Ο δικηγόρος του διαβόλου
ΜΟΝΙΜΗ ΣΤΗΛΗ
ΕΝΑΣ, ΔΥΟ, ΧΙΛΙΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ
|
Γράφει ο
...δικηγόρος! Μαθαίνω, μέσα από τις σελίδες της Νοητικής Αντίστασης ως συνήθως [1], πρώτον ότι οι κάμερες που τοποθετήθηκαν στους δρόμους της Αθήνας επ’ αφορμή των Ολυμπιακών Αγώνων θα μείνουν στη θέση τους και δεύτερον ότι διάφορες οργανώσεις, ανέλαβαν ήδη δράση ενάντια σε αυτή την εισβολή του κρατικού Μεγάλου Αδερφού στην προσωπική ζωή των Ελλήνων, που αντιπροσωπεύουν η μια χιλιάδα κάμερες οι διασκορπισμένες ανά το Κλεινόν Άστυ. Δεν θα εκφράσω πικρία που οι αγαπητοί αυτοί συμπολίτες μου είναι πάντα έτοιμοι να αναλάβουν δράση όταν είναι να διαμαρτυρηθούν εναντίον του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, του κινδύνου για τον Χ βάλτο, καμιάς καμένης Τουρκικής σημαίας [3] και συναφών κινδύνων για τα δικαιώματα και το ευ ζην του μέσου Έλληνα πολίτη αλλά περιέργως πως αν τους πεις να έρθουν σε καμία εκδήλωση για την Κύπρο ή την αναγνώριση της Αρμενικής γενοκτονίας στην καλύτερη περίπτωση θα ποιήσουν την νύσσα. Στο κάτω κάτω δημοκρατία έχουμε και ο καθένας διαλέγει που θα είναι ενεργός πολίτης κατά την κρίση του. Οπότε ας γυρίσουμε στην επερχόμενη επέλαση του Μεγάλου Αδερφού εναντίον των Αθηνών με εμπροσθοφυλακή τις κάμερες απ’ τον καιρό των αγώνων, με μια ιστοριούλα. Έχουμε τον ενεργό μας πολίτη ο οποίος διαδηλώνει ενάντια στις κάμερες. Με το τέλος της διαδήλωσης βλέπει μια ωραία συνδιαδηλώτρια του, βγάζει το κινητό του και τραβά το κορίτσι τρεις τέσσερις φωτογραφίες τις οποίες μετά στέλνει με μήνυμα στους φίλους του που σπουδάζουν στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και το Λονδίνο. Αυτοί καθώς το κορίτσι ήταν ωραίο στέλνουν την φωτογραφία ακόμα παραπέρα. Το ηθικό δίδαγμα της ιστοριούλας μας; Ο Μεγάλος Αδερφός είναι εδώ. Και δεν είναι ένας, δεν είναι δύο, δεν είναι χίλιοι είναι εκατομμύρια. Είναι εμείς και γείτονες μας. Είναι ο καθένας που κυκλοφορεί στο δρόμο και τραβά με το κινητό του ότι βρει μπροστά του. Οι χίλιες ή …οι δέκα χιλιάδες κάμερες είναι δυστυχώς ή ευτυχώς σταγόνα στον ωκεανό. Τα ηθικά ερωτήματα που δημιουργούνται είναι αδιαμφισβήτητα πολλά. Κάποιος θα παρατηρούσε ότι από το 1948 που ο Orwell έγραψε το 1984 έχουν περάσει 57 χρόνια. Εν τω μεταξύ η τεχνολογία προχώρησε αλματωδώς και μαζί της όχι μόνο η δυνατότητα ενός κράτους να παρακολουθεί τους πολίτες τους αλλά και συνεχώς μικρότερων σε μέγεθος οργανισμών να κάνουν το ίδιο. Οργανικό κομμάτι του 1984 ήταν πως χρειάζονται οι μηχανισμοί ενός ολοκληρωτικού κράτους για το Μεγάλο Αδερφό να λειτουργήσει. Σήμερα ο καθένας έχει την αυξανόμενη δυνατότητα να κάνει το ίδιο και αν κάποιος κρίνει από πόσο δημοφιλείς είναι σχετικές τηλεοπτικές εκπομπές η σχετική παθογένεια είναι κάθε άλλο παρά ανύπαρκτη. Οι πιθανές συνέπειες είναι αντικείμενο συζήτησης [4]. Ωστόσο δεν μπορεί κάνείς παρά να αναρωτηθεί για την παραδοξότητα του θορύβου που δημιουργήθηκε για τις κάμερες. Αν κάποιος είναι νομοταγής πολίτης γιατί ακριβώς να ενοχληθεί από την κάμερα που «πιάνει» τον πορτοφολά στο μετρό αλλά δεν θα σκεφτεί καν την κάμερα του κάθε δεκατετράχρονου που τραβά την κοπέλα του, προς τέρψιν του κάθε πιτσιρικά οφθαλμολάγνου; Θα μου πείτε η κάμερα μπορεί να σας τραβήξει να παίζετε πετροπόλεμο με τα ΜΑΤ κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. Δηλαδή είστε διατεθειμένος να συμμετάσχετε στη διαδήλωση, είστε διατεθειμένος να παίξετε και λίγο πετροπόλεμο αλλά…μόνο όταν είναι εκ του ασφαλούς. Ο καθένας, ιδίως σε μία δημοκρατική χώρα, είναι υπεύθυνος των πράξεων του και προφανώς οφείλει να μην ντρέπεται για αυτές. Και εξίσου προφανώς να αποδεχτεί το γεγονός ότι όταν κάνει κάτι οφείλει να είναι διατεθειμένος να πληρώσει και το κόστος των πράξεων του. Αν δεν είναι τότε είτε ντρέπεται για τις πράξεις του είτε δεν πιστεύει στα ίδια του τα ιδανικά...
Σημειώσεις: [2] Υπάρχει μονολεκτικός ορισμός για αυτό το αδάμαστο Ελληνικό χαρακτηριστικό στο λεξικό. Λήμμα «Τεμπέλης» [3] Μαθαίνω ότι ο Εύελπις που έπαιζε με τα σπίρτα και την Τούρκικη σημαία βρέθηκε και τιμωρήθηκε. Και εις ανώτερα! [4]
Παράδειγμα “The Transparent Society” του David Brin. |
