήμα Πολιτισμού του ΣΥΝ, με αφορμή τον ένα χρόνο μετά τον βομβαρδισμό του Λιβάνου.

«Από τους Ελληνες διδαχθήκαμε τη φιλοσοφία, από τους Κινέζους την ιατρική. Ο ερχομός των Μογγόλων και των Τούρκων, στη διάρκεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, κατέστρεψε την πρώτη και τη δεύτερη περίοδο του αραβικού πολιτισμού», υποστηρίζει ο Ι. Χάμπας.  Δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον Γ. Ρίτσο που επηρέασε μια ολόκληρη γενιά ποιητών στην ανατολική όχθη της Μεσογείου.

Κατά τη διάρκεια των περσινών βομβαρδισμών του Λιβάνου, ο Χάμπας δημοσίευε στην εφημερίδα «Assafir», όπου εργάζεται ως κριτικός τέχνης, μικρά κείμενα που εκδήλωναν την ανθρώπινη συμπαράσταση, γραμμένα από Ελληνες καλλιτέχνες και διανοούμενους, «ανακουφίζοντας έστω για λίγες στιγμές τη μοναξιά των ανθρώπων κάτω από τις βόμβες που τους εξολόθρευαν αμείλικτα μπροστά στη γενική αδιαφορία της πλειοψηφίας του κόσμου», όπως χαρακτηριστικά είπε. Επιπλέον, στην εφημερίδα «Assafir» φιλοξενεί πορτρέτα ποιητών, όπως ο Καβάφης, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος αλλά και σύγχρονους Ελληνες ποιητές.

Ο Ι. Χάμπας υποστήριξε ότι «ο φανατισμός οφείλεται σε λάθος καθοδήγηση των ισλαμικών κινημάτων τα οποία μεταφέρουν λάθος τα θρησκευτικά διδάγματα. Το καλύτερο θα ήταν η επιστροφή στην εποχή του Προφήτη, που ήταν ο μεγαλύτερος δημοκράτης. Ερμηνεύοντας τα κείμενα κατά το δοκούν, αντί να παραδώσουν ψυχή και σώμα στο Ισλάμ, τα παραδίδουν στον Μπιν Λάντεν».

Η διαπίστωσή του είναι ότι «τα ισλαμιστικά κινήματα είναι πιο σύγχρονα από τους ποιητές. Η παρουσία τους είναι τηλεοπτική. Η ποίηση που γράφεται σήμερα δεν γίνεται γνωστή στον αραβικό κόσμο. Δύσκολα μπορεί κάποιος να εκφραστεί ελεύθερα στον αραβικό κόσμο, χωρίς να κινδυνεύσει να χάσει τη ζωή του. Δεν χρειαζόμαστε νέους προφήτες, αλλά να ξαναδιαβάσουμε τον Προφήτη- ίσως έτσι οδηγηθούμε στην τέταρτη αναγέννηση».

Διαχώρισε τα ισλαμιστικά κινήματα από τα απελευθερωτικά: «Η Χεσμπολάχ και η Χαμάς εκφράζουν τη λαϊκή σκέψη. Η Αλ Κάιντα προσπαθεί να διεθνοποιήσει το κίνημα. Η Χεσμπολάχ και η Χαμάς μάχονται για απελευθέρωση των εδαφών τους από τους κατακτητές, εχθρός τους είναι το Ισραήλ. Πολιτική της Αλ Κάιντα είναι να μεταφέρει την ισλαμική επανάσταση σε όλο τον κόσμο, μη γνωρίζοντας ποιος είναι ο εχθρός».

Διευκρινίζει ότι «υπάρχει σύγχρονη λογοτεχνία στον αραβικό κόσμο, αλλά δεν έχει επαφή με την κοινωνία. Επειτα από 60 χρόνια που κάθε βράδυ υπήρχαν ποιητικές βραδιές στην Αίγυπτο, στο Ιράκ και στον Λίβανο, επιστρέψαμε στην εποχή του σκοταδισμού. Σαράντα εκδοτικοί οίκοι καταστράφηκαν στη Βηρυτό. Ο εκσυγχρονισμός μας απέτυχε και δεν ευθύνεται γι’ αυτό η θρησκευτική πίστη. Το Ισλάμ ήταν πιο ανοιχτό, πιο πολιτισμένο, δεν απειλούσε κανέναν, υποστήριξε τις γυναίκες».

Θύμισε ότι η πρώτη περίοδο της αραβικής αναγέννησης, την εποχή των Αμπασιδών (700-1100) την προ-ισλαμική περίοδο, μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα των Αράβων από τη Δαμασκό στη Βαγδάτη. Ο χαλίφης ζήτησε να μεταφράσουν την ελληνική φιλοσοφία στα αραβικά. Πλήρωσε τους μεταφραστές με το βάρος των μεταφράσεων σε χρυσό. Τότε οι Αραβες γνώριζαν μαθηματικά, ιατρική, αστρολογία, αλλά όχι φιλοσοφία. Μεταφράστηκαν όλοι οι Ελληνες φιλόσοφοι. Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης έδωσαν στο Ισλάμ τη λογική θεωρία. Δεν επηρέασαν μόνο τη θρησκευτική σκέψη, αλλά και τον πολιτισμό της εποχής. Ολες οι πολιτικές ομάδες της εποχής βασίστηκαν στην ελληνική σκέψη. Η αναγέννηση απλώθηκε στη λογοτεχνία, σε όλους τους φιλόσοφους του αραβικού κόσμου. Ο Ιρακινός Αλμουτ Αράμπι, ο μεγαλύτερος Αραβας ποιητής, επηρεάστηκε από τον Αριστοτέλη. Η φιλοσοφία αναπτύχθηκε χάρη στην επιρροή της ελληνικής σκέψης. Και τελείωσε με τον ερχομό των Μογγόλων και την καταστροφή της βιβλιοθήκης της Βαγδάτης.
  

Την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2008, στις 7.30 το απόγευμα, στο Αμφιθέατρο “Σάκης Καράγιωργας” του Πάντειου Πανεπιστημίου η Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας και η Ενιαία Δημοκρατική Οργάνωση Νεολαίας διοργανώνουν εκδήλωση τιμής και μνήμης στον Κώστα Βάρναλη και στον Θοδόση Πιερίδη, με τίτλο “Δυο φωνές, μια γροθια…“. Θα μιλήσουν ο γραμματέας της ΚΝΕ Γιάννης Πρωτούλης και ο γραμματέας της ΕΔΟΝ Χρίστος Χριστοφίδης. Θα ακολουθήσει πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα με προβολές, αφιερώματα, έκθεση φωτογραφίας.

Περισσότερα: ‘Ριζοσπάστης’, 27/11/2008. Το σχόλιο της «Κόκκινης Πιπεριάς» μας καλύπτει:

Σε εποχές που το χυδαίο τηλεοπτικό “λαϊφ στάιλ” έχει “ενωθεί’ με τον πολιτικαντισμό & τον λαϊκισμό η πρωτοβουλία της ΚΝΕ και της ΕΔΟΝ να διοργανώσουν εκδήλωση για τον Βάρναλη και τον Πιερίδη αξίζει πολλά συγχαρητήρια. Και κάτι παραπάνω. Ανεξάρτητα τις όποιες (μεγάλες ή μικρές…) πολιτικές διαφωνίες πρέπει να πάρουμε τα παιδιά μας και να πάμε στην εκδήλωση.

Έγραφε ο Δρ. Α. Σισμάνης στην ‘Χαραυγή’ της 24ης Απριλίου 2005:

Η στήλη σας παρουσιάζει αποσπάσματα της «Κυπριακής Συμφωνίας» του Θοδόση Πιερίδη, που η πρώτη της έκδοση έγινε το 1956, εμπνευσμένη από τον αγώνα της ΕΟΚΑ του 1955 - 59 και ταυτόχρονα μια ουσιαστική καταδίκη κάθε ξένου δυνάστη. «Τραγούδησε ό,τι πιο θεμελιακό έχουν όλ’ οι λαοί κάθε καιρού και τόπου: πατρίδα, λεφτεριά, δικαιοσύνη». (Κώστας Βάρναλης, από την ιδιόχειρη εισαγωγή στην «Κυπριακή Συμφωνία»).

Ο ποιητής Θοδόσης Πιερίδης γεννήθηκε το 1908 στο χωριό Τσέρι της Κύπρου. Μεγάλωσε στο Κάιρο. Σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Στην Αίγυπτο είχε μια πλούσια δημοκρατική δράση. Αρθρογράφησε σ’ όλα τα προοδευτικά φύλλα του αιγυπτιώτη Ελληνισμού και, από το 1942 ώς το 1946, έβγαζε στην Αλεξάνδρεια το περιοδικό «Ελλην». Για τη δράση του αυτή, το αγγλόδουλο καθεστώς του Φαρούκ τον απέλασε από την Αίγυπτο. Για τους ίδιους λόγους αναγκάστηκε αργότερα να εγκαταλείψει και την αγγλοκρατούμενη Κύπρο. Εζησε για χρόνια σε διάφορες χώρες της Ευρώπης -κυρίως στη Γαλλία και Ρουμανία- και μπόρεσε να επιστρέψει στην πατρίδα του μόνο το 1962, ύστερα από την ανακήρυξη της Ανεξαρτησίας.

Το ποιητικό του έργο το άρχισε γύρω στα 1928, με δημοσιεύσεις σε εφημερίδες και περιοδικά της Αλεξάνδρειας, της Αθήνας και της Κύπρου. Το πρώτο του βιβλίο («Ξέρουμε κ’ εμείς να τραγουδούμε») τυπώθηκε στο Κάιρο το 1937. Ακολούθησαν πολλές ποιητικές συλλογές. Η «Κυπριακή Συμφωνία» θεωρήθηκε σαν «το ωραιότερο, το πιο δυνατό έπος που γράφτηκε από Ελληνα ποιητή για την πατρίδα μας» (Τεύκρος Ανθίας), «ένα ορόσημο στη νεοελληνική ποίηση, ένα ποίημα μνημείο» (Π.Ν. Ξένος), «μια πλατειά τοιχογραφία, με χώρο εξασφαλισμένο για την κάθε έφεση του ζωγράφου - ποιητή» (Γλαύκος Αλιθέρσης), ένα έργο «όπου όλα -μνήμες, χρώματα, αισθήματα, παλμός, οργή, τρυφερότητα- ενορχηστρώνονται σ’ ένα πολύφωνο, συνθετικό ποίημα» (Σοφ. Χρυσοστομίδης). Ο ποιητής της «Κυπριακής Συμφωνίας» θεωρήθηκε σαν ένας «επιδέξιος ενορχηστρωτής εικόνων και αισθημάτων, που πάνε να συγκροτήσουν μια πλούσια πολυφωνία» (Μάρκος Αυγέρης), «ποιητής - μαχητής, με ιδέες φωτεινές, που τις απλώνει σε εξαίσιους στίχους» (Νίκος Παπαπερικλής).

Κώστας Βάρναλης, Σκλάβοι Πολιορκημένοι. Πρόλογος.
[περισσότερα: Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού]

Πάλι μεθυσμένος είσαι, δυόμιση ώρα της νυχτός.
Kι αν τα γόνατά σου τρέμαν, εκρατιόσουνα στητός
μπρος στο κάθε τραπεζάκι. “Γεια σου, Kωνσταντή βαρβάτε”!
― Kαλησπερούδια αφεντικά, πώς τα καλοπερνάτε;

Ένας σού δινε ποτήρι κι άλλος σού δινεν ελιά.
Έτσι πέρασες γραμμή της γειτονιάς τα καπελιά.
Kι αν σε πείραζε κανένας, - αχ, εκείνος ο Tριβέλας! -
έκανες, πως δεν ένιωθες και πάντα εγλυκογέλας.

Xτες και σήμερα ίδια κι όμοια, χρόνια μπρος, χρόνια μετά…
H ύπαρξή σου σε σκοτάδια όλο πηχτότερα βουτά.
Tάχα η θέλησή σου λίγη, τάχα ο πόνος σου μεγάλος;
Aχ, πού σαι, νιότη, πού δειχνες, πως θα γινόμουν άλλος!

  
Κώστας Βάρναλης, Αρχή Σοφίας
[περισσότερα: Nektarios.gr, Κώστας Βάρναλης, ποιήματα]

«Φρόνιμα και ταχτικά
πάω με κείνον που νικά».

Ο ένας

Λίγη δροσιά, οὐρανέ μου,
και χάηδεμα τ᾿ ανέμου,
κελάηδημα πουλιού,
ξανάνιωμ’ Απριλιού!

Ανάσ’, ανάσα λίγη!
Χρόνια η θελιά μας πνίγει.
Λίγη χαρά σ᾿ ἀφτά
τα σκοτεινά γραφτά!

Σου πήρανε, λαέ μου,
το δίκιο του πολέμου
πατριδοκαταλύτες,
ξένοι και ντόπιοι αλήτες!

Ο άλλος

Αν θέλεις να χαρείς
τη λεφτεριά, νωρίς
γίνε προδότης, γίνε!
Τιμή, ντροπή δεν είναι.

Θά ῾ναι μαζί σου οι νόμοι
κι η πλερωμένη γνώμη!
Πέτα την ανθρωπιά σου
κι απ᾿ τον αφέντη πιάσου!

Κι άμα σε φτύνει αφτός,
να κάθεσαι σκυφτός
και θά ῾χεις τα πρωτεία
στη σάπια πολιτεία.

Ο λαός

Έξω του αφέντη αρμάδα
φυλάει, με μπούκα ορθή,
το λείψανό σου, Ελλάδα,
μην ξάφνου αναστηθεί!

  
Θεοδόσης Πιερίδης, Προλεταριακός Διεθνισμός
[περισσότερα: Ρωμηοσύνη, 26/04/2008, της Δέσποινας Β. Κωνσαντίνου, μουσικολόγου]

Είδα έναν  Κορεάτη να περπατά  μπροστά μου στο πεζοδρόμιο.
Είδα έναν  Έλληνα να  κάνει  περίπατο
Στα μονοπάτια του βιβλιοπωλείου.
Είδα ένα νέγρο της Αφρικής σ’  ένα σπίτι ανάπαυσης.

Αυτό εσείς πώς το λέτε;

Εμείς το λέμε
πως κάποια  μεγάλη  καρδιά  άνοιξε
όπως ανοίγει η  πόρτα ενός σπιτιού
όπως ανοίγει ένας καινούργιος ορίζοντας
όπως ανοίγει τη ζεστασιά της μια αγάπη. 

  
Θεοδόσης Πιερίδης, Κυπριακή Συμφωνία

Λογαριάσατε λάθος με το νου σας, εμπόροι,
δε μετριέται πατρίδα, λευτεριά με τον πήχη!

Κι αν μικρός είν’ ο τόπος και το θέλει και μπόρει
τον ασήκωτο βράχο να τον φάει με το νύχι.

Τούτη η δίψα δε σβήνει, τούτη η μάχη δεν παύει,
χίλια χρόνια αν περάσουν, δεν πεθαίνουμε σκλάβοι! [...]

Και σεις ξένοι, μακριά μας! Οθεν ήρθατε, πάτε!
Σας χωρά και περσεύει, όσοι αν είστε, η Αγγλία.

Μη βρουχιόστε σα λιόντες, τώρα πια δεν κρατάτε
στα σκληρά σας τ’ αγκρίφια τις πατρίδες, σα λεία.

Στης Μεσόγειος τι θέτε τη γλυκιά γαλανάδα;
Εμείς είμαστε Κύπρος, εμείς είμαστε Ελλάδα!

  
Θεοδόσης Πιερίδης, απόδοση στην νεοελληνική κυπριακών ποιημάτων του Βασίλη Μιχαηλίδη
    Η Κύπρος προς τους λέγοντας ότι δεν είναι ελληνική, στίχοι 141-146:

Βαθιά με πικροπότιζεν η κάθε ξένη  βρύση
πέτρα ήμουν και χτύπαγαν τα κύματα  απ’  τη  Δύση,
πέζεμα των περαστικών, πέρασμα των πολέμων,
ήμουν δέντρο που στέκεται στο  ρέμα των ανέμων.
Μα όσοι κι αν φυσήξανε, όσο άγρια κι αν με ζώσαν
ήταν οι  ρίζες μου βαθιές και δε με ξεριζώσαν.

Ένα ακόμη επιστημονικό-πολιτισμικό χαστούκι στην αλυτρωτική προγραπάνδα των Βαρδάρων.

Καθημερινή, 07/11/2008

Κοινά στοιχεία της γλώσσας των Καλάς των Ιμαλάϊων με την αρχαία ελληνική γλώσσα αποδεικνύει έρευνα που διενήργησε επιτόπου, στις Κοιλάδες των Καλάς, η επίκουρη καθηγήτρια του αγγλικού τμήματος του ΑΠΘ, Ελισάβετ Μελά-Αθανασοπούλου.

Στο πλαίσιο του προγράμματος του υπουργείου Παιδείας «Μορφοφωνολογική περιγραφή της γλώσσας των Καλάς ως μία Ινδο-Αρια Γλώσσα με αρχαίες ελληνικές ρίζες», η καθηγήτρια επισκέφτηκε το καλοκαίρι του 2007, την περιοχή του Βορειοδυτικού Πακιστάν, στα σύνορα με το Αφγανιστάν, όπου είναι ανεπτυγμένη στις δικές της κοινωνίες η φυλή των Καλάς. Έζησε με οικογένειες, κατέγραψε τη γλώσσα, τα ήθη και έθιμά τους, τις λατρευτικές τελετές και τις παραδόσεις τους.

«Η έρευνα βρίσκεται στην αρχή της, ωστόσο, από την μέχρι τώρα ανάλυση των δεδομένων, αποδεικνύεται επιστημονικά η άμεση επαφή που έχει η ελληνική γλώσσα με τις τοπικές λαλιές των λαών που κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος. Στη γλώσσα των Καλάς διαφαίνεται αυτή τη επίδραση στο λεκτικό μέρος με αρχαιοελληνικές λέξεις που έχουν διασωθεί στη γλώσσα με την αρχαία σημασία τους» δήλωσε η κ. Μελά-Αθανασοπούλου.

Ομοιότητες της καλασικής με την αρχαία ελληνική γλώσσα διαπιστώνονται επίσης στο γραμματικό και το συντακτικό μέρος. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του αρχαιοελληνικού ρήματος «δίδωμι (δίνω)», που στην καλασική γλώσσα είναι dem, το οποίο και στις δύο περιπτώσεις συντάσσεται και χρησιμοποιείται με δοτική (δίδωμι τινί τι).

Τα στοιχεία αυτά πρόκειται να παρουσιαστούν στη διάρκεια τριήμερου Διεθνούς Συνεδρίου Τεκμηρίωσης Γλωσσών και Παράδοσης, με περισσότερους από 45 Ελληνες και ξένους ομιλητές, το οποίο ξεκίνησε σήμερα στο Αριστοτέλειο πανεπιστήμιο, με επίκεντρο τις υπό εξαφάνιση γλώσσες σε Ελλάδα και σε άλλα μέρη του κόσμου.

Οι ανακοινώσεις που σχετίζονται με τον ελληνικό χώρο αφορούν διαλέκτους και γλώσσες υπό εξαφάνιση, όπως τα Βλάχικα, τα Ποντιακά, Σμυρναίικα, Πομάκικα.

Μικρότερος ο πληθυσμός των Καλάς

Απομονωμένοι σε υψόμετρο άνω των 3.000 μέτρων, στα βουνά των Ιμαλαΐων, τα χωριά των Καλάς περιορίζονται στις τρεις κοιλάδες Μπουμπουρέτ (όπου συγκεντρώνεται ο μεγαλύτερος αριθμός), Ρουμπούτ και Μπιρίτ. Συνολικά, τα χωριά τους αριθμούν τα 15 (πέντε σε κάθε κοιλάδα).

Σύμφωνα με την δημογραφική έρευνα της καθηγήτριας για τα μέλη, το φύλο και την ηλικία των μελών κάθε οικογένειας στα 15 χωριά τους, οι Καλάς σήμερα μόλις που ξεπερνούν τις 3.000. «Είναι η πιο πρόσφατη καταγραφή, μετά το 1988, με την οποία απορρίπτεται ως μύθος ο ισχυρισμός ότι οι Καλάς αριθμούν τους 5.000 ή 10.000» είπε η κ. Μελά-Αθανασοπούλου.

Σύμφωνα με την ίδια, στον πληθυσμό τους υπερισχύει το άρρεν φύλο, τόσο στους ενήλικες όσο και στα παιδιά, χαρακτηριστικό που δυσχεραίνει την συνέχιση του είδους τους, λαμβάνοντας υπόψη ότι η γυναίκα Καλάς παντρεύεται από τα 14 έως τα 17 της χρόνια.

«Η δημογραφική τους εξέλιξη καθορίζει και την γλωσσολογική. Θεωρείται υπό εξαφάνιση γλώσσα, αλλά είναι θετικό το γεγονός ότι οι Καλάς είναι ιδιαίτερα συνδεδεμένοι με την παράδοσή τους και αυτό την κρατά ακόμη ζωντανή» είπε.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

• Ecclectica, Ιανουάριος 2002: Οι Αρχαίοι Έλληνες στο Αφγανιστάν και οι πιθανοί απογόνοι τους σήμερα στο Νουριστάν, στο Αφγανιστάν και στους Καλάς του Πακιστάν - του Michael Issigonis
• SperoNews, 08/11/2008: Έλληνες της Μέσης Ανατολής - του Ιάσωνα Αθανασιάδη
• Passport, ένθετο Καθημερινής, 04/06/2007: ΚΑΛΑΣΑ: Οι «άπιστοι» του Πακιστάν

Και τα περί ελληνικότητας των Καλασά; Θα αναρωτηθείτε… Λοιπόν, η προφορική τους παράδοση λέει ότι είναι απόγονοι του γενναίου στρατηγού του Μεγάλου Αλεξάνδρου Σαλάκ Σα. Ο Σαλάκ Σα είναι ο Σέλευκος, υποστηρίζουν πολλοί συμπατριώτες μας που είδαν στους Καλασά τα μακρινά μας ξαδέρφια και στις συνήθειες και τη θρησκεία τους τη διατήρηση του δικού μας πολιτισμού. Τονίζουν τα μεσογειακά χαρακτηριστικά τους και βρίσκουν συγγένειες στην πολυθεϊστική θρησκεία τους και τα τελετουργικά της. Τα αρχαία έθιμα των Καλασά, δηλαδή καθαρτήρια λουτρά, ψήσιμο ειδικών άρτων, πυρσοφορίες, σεξουαλικά πειράγματα, προσφορές τροφών στους προγόνους τους κ.ά. είναι ελληνικά, υποστηρίζουν. Μέσα στη θάλασσα των μουσουλμάνων της Ασίας, η φυλή αυτή είναι η μόνη που παράγει κρασί και που το χαίρεται στις γιορτές και στις συνάξεις, αυτό κάτι σημαίνει. Το γιορτινό καπέλο των γυναικών φέρει φούντα και κατά τη διάρκεια των γιορτών τους κοσμείται με φτερά και αρωματικά κλαδιά: μοιάζει με το λοφίο περικεφαλαίας της μακεδονίτικης στολής! Τα θαλασσινά κοχύλια είναι απαραίτητο κόσμημα των καπέλων τους, είναι κατάλοιπο της θαλασσινής καταγωγής τους! Στις προσόψεις των σπιτιών τους υπάρχουν ξυλόγλυπτα μοτίβα που παραπέμπουν σε ανάλογα ελληνικά, υπάρχουν μαίανδροι, ρόδακες, γεωμετρικά σχήματα και ακτινωτά αστέρια, της Βεργίνας προφανώς! Από παράδοση, οι Καλασά κάθονται σε καρέκλες και σκαμνιά, σε αντίθεση με τον παραδοσιακό τρόπο των Ασιατών που κάθονται οκλαδόν…

• Ευάγγελος Νικολούδης: Ένας Μανιάτης στους Καλάς
• BBC, ‘In the footsteps of Alexander’‘: Το BBC ακολουθεί τα χνάρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο ιστορικός Michael Wood κάθετε γύρω από την φωτιά με ένα Καλάς που του εξιστορεί το πως κατάγονται από τους στρατιώτες του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ο Wood δηλώνει:

«Αν η ιστορία είναι αληθινή, τότε έπινα κρασί εκείνη την νύχτα με τους απογόνους του στρατού του Αλέξανδρου»

• Ελευθεροτυπία, 20/12/1997: «Πριν από πολλά χρόνια ήρθε ο Mέγας Aλέξανδρος στο Πακιστάν. Σήμερα ήρθαμε εμείς στη χώρα του και θέλουμε να τη γνωρίσουμε», επίσκεψη παιδιών των Καλάς στην Ελλάδα

• Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων - ΕΤ3, 06/02/1998: Τηλεοπτικός Μαραθώνιος της ΕΤ3 - Χούνζα, Πατάν, Καλάς: φυλές του Πακιστάν. Στα έντυπα του Πακιστανικού Οργανισμού Τουρισμού αναφέρονται ως απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων - της Αγγέλας Φωτοπούλου

Ο συγγραφέας αναφέρει πως οι Πατάνς υπολογίζονται σε δώδεκα εκατομμύρια και θεωρούνται οι πιο πολεμοχαρείς πολεμιστές της Ασίας. Ο πρίγκιπας Αρίφ ένας Αφρίντι Πατάνς, (παρακλάδι της φυλής από τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα) του είχε πει: “Αγαπητέ κ. Αλεξάνδρου, πρέπει να ξέρεις πως εμείς οι Αφρίντ είμαστε οι γνησιότεροι απόγονοι των Ελλήνων σε ολόκληρη την Ασία!”

Με συγκίνηση περιγράφει ο Δημήτρης Αλεξάνδρου τον τρόπο που τον αποχαιρέτησε ο Σέφ. «Τελευταίος με αποχαιρέτησε ο Σεφ, το Σπαθί του Θεού: “Το ότι είσαι Γιουνάν είναι το καλύτερο διαβατήριο στην περιοχή μας και ο Σικαντέρ η λέξη “κλειδί.. Κατόρθωσα πάνω από το καμιόνι που μ΄έπαιρνε να τον δω για τελευταία φορά και να τον ακούσω να φωνάζει “Μη μας ξεχνάτε… Είμαστε Ελληνες! Μη μας ξεχνάτε… Είμαστε κι εμείς αδέλφια σας!…»

• Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων: Ένα γράμμα από τον δάσκαλο των Καλάς:

Krakai Bumburate  20-8-1996
Αγαπητά αδέλφια μας Έλληνες,

Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το μεγάλο δώρο που προσφέρατε στον λαό των Καλάς. Είναι η πρώτη φορά που τα αδρέρφια μας, οι Έλληνες, σκέφτηκαν για εμάς. Αυτό το σχολείο θα είναι η απαρχή για ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά μας. Ο αδερφός μας Αθανάσιος Λερούνης και οι άλλοι Έλληνες εκπαιδευτικοί που μας επισκέφθηκαν βοήθησαν στην κατασκευή του σχολείου των Καλάς. Είναι η πρώτη φορά που μετά από χιλιάδες χρόνια οι Έλληνες αδερφοί μας επισκέφθηκαν την κεντρική Ασία και βοήθησαν ανθρώπους οι οποίοι ισχυρίζονται πως είναι απόγονοι των Ελλήνων στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό σημαίνει πολλά για εμάς και μας δίνει κουράγιο να επιβιώσουμε σε αυτό το σημείο του πλανήτη μας. Θα είμασταν πολύ ευτυχισμένοι εάν αποφασίζατε να μας επισκεφθήτε. Τα σπίτια μας είναι ανοικτά για τους Έλληνες αδερφούς μας.

Μην μας ξεχνάτε
Anis Umar

Μην αμελήσετε να παρακολουθήσετε την εκπομπή της Βουλής των Ελλήνων για τον μεγάλο Θανάση Λερούνη, τον αξιοθαύμαστο αυτό Έλληνα δάσκαλο που έχει αφιερώσει την ζωή του στους Καλάς του βορειοδυτικού Πακιστάν. Παραθέτουμε το πρώτο βίντεο της εκπομπής. Τα υπόλοιπα βρίσκονται αναρτημένα στο YouTube.

από την εφημερίδα ‘Σημερινή’, 07 Σεπτεμβρίου 2008
Στήλη “ΕΙΡΗΣΘΩ“, του Λάζαρου Μαύρου

Πήγε και στο Μεσογειακό Μουσείο της Στοκχόλμης κατά την επίσκεψή του στη Σουηδία την περασμένη Πέμπτη, ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και Γ.Γρ. της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ κ. Δ. Χριστόφιας. Εκεί φυλάσσονται πέραν των 18.000 αρχαιοτήτων από την Κύπρο. Φόρεσε και λευκά γάντια για να τοποθετήσει επί βάθρου, συμβολικά, ένα αγαλματίδιο, στη θέση όπου θα δημιουργηθεί η νέα πτέρυγα Κύπρου, του μουσείου. Συγκινημένος για την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά της Κύπρου «έδωσε την υπόσχεση πως θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν αυτή η κληρονομιά να δικαιωθεί και να την χαρούν Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι» («Χαραυγή» 6.9.08).

Βεβαίως τα 18.000 αρχαία μας εκθέματα στη Στοκχόλμη υπήρξαν δημιουργήματα του αρχαίου ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ μας πολιτισμού. Αποτελούν δείγματα, τεκμήρια και αποδείξεις της απ’ αρχαιοτάτων χρόνων ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ταυτότητας της Κύπρου. Προέρχονται από τις ανασκαφές της Σουηδικής Αρχαιολογικής Αποστολής που ξεκίνησαν το 1927 στους αρχαίους Σόλους, ανάμεσα στο Μερσινάκι και στο Βουνί, κοντά στο σκλαβωμένο από το 1974 Καραβοστάσι. Η πόλη των αρχαίων Σόλων ανάγεται μετά τον Τρωικό Πόλεμο. Ξακουστός υπήρξε ο ηρωικός βασιλιάς των Σόλων Αριστόκυπρος, που μαζί με τον Ονήσιλο της Σαλαμίνας, ωθούμενοι και από την Ιωνική Επανάσταση, ηγήθηκαν του απελευθερωτικού αγώνα εναντίον της Περσικής κατοχής το 498 π.Χ., όπου αμφότεροι θυσιάστηκαν μαχόμενοι, προδομένοι από τους τότε «επαναπροσεγγιστές» περσόδουλους Αμαθουσίους κ.ά.

Η γλώσσα του κ. Χριστόφια δεν το γύριζε στη Στοκχόλμη να πει για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ταυτότητα των εκεί κυπριακών αρχαιοτήτων. Ο Σουηδός αρχαιολόγος Einar Gjerstad, όμως, που ανέσκαψε το 1927 το ανάκτορο των Σόλων και το ιερό της θεάς Αθηνάς, είχε πει ότι «από τις αίθουσες του ιερού ακούγεται καθαρά ο αντίλαλος της Ακρόπολης των Αθηνών», δήλωση που κακοφάνισε τους τότε Βρετανούς δυνάστες της Κύπρου («Πολίτης» 7.9.08). Γιατί, άραγε, θεώρησε σκόπιμο ο Έλλην Κύπριος Πρόεδρος της Κ.Δ. και Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, να αποφύγει να πει την ιστορική αλήθεια για την ΕΛΛΗΝΙΚΗ ταυτότητα των κυπριακών αρχαιοτήτων και του προαιώνιου πολιτισμού της Κύπρου; Η σημασία της σιωπής του είναι σημαντικότερη, δεδομένου ότι στις σπουδές που αναγράφονται στο βιογραφικό του, είναι και διδάκτωρ ιστορικών επιστημών της σοβιετικής Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών της Μόσχας. Και, επιπλέον, ο ίδιος δήλωσε, μόλις προχθές από το Λονδίνο, ότι «η ιστορική αλήθεια δεν μας αφελληνίζει, αλλά μας κάνει καλύτερους Έλληνες». Εξ αντιδιαστολής, λοιπόν, η αποσιώπηση της ιστορικής αλήθειας, τι μας κάνει;

του Σάββα Ιακωβίδη
εφ. ‘Σημερινή‘ 22/06/2008, στήλη ‘Αντι-στάσεις’

Τη γλώσσα μάς έδωσαν ελληνική, αλλά πόσα υπομένει και υποφέρει καθημερινά η καημένη, στο στόμα και στη γραφίδα ανελλήνιστων και απαίδευτων. Δεν μας διαβάζουν οι ξένοι, φτάνει όμως που μιλάμε ελληνικά, παρηγοριέται ο ποιητής. Αλλά, μήπως γνωρίζουμε να μιλούμε και να χρησιμοποιούμε σωστά τη γλώσσα μας; Μια απίστευτη αλαλία επικαλύπτει τους περισσότερους Έλληνες, που αγνοούν στοιχειώδεις έννοιες και δεν είναι σε θέση να συνομιλήσουν, να συνεννοηθούν και να επικοινωνήσουν. Η γλώσσα είναι μια ζωντανή συνέχεια, που εκφράζει και πρέπει να διατυπώνει με ακρίβεια νοήματα, έννοιες και λέξεις. Αλαλία, γλωσσική αφασία, βαρβαρισμοί, κακοστομίες και βαρβαροστομίες (κατά τον Στράβωνα), κορακίστικα (κατά τον ιερό Χρυσόστομο) και κακοφορμισμένα ελληνικά κακοποιούν, βασανίζουν και εξευτελίζουν τη γλώσσα μας. Η Αλαλία, ήταν αποικία των Φωκαέων στην Κορσική. Η γλωσσική μας αλαλία παραπέμπει στην ανικανότητα των Ελλήνων να λαλούν, να φθέγγονται και να επικοινωνούν σε σωστά ελληνικά.

Θα έχετε προσέξει την κακή, δηλ. αμαθή χρήση μερικών λέξεων που, δίκην κανιβάλων, κατασπαράσσουν την ουσία και τη ρώμη λέξεων, που έπρεπε να γνωρίζουμε από τα γεννοφάσκια μας. Πολλοί είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ της λέξης «απλά» και της λέξης «απλώς». Π.χ.: Τα γεγονότα είναι απλά, απλώς δεν τα καταλαβαίνουμε. Η λέξη, «απλά», σημαίνει: Με απλό τρόπο, με απλότητα. «Απλώς», σημαίνει, μόνο. Π.χ. «Μίλα απλά, να σε καταλαβαίνουν όλοι. Απαιτείται απλώς ένα πιστοποιητικό. Απλώς πρέπει να προσέξεις να διατυπώσεις απλά τις απόψεις σου». Παλαιότερα, οι Έλληνες καμαρώναμε για το «ομόγλωσσο», δηλ. λαλούσαμε όλοι την ελληνική. Σήμερα γίναμε πολύγλωσσοι, επειδή ισχυρίζονται μερικοί πως ζούμε σε πολυπολιτισμική κοινωνία, αλλά, γλωσσικά, γίναμε σιγηλότεροι ιχθύων. Ή μάλλον, αμαθέστεροι νηπίων, με εξαρθρωμένη και γλωσσικά διακορευμένη, σπασμένη και ξύλινη και ατροφική τη γλώσσα.

Ο καθείς ανοίγει το στόμα του και εκ του έρκους των οδόντων του εξέρχονται παντός είδους βαρβαρισμοί και βρυχηθμοί, που παραπέμπουν σε ζώα παρά σε έλλογα όντα. Δεν περνά ημέρα χωρίς να ακούσουμε το αηδές και αμαθές, «ο υπουργός διέταξε όπως γίνει άμεσα έρευνα…». Άλλη είναι η σημασία του άμεσα και άλλη του αμέσως. «Άμεσα», είναι το αντίθετο του έμμεσα και σημαίνει «απευθείας, χωρίς η μεσολάβηση κανενός». «Αμέσως», σημαίνει «χωρίς καθυστέρηση, τώρα»: «Πρέπει να του μιλήσεις αμέσως. Μας απάντησε αμέσως, μόλις πήρε το γράμμα». Αντίθετα: «Το ζήτημα πρέπει να τεθεί άμεσα στους υπευθύνους» (Βλ. και λεξικό Μπαμπινιώτη). Η άγνοια των δύο αυτών λέξεων οδηγεί στην καθημερινή κακοποίησή τους από δημόσια πρόσωπα, πολιτικούς, διαφημιστές, δημοσιογράφους, πολίτες. Αρκεί κάποιος να ανοίξει το στόμα του και να εκβάλει μια γλωσσική ανοησία και αμέσως όλοι την επαναλαμβάνουν δίκην κακοκουρδισμένων γραμμοφώνων. Μια από τις κακοποιούμενες είναι η λέξη, «σίγουρα»: Σίγουρα ετούτο, σίγουρα εκείνο, σίγουρα το άλλο, μία, όμως, είναι η σιγουριά: Η καλπάζουσα λεξιπενία, η αγλωσσία και η αμορφωσιά.

Η ελληνική γλώσσα μας είναι το έδαφος, η κυριαρχία, η ανεξαρτησία και η ελευθερία μας. Η ατροφία της ισοδυναμεί με την παντοειδή αποθωράκιση του ελληνισμού. Η κακοποίησή της σημαίνει αποδυνάμωση της εθνικής και πνευματικής μας επάρκειας και γλωσσικής αντίστασης. Πολλοί είναι οι Έλληνες της Κύπρου, που φαίνονται να βρίσκονται σε διαρκή… εμπόλεμη κατάσταση με την ελληνική επειδή, λένε, εκφράζονται ταχύτερα στα αγγλικά, παρά στα ελληνικά. Έτσι, οδηγούνται σε συνειδητή γλωσσική αλαλία και αλεξία. Σημαίνει ότι μέσα τους φτώχυνε, κατάντησε αναιμική και κατέρρευσε κάθε γνώση της ελληνικής. Αλλ’ είναι ποτέ δυνατόν, επειδή σπούδασαν τρία ή τέσσερα και περισσότερα χρόνια στην αλλοδαπή, να ξέχασαν τόσο εύκολα τη γλώσσα τους; Δύο τινά συμβαίνουν: Ή είχαν αβαθή γνώση της ή απλώς… μαϊμουδίζουν, για να δείχνουν ότι μιλούν μια ξένη γλώσσα. Στο τέλος καταντούν να μιλούν μόνο την ξένη γλώσσα και να βατταρίζουν την ελληνική.

Η γλώσσα είναι ζων οργανισμός, που χρειάζεται συνέχεια ενίσχυση, ανανέωση, οξυγόνωση, στήριξη, υποστύλωση και αναστύλωση. Η γλώσσα είναι η ψυχή μας, η ρίζα που μας ανασταίνει και η εθνική ταυτοπροσωπία μας, το δέντρο που μας σκεπάζει με την πλούσια φυλλωσιά του, ο βράχος, που απάνω του σπάζουν τα κύματα του άγριου ωκεανού της αμορφωσιάς και του σκότους. Η ελληνική γλώσσα μας καταυγάζει το φως του ουρανού και το γαλάζιο της θάλασσάς μας και εκπέμπει αενάως τα ανόθευτα μηνύματα όλων εκείνων των στρατιών ανθρώπων του ελληνικού πνεύματος, που ελάλησαν και έγραψαν ελληνικά, από την εποχή του Ομήρου ίσαμε σήμερα.

Πηγαίνετε σε χωριά της Πιτσιλιάς και της Πάφου και θα ακούσετε χοντροκόκαλους παππούδες και ευγενικές γιαγιάδες να λαλούν τη γλώσσα του Ομήρου! Χωρίς γλώσσα, είμαστε απάτριδες, πλάνητες και καταραμένοι. «Η γλώσσα είναι η πατρίδα μας», κατά τον Καζαντζάκη. Έχομεν γλώσσα, έχομεν πατρίδα, όπως κατά το Θουκυδίδειο, έχομεν πλοία στη θάλασσα, έχομεν πατρίδα. «Εγώ δεν ξέρω να υπάρχει παρά μία γλώσσα, η ενιαία γλώσσα, η Ελληνική», έγραφε ο Ελύτης, «όπως εξελίχθηκε από την Αρχαία, που έφτασε να είναι το μεγάλο καμάρι μας και το μεγάλο μας στήριγμα». Χωρίς έδαφος μπορεί να επιβιώσουμε. Χωρίς γλώσσα, θα χαθούμε. Σεβασμός, λοιπόν, στην ελληνική γλώσσα μας επειδή είναι το πανίσχυρο δόρυ και η άτρητη ασπίδα μας για εθνική και βιολογική επιβίωση.

Διαβάστε επίσης:

• Σημερινή, 29/06/2008: Η ελληνική γλώσσα είναι η πατρίδα, η ελευθερία και η εθνική αυτογνωσία μας

Ο Ελληνοκαναδός μουσικοσυνθέτης κ. Παναγιώτης Καρούσος, διαπρέπει στον Καναδά από τον οποίο έχει βραβευτεί για την προσφορά του στην τέχνη. Μετανάστευσε το 1990 στο Μόντρεαλ, και συνέχισε τις μουσικές του σπουδές στο Γαλλικό πανεπιστήμιο. Το 1994 πρωτοπαρουσιάζει κάτω από αντίξοες συνθήκες την όπερα Προμηθεύς. Στο ρόλο του Ωκεανού ο διάσημος Καναδός Μπάσος, πρώην συνεργάτης της Μαρίας Κάλλας, κ. Josephe Rouleau. Η όπερα έκανε εντύπωση και ξαναπαρουσιάζεται με κυβερνητική επιχορήγηση το 1996 στα Γαλλικά στο theatre Maisonneuve, της Place des Arts.

Την παράσταση προλογίζει ο Κυβερνήτης του Κεμπέκ, και ο κ. Καρουσος αναγνωρίζεται ως ένας νέος συνθέτης κλασικής μουσικής. Ο Προμηθέας είναι το πρώτο έργο της Ελληνικής Τετραλογίας, με κύριο θέμα την φλόγα, που είναι το Αρχαίο Ελληνικό Πνεύμα. Στον Προμηθέα η φλόγα έχει την μυστικιστική μορφή, στο δεύτερο έργο Η Ολυμπιακή Φλόγα, την μορφή του πολιτισμού, στον Μεγαλέξανδρο την εκπολιτιστική διεύρυνση του πνεύματος, και τέλος στον Ιησού Χριστό την καθαρτήριο φλόγα.

Αυτή η προσπάθεια ένωσης Ελληνισμού - Χριστιανισμού μέσα από της μορφές της φλόγας είναι ένα έργο ζωής, που φιλοδοξεί ο δημιουργός να παρουσιάζετε ως φεστιβάλ στην Ελλάδα. Το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα, συνεχίζει να υπάρχει μέσα στην Ορθοδοξία. Το δεύτερο μέρος της Τετραλογίας Η Ολυμπιακή Φλόγα, παρουσιάσθηκε το 2005, με τεράστια επιτυχία στην Βασιλική Notre-Dame de Montreal, από την Ελληνική Παροικία. Αποσπάσματα της όπερας Η Ολυμπιακή Φλόγα παρουσιάστηκαν στην Νέα Υόρκη, στο Λος Άντζελες και στην Χάγη της Ολλανδίας υπό την διεύθυνση του μαέστρου Ραφαήλ Πυλαρινου και την συμφωνική ορχήστρα και χορωδία Gunst wat’n Kunst.

Ανάμεσα στης δυο αυτές όπερες ο κ. Καρουσος συνεργάστηκε με Καναδικές συμφωνικές ορχήστρες παρουσιάζοντας τα έργα του. Το 2000 η δημαρχεία του Μόντρεαλ του παραγγέλνει την Μοντρεαλιτικη Σουίτα για να γιορτάσει το Millennium, και για την οποία τον βραβεύει. Το Πιάνο Κονσέρτο για την ειρήνη παρουσιάζετε υπό την αιγίδα της UNESCO, για το παγκόσμιο έτος της ειρήνης. Το 2002 παρουσιάζει ένα μεγαλόπνοο συμφωνικό ποίημα για μεγάλη συμφωνική ορχήστρα και χορωδία, Το Πνεύμα της Ελευθερίας, προς τιμήν του πρωθυπουργού του Καναδά Pierre Trudeau.

Το έργο αυτό ξαναπαρουσιάστηκε την επόμενη σαιζόν από το Ελληνικό Προξενείο του Μόντρεαλ για την επέτειο της επανάστασης του 1821. Το 2003 ο Παναγιώτης Καρουσος παρουσιάζει την Ολυμπιακή Συμφωνία, μελοποιώντας τους Ομηρικούς Ύμνους στο πρωτότυπο. Το έργο εντυπωσίασε με τον ανάλαφρο λυρισμό και τους παραδοσιακούς Ελληνικούς ρυθμούς. Τον ίδιο χρόνο παρουσίασε επίσης το ορατόριο αφιερωμένο στον οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, Το Τραγούδι των Εθνών. Στο ορατόριο αυτό μελοποιεί για σοπράνο, μπάσο-βαρύτονο, χορωδία και συμφωνική ορχήστρα 6 ποιήματα από της 6 επίσημες γλώσσες που απαρτίζουν την βάση του οργανισμού.

Η μουσική δωματίου του κ. Καρούσου παρουσιάστηκε εκτός από τον Καναδά και στο Λος Άντζελες, χαρακτηρίσθηκε δε μελωδικότατη αλλά περίπλοκη, περιπαίζοντας ανάμεσα στην τονικότητα και την πολυφωνική ατονικότητα. Ο Παναγιώτης Καρουσος έχει μελοποιήσει και ερμηνεύσει τα έργα του αρχιεπισκόπου του Καναδά Σωτηρίου. Το τριπλό άλμπουμ Ορθόδοξη Κατήχηση κυκλοφόρησε στον Καναδά τα έσοδα του οποίου εδόθησαν στα ιδρύματα της Αρχιεπισκοπής.

Η συνεργασία του συνθέτη με την Εκκλησία του Καναδά ξεκίνησε από την μελοποίηση και εκτέλεση του Πατριαρχικού ύμνου για την επίσημη επίσκεψη του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον Καναδά. Ως βαρύτονος ο Παναγιώτης Καρουσος έχει παρουσιαστεί σε τηλεοπτικά κανάλια και ραδιοφωνικούς σταθμούς στον Καναδά και της Ηνωμένες Πολιτείες, και διεθνή φεστιβάλ ερμηνεύοντας κυρίως παραδοσιακά Ελληνικά τραγούδια, και άλλα έντεχνα στα Γαλλικά και Αγγλικά.

Το CD του ως βαρύτονος βραβεύτηκε στο Τορόντο ως Best Classical Recording 2002/3. Τον Μάρτιο του 2006 παρουσιάζει πανηγυρικά με την Συμφωνική Ορχήστρα Αστόρια και την χορωδία Queensborough στο Long Island υπό την διεύθυνση του μαέστρου Silas Huff το Πνεύμα της Ελευθερίας προς τιμήν του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Δημητρίου. Το έργο ξαναπαρουσιάζεται στην Νέα Υόρκη μαζί με το Βιολί Κονσέρτο σε συνεργασία με την Ελληνική παροικία της Νέας Υόρκης σε μια συναυλία προς τιμήν του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου το 2007 για της Θρησκευτικές Ελευθερίες. Τον ίδιο χρόνο πρωτοπαρουσιάζεται στο Μόντρεαλ η επική όπερα Μέγας Αλέξανδρος με μεγάλη επιτυχία. Πρόσφατα υπό την διεύθυνση του μαέστρου Grant Gilman παρουσιάστηκε η όπερα Προμηθέας στην Νέα Υόρκη στα Αγγλικά και το Μπουζούκι Κονσέρτο.

Η παρουσίασης της όπερας Μέγας Αλέξανδρος στο Σικάγο τον Μάιο του 2008 στα Αγγλικά με την Αμερικανική Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγου υπό την διεύθυνση του David Stech, έκανε το ενθουσιασμένο κοινό να αποκαλέσει τον Καρούσο ως τον Έλληνα Βέρντι της Βορίου Αμερικής. Τώρα ο Παναγιώτης Καρούσος ετοιμάζει την παρουσίαση της όπερας Το Φως της Χριστιανοσύνης, τελευταίο έργο της Ελληνικής Τετραλογίας.

Ο μουσικοσυνθέτης Παναγιώτης Καρούσος φιλοδοξεί να επαναφέρει την Ελλάδα στο προσκήνιο της παγκόσμιας πολιτισμικής σκηνής με την υψηλή τέχνη της όπερας που συνδέεται όπως υποστηρίζει άμεσα με την αρχαία Ελληνική τραγωδία. Τα μουσικά του δράματα Προμηθέας, Η Ολυμπιακή Φλόγα, Μεγαλέξανδρος και Το Φως της Χριστιανοσύνης, απαρτίζουν την Ελληνική τετραλογία, ένα μεγαλόπνοο έργο που θα ανεβάσει το ψυχικό ηθικό των Ελλήνων.

• “Η Ένωση” - Ομοσπονδία Ελληνο-Αμερικανικών Οργανώσεων: Continuing The Hellenic Celebrations with Alexander The Great Opera Composed by Panayoti Karousos

• Panayoti Karousos: The Hellenic Tetralogy after Prometheus and The Olympic Flame continues with Alexander the Great

• Greek News (07/04/2008): Ομογένεια: Συναυλία με τον «Προμηθέα» του Παναγιώτη Καρούσου

Την όπερα «Προμηθέας» του Ελληνοκαναδού συνθέτη Παναγιώτη Καρούσου με σολίστες και τη Συμφωνική Ορχήστρα της Αστόρια υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Γκραν Γκίλμαν παρουσίασε η Ομοσπονδία Ελληνικών Σωματείων Μείζονος Νέας Υόρκης το βράδυ της περασμένης Κυριακής στο Σταθάκειο Πολιτιστικό Κέντρο στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τον εορτασμό της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου 1821. Είναι η τρίτη χρονιά που η ελληνοαμερικανική Κοινότητα της Νέας Υόρκης είχε την ευκαιρία να απολαύσει έργα του συνθέτη Παναγιώτη Καρούσου. Πέρυσι και πάλι στο Σταθάκειο Κέντρο παρουσιάστηκε το έργο «Θρησκευτική Ελευθερία», αφιερωμένο στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ενώ το 2006 στο Long Island Auditorium το συμφωνικό ποίημα «Το Πνεύμα της Ελευθερίας». «Η όπερα αυτή βασίζεται στο έργο του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης». Φυσικά δεν έχουμε το οπτικό μέρος με τα κουστούμια και το ντεκόρ αλλά έχουμε το ακουστικό», ανέφερε μιλώντας στη GreekNews o κ. Καρούσος και πρόσθεσε : «Ο Προμηθέας έφερε τη φωτιά στους ανθρώπους. Και η φωτιά είναι και αυτή που πάμε στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι η φωτιά της γνώσης. Σαν άλλος Χριστός τιμωρήθηκε ο Προμηθέας, αλυσοδέθηκε, σταυρώθηκε στον Καύκασο για να βοηθήσει τους ανθρώπους».

• YouTube (28/12/2007): Ο Καραμανλής… Σαλαμινομάχος! (δείτε το βίντεο) - Μια ακόμα μεγάλη επιτυχία της “Ζαχόπουλος - Αγγέλου - Βουλγαράκης - Καραμανλής προντάξιονς ΑΕ”. Αλήθεια, για πείτε μας, το 1971 τι πολίτευμα είχε η χώρα όταν “αγοράζατε” (με προνομιακή παραχώρηση) έναν αρχαιολογικό χώρο κύριοι Καραμανλήδες; Είναι γνωστή η “εταιρία” για τον “θεσμικό” της ρόλο, για τον βαθύ σεβασμό στην Δικαιοσύνη ως θεμελιώδη θεσμό για την Δημοκρατία, για την βαθύτατα θεμελιωμένη ηθική τους υπόσταση αλλά και την απαράμιλλη φιλοπατρία της. Είναι πολλά τα λεφτά κύριε Kαραμανλή, ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ;;;

Μετά απορούμε γιατί καταθέτουν στεφάνια στο μνημείο του σφαγέα Κεμάλ με τόση άνεση…