«Ο Ηλίας ψάχνει»
ΜΟΝΙΜΗ ΣΤΗΛΗ
ΡΟΜΠΟΤΙΚΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ
|
Ηλίας
Κόκκινος Ο λόγος βεβαίως για τους Αμερικανούς και τη συνεχή χρήση της τεχνολογίας για την ικανοποίηση της δίψας τους για χρήματα και εξουσία. Σενάρια που για πολλούς θα φάνταζαν εξωπραγματικά και υλικό για το Hollywood πριν μερικά χρόνια παίρνουν σάρκα και οστά ή μάλλον ατσάλι και καλώδια μέσα από τα μυαλά των επιστημόνων που έχει στρατολογήσει το Πεντάγωνο. Άλλωστε ήταν καιρός πια να σταματήσει να χύνεται το ‘καλό’ αίμα των στρατιωτών που τόσο γενναία υπερασπίζονται τη πατρίδα αλλά και το δίκαιο, τόσο μακριά από τα σπίτια τους. Έχοντας αυτά κατά νου, τα εργαστήρια και οι διάφορες εταιρίες (πχ. Boeing) που δουλεύουν για τον κ. Μπούς, αλλά και τα όσα αυτός κρύβει από πίσω, ανέπτυξαν ανάμεσα σε άλλα ασύρματα βομβαρδιστικά και ‘ατσάλινους στρατιώτες ’ για να κάνουν τη βρόμικη δουλειά. Για τους στρατιώτες δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο μιας και βρίσκονται ακόμη στο στάδιο του σχεδιασμού, τα τηλεκατευθυνόμενα βομβαρδιστικά βρίσκονται όμως στο στάδιο της δοκιμασίας. Χρησιμοποιώντας τη τεχνολογία αυτή ο άνθρωπος στο πεδίο της μάχης (ο επιτιθέμενος) είναι περιττός. Με αφάνιση όμως του ανθρώπινου παράγοντα αφανίζεται μία άλλη παράμετρος, η ανθρώπινη κρίση. Σίγουρα στα χιλιοστά των δευτερολέπτων που έχει ο εγκέφαλος να υπολογίσει μια κατάσταση ο υπολογιστής επεξεργάζεται τα δεδομένα χιλιάδες φορές περισσότερο. Είναι όμως εφικτό για μια μηχανή να διαχωρίσει και αναγνωρίσει ένα παιδί που κρατάει ένα ΑΚ-47 από ένα ΄τρομοκράτη΄ που φέρει το ίδιο όπλο. Μια τέτοια περίπτωση δεν είναι καθόλου φανταστική, όλοι μας έχουμε δει στους δέκτες μας εννιάχρονα να μεταφέρουν όπλα ή πυρομαχικά. Τί θα έκανε τότε μία μηχανή; Το ίδιο ερώτημα προκύπτει αν στο τηλεκατευθυνόμενο μαχητικό δοθεί εντολή να πλήξει ένα σχολείο ή ένα νοσοκομείο. Μήπως θα το αναγνώριζε από το κόκκινο σταυρό ή μήπως οι στρατηγοί που απολαμβάνουν το καφεδάκι τους χιλιόμετρα μακριά από τη μάχη είναι βέβαιοι για τις διαταγές τους. Αν ήταν τόσο σίγουροι δε θα έπληγαν την ίδια τους τη φάλαγγα όπως και έκαναν πριν από μερικά χρόνια. Το περιστατικό αυτό δεν είναι καθόλου μεμονωμένο αφού ήταν αμέτρητες οι φορές που ο Λευκός Οίκος αναγκάστηκε να προβεί σε απολογία για παρόμοια περιστατικά.
Δεν είναι αυτό όμως που με τρομάζει. Δυστυχώς τέτοια συμπτώματα
αδιαφορίας και ψυχρότητας επέδειξαν σε αρκετές περιπτώσεις τα τιμημένα
παλικάρια της Αμερικής. Έδειχναν να ενδιαφέρονται περισσότερο για τα
γατιά* παρά για τα πληγωμένα παιδιά. Αυτό που πραγματικά με φοβίζει είναι η πρόθεση που όλο αυτό σέρνει. Εννοώ φυσικά την πρόθεση του Πενταγώνου να συνεχίσει την κατακτητική του πολιτική. Οι διαδηλώσεις και οι φωνές δε φαίνεται να προβληματίζουν και η κατάσταση αυτή δε φαίνεται να έχει τελειωμό. Οι φωνές δε φαίνεται να προβληματίζουν αλλά ούτε και να αφυπνούν την πλειονότητα του αμερικανικού λαού. Κάτι τέτοιο μας έδειξαν τουλάχιστον οι τελευταίες εκλογές. Όσον αφορά τις υπόλοιπες χώρες και του διεθνείς οργανισμούς, φαίνονται να αρκούνται στην αναμονή του ποιος είναι ο επόμενος. Πρέπει όμως αυτή η κατάσταση να μη συνεχιστεί και δυστυχώς όπως δείχνουν τα πράγματα, τέρμα μονάχα μπορεί να δώσει ο αμερικανικός λαός ο οποίος παραμένει στην αιώνια του λήθη απολαμβάνοντας υποσχέσεις για ελεύθερη ζωή.
*
Αναφέρομαι στη φωτογραφία που
είμαι σίγουρος ότι αρκετοί έχετε δει
|
