e-Μάντης
ΜΟΝΙΜΗ ΣΤΗΛΗ
ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΟ ΙΡΑΚ:
Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ;
|
e-Μάντης Πριν από λίγες ημέρες όπως οι πιο πολλοί θα γνωρίζεται, έλαβαν τέλος οι εκλογές στο Ιράκ και ανακηρύχθηκε επιτέλους μετά από 30 χρόνια και πλέον διακυβέρνησης του Σαντάμ, πρωθυπουργός. Ωστόσο το πρόβλημα της αποσταθεροποίησης της χώρας δεν έχει λυθεί ακόμη. Η χώρα είναι μοιρασμένη ανάμεσα στους Σουνίτες, τους Σιίτες και τους Κούρδους. Και ο καθένας είχε τους λόγους του να αντιδράσει εναντίον της Αμερικανικής κατοχής. Οι Σιϊτες ξεσηκώθηκαν κατά των Αμερικανών που ήθελαν να τους υποτάξουν και πάλι στην μειοψηφία των Σουνιτών. Οι Σουνίτες που οι Αμερικανοί προσπαθούσαν να τους αποδυναμώσουν καίρια και οι Κούρδοι κατά των Σουνιτών αλλά και των τουρκικών βλέψεων στα πετρέλαια της περιοχής τους. Τελικά μετά από έντονες διαμάχες και πολιτικό παρασκήνιο την εξουσία στο Ιράκ ανέλαβε ο Κούρδος πολιτικός αρχηγός Ταλαμπανί. Το πρώτο κρύο ντους για την Τουρκία είχε μόλις γίνει. Οι αμερικανοί είχαν δώσει ένα χέρι φιλίας στους πρώην τρομοκράτες Κούρδους και δημιουργούσαν ένα νέο σύμμαχο στην περιοχή. Μέχρι τότε μόνο οι Τούρκοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους σαν συμμάχους των Αμερικανών. Η Τουρκία βλέπει τον χειρότερο εφιάλτη της να επαληθεύεται. Οι Κούρδοι επιβάλλουν τον έλεγχο τους στο Ιρακινό Κουρδιστάν, αποκαθιστούν τον έλεγχο τους στις πόλεις Κιρκούκ και Μοσούλη, που είναι πλούσιες σε κοιτάσματα πετρελαίου, κερδίζουν την αυτονομία τους, ανοικτά διακηρύσσουν την φιλοδοξία τους για μελλοντική ανεξαρτησία και πλέον γίνονται ο μείζον στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή. Η Τουρκία με την σειρά της φοβάται για την εδαφική της ακεραιότητα αφού έχει αποδειχθεί ότι όταν κάπου γίνεται το πρώτο βήμα ακολουθεί συνέχεια (όπως π.χ. οι Αλβανοί στο Κόσοβο, στην Π.Γ.Δ.Μ. κτλ.). Η Τουρκία έχει δύο επιλογές. Η να δεχτεί το μοιραίο γι’ αυτήν περνώντας κάποια άλλα ανταλλάγματα όπως η υποστήριξη των Η.Π.Α σε Αιγαίο ή Κύπρο ή η υποστήριξη της για ένταξη στην Ε.Ε με κάθε τρόπο είτε να έρθει σε ανοιχτή σύγκρουση με τις Η.Π.Α. Ωστόσο η Ευρώπη έδωσε μία πολύ πολύπλοκη διαδικασία ένταξης στην Τουρκία (και πολύ αμφίβολη επίσης) και όσο για την Κύπρο το ΟΧΙ των ελληνοκυπρίων ήταν και αυτό μούδιασμα. Κοινώς η Τουρκία πήρε το μακρύτερο... Η Τουρκία είναι πληγωμένη. Έχει ένα τραύμα στις σχέσεις τις με τις Η.Π.Α. Αισθάνεται και είναι αποδυναμωμένη. Αυτό όμως δεν πρέπει να μας καθησυχάζει. Αυτό την κάνει πιο απειλητική και επικίνδυνη. Δεν είναι μόνο η αμερικανική πολιτική στο Ιράκ που προσπαθεί να εξάγει δημοκρατία. Είναι και η Ε.Ε που προσπαθεί να εξάγει το ίδιο στην Τουρκία. Τόσο η πολιτική των Η.Π.Α όσο και τις Ευρωπαϊκής Ένωσης ανατρέπουν μακροχρόνια τις ισορροπίες των χωρών αυτών, αναδεικνύουν το Κουρδιστάν και δημιουργούν δυναμική αλλαγής του Χάρτη. Εμείς στην Ελλάδα δεν αντιληφθήκαμε τις ευκαιρίες που δημιουργεί η πρώτη (δημοκρατία στο Ιράκ) και τους κινδύνους της δεύτερης (‘δημοκρατία’ στην Τουρκία). Μας δίνεται λοιπόν μία στρατηγική ευκαιρία να προκαλέσουμε την αρχή του τέλους της Τουρκίας. Το αυτόνομο και ανεξάρτητο αργότερα Ιρακινό Κουρδιστάν είναι πρό των πυλών. Αυτό θα δώσει έναυσμα για κρίση στην Νοτιοανατολική Τουρκία. Οι Κούρδοι θα ζητήσουν αυτονομία και εκεί καθότι μία ‘ευρωπαϊκή’ χώρα όπως η Τουρκία θα πρέπει να σέβεται τα μειονοτικά δικαιώματα. Και τότε η Τουρκία θα καταλάβει ότι πλέον ότι οι Η.Π.Α δεν έχουν την ανάγκη της. Η πολιτική των Η.Π.Α θα αλλάξει ριζικώς. Και τότε ίσως είναι η ευκαιρία να λυθούν όλες οι ελληνό – τουρκικές διαφορές. Είτε με την δύναμη της διπλωματίας είτε με την δύναμη των όπλων. Υ.Γ: Λίγο πριν τελειώσω αυτό το άρθρο έγινε γνωστό ότι θα υπογραφεί εντός λίγων ημερών η συμφωνία για την κατασκευή του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης. Πιστεύω ότι είναι η είδηση της δεκαετίας από οικονομικής πλευράς. Τα οφέλη θα φανούν πολύ αργότερα αλλά θα είναι σημαντικά. Η Ρωσία έδωσε χαστούκι στους Τούρκους που νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να είχαν την Ρωσία σκυλάκι τους από τα Στενά του Βοσπόρου. Μία συμφωνία γεωοικονομικής σημασίας που δείχνει με ανοικτό πλέον τρόπο ότι η Τουρκία χάνει το ρόλο της στην περιοχή από πλευράς γεωπολιτικής και δείχνει για μία ακόμη φορά πιο είναι το αφεντικό στην περιοχή των Βαλκανίων και της Νοτιανατολικής Μεσογείου. Παρόλες τις λανθασμένες επιλογές που κάνουμε σαν κράτος ο Θεός της Ελλάδας ζει και είναι πάντα κοντά μας. Ανάλυση του παραπάνω θέματος στο επόμενο άρθρο μου. Εως τότε να είστε καλά.
|
